‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(#โรแมนติก)
‪(#รักอิสระ)
‪(#เกิร์ลครัช)
‪(#สมัครใจโสด)
‪(#คบกันมานาน)
‪(ความรักของคุณเป็นอย่างไร)
‪เข้าบ้านดีๆ นะ
‪นี่ อีอึนโอ
‪นั่นรินอีนี่
‪อะไรเนี่ย ‪ทำไมสองคนนี้อยู่ด้วยกันล่ะ
‪หือ
‪อ๋อ ที่ว่าไปประชุม ‪คือที่บริษัทพี่เขานี่เองสินะ
‪อือๆ
‪โอ๊ะ เอกสารที่ลูกพี่ถือมาเมื่อวาน ‪ยังอยู่บนโต๊ะกินข้าวอยู่เลยนะ
‪พอดีงานมันเร่งน่ะครับ ‪ก็เลยต้องไปคุยกัน
‪ทั้งที่คุณไม่ต้องมาส่งฉันก็ได้ ‪แต่ก็ยังอุตส่าห์มาส่ง
‪ขอบคุณมากค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ
‪ฉันเข้าไปก่อนนะ
‪พี่ กินรามยอนกันก่อนไหม
‪- รามยอนเหรอ ‪- อือ
‪พูดอะไรน่ะ เขายุ่งอยู่นะ
‪คุณไม่หิวใช่ไหมล่ะคะ
‪ผมหิวนะครับ
‪แต่ก็คงไม่ได้อยากกิน ‪รามยอนหรอกใช่ไหมคะ
‪ผมอยากกินนะครับ
‪- กินรามยอนกัน ฉันยังพอมีเวลาอยู่ ‪- อือ
‪เธอเข้าไปก่อนเถอะ ‪เดี๋ยวฉันจอดรถแล้วตามไป
‪- เมนูเด็ดของอีอึนโอ รามยอนหอยแครง ‪- เมนูเด็ดของอีอึนโอ รามยอนหอยแครง
‪- น่าอร่อยจัง ‪- น่ากินมาก
‪คุณอีอึนโอ ขอบคุณนะครับ
‪อร่อยสุดๆ
‪- พี่ เมนูนี้อึนโอเป็นคนคิดค้นเลยนะ ‪- หือ
‪นี่ ฉันก็เป็นคนชอบกินหอยแครง ‪แต่ทำไมคิดไม่ถึงนะว่าใส่ในรามยอนได้
‪อีอึนโอ
‪เธอตักหอยแครงให้ฉันเพียบเลย
‪ของผม…
‪- แล้วเธอจะเริ่มงานเมื่อไหร่เหรอ ‪- ฉันไม่ทำหรอก
‪วันนี้ลองคุยดูแล้ว ‪เงื่อนไขไม่ค่อยโอเคเท่าไร
‪ไม่ใช่ว่าเธอไม่ทำ ‪แต่อาจจะทำไม่ได้น่ะครับ
‪บริษัทเราไม่จ้างคนมั่วซั่วหรอกครับ
‪เป็นบริษัทบ้าอำนาจสินะคะ
‪คุณคงอ่านเอกสารข้อเสนอ ‪ไม่ละเอียดสินะ
‪ถ้าได้อ่านในนั้น ‪จะเขียนว่ามีหลายบริษัทเข้าแข่งขัน
‪เราจะประเมินแผนงาน ‪และให้พนักงานของเราลงคะแนนตัดสิน
‪เขียนรูปแบบการตัดสิน ‪ไว้ชัดเจนเลยนะครับ
‪- งั้นก็ตกรอบได้น่ะสิครับ ‪- ใช่
‪พูดอะไร ใครจะตกรอบกัน
‪และอีกอย่างหนึ่ง
‪โอทรีเป็นบริษัทเล็กที่สุดครับ
‪ไม่รู้จักคำว่า ‪"เล็กพริกขี้หนู" เหรอคะ
‪ยังไงก็เถอะ ฉันไม่มีเวลา ‪และไม่เหมาะกับแฟ้มสะสมผลงานด้วย
‪- ฉันไม่ทำหรอก ‪- อึนโอ
‪ฉันว่าไม่ใช่เวลามาเลือกงานหรอกนะ
‪ทำไมจะเลือกไม่ได้ ‪ช่วงนี้โอทรีกำลังไปได้สวยเลยนะ
‪นามบัตรที่ฉันหว่านไป กำลังงอกเงย ‪ตอนนี้งานก็เริ่มเข้ามาแล้ว
‪คยองจุนคงบอกพี่เขาแล้วล่ะ ‪ว่าเธอกำลังจะอดตาย
‪อดตายอะไร ฉันไม่ได้อดสักหน่อย
‪เธอต้องคว้างานของลูกพี่มาให้ได้นะ ‪ประมูลราคาอะไรนั่น ชนะมาให้ได้
‪เจ้าของบ้านโทรมา ว่าจะขึ้นค่าเช่า
‪อะไรนะ แล้วทำไมนายเพิ่งมาบอก
‪ก็เขาเพิ่งโทรมาตอนเช้า
‪นี่ฉันบอกเธอเร็วแล้วนะ
‪นี่ ขึ้นเท่าไร เขาจะขึ้นเท่าไร
‪- ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ‪- ยี่สิบ…
‪บ้าเอ๊ย ‪ใครอนุญาตให้ขึ้นตามอำเภอใจกัน
‪จะให้ฉันไปนอนตายข้างถนนท่ามกลาง ‪อากาศหนาวหรือไง พูดออกมาได้ยังไง
‪มันมีกฎหมาย ‪ควบคุมราคาค่าเช่าบ้านอยู่นะ
‪ถึงจะหารือกับผู้เช่าแล้ว ‪ก็ขึ้นได้มากสุดแค่ห้าเปอร์เซ็นต์
‪นายโง่หรือเปล่า โง่หรือเปล่า ‪ทำไมถึงไม่เถียงเขาไป
‪ห้าเปอร์เซ็นต์ยังเกินไปเลย ‪คิดว่าเงินตกมาจากฟ้าเหรอ
‪ฉันไม่ยอมให้ขึ้นสักวอนหรอก
‪คยองจุนเคยบอกว่าเมื่อก่อน ‪อีอึนโอเป็นคนใจดีและเรียบร้อย
‪- เหลือเชื่อเลย ‪- แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันนะ
‪ไม่ใช่ยุนซอนอาที่ฉันเคยรัก ‪และไม่ใช่อีอึนโอที่ใจดี
‪ผู้หญิงที่เข้าใจยากคนนี้น่ะ
‪โทรหาเจ้าของบ้านเลยว่าฉันกำลังไปหา
‪- เธอโทรเองสิ ‪- เธอเป็นคนเซ็นสัญญานะ
‪อ้อ แล้วก็ขอโทษที่ขัดจังหวะ
‪เหลือเวลาก่อนประมูลราคา ‪อีกไม่นานนะครับ คุณอีอึนโอ
‪ใช่แล้ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเล่นตัวนะ
‪คุณฮันกยอล
‪พอมาดูแล้ว ค่าดูแลวัสดุก่อสร้าง ‪กับค่าดูแลอุปกรณ์…
‪ผู้ช่วยชเว ขอคุยด้วยหน่อยสิครับ
‪ทำไมๆ
‪เรื่องบ้านเดี่ยวย่านบูอัมน่ะ ‪ฉันโทรคุยกับลูกค้าแล้วนะ
‪ว่าให้รอจนถึงสิ้นเดือนนี้
‪ทำไมพี่ถึงไม่ยอมแพ้ ‪เรื่องเปลี่ยนแบบเนี่ย
‪เดี๋ยวจะไม่ทันวันย้ายเข้าเอานะ
‪พี่จะให้พวกเขานอนข้างนอกเหรอ
‪คราวที่แล้วพี่เคยบอกว่าอะไร
‪พี่บอกว่าจะยอมแพ้ไง ‪ไหนว่าเปลี่ยนไม่ได้ไง
‪- ฉันว่ามันน่าจะมีวิธีนะ ‪- ใช่ พี่ก็คงหาวิธีได้แหละ
‪แต่คงหลังจากพี่แก้แบบ ‪ชั้นหนึ่งทั้งหมดไปด้วย
‪พี่ก็รู้นี่ว่ามันต้องเปลี่ยนตำแหน่ง ‪ท่อประปาฝังพื้นกับโครงสร้างทั้งหมด
‪พี่เป็นมือใหม่หรือไง เป็นอะไรไป
‪ทำไมไม่ตอบล่ะ ตอบมาสิ
‪เพราะว่านายพูดถูกทั้งหมดไง
‪นี่ คยองจุน นายพูดถูกทั้งหมด
‪แต่นายเคยลองคิดดูไหม
‪ว่าในโซลมีบ้านที่มีอายุ ‪เกินกว่าร้อยปีกี่หลัง
‪พวกมันอยู่ได้ไม่ถึง 20-30 ปี ‪ก็ต่างทรุดโทรมพังทลายลงและหายไป
‪ไหนๆ เราจะสร้างบ้าน ‪ด้วยวัสดุทั้งหมดที่ต้องการแล้ว
‪ฉันก็อยากให้คนสร้างไม่เสียใจภายหลัง
‪และคนอาศัยสามารถอาศัยได้รุ่นสู่รุ่น ‪ฉันแค่อยากสร้างบ้านแบบนั้นน่ะ
‪ทำเท่อยู่คนเดียวเลยนะ รอเดี๋ยว
‪ถ้างั้นผมให้เวลาพี่อีกสิบวัน
‪ให้มากกว่านั้นไม่ได้แล้วจริงๆ นะ
‪นี่ ประชุมเรื่องวัสดุราบรื่นดีไหม
‪ไม่รู้แล้ว ทำไมพี่ถึงมาสายล่ะ
‪อ้อ ตอนเช้าฉันไปประชุม ‪กับคุณอีอึนโอมาน่ะ
‪ไม่ได้ให้เอกสารไปหมดแล้วเหรอ
‪อือ ฉันคิดว่าให้ไปหมดแล้ว ‪แต่ดันมีเอกสารที่ลืมให้ด้วยน่ะ
‪อะไรเนี่ย
‪อีอึนโอที่ถือ ‪กระเป๋าเดินทางเปล่านี่มา
‪เธอตั้งใจจะไปที่ไหนกันนะ
‪- เออจริงด้วย สร้อยเธอน่ะ ‪- จริงสิ
‪ใช่ สร้อยคอเธอน่ะ สร้อย
‪แหวนคู่นั่นคืออะไร เธอมีแฟนแล้วเหรอ
‪ค่ะ ฮัลโหล
‪รุ่นพี่ ยุ่งอยู่ไหมคะ
‪ที่รุ่นพี่เคยทำ ‪งานเลี้ยงเปิดบ้านน่ะค่ะ
‪ค่ะๆ ฉันขอไฟล์สำหรับอ้างอิง ‪หน่อยได้ไหมคะ
‪ฉันเห็นคลิปวิดีโอ ‪ที่บริษัทรุ่นพี่เคยทำ
‪เลยอยากเอามาอ้างอิงน่ะค่ะ
‪จริงสิ
‪ฉันคิดว่าอยากให้ ‪การแสดงเป็นแนวอะคูสติก
‪ฉันรบกวนขอรายชื่อศิลปินด้วยได้ไหมคะ
‪แน่นอนสิคะ นี่เป็นการลงทุนนะคะ
‪รอได้เลยค่ะ โอทรีจะรีบเติบโต ‪แล้วช่วยงานรุ่นพี่เองค่ะ
‪ค่ะ ขอบคุณนะคะ
‪เรื่องนี้ก็เรียบร้อยแล้ว
‪ไหนดูซิ
‪มาหาพี่รินอีเหรอครับ
‪ครับ
‪พี่เขายังไม่ได้บอกสินะครับ
‪วันนี้พี่เขาถูกไล่ออกแล้วครับ ‪เพราะน้องของภรรยาเถ้าแก่จะมาทำแทน
‪เดี๋ยวนะ ‪เกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน
‪แล้วรินอีไปไหนล่ะครับ
‪รินอีไม่ได้มาที่นี่นะ
‪งั้นเธอหายไปไหนนะ ‪ที่บ้านก็ไม่อยู่ด้วย
‪รินอีเป็นเด็กหรือไง ‪กลัวว่าจะไปหลงทางอยู่เหรอ
‪นายตกลงซื้อโต๊ะนั่น ‪ในราคา 350,000 วอนจริงเหรอ
‪อือ
‪ฉันซื้อมาเพราะรินอีตื๊อน่ารำคาญ
‪แต่พอลองไปค้นดู มันราคาล้านสองเชียว
‪แถมยังเป็นยี่ห้อดังด้วย
‪ใช่แล้ว แล้วก็โต๊ะตัวนี้น่ะนะ ‪เป็นของใหม่แกะกล่องเลย
‪ไม่เคยมีใครใช้ ‪และไม่ได้เป็นตัวโชว์ที่ไหน
‪เป็นของใหม่เอี่ยมเลยล่ะ
‪แล้วทำไมนายถึงบอกว่าได้มาฟรีล่ะ
‪อย่าบอกนะว่าโกหกรินอีอีกแล้ว ‪กลัวเธอจะโกรธที่ซื้อของแพงมาเหรอ
‪ทำไมไม่รู้ให้มันเร็วกว่านี้วะ
‪ฉันอุตส่าห์ให้สัญญาณบอก ‪อยู่ข้างหลังแบบนี้
‪งั้นเหรอ
‪นายนี่พึ่งพาไม่ได้เลยจริงๆ
‪ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ฉัน ‪แต่เป็นนายต่างหาก
‪ทำไมต้องคบกันให้ยากแบบนั้นด้วย
‪ฉันไม่อยากฟังคำนั้นจากปากของ ‪คนที่ไม่มีแฟนมาเกินสองปีหรอกนะ
‪ว่าแต่เธอไปอยู่ไหนเนี่ย
‪ไอ้เถ้าแก่นั่นเป็นบ้าหรือเปล่า
‪ฉันฟ้องกรมแรงงานไปเลยดีไหม
‪- เอาเลย ‪- ฟ้องดีไหม
‪ถ้าเธอหนีไปร้องไห้อยู่ที่ไหน ‪จะทำยังไงดีเนี่ย
‪เธอจะต้องโกรธและเสียใจมากแน่ๆ
‪เธอเพิ่งบอกว่าต้องหางานเพิ่มไปเอง
‪- แล้วมาไล่ออกแบบนี้ได้ยังไง ‪- คยองจุน
‪นายนี่ไม่รู้จักรินอีเลยจริงๆ นะ
‪ไม่ต้องห่วงหรอก รินอีของนาย ‪เธอไม่ทุกข์สักนิดหรอก
‪นายจะไปรู้ได้ยังไง นายจะไปรู้อะไร
‪- นายเป็นพ่อรินอีหรือไง ‪- ฉันเป็นพ่อเธอเอง ลูกเขยชเว
‪รีบกลับบ้านไปซะเถอะ
‪เก่งมากเลย
‪เดินเล่นเก่งมากเลย
‪อะไรเนี่ย
‪ฉันกำลังคิดถึงนายอยู่พอดี
‪แล้วนายมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงเนี่ย
‪เพราะฉันรู้ยังไงล่ะ
‪งั้นก็รู้ด้วยสินะว่า ‪วันนี้ฉันกำลังอยากกินสปาเกตตี
‪แน่นอนสิ
‪มีอะไรเกี่ยวกับซอรินอี ‪ที่ฉันไม่รู้ด้วยเหรอ
‪ไม่มีอยู่แล้วน่ะสิ
‪- น่ากินมากเลย ‪- เสร็จแล้วล่ะ เธอไปล้างมือสิ
‪เดี๋ยวนะ
‪ส้อมนี่ คงต้องเอาไปทิ้งแล้วล่ะ
‪ไม่เอาๆ แค่ติดกาวก็ใช้ได้แล้ว
‪วางไว้ก่อน ฉันไปล้างมือก่อนนะ
‪ติดกาวอะไรกัน
‪รินอี เตาแก๊สนี่ดูอันตรายเลยนะ
‪เดี๋ยวเตาไฟฟ้าก็ซ่อมเสร็จแล้ว
‪- ฉันซื้ออันถูกๆ ให้ใหม่ไหม ‪- จะทานให้อร่อยนะคะ
‪อร่อยมากเลย ‪ฉันนึกว่าจะหิวจนตายซะแล้ว
‪- กินเยอะๆ นะ ยังเหลืออีกเยอะ ‪- อือ นายก็กินเถอะ
‪รินอี
‪ฉันได้ยินว่าเธอโดนไล่ออกจากงาน ‪ที่ร้านเครื่องสำอางแล้ว
‪รู้ได้ยังไง
‪นายไปหาฉันสินะ งั้นก็น่าจะโทรมาสิ
‪ฉันหางานใหม่ได้แล้วนะ
‪- งานอะไรเหรอ ‪- พาหมาเดินเล่น
‪มีบ้านเดี่ยวตรงหน้าสนามเด็กเล่น ‪ตรงโน้นใช่ไหม เขาเลี้ยงหมาใหญ่อยู่
‪ฉันตกลงว่าจะพาหมาตัวนั้น ‪ไปเดินเล่นวันละสองชั่วโมง
‪รู้ไหมว่าค่าจ้างเท่าไร
‪ชั่วโมงละ 15,000 วอน ‪ถ้าวันละสองชั่วโมง ก็ 30,000 วอน
‪เธอจะไม่หนาวเหรอ
‪จะไปเดินวันละสองชั่วโมง ‪ในอากาศแบบนี้ได้ยังไง
‪ไม่นะ เดินเล่นสนุกดีออก
‪ได้ออกกำลังกาย แถมได้เงินด้วย
‪อร่อยจริงๆ
‪รินอี
‪เธอไม่มีอะไรที่อยากเรียนเลยเหรอ
‪ฉันก็เรียนอยู่นะ
‪ไปเข้าสัมมนา ‪เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมตลอด
‪ไม่ใช่การเรียนแบบนั้นสิ
‪เมื่อก่อนเธอเคยบอกว่า ‪อยากเป็นคุณครูไม่ใช่เหรอ
‪ตอนเด็กๆ ใครๆ ก็ฝันอยากเป็น ‪ประธานาธิบดีแหละ
‪ไม่นะ ฉันว่าเธอ ‪เหมาะกับอาชีพด้านนั้นนะ
‪เธอชอบเด็กด้วยนี่
‪ฉันว่าเธอเหมาะจะเป็น ‪ครูเด็กประถมมากเลยนะ
‪อ่านหนังสือแล้วสอบเข้า ‪ม.โซลอะไรแบบนี้ดีไหม
‪ลองเก็บไปคิดจริงจังดูนะ
‪เห็นว่ามีหลายคนที่อ่านหนังสือแล้ว ‪เข้าคณะครุศาสตร์ตอนอายุเยอะด้วย
‪คยองจุน
‪ฉันไม่เหมาะหรอก ‪คราวก่อนฉันก็เคยบอกแล้วไง
‪ฉันชอบชีวิตของตัวเองตอนนี้มากๆ
‪อีกอย่างนะ ค่าเรียนก็แพงด้วย
‪เธอมีฉันนะ ถ้าเธอต้องการ ‪ฉันจะจ่ายค่าเรียนให้เอง
‪ลองคิดดูนะ
‪นี่ จริงด้วย
‪ฉันมีของจะให้นายดูด้วย
‪แต่นแต๊น 350,000 วอน
‪ฉันได้เงินค่าโต๊ะข้างเตียง ‪มาจากกอนแล้ว
‪ฉันจะเอาไปซื้อผ้าพันคอให้นายนะ
‪มากินข้าวกัน ‪คราวนี้มากินจริงๆ กันนะ
‪อร่อยมาก
‪นี่เป็นบ้านชั้นล่าง บ้านเลขที่ 56-9
‪เขาอยากให้ทำกำแพงหิน ‪กั้นบ้านเขากับบ้านของเราใหม่
‪ไหนส่งมาซิ
‪อันนี้เหรอ
‪อ๋อ ตรงนี้เหรอ
‪อ๋อ
‪ผลการแข่งประมูลราคางานเปิดตัว ‪ศูนย์วัฒนธรรมผสมออกมาแล้วค่ะ
‪โอทรีค่ะ
‪เห็นไหม ผมบอกแล้วว่าอึนโอจะชนะ
‪- ดำเนินงานต่อได้เลยครับ ‪- ค่ะ
‪ถ้าทำกำแพงให้ ‪แล้วเขาจะไม่ร้องเรียนอะไรอีกใช่ไหม
‪รอแป๊บนะ ‪ผมขอบอกผลประมูลราคาให้อึนโอก่อน
‪ได้สิๆ
‪(ผู้ออกแบบศูนย์วัฒนธรรมผสม ‪หัวหน้าทีม: พัคแจวอน)
‪คุณก็รู้อยู่แล้วนี่เรื่องที่ผม ‪เที่ยวตามหาคุณเป็นปี
‪น่าจะได้ยินจากรินอี คยองจุนแล้วนี่ ‪แต่มองดูอยู่เฉยๆ เหรอ
‪(อีอึนโอ)
‪(โอ3)
‪(โอทรี)
‪ตอนที่ค้นว่า "ยุนซอนอา" ‪ไม่เห็นเคยเจออะไรเลย
‪ฉันเจอหนังสือที่ใครบางคนเคยอ่าน ‪ในร้านหนังสือ
‪บราติสลาวา ปอซนาน
‪ตรีเยสเต ริกา
‪เพราะชื่อที่ไม่คุ้น ทำให้ ‪เมืองเหล่านี้ดูโรแมนติกยิ่งกว่าเดิม
‪คนที่เคยชวนฉันไปเดินด้วยกัน ‪ในตรอกเล็กๆ ที่ยุโรป
‪คุณสบายดีไหมคะ
‪ฉันสบายดีค่ะ
‪อะไรกันเนี่ย
‪ไหนว่าลืมไปหมดแล้วไง
‪ในคืนที่นึกถึงช่วงเวลา ‪ที่เริ่มต้นด้วยแสงเจิดจรัส
‪และเลือนรางหายไป ‪ดั่งความฝันในคืนฤดูร้อน
‪(ความรักและสันติสุข)
‪แผนงานของฉันถูกปฏิเสธ ‪และไม่มีงานเข้ามา
‪สิ่งที่ทำให้ฉันอดทนได้
‪แม้ว่าฉันจะรู้สึกท้อ ‪จากความกังวลที่เข้ามาอย่างต่อเนื่อง
‪ก็คือความทรงจำที่ได้วิ่งเล่น ‪อย่างอิสระท่ามกลางสายฝน
‪ด้วยพลังของความทรงจำนั้น ‪ทำให้ฉันยิ้มได้ในวันนี้อีกครั้ง
‪อีอึนโอสู้ๆ นะ
‪จริงๆ แล้วผมขี้จุกจิก
‪แต่ว่า เวลาที่ตกหลุมรักใคร ‪ก็จะกลายเป็นคนอ่อนโยน
‪เวลาคุณตกหลุมรัก คุณเป็นยังไงเหรอ
‪คนอื่นเวลาคบใครตอนไปเที่ยว ‪พอกลับมาก็ลืมและใช้ชีวิตต่อไป
‪แล้วคุณลืมผมแล้วงั้นเหรอ
‪หลงเหลือไว้แค่ความทรงจำเหรอ
‪คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฉันเลย
‪ทั้งความรู้สึกฉัน นิสัยฉัน ‪ความคิดฉัน หรือว่ารสนิยมของฉัน
‪คุณไม่รู้อะไรเลยนี่
‪กระโดดเชือกทำไม ‪บริหารร่างกายกลางดึกเหรอ
‪ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเอง เข้าไปซะ
‪มีพัสดุอยู่ตรงทางขึ้นบันไดด้วย
‪แล้วทำไมนายไม่หยิบมาล่ะ
‪อ้อ เพราะว่า…
‪มันเป็นของเธอไง
‪ไอ้หมอนี่ เดี๋ยวปั๊ด…
‪- อะไรน่ะ ‪- อะไรเนี่ย
‪อะไรวะเนี่ย
‪อะไรกัน ถ้าโอทรีก็…
‪นี่มันรถยุนซอนอา…
‪เอ๊ย นี่มันรถอีอึนโอนี่นา
‪โอ๊ย อยากจะบ้าตาย
‪แจวอนเอ๊ย ขับรถชนทั้งที ‪ยังจะขับมาชนรถอีอึนโออีก
‪ให้ตายเถอะ จริงๆ เลย
‪แจวอน เจ้าบ้าเอ๊ย
‪เฮ้ย
‪โอ๊ย ฉันจะบอกเธอยังไงดี
‪ก่อนอื่นต้องโทร…
‪โทรหาแล้วจะบอกว่าอะไรดีเนี่ย ‪โอ๊ย อยากจะบ้าจริงๆ
‪ฮัลโหลค่ะ
‪อ้อ ฮัลโหล
‪ผมขอโทษจริงๆ นะ คือว่าผมน่ะ ‪ผมแวะมา…
‪ไม่สิ ผมพัคแจวอนนะ
‪คือว่าผมจะมาจอดรถข้างหน้านี้ ‪แล้วเหมือนว่า…
‪ผมจะเฉี่ยวรถคุณไปนิดหนึ่ง ‪คุณน่าจะต้องลงมาดูหน่อย
‪คือว่าไม่ได้ชนแรงหรอกนะ
‪แค่เฉี่ยวๆ
‪เฉี่ยวไปนิดเดียวจริงๆ ‪โดนแค่นิดเดียว
‪เดี๋ยวนะ นี่เรียกว่าแค่นิดเดียวเหรอ
‪หา
‪หลบออกมาหน่อย
‪- ฉันถามว่านี่เรียกนิดเดียวเหรอ ‪- มองจากไกลๆ ก็ไม่เห็นหรอก
‪วางสายก่อนเลย
‪นี่ รถคุณไม่เป็นอะไรสักนิด ‪แต่มาชนรถคนอื่นพังยับเยินซะงั้น
‪พังยับเยินอะไร ‪แบบนี้มันพังยับเยินตรงไหน
‪นี่ แล้วถ้าคุณจอดชิดเข้าไปอีกหน่อย…
‪- ตรงนี้มันหน้าบ้านฉันนะ ‪- ใช่ไง หน้าบ้านคุณ
‪มันหน้าบ้านคุณ
‪เจ้าของบ้านก็ควรจะ ‪จอดเขยิบชิดเข้าไปอีกหน่อยสิ
‪เดี๋ยวนะ นี่ฉันทำอะไรผิดงั้นเหรอ ‪ฉันจอดไว้ดีไม่มีที่ติแล้วนะ
‪ใช่แล้ว คุณพูดถูก ผมผิดเอง
‪คุณไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ผมผิดเอง
‪ผมผิดเองที่มาบ้านคุณ ‪และผิดเองที่ชนรถของคุณ
‪แล้วก็ผมผิดเองแหละ ที่เป็นพัคแจวอน
‪เรื่องที่คุณเป็นภรรยาเก่าของผมด้วย ‪ผมผิดเองทั้งหมดเลย
‪"ภรรยาเก่า" เหรอ คุณน่ะ
‪- ห้ามพูดแบบนั้นเลย ‪- ทำไมล่ะ ภรรยาเก่า ก็มันจริงนี่
‪พอผมขอแต่งงาน
‪ก็เห็นดีใจ บอกให้ทำอีเวนต์ขอแต่งงาน ‪แล้วทำไม ฟังแล้วไม่ชอบใจเหรอ
‪- ได้ยินแล้วมันรำคาญหู ‪- "รำคาญหู" เหรอ
‪โห นี่บอกว่า "รำคาญหู" เหรอ
‪นี่ คุณมาอ่อยผมทำไม
‪คุณวางแผนอ่อยผม ‪ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมล่ะ
‪มาพูดเรื่องฝนตกที่ทุ่งหญ้าอะไรนั่น
‪แล้วพาผมไปสอบใบขับขี่
‪ถึงฉันจะพูดเรื่องทุ่งหญ้าอะไรนั่น ‪คุณก็ไม่ต้องมาหลงกลสิ
‪แล้วคุณล่ะ ไม่อ่อยฉันหรือไง ‪คุณก็อ่อยเหมือนกัน
‪- คุณพยายามจะอ่อยผมมากกว่าอีก ‪- ฉันทำแบบนั้นตอนไหนกัน
‪แล้วตอนที่เราเจอกันครั้งแรก ‪คุณมาจับข้อมือฉันทำไม
‪ฉันแค่ยืนเฉยๆ ‪คุณเป็นคนดึงข้อมือฉันไปเองนี่
‪ก็ตอนนั้นมันเป็นเกมไง ‪ผมแค่อยากได้รางวัล
‪แล้วบังเอิญว่า ‪ตอนนั้นคุณอยู่ตรงหน้าผม
‪อยู่หน้าผมในระยะแค่เอื้อมมือพอดี
‪แหม งั้นถ้ามีผู้หญิงคนอื่นอยู่ ‪คุณก็คงดึงข้อมือเธอแทนใช่ไหม
‪อะไรเนี่ย นี่คุณหึงเหรอ ‪หึงใช่ไหมล่ะ
‪ช่างเถอะ จ่ายค่าชดเชยมา
‪ได้ๆ ผมจะชดเชยให้เอง เรียกประกัน…
‪ไม่สิ ช่างเถอะ ‪คุณจะเอาเท่าไร เท่าไรล่ะ
‪- นี่คุณกำลังอวดรวยเหรอ ‪- อวดอะไรกัน…
‪ไหนเขาว่าเมื่อก่อนคุณใจดีไง
‪ตอนนี้คุณพิลึกเป็นบ้าเลย
‪แล้วคิดว่าตัวเองปกติดีหรือไง ‪ทำตัวเหมือนตัวเองดีเลิศเลอ
‪ทั้งที่จริงๆ เป็นคนยึดติดสุดๆ
‪ที่ผมเป็นแบบนี้ก็เพราะใครล่ะ
‪อีอึนโอคนเก่าที่ใจดีหายไปไหนแล้ว
‪ช่างยุนซอนอาเถอะ ‪อีอึนโอคนนั้นอยู่ไหน
‪อยู่นี่ไงๆ แล้วจะทำไม
‪ไม่ใช่หรอก คุณไม่ใจดีสักนิด
‪คุณคงจะนิสัยไม่ดี ‪มาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว
‪- แต่คยองจุนไม่รู้มากกว่า ‪- รีบขยับรถออกไปเลย
‪ก็ได้ ขยับแล้ว ขยับเดี๋ยวนี้แหละ
‪ยัยคนเลว
‪เออ ขยับซะ ไอ้คนบ้า
‪เฮ้ย มาเตะทำไม…
‪นี่
‪นี่ นี่มัน…
‪นี่มันแหวนแต่งงานของเรานี่
‪ผมโยนมันทิ้งลงไปในชองกเยชอนแล้วนะ…
‪หายไปไหนนะ
‪นั่นอะไรน่ะ
‪แหวนแต่งงานของเราใช่ไหม
‪ไม่ใช่นะ
‪แหวนคู่นั่นที่คุณห้อยคอไว้
‪- คือแหวนแต่งงานเราใช่ไหม ‪- บอกว่าไม่ใช่ไง
‪ไม่ใช่อะไรล่ะ ใช่แน่ๆ
‪- หลบหน่อย ผมจะได้ดู ‪- ไม่ใช่นะ บอกว่าไม่ใช่ไง
‪- หลบสิ ‪- ก็บอกว่าไม่ใช่ไงล่ะ
‪ใช่จริงๆ ใช่จริงๆ ด้วย
‪ผมพูดถูกนี่
‪เอาคืนมานะ มันของฉัน
‪ผมโยนทิ้งที่ชองกเยชอนแล้ว ‪ทำไมมันถึงมาอยู่กับคุณ
‪- เอาคืนมานะ บอกว่าของฉันไง ‪- นี่
‪อะไรของคุณกันแน่
‪ทำไมคุณถึงทำให้ผมทรมานแบบนี้
‪หา
‪นี่แหวนแต่งงานของเราจริงๆ นี่
‪คุณไม่ได้ทิ้งแหวนไปสักหน่อย
‪ที่คุณบอกว่าลืมผมไปแล้ว ‪คุณโกหกใช่ไหม
‪ผมยืนยันทุกอย่างได้แล้ว
‪คุณยืนยันอะไรได้
‪คุณเก็บกล้องของผมไว้ ‪และไปอัดรูปทั้งหมด
‪แล้วก็แหวนนี่
‪มันคือแหวนแต่งงานของเราจริงๆ ‪คุณไม่ได้ทิ้งและยังเก็บมันไว้
‪อีอึนโอ อะไรของคุณกัน
‪ใจจริงๆ ของคุณคิดอะไรอยู่ ‪ช่วยบอกผมหน่อยเถอะ
‪คุณแกล้งทำไม่รู้ไม่เห็นไปไม่ได้เหรอ
‪ฉันน่ะ
‪ฉันไม่อยากให้ ‪เพื่อนๆ ฉันรู้เรื่องจริงๆ
‪ขายหน้าขนาดนั้นเลยเหรอ ‪ที่ใช้ชื่อคนอื่นที่ยางยาง
‪แล้วคุณก็ดันเป็น ‪ลูกพี่ลูกน้องคยองจุนด้วยนี่
‪ใช่แล้ว ถูกต้อง ‪ผมเป็นลูกพี่ลูกน้องคยองจุน แล้วทำไม
‪มันใช่เรื่องหรือไง ‪ที่เราต้องเลิกกันเพราะแบบนั้น
‪แค่เลิกๆ กันไปไม่ได้เหรอ
‪คุณต้องการแบบนั้นจริงๆ เหรอ
‪ก็ไม่นี่
‪ไม่ใช่สักหน่อย
‪บอกมาหน่อย
‪มองผมสิ
‪อีอึนโอ
‪นี่ อึนโอ
‪ตอนที่คุณไปตามหาแหวน ‪ที่ผมทิ้งลงไปในชองกเยชอน
‪คุณคิดอะไรอยู่
‪คุณคิดถึงผมนี่
‪คุณ
‪ยังชอบผมอยู่…
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน