NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
#ROMANTYK
#WOLNY DUCH
#UWIELBIAM JĄ
#SINGIEL Z WYBORU
#W STAŁYM ZWIĄZKU
JESTEŚCIE ZAKOCHANI?
JAK WYGLĄDA IDEALNY ZWIĄZEK?
- Ty pierwsza. - Nie, ty.
Chciałabym poznać kogoś, komu się spodobam.
No co ty? To raczej on powinien podobać się tobie.
- Co? - Co?
- Trzeba podobać się sobie nawzajem! - Trzeba podobać się sobie nawzajem!
W młodości nie mamy pojęcia, że poznanie kogoś,
kto odwzajemni twoje uczucia, to niemal cud.
To możliwe, o ile cały wszechświat ci dopomoże.
Po jakimś czasie zaczynasz zapominać.
Że poznaliśmy się z pomocą wszechświata.
Nie mam żadnych oczekiwań,
bo na posterunek co chwilę trafiają kłócące się pary.
Pytają cię, jak powinien wyglądać idealny związek.
- W zasadzie nigdy nie miałem dziewczyny. - Co?
Serio?
Z taką buźką?
Powinienem poznać jakąś dziewczynę.
Ale kiedyś spadnie mi z nieba,
jak prezent, o który nie musiałem zabiegać.
Znienacka.
Mówi tak, bo jest przystojny.
Naprawdę myślisz, że poznasz kogoś bez starania?
- Interesuje cię to? - Pytam do programu.
- Możemy sobie swobodnie rozmawiać. - Przepraszam.
Co jest? Spóźnimy się, chodź.
Ja sądzę, że trzeba być uprzejmym i się starać.
Związki to nie tylko uniesienia.
Słyszeliście?
Mój Kyeong-jun to istny ekspert.
Zawsze dawałam z siebie wszystko.
Ale już mi się to znudziło.
I nadal uważam, że to najważniejszy aspekt życia.
Inaczej człowiek jest samotny.
Czułabym się lepiej,
mając kogoś w tym wielkim świecie.
Po rozstaniu z Seon-yeong powiedziałem jej,
że gdy zatęskni za mamą, zawsze może do mnie przyjść.
A teraz chcę jej powiedzieć to:
„Eksperymentuj
i rób to, co chcesz.
Gdy ci się znudzi,
spróbujmy jeszcze raz”.
Ona nie wie, co to znaczy.
Nie wie.
Wtedy też tego nie zrozumiała.
Budowa się opóźnia przez to, że musiałem przesunąć schody.
Martwiło nas to opóźnienie.
Ale ten projekt jest o niebo lepszy.
Myślałem, że zrobią aferę.
Ale ci się udało.
Jestem z ciebie dumny. Dobra robota.
Dali nam nawet pudło mandarynek.
Miałeś o mnie takie niskie mniemanie?
Ale już po wszystkim?
- Nie szalej więcej. - Dobra.
Daj mi kluczyki. Otworzę bagażnik.
Już nie potrzeba kluczyków.
Wyceluj w środek i dotknij stopą.
Jak to możliwe?
Nie robiłeś tak?
- Moje auto też tak potrafi? - Pewnie, że tak, kretynie.
Skoro tu jesteśmy, obejrzyjmy domy w Gapyeong.
Nie mogę, umówiłem nas z Eun-o.
Na którą?
Trzeba było mnie uprzedzić, że mamy spotkanie o 14.
To ty marnujesz nasz czas na dojazdy,
przecież oni proponowali, ze sami do nas przyjadą.
A Eun-o może zaczekać.
- To moja kumpela. - Słuchaj.
Dam ci radę, bo mam większe doświadczenie życiowe i zawodowe.
Nadużywasz swojej pozycji.
Że co?
Każesz jej czekać!
- Pokazujesz, kto tu rządzi. - Przestań.
No to dam gaz do dechy.
ARCHITEKTURA I LUDZIE
Jestem za wcześnie. Wezmą mnie za desperatkę.
Płacą mi, muszę być na czas.
Będę śmiała i pewna siebie.
- Nie jestem już tą starą, głupią… - Eun-o.
Stara Eun-o nie była głupia.
Nigdy nie byłam głupia.
Starą ciebie. Nową ciebie. Byłaś i jesteś Eun-o.
Zawsze byłaś Eun-o.
Miała rację.
Zawsze byłam i jestem Lee Eun-o.
Mogę popełnić błąd, może mi się powinąć noga.
Ale to nic.
Poradzę sobie.
Otwarcie skończy się około 19.
Tutaj wypisałam wszystkie szczegóły.
Nasi pracownicy
świetnie ocenili twój pomysł na „spacer po okolicy”.
Tak. Mieliśmy coś podobnego przy tej budowie.
- „Tu możesz pięknie się zestarzeć”. - Tak.
Przy projektowaniu tego budynku inspirowałem się brzostownicą japońską.
Na wsiach
często jest jedno miejsce, gdzie spotykają się mieszkańcy.
Fakt, to jak brzostownica,
która jest praktycznie wszędzie.
„Fajnie byłoby gdzieś wstąpić
podczas spaceru”.
Kierowałam się właśnie tą myślą.
Podobno dlatego na otwarciu mamy odegrać mały talk-show.
Tylko czy my dwaj damy sobie radę?
Opowiecie, jak powstawał ten budynek.
Catering i występ będą raczej na luzie.
Więc zaplanowałaś ognisko i pieczone bataty?
To niespotykane.
I ciekawe. Fajny pomysł.
Panie Park, mogę prosić?
Już idę. Kontynuujcie beze mnie.
- Dobra. - Jeszcze jedno, Kyeong-jun.
Sprawdź, czy pozwolą nam na ognisko.
Bo może nie.
- Dobra. - Dzięki.
Trzymaj się planu, tylko prześlij nam szczegółowy budżet.
Eun-o.
- I jak? - Z czym?
Ciągle się na niego gapisz.
- Dobra partia, nie? - Co ty gadasz?
No dobra, co teraz?
Zadzwońcie do ratusza i spytajcie,
czy mogą zmniejszyć ciśnienie wody.
Inaczej będzie trzeba zainstalować zawór redukcyjny.
Panie Park, proszę na chwilę.
- O co chodzi? - Wychodzimy.
- Dokąd? - Na pizzę do Rin-i.
Dobra.
- Na razie. - Chodź.
Musimy coś zrobić z tym balkonem.
Ta-dam!
- No nieźle. - Niemożliwe.
Naprawdę sama ją zrobiłaś?
Smakuje jeszcze lepiej. Spróbujcie.
I jak?
Ile można wygrać w tym konkursie przepisów?
- Pięć milionów. - Będą twoje.
Pewnie i dwa razy tyle.
Umówiliście się czy jak? Czemu jesteście tacy mili?
Nie, serio ta pizza jest pyszna.
I wygląda idealnie.
Masz niesamowite wyczucie estetyki.
Jak się nazywa ta pizza?
Muszę się zastanowić.
O to się nie martw, jest z nami marketingowiec.
I pisarz. Zacząć burzę mózgów?
Czekajcie. Coś mi przyszło do głowy.
Chwila.
Dostaniemy coś za wymyślenie nazwy?
Pewnie.
Jeśli wygram, stawiam wypasioną kolację.
Zaproś też Jae-wona.
No właśnie. Skoro razem pracujecie,
może spróbujesz coś z nim zadziałać?
Widziałem, jak pożeraliście się wzrokiem.
Za co to?
To reklama? Muszę?
Postaram się.
Reklama.
Patrzcie. „Wyciśnij i zmieszaj z wodą”.
Wygodne.
No to wyciskam.
Po co dał mi ten naszyjnik?
Co to oznacza?
No nie wiem.
Co mógłby oznaczać?
Ale aromat.
Nie dołączył nawet żadnej notki.
Niby po co
wsadził mi to do walizki?
Może przypadkiem?
Jeśli by tak było,
powinna mi go już oddać, no nie?
- To prezent dla mnie czy nie? - Dla niej.
Kupiłem go tuż po powrocie do Seulu,
żeby dać go Seon-ie nad rzeką.
Nie spotkaliśmy się,
ale zatrzymałem naszyjnik.
Nie potrafiłem go wyrzucić.
Zwykle się tak nie przejmuję, ale…
Boże.
To nie daje mi spokoju.
Co jej nie daje spokoju? Myślałem, że jest zajęta poszukiwaniem swojego „ja”.
Szczerze mówiąc,
to całe poszukiwanie siebie…
Masakra.
Gdy się znów spotkamy, powinnam mu go oddać.
Jak mam ją przekonać?
Przecież…
Zrobiłem wszystko, co mogłem.
Nie zostawił żadnego liściku,
więc nie wiem, co to znaczy.
Co za różnica?
Skoro nie zostawiłem notki, sama powinna się domyślić.
Powinnam do niego zadzwonić?
Nie odbiorę od niej telefonu. Nigdy.
No i proszę.
ŚLICZNA IDIOTKA
Nie odbiorę.
Wybrany numer jest niedostępny.
- Proszę spróbować… - Co jest?
I co teraz?
To chyba oczywiste. Niech podąża za głosem serca.
Co to w ogóle za pytanie?
Co to?
Kyeong-jun jest niesamowity.
Ten budynek to jego dzieło. Niezły jest, co?
Owszem.
Mój kumpel to zbudował i teraz urządza imprezę na otwarcie.
Będzie tu kawiarnio-księgarnia.
Nie chciałbyś w niej sprzedawać swojej nowej powieści?
A ty? Mogłabyś tam pracować.
Ja?
Będę stałą klientką.
To fajnie. Chodźmy.
Myślisz, że szukają kogoś do dorywczej pracy?
Fajnie byłoby tu pracować.
Wykończysz się w czterech pracach.
Niby czemu?
- Twoja krótkofalówka. - Dziękuję.
Możecie przenieść strefę zdjęć przed budynek?
Harmonia budynku z naturą jest najważniejsza,
to musi się znaleźć w kadrze.
- Jasne. - Dzięki.
- Sprawdzisz nagrania na górze? - Dobrze.
Eun-o.
Idę sprawdzić strefę doświadczeń.
- Odbierz potem krótkofalówkę. - Dobra.
Prezentuje się profesjonalnie.
Miałaś pogodny uśmiech
Jak na zdjęciu Które znam już na pamięć
Co mam zrobić z moim sercem?
Co mam zrobić z moją miłością?
Twoje noce
Twoje gwiazdy
Każda chwila, gdy cię kochałem Była piękna
Świetnie dziś wyglądasz.
Mam sporo roboty, zobaczymy się później.
Jasne.
Co się tak patrzysz?
Później sprawdź, czy na dole jest dość napojów i jedzenia.
Dobrze.
- Jakieś problemy? - Nie.
Zespół występuje zgodnie z harmonogramem.
Pozostałe punkty programu też w porządku.
Tylko w tej sali jest za dużo ludzi.
Trzeba ich podzielić na dwie grupy.
Dobrze.
Dzwonię z monitoringu.
Proszę podzielić ludzi z Galerii Drugiej na dwie grupy.
Dziękuję.
Dziękuję, że znalazł pan czas.
Z przyjemnością.
- Jae-won. - Dzień dobry.
To mój syn.
- Dzień dobry, Park Jae-won. - Rety.
Nic dziwnego, że się pan nim tak chwali.
Wspaniałe miejsce. Gratulacje.
Dziękuję.
- Do zobaczenia. - Oczywiście.
- Dobrze. - Do widzenia.
- Tato.
Muszę iść, mam sporo na głowie.
- No to do później. - Tak.
Wujku.
To moja dziewczyna.
- Dzień dobry. Suh Rin-i. - Miło mi.
Chyba się kiedyś widzieliśmy przed moją firmą.
Tak, kilka razy na siebie wpadliśmy.
Chciałem ją oficjalnie przedstawić.
Dużo o tobie słyszałem. Może nawet zbyt dużo.
Gdy o tobie mówi, zawsze robi maślane oczy.
Naprawdę?
Zawsze tak na ciebie patrzę.
Tyle lat minęło, a wy nadal zakochani.
- Miło to widzieć. - Dziękujemy.
A czym ty się zajmujesz?
- Ja… - No tak.
Wybierasz się na podyplomówkę.
Kyeong-jun mi mówił, ale wyleciało mi to z głowy.
Profesorze Park.
Miło było cię poznać. Do zobaczenia.
Do widzenia.
- Panie Choi. - Słucham?
Pogadamy później.
POMÓWMY O PRZESTRZENI
No dobrze.
Stawiliśmy czoła wielu kryzysom.
Ale udało nam się je rozwiązać
dzięki
zawziętości człowieka, który nękał wszystkich współpracowników.
Dzięki zawziętości kierownika zespołu Park Jae-wona.
Nie mam zamiaru go chwalić,
ale nie można mu odmówić uporu.
Dzień dobry, nazywam się Park Jae-won i nękam współpracowników.
Miło państwa tu gościć.
W porównaniu do człowieka,
którego kocham najbardziej i szanuję prawie najbardziej,
naszego prezesa, brakuje mi doświadczenia i wiedzy.
Dlatego nie mam wyboru,
muszę być zawzięty.
Wierzę, że szczerość to klucz do sukcesu.
Zarówno w branży architektonicznej,
jak i w relacjach z innymi ludźmi.
Dlatego
nie chcę rozczarować tych, którzy mi zaufali.
Złapię cię, jeśli spadniesz.
Nie martw się i skup się na falach.
Będę cię pilnował, dobrze?
Eun-o, potrzebujemy cię w pomieszczeniu monitoringu.
Już idę.
Dziękujemy!
- Dobra robota. - Dziękuję. Dobranoc.
- Ogarnij tu wszystko. - Dobrze, wujku.
- Wracaj bezpiecznie. - Cześć.
Spisałeś się. Wracaj do domu.
- A ty? - Zostanę i wszystkiego dopilnuję.
Nasi ludzie się tym zajmą.
Możesz też odwieźć Eun-o?
Przyjechała ze mną, więc potrzebuje podwózki.
Jasne, nie martw się.
- Na razie. - Cześć.
- Dobra robota. - I wzajemnie.
Przepraszam, szukam pani Lee Eun-o.
- Widziałam, jak wychodzi. - Dziękuję.
Kto tam?
Chyba przesadziłem z winem.
Co tu tak zimno? Włącz ogrzewanie.
Jest włączone.
To czemu zamarzam?
Czy ktoś mnie słucha?
Widać to wy robicie tutaj taką mroźną atmosferę.
Lodowato jak na Syberii.
Pokłóciliście się?
Cholera.
Możemy pogadać?
Dzięki za podwózkę. Cześć.
- Na razie. - Pa.
Chyba poszło o coś ważnego.
O czym on mówił?
Powiedziałeś tacie Jae-wona, że idę na studia podyplomowe?
Powiedziałem mu to,
gdy o ciebie spytał.
Dlaczego?
To nieprawda.
Rin-i.
Gdy ludzie pytają mnie, gdzie pracuje moja dziewczyna,
nie wiem, co mam odpowiedzieć.
Że mam różne dorywcze prace.
Co w tym złego?
Nie chcę im tego mówić.
Bo będą o ciebie wypytywać.
„Dlaczego pracuje dorywczo?
Jakie studia skończyła?
Czy ona w ogóle studiowała?”
Sama co chwilę to słyszysz.
Nie masz tego dość?
Wkurzają mnie te tłumaczenia.
I co z tego? Taka jest prawda.
Ale ja nie lubię się z tego tłumaczyć.
Dlatego skłamałem.
Nie chcę gadać o tobie z ludźmi, którzy nawet cię nie znają.
No i…
mnie też się nie podoba to, czym się teraz zajmujesz.
Jak to?
Myślę, że powinnaś skończyć szkołę
albo znaleźć jakąś stałą pracę.
Chciałbym, żebyś miała porządny zawód.
Dlaczego?
Po co mi to?
- Rin-i. - Kyeong-jun.
Mam wrażenie, że w ogóle mnie nie znasz.
Nie mówię nawet o innych.
Ale to ty nic o mnie nie wiesz.
Chcę mieć tylko to, co mi niezbędne.
Nie potrzebuję rzeczy tylko dlatego, że wszyscy inni je mają.
Życie, o jakim mówisz, nie pasuje do mnie.
Nie chcę tkwić przez lata w jednej firmie.
Zarabiam mniej, ale mam za to więcej czasu.
I może nie mam porządnej pracy,
ale lubię ten swój minimalizm.
Nie rozumiesz mnie?
Rozumiem, ale się martwię.
Niby czym? Dobrze sobie radzę.
Jestem pracowita jak wszyscy
i kocham siebie taką, jaka jestem.
Nie rozumiem, czym tu się martwić.
Czyli jest dobrze?
- Tak… - Ale nagle cię zwolnili.
Nie wkurza cię to?
Musisz szukać innej pracy, żeby związać koniec z końcem.
I w każdej chwili znów mogą cię zwolnić.
Jakim cudem możesz mówić, że jest dobrze?
Ja się nie czuję dobrze z tym, jak to wygląda.
Krew się we mnie gotuje na myśl, że tak cię traktują.
Nie chodzi mi o to, że musisz dużo zarobić.
Biorę to na siebie.
Ale boli mnie, że ludzie patrzą na ciebie z góry
i źle cię traktują.
Poza tym nie możesz pracować dorywczo do końca życia.
Myślisz, że uda ci się utrzymać tyle prac,
mając 40 lat?
Rin-i.
Nie możesz tak żyć.
Dobra, Kyeong-jun.
Rozumiem twój punkt widzenia.
Ale ty jednego nie.
Twoim zdaniem takie życie nie ma perspektyw,
ale ja chcę tak żyć.
Taka jestem. To moje życie.
Ciężko pracuję i daję z siebie wszystko, żeby było szczęśliwe.
Nie twierdzę, że nie pracujesz. Ale ludzie…
Nie obchodzi mnie, co ludzie o mnie myślą!
Ale boli mnie to,
co ty cały czas o mnie myślałeś.
Masz mnie za głupie dziecko, które nie umie o siebie zadbać.
Tak mnie widzisz.
Nieprawda.
Myślałam, że mnie rozumiesz.
Że mnie szanujesz i wspierasz,
bo ty to ty, a nie byle kto.
Ale jeśli tak nie jest…
Jeśli to nieprawda,
po co ze mną jesteś?
Przestań.
Wystarczy.
- Już dość. - Musimy się rozstać.
Rin-i.
Powinniśmy zerwać.
Wstydzisz się mnie.
Wstydzisz się mojego życia.
- Mówiłem, że to nie tak. - Okłamałeś swojego wujka!
Nie rozumiesz, czemu wróciłam tutaj od mamy z Anglii?
Owszem, martwiłam się o Eun-o.
Ale wróciłam też dlatego,
że przez mamę nie byłam tam szczęśliwa.
Też kłamała na mój temat.
Mówiła ludziom…
że jestem jej siostrzenicą, a nie córką.
Wstydziła się mnie.
Z nami koniec.
Nigdy się do mnie nie odzywaj.
Ja…
nadal nie wiem,
kim jestem.
Nie jestem twoją Yoon Seon-ą.
Gdy naprawdę mnie poznasz, możesz tego pożałować.
Nadal jestem tchórzliwa i niezdarna.
Jestem w rozsypce.
Masz rację.
Nadal nie wiesz, kim jesteś.
I jesteś nieśmiała.
Owszem.
Ale
nie będę dłużej udawać, że jestem silna.
Strasznie się teraz denerwuję.
Ale
spróbuję ci powiedzieć, co czuję.
Nadal jestem w rozsypce.
Nie jestem Yoon Seon-ą, którą znałeś.
I nadal nie jestem najlepszą wersją siebie.
Muszę naprawić jeszcze mnóstwo kwestii.
Nadal
chcesz na to przystać?
Szczerze mówiąc,
zastanawiałem się, czy dołączyć liścik do naszyjnika.
Ale uznałem, że lepiej będzie, jeśli sama zinterpretuje prezent.
Chcę powiedzieć, że…
Eun-o, czegoś ci nie powiedziałem.
Stara Eun-o była miła i spokojna.
Seon-a, którą pokochałem,
i Lee Eun-o, która stoi przede mną…
To wszystko jedna osoba, jedna Lee Eun-o.
Kobieta, którą kochałem,
wciąż jest w tobie.
Nadal
chcesz na to przystać?
„Gdy powoli odkrywasz, kim jesteś,
ja stopniowo poznaję nową ciebie.
Chcę naprawdę okazać ci miłość”.
To chciałem przekazać.
Mam nadzieję, że się domyśli.
A te kwestie, które chcesz naprawiać…
Zamiast pozbywać się tych rzeczy,
może wspólnie je poznamy?
Na początek…
Związek.
Odkryjmy, co to znaczy.
Dobrze?
Po co ja się tak stresuję? To nie nasz pierwszy pocałunek.
Ja też.
Serce mi wali, jakby był pierwszy.
Czym jest dla ciebie miłość?
To podróż, która pozwoli mi poznać siebie.
Wreszcie wiem, jakie to uczucie
naprawdę kogoś kochać.
Byłem załamany i czułem się żałośnie.
Dlatego tym bardziej to doceniam.
To dla mnie zbyt trudne.
To spotkanie dwóch osób,
które odkrywają przed sobą najskrytsze uczucia
i swoje najgorsze chwile,
by stać się jednością.
- Źle mówię? - To fascynujące.
Nienawidziłam siebie, więc uciekałam i się chowałam.
Ale już się nie boję.
Nadal jestem w rozsypce, ale mając go u boku,
chcę być odważniejsza i brać byka za rogi.
To niesprawiedliwe.
Przyznaję, że zawiniłem,
ale nie chcę, żeby to się tak skończyło.
Nie istnieje związek idealny.
Każdy może się niespodziewanie skończyć.
Ostatni list mojego dziadka mógłby być mostem łączącym mnie i Rin-i.
Mam go tutaj.
Powiem o nim następnym razem.
Przez ten list
trudno mi zaakceptować
nasze rozstanie.
Skoro jest powód,
to trzeba zerwać.
Związek jest jak wojna.
Łatwo go zacząć, ale trudno zakończyć.
Teraz jestem na etapie zawieszenia broni.
To nie koniec.
Seon-yeong, nie poddawaj się.
Zakończ zawieszenie broni i szukaj.
Gdy się zmęczysz,
przyjdź i znów spytaj,
czy kocham Eun-o.
To dobry pretekst,
żebyśmy mogli się spotkać.
Od dziś oficjalnie jesteśmy parą.
I co teraz?
- Po pierwsze… - Tak?
Używaj tylko mojego prawdziwego imienia.
Jakiego? Lee Eun-o.
Eun-o.
Lee Eun-o!
- Przestań! - Eun-o!
Dobra, przestanę.
- Eun-o. - Co?
Chodźmy.
Pada śnieg.
Ale fajnie.
- Eun-o lubi śnieg? - Pewnie, tak samo jak deszcz.
Co jeszcze lubi?
- Słońce. - Jasne.
- Gorącą kawę. - Dobra.
- Kocie łapki. - No tak.
- Wspólne spacery. - Jasne.
Zapach bzu.
- I… - I?
I
Park Jae-wona.
Co?
Yoon Seon-a to niby Eun-o?
Yoon Seon-a to tak naprawdę moja przyjaciółka Eun-o?
Akurat. Bzdura. Jak to możliwe?
Jaja sobie robicie. Przecież bym wiedział.
Ktoś oprócz mnie o tym wie?
Chwila.
Muszę zadzwonić.
Geon nie odbiera.
Zadzwonię do Rin-i.
Chwila.
Nie powinienem do niej dzwonić.
Odebrała. Cicho.
Halo.
Halo?
Odezwał się jakiś facet.
- Dodzwoniłem się do Rin-i? - Tak.
Kto mówi?
Gdzie Rin-i?
Napisy: Małgorzata Fularczyk