NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
#ROMANTYK
#WOLNY DUCH
#UWIELBIAM JĄ
#SINGIEL Z WYBORU
#W STAŁYM ZWIĄZKU
JESTEŚCIE ZAKOCHANI?
Co to za miejsce?
Wynajęliście je specjalnie do programu? Nie trzeba było.
POGADAJMY O TYM, CO SIĘ WYDARZYŁO DZIESIĘĆ MINUT TEMU
Znacie mnie.
- Lubię się całować. - Chyba straciłam rozum.
W jakim sensie?
- Czemu ja to zrobiłam? - Co masz na myśli?
- Żałuję tego. - Że co?
Żałujesz tego?
Czy ona… To jakiś absurd.
Serio powiedziałaś, że tego żałujesz?
Naprawdę tak uważasz?
Czekaj!
Wiesz co? Dobrze się zastanów, zanim odpowiesz.
Jeśli powiesz, że naprawdę tego żałujesz,
to oszaleję. Mówię poważnie.
- Żałuję tego. - Cholera.
To ty mnie pocałowałaś pierwsza.
Zawsze byłaś pierwsza. W Yangyangu też.
- Widać oszalałam. - Jak to oszalałaś?
Nie jesteś szalona, tylko zakochana we mnie.
Bo ty… Czekaj.
Spójrz na to.
Wywaliłem tę obrączkę do rzeki.
A skoro znalazła się tutaj,
to znaczy, że Eun-o musiała ją wyłowić z lodowatej wody.
Wiesz co? Ja bym tego nie zrobił.
Kochałaś mnie.
Wtedy tak.
Złamałeś mi serce, wyrzucając obrączkę do rzeki,
więc mimo zimnicy ją wyłowiłam.
Owszem. A co teraz?
- Co teraz? - Teraz tego żałuję.
Że wyłowiłam obrączkę i cię pocałowałam.
Spójrzcie na nią.
Spójrzcie!
Patrzcie, ludzie!
Zapamiętajcie tę twarz.
Sama mnie pocałowała, a teraz mówi, że tego żałuje.
Miażdży mi serce.
Może oskarżę ją o molestowanie?
Że co? Ty też mnie pocałowałeś.
Niech ci będzie, ale co z tego?
Ja cię lubię, więc tego nie żałuję.
Ja ciebie też. Dlatego cię pocałowałam.
Ale i tak tego żałuję.
Nie jesteś mi obojętny.
To prawda,
ale nie jesteś moim priorytetem.
Czyli coś do mnie czujesz.
No dobra, co w takim razie jest teraz dla ciebie takie ważne?
Kyeong-jun na pewno ci mówił,
że kiedyś byłam głupia i frustrująca.
Mówił, że byłaś zaręczona.
I co z tego?
Nic, nie obchodzi mnie to.
To takie ważne?
Co to ma wspólnego z tym, że coś do mnie czujesz?
Może dla ciebie nic, ale nie dla mnie.
Chciałam zabrać tę tajemnicę do grobu.
A ty się dowiedziałeś i teraz mi wstyd.
Wstyd? A co ze mną?
Spójrz na mnie.
Błagam cię, żebyś do mnie wróciła, jak wariat.
Robię z siebie oszołoma.
- Przestań, ludzie patrzą. - Mam to gdzieś!
Mogą sobie patrzeć, proszę bardzo. Jestem wariatem!
Niech to sobie oglądają, wszystko mi jedno.
I tak mają mnie za szurniętego.
Wiesz co?
Straszna z ciebie egoistka.
Może i tak.
Stawiam siebie na pierwszym miejscu
i postanowiłam żyć tylko dla siebie.
Wolę być koszmarną babą niż durną frajerką.
Mówiłeś, że Lee Eun-o była frustrująca.
Nie jesteśmy zakochaną parą z Yangyangu.
Widzieliśmy się w najgorszym wydaniu.
Po czymś takim mielibyśmy być razem szczęśliwi?
Ale mnie boli głowa.
Chyba mózg mi zanika.
Co ja mam teraz zrobić? Kto mi coś poradzi?
Co teraz? Zrobię, co mi poradzicie.
Nie. Wiecie co, Seon-a…
Nie.
Lee Eun-o. Dokonam na niej
zemsty.
Zemszczę się na niej.
W jaki sposób mogę
doprowadzić ją do płaczu?
Chcę, żeby zapłakała krwawymi łzami.
Jak to zrobić?
Co? Mam poznać inną kobietę?
To nic nie da.
Cały czas zależy mi na Eun-o.
To byłoby nie fair wobec tamtej kobiety.
Nie mogę się umawiać z nikim innym.
Teraz to ja wychodzę na wariata!
Nieważne.
Mniejsza z tym.
Wiecie co? Nie podaruję jej tego.
Zaraz wam pokażę.
Już po tobie.
No dobra.
WARIATKA
- Słucham. - Jak możesz sobie spać?
Co?
Rozłączyła się?
Nie do wiary.
- Co? - Jak możesz teraz spać?
Bo jestem śpiąca.
Śpiąca? Boże,
jesteś nieznośną babą!
- Cholera. - Wiem.
Jesteś…
Jesteś koszmarna.
Owszem.
Halo?
Chyba zwariowała. Znów się rozłączyła.
Nie rozłączaj się.
Proszę, nie rozłączaj się.
Poza tym
nie możesz spać.
Bo jeśli zaśniesz,
doprowadzisz mnie do obłędu, zamęczysz na śmierć.
Dobra, nie będę.
To dobrze.
Tylko
nie zasypiaj.
Dobra.
Skoro ja jestem tą złą,
to kim ty jesteś?
Ja…
jestem wariatem.
- Zdajesz sobie z tego sprawę? - Tak.
To przez ciebie.
Ale powiedz mi.
Żałujesz, że mnie poznałaś?
Nie.
Ja też nie.
Po tym, jak cię poznałem, zdarzało mi się robić głupoty,
ale nie żałowałem, że cię poznałem.
Każda chwila z tobą
była cudowna.
Wreszcie spróbowałam rzeczy, o których marzyłam.
I…
byłam wdzięczna za to,
że coś do mnie poczułeś.
Potrzebowałam wtedy tego.
Chciałam być kimś innym.
Chciałam być kochana.
Naprawdę uważasz,
że w Yangyangu nie byłaś sobą?
Sama nie wiem.
Nie wiem, czy się zmieniłam,
czy nadal jestem sobą i tylko podszywam się pod Yoon Seon-ę.
Cały czas się pilnowałam,
żebym nie stała się taka jak kiedyś.
Ale czasem nawet samo próbowanie wydaje mi się fałszywe.
Czyli o to chodzi.
To twój priorytet.
Masz rację.
Szukam
prawdziwej siebie.
Chcę wiedzieć, kim tak naprawdę jestem.
Bo nadal tego nie wiem.
Nie chcę być taka jak kiedyś.
Przykro mi, że taka już jestem.
Ale…
zależy mi, żeby odnaleźć swoje prawdziwe ja.
Zadbanie o siebie
jest na razie
ważniejsze niż miłość do ciebie.
Twoje kluczyki.
Dzień dobry. W czym mogę pomóc?
Dzień dobry. Mam uszkodzone lusterko.
Weź je.
Chcę mieć czyste sumienie.
Dobrze.
Nie chcę, żebyś czuła się winna.
Proszę.
Zostawiłaś ją u mnie w mieszkaniu.
Mówiłaś, że chcesz odnaleźć siebie.
Powodzenia.
Nie powiesz, żebym się trzymał?
Będziemy się widywać w pracy.
To fakt. Do zobaczenia.
Skleiłaś widelec?
Wiedziałem.
Chciałabyś nowy rower?
Nie, dzięki. Chcę coś innego.
Chcę sto całusów.
Chcę sto razy usłyszeć „kocham cię”.
I chcę sto przytulasów.
Może dzisiaj wieczorem?
Dzisiaj?
Nie.
Piorę teraz pościel.
Będę dzisiaj spała u Eun-o.
Kup sobie drugi zestaw pościeli!
Proszę!
SEON-YEONG
Wreszcie znalazłam twoje mieszkanie. Zejdź na dół, czekam na ciebie.
Gdzie ona jest?
Stoi przed jakimś innym budynkiem?
Zimno tu. Pospiesz się.
- Czego chcesz? - Przepraszam.
Baczność. Spocznij.
Baczność.
Co to ma być? Powiedziałam „baczność”.
Co się tak wykrzywiasz?
Stań prosto.
Kopnęła mnie pani.
Owszem. I co z tym zrobisz?
Pójdziemy na policję czy do Ministerstwa Edukacji?
Już samo palenie jest złe,
ale rzucanie petów na ulicę jest jeszcze gorsze.
Idźcie je teraz pozbierać.
Natychmiast.
Już!
Pozbierajcie je, żwawo.
Co to za chusteczka? Któryś z was w nią smarkał?
Boże, streszczajcie się.
Jeszcze tutaj. Podnieś to.
- Podnieś to. - To ty smarkałeś?
Pilnuj pan własnego nosa.
Wysoki jesteś.
I chamski.
- Wiesz, ile ja mam lat? - Co mnie to?
Wkurzasz mnie pan.
Wkurza cię?
Obrażasz ludzi, gdy dałam ci karę?
Ogarnij się.
A tak poza tym to jest mój facet.
Nie czepiaj się go, bo szkoda jego ładnej buźki.
Właśnie.
Jestem jej facetem.
Dotarło?
Mówiłem, żebyś ignorowała takich uczniów.
Potrafią być straszni.
Ja jestem jeszcze straszniejsza.
Fakt.
Czemu pisałaś, że stoisz pod domem?
Nie mogłam go znaleźć, więc przeprowadziłam eksperyment.
Chciałam sprawdzić, czy mnie znajdziesz.
Nadal tęsknisz za mamą?
Tak. Tęsknię, gdy piję,
gdy tarzam się skacowana po podłodze,
gdy włóczę się w nocy po ulicach
i gdy dyrektor ochrzania mnie za spóźnienie.
Tęsknisz za mamą tylko w sytuacjach,
gdy byłaby na ciebie wściekła?
Czuję się, jakby miała przyjść mi na ratunek.
To po niej mam taki charakter.
„Nie możesz tak żyć!
Weź się w garść!”
Mam wrażenie,
ż niedługo opierniczy mnie we śnie.
Co jej powiesz, jeśli się spotkacie?
Że w głowie siedzi mi pewien facet.
Taki strasznie tępy i brzydki.
Kompletny idiota.
To dlaczego go rzuciłaś?
Czemu mnie nie powstrzymałeś?
Takiej kobiety jak ty nigdy nie powstrzymam.
Czekałam na ciebie.
Myślałam, że mnie powstrzymasz
i powiesz, żebym to przemyślała.
Chciałam, żebyś błagał mnie, żebym została.
Czekałam, ale nie wróciłeś.
Gdyby chodziło o kogoś innego, żyłabym sobie dalej
i o nim zapomniała.
Ale chodziło o ciebie, więc byłam wściekła, zirytowana…
i smutna.
Wiesz, jaki jesteś dla mnie wyjątkowy?
Gdy mówiłam innym facetom, że tęsknię za mamą, odpowiadali:
„Rozchmurz się.
Wiem, jak się czujesz.
Czułbym się tak samo”.
Ale ty byłeś inny.
„Gdy zatęsknisz za mamą, możesz przyjść do mnie”.
Tylko ty to zaproponowałeś.
No zobacz.
Nie próbowałeś mnie pocieszać.
Zamiast tego pozwalasz mi się wygadać.
Myślę…
że też chciałam dać ci taką przestrzeń.
Kochasz Eun-o, prawda?
Nie.
Pierwszy raz powiedziałeś „nie”.
Lee Eun-o. Suh Rin-i.
Nie widzę w nich kobiet.
A nawet jeśli,
to ty jesteś najpiękniejsza
i najseksowniejsza.
Co?
Wybacz, że dopiero to mówię.
Dlaczego nie?
Myślałem, że szukasz pretekstu, żeby ze mną zerwać.
Że już mnie nie kochasz
i chcesz mnie rzucić.
Dlaczego
nie mogę być w długim związku z jednym facetem?
Twoje romanse może bywają krótkie,
ale są intensywne.
Liczy się każda chwila.
Już nie będę do ciebie przychodzić, gdy zatęsknię za mamą.
Sama się z tym uporam.
Pora zakończyć naszą relację na dobre.
Przyszłam to powiedzieć.
Zawsze pada śnieg, gdy się spotykamy.
Zaraz przestanie.
Pora, by nasze drogi się rozeszły.
Słuchaj.
Jeśli…
zobaczysz kiedyś tych gnojków,
mów, że jesteś moim facetem.
Coś czuję, że kiedyś ci przywalą.
Za kogo ty mnie masz?
Kiedy wreszcie znajdziesz sobie jakąś stałą pracę?
Wyskakuj z kasy, panie bezrobotny.
Nie jestem bezrobotnym, tylko pisarzem.
Od trzech lat nic nie wydałeś.
Kilka dni temu spotkałem się z wydawcą.
Od trzech lat chodzisz na spotkania
i nic nie wydałeś.
Zawsze musisz kopnąć leżącego.
Masz kartę.
Napijemy się dzisiaj piwa?
Nie, dziś zapalę świeczkę.
Coś się stało?
Powiem ci później.
- O której kończysz? - O 22.
Ale dzisiaj śpię u was.
Specjalnie wyprałam pościel.
Aż tak się cieszysz?
Mimo że to tyle zachodu?
Kup sobie drugą pościel.
Bez sensu, jeden zestaw mi wystarczy.
Idź już.
I sam sobie spakuj.
Dziś zapalę świeczkę.
Muszę wam coś powiedzieć. U mnie o 22.
No nie.
Teraz moja kolej.
Wieczór przy świeczce?
Przyjaźnią się od przedszkola.
Jedno z nich zapala świeczkę, a pozostała dwójka słucha.
Podobno.
Ja? Przeniosłem się do innej szkoły w drugiej klasie,
nie przyjaźniliśmy się za dzieciaka.
Poznałem ich lepiej dzięki Rin-i.
Pamiętacie?
Rok temu
zniknęłam,
a potem wróciłam do Seulu.
W środku pewnie jest lodowato.
Czemu światła są włączone?
I dlaczego jest tak ciepło?
Przeraziłeś mnie.
Co tu robisz?
Co robisz w moim mieszkaniu?
Uznałem,
że jak wrócisz, będzie zimno.
Wyprałem ci pościel.
I wyjąłem zimową kołdrę.
Myślałam, że odcięli mi prąd i wodę.
Zapłaciłem rachunki.
Zimno dziś, co?
Tak.
Lodowato.
Wiesz, że Rin-i wróciła?
- Kiedy? - Gdy się dowiedziała, że zniknęłaś.
Pojechała nawet do Pusan cię szukać.
Rozpakuj się i chodź zjeść.
I najpierw zadzwoń do Rin-i.
Rin-i często tu wpadała.
Zostawiała je na drzwiach. Przekleiłem je tutaj.
Eun-o, to ja, Rin-i.
Sprzątałam tu i znalazłam w twoim ryżu robaki, więc kupiłam ci nowy.
To nie prezent. Jak wrócisz, musisz mi oddać pieniądze.
Wsadziłam do lodówki curry.
Mam nadzieję, że niedługo je zjesz.
Gdzie ty się podziewasz?
Po powrocie czeka cię kłótnia stulecia.
Wracaj szybko. Tęsknię za tobą.
EUN-O, DOBRZE SIĘ ODŻYWIASZ?
POSPRZĄTAŁAM MIESZKANIE!
NAWET WYPRAŁAM KOCE!
Rok temu
ogrzewaliście mi mieszkanie.
Czekaliście na mnie.
Dziękuję.
Było, minęło. Po co o tym teraz mówisz?
Na pewno macie mnóstwo pytań
i chcecie odpowiedzi.
Wiem, że o nic nie pytaliście z uprzejmości.
Udawałam, że tego nie widzę.
Zamiast tego ukrywałam się za waszą uprzejmością.
Przepraszam.
Przepraszam
i dziękuję.
Więc…
Możesz to powiedzieć następnym razem.
Tak. Nie musisz teraz.
Co chwilę się spotykamy.
Nie.
Nie mogę ciągle uciekać.
Miałam przed wami tajemnice.
Przepraszam.
Nie chcę, żeby dalej tak było.
Ja…
To ja…
Ja…
jestem Yoon Seon-ą.
To ja ukradłam aparaty Jae-wona.
Tak trudno powiedzieć prawdę.
Szczerze mówiąc,
w ogóle się nie zmieniłam.
Nadal jestem tą samą głupią Lee Eun-o.
Dlaczego uważasz, że jesteś głupia?
Nie doszłoby do tego wszystkiego, gdybym nie była głupia.
Czemu się obwiniasz? To wszystko wina Kang Min-su.
Z twoją pracą to też była wina hotelu.
Po prostu
nie chciałam, żeby Jae-won się dowiedział, jaka jestem głupia.
Naprawdę.
Byłam wściekła, że dziewczyna, którą poznał, była nieprawdziwa.
I nie chciałam, żeby się dowiedział,
dlaczego wyjechałam do Yangyangu.
Nie chciałam, żebyście się dowiedzieli, bo to upokarzające.
Jestem na ciebie wściekła.
Ja też.
Jak mogłaś to ukrywać? Od czego są przyjaciele?
Przepraszam.
To nie tak, że nie jesteście moimi przyjaciółmi.
Po prostu chciałam to ukryć.
Żeby nikt się nie dowiedział.
Eun-o.
Chcę ci coś powiedzieć.
Stara Eun-o
nie była głupia.
To prawda.
Byłaś miła i serdeczna.
Bardzo lubiłem starą ciebie.
Ja też.
Lubię też nową ciebie.
Teraz płaczesz, gdy masz na to ochotę, dużo się uśmiechasz,
łatwo się wkurzasz,
dostosowujesz się do sytuacji i wygłupiasz.
Dlatego cię lubię.
Starą ciebie. Nową ciebie. Byłaś i jesteś Eun-o.
Zawsze byłaś Eun-o.
Nie chcę, żebyś więcej tak mówiła.
Czemu płaczesz?
Bo ty płaczesz.
Nie płacz, Rin-i.
Ty też.
Przepraszam.
Za co?
Kochana Eun-o.
Jestem taka samotna.
Dlaczego jestem sama?
Zostawiłaś ją u mnie w mieszkaniu.
Mówiłaś, że chcesz odnaleźć siebie.
Powodzenia.
Co to?
Ty też chciałeś zapalić świeczkę.
Ja?
Co się dzieje?
Zerwałem z Seon-yeong
tuż przed zakupami.
Przecież zerwaliście trzy lata temu.
Zerwaliśmy jeszcze raz.
Gdy do mnie mówiła, moje serce…
Koniec wieczora przy świecy. Idę pozmywać.
Mimo to
musiało ci być trudno.
Masz pracę do zrobienia czy nie?
Jeszcze trochę mi zostało.
No to spadaj.
Napisy: Małgorzata Fularczyk