NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
#ROMANTYK
#WOLNY DUCH
#UWIELBIAM JĄ
#SINGIEL Z WYBORU
#W STAŁYM ZWIĄZKU
JESTEŚCIE ZAKOCHANI?
Wracaj bezpiecznie do domu.
Eun-o.
Idzie Rin-i.
Co tu robicie razem?
Co?
Chodzi o współpracę z jego firmą?
Tak.
Ale wszystkie papiery zostały w domu.
Jednak musimy przyspieszyć procedurę.
Nalegałeś, żeby odwieźć mnie do domu.
Dziękuję. Wracaj bezpiecznie.
Pójdę już.
Jae-won, zjesz ramyeon?
- Ramyeon? - Tak.
Nie zawracajcie mu głowy, jest zajęty.
Pewnie nie jesteś głodny.
Jestem.
Ale pewnie nie masz ochoty na ramyeon.
Mam.
- Możemy zjeść, mam czas. - Dobra.
Idźcie pierwsi, muszę jeszcze zaparkować.
- Specjalność Eun-o, ramyeon z małżami! - Specjalność Eun-o, ramyeon z małżami!
- Dobrze wygląda. - Owszem.
Małże być.
Pyszne.
- Jae-won, to jej wynalazek. - Co?
Uwielbiam małże. Ale nie pomyślałbym, żeby dodać je do ramyeon.
Eun-o.
Trafiło mi się mnóstwo małży.
A mnie…
- Kiedy zaczniecie współpracę? - Nigdy.
Nie odpowiadają mi warunki.
To nie twoja decyzja. Może my też cię nie zechcemy.
Nie pracujemy z byle kim.
Musisz się wywyższać?
A ty nie doczytałaś warunków.
Jasno napisali, że dużo firm będzie ze sobą konkurować,
a nasi pracownicy ocenią ich zgłoszenia i zagłosują na najlepszą.
To było napisane jasno.
- Może zostać zdyskwalifikowana? - Tak.
Nie bądź śmieszny.
Tak w ogóle,
O3 jest najmniejszą firmą, jaka się zgłosiła.
Wielkość firmy nie wpływa na kompetencje.
Nie mam czasu i ta firma nie pasuje do mojego profilu.
- Dlatego rezygnuję. - Eun-o.
Nie powinnaś wybrzydzać.
Niby dlaczego? O3 ma ostatnio dobrą passę.
Niedługo ciężka praca się opłaci i dostanę mnóstwo zleceń.
Kyeong-jun pewnie mu powiedział, że przymierasz głodem.
Ja? Skąd.
Musisz wygrać ten przetarg, potrzebujesz tego.
Właściciel mieszkania chce podnieść czynsz.
Co? Teraz mi to mówisz?
Dzwonił dzisiaj rano.
Nie miałem jak ci powiedzieć.
O ile chce podnieść?
- O dwadzieścia procent. - Dwadzieścia?
Cholera, co on sobie myśli?
Chce, żebyśmy zamarzli pod mostem?
Istnieją limity dotyczące czynszu.
Może go podnieść najwyżej o pięć procent.
Głupi jesteś? Czemu nic nie powiedziałeś?
Nawet 5% to masakra. Pieniądze nie rosną na drzewach.
Nie stać mnie na podwyżkę.
Kyeong-jun mówił, że Eun-o była kiedyś miła i opanowana.
- Brak mi słów. - Kim ona w końcu jest?
Ani moją ukochaną Yoon Seon-ą, ani uprzejmą Lee Eun-o.
Nie rozumiem jej.
Jadę do właściciela. Przekaż mu.
- Sama zadzwoń. - Ty podpisałaś umowę.
Wiem, że to kiepski moment,
ale zaraz zaczną wybierać oferty.
Racja, to nie czas na takie rzeczy.
Pani Han-gyeol.
Jeśli weźmiemy pod uwagę koszty utrzymania budynku i sprzętu…
Panie Choi, mogę prosić na słowo?
Co jest?
Poprosiłem właściciela domu w Buam-dong,
żeby poczekał do końca miesiąca.
Nie możesz odpuścić tego projektu?
Nie będą mogli się wprowadzić w terminie.
Gdzie będą mieszkać?
Co mi ostatnio powiedziałeś?
Że się poddasz, bo nie możesz zmienić projektu.
- Coś wymyślę. - Jasne, coś wymyślisz.
Jak przeprojektujesz cały dom.
Będziesz musiał przeprojektować hydraulikę i kanalizację.
Przecież się na tym znasz. Co z tobą?
Czemu nic nie mówisz? Odpowiedz.
Bo masz rację.
Wszystko, co powiedziałeś, to prawda.
Zastanawiałeś się kiedyś,
ile domów w Seulu ma ponad sto lat?
Wszystko wyburzają po 20 czy 30 latach.
Jeśli mamy wybudować dom, korzystając ze wszelkich dostępnych materiałów,
nie chcę niczego żałować.
Chcę, żeby kolejne pokolenia mogły tam mieszkać.
Ale ty czasem potrafisz wciskać kit. Zaczekaj chwilę.
Dam ci jeszcze dziesięć dni.
Więcej nie mogę.
Jak poszło spotkanie w sprawie materiałów?
Nie wiem. Czemu się spóźniłeś?
Miałem rano spotkanie z Eun-o.
Myślałem, że wszystko jej dałeś.
Tak mi się zdawało, ale o czymś zapomniałem.
Co jest?
Dokąd Eun-o się wybierała
z pustą walizką?
- Twój naszyjnik. - Właśnie.
Twój naszyjnik.
Co to za obrączki? Masz nowego chłopaka?
Dzień dobry.
Jest pani zajęta?
Pamięta pani ostatnie otwarcie?
Tak, mogłaby pani przesłać mi materiały?
Widziałam film waszej firmy
i chcę się do niego odnieść.
Jeszcze jedno.
Chcę, żeby na występie była muzyka akustyczna.
Może mi pani wysłać listę artystów?
Oczywiście, przecież we mnie pani zainwestowała.
Zobaczy pani, że O3 się rozwinie i wam pomoże.
Dobrze, dziękuję.
To musi wystarczyć.
Zobaczmy.
Przyszedłeś do Rin-i?
Tak.
Czyli ci nie mówiła.
Dzisiaj została zwolniona. Jej miejsce zajmie szwagierka kierownika…
Co? To jakiś absurd.
Gdzie jest Rin-i?
Tu jej nie było.
No to gdzie jest? W domu też jej nie było.
To nie dziecko. Boisz się, że się zgubiła?
Serio kupiłeś szafkę za 350 000 wonów?
Tak.
Rin-i mnie zamęczała, więc się ugiąłem.
Wyszukałem ją i faktycznie kosztuje 1,2 miliona.
To znana firma.
Owszem. W dodatku szafka jest nowiutka.
Nie była nigdzie ani przez nikogo używana.
To autentyczna nówka sztuka.
Czemu mówiłeś, że ją dostałeś za darmo?
Znowu okłamałeś Rin-i? Ze strachu, że się wkurzy na cenę?
Nie załapałeś wcześniej?
Dawałem ci synały.
Czyżby?
Nie pomagasz mi.
To ty jesteś problemem, nie ja.
Po co komplikujesz swój związek?
Nie będzie mnie pouczał ktoś, kto od dwóch lat jest sam.
Gdzie ona się podziała?
A jej szef to jakiś wariat.
Powinienem go zgłosić za bezprawne zwolnienie?
- Tak. - Tak myślisz?
Może Rin-i gdzieś się zaszyła i płacze.
Na pewno jest wściekła i załamana.
Mówiła, że potrzebuje dodatkowej pracy.
- Jak mogli ją zwolnić? - Kyeong-jun.
Nie wiesz, jaka jest Rin-i.
Nie martw się. Ona na pewno się trzyma.
Skąd możesz wiedzieć?
- Jesteś jej ojcem? - Owszem, młody człowieku.
Wracaj do domu.
Super.
Ładnie chodzisz na smyczy.
Co tam?
Tęskniłam za tobą.
I nagle się pojawiłeś!
Czytam ci w myślach.
Czyli wiesz, że dałabym się pokroić za spaghetti.
No pewnie.
Wiem o tobie wszystko.
Jasne, że tak.
- Wygląda pysznie. - Już gotowe. Umyj ręce.
Co?
Trzeba to wywalić.
Nie, skleję go.
Odłóż go na bok. Zaraz wracam.
Po co to sklejać?
Ta kuchenka gazowa nie wygląda na bezpieczną.
Niedługo naprawią mi indukcję.
- Kupić ci jakąś niedrogą? - Dzięki za obiad.
Ale pyszne. Myślałam, że umrę z głodu.
- Jedz. Zrobiłem całą furę. - Ty też jedz.
Rin-i.
Wiem, że zwolnili cię z drogerii.
Skąd?
Poszedłeś tam? Trzeba było zadzwonić.
Mam już nową pracę.
- Jaką? - Wyprowadzam psy.
Ludzie z domu obok placu zabaw mają dużego psa.
Będę codziennie z nim spacerować przez dwie godziny.
Zgadnij, ile mi zapłacą.
Dostanę 15 000 wonów za godzinę. Czyli za dwie wychodzi 30 000.
Nie zmarzniesz?
Jak wytrzymasz tyle czasu na zimnie?
To fajne zajęcie.
Będę ćwiczyć i zarabiać jednocześnie.
Cieszę się.
Rin-i.
Chciałabyś się czegoś uczyć?
Uczę się.
Chodzę na wykłady o środowisku.
Nie w tym sensie.
Mówiłaś, że chciałabyś być nauczycielką.
Za dzieciaka każdy ma wielkie marzenia.
Myślę, że praca nauczycielki by ci odpowiadała.
Lubisz dzieci.
Byłabyś świetną nauczycielką maluchów.
Chciałabyś iść na Seulską Wyższą Szkołę Nauczycielską?
Zastanów się.
Słyszałem, że dużo ludzi późno zostaje nauczycielami.
Kyeong-jun.
Mówiłam ci, że to nie dla mnie.
Podoba mi się moje obecne życie.
Poza tym czesne jest za wysokie.
Masz mnie. Mógłbym ci je opłacić.
Rozważ to.
Zapomniałabym.
Chcę ci coś pokazać.
Ta-dam. 350 000 wonów.
Geon zapłacił mi za szafkę.
Kupię ci tłumik.
Super. Ale zaraz wystygnie.
Pychota.
Obok stoi inny dom, numer 56-9.
Klient chce przebudować mur oddzielający go od sąsiada.
Pokaż.
W ten sposób.
Tak?
Rozumiem.
Mamy wyniki przetargu na ośrodek kultury.
O3.
Widzisz? Mówiłem, że wygra.
- Kontynuujcie prace. - Dobrze.
Przestaną narzekać, jeśli to naprawimy?
Czekaj. Zadzwonię do Eun-o i powiem jej o przetargu.
Jasne.
BUDOWA OŚRODKA KULTURY KIEROWNIK ZESPOŁU: PARK JAE-WON
Od roku wiedziałaś, że cię szukam.
Rin-i i Kyeong-jun ci o tym mówili, a ty nie zrobiłaś nic.
LEE EUN-O
O3
O TRZY
Nic nie znalazłem, szukając nazwiska „Yoon Seon-a”.
Znalazłam książkę, którą czytał ktoś, kogo kiedyś znałam.
Bratysława, Poznań,
Triest i Ryga.
Przez obce nazwy te miasta wydają się bardziej romantyczne.
Marzył, żebyśmy razem przechadzali się europejskimi uliczkami.
Co u ciebie?
Bo u mnie świetnie.
Co?
Podobno już ci nie zależy.
Dziś wróciły do mnie żywe wspomnienia,
które ulotniły się jak letnia noc.
MIŁOŚĆ I POKÓJ
Wszyscy odrzucali moje oferty i nie dostawałam żadnych zleceń.
Mimo zamartwiania się
i smutnych momentów nadal się trzymam,
bo mogę sobie powspominać, że tańczyłam w deszczu jak dziecko.
Dzięki tym wspomnieniom znów się uśmiecham.
Lee Eun-o, dasz radę.
Zawsze taki jestem.
Chyba że się zakocham, wtedy jestem miły.
A ty jaka jesteś, gdy się zakochasz?
A po powrocie do domu zapominają i żyją dalej.
Czyli ty o mnie zapomniałaś?
Jestem tylko starym wspomnieniem?
Nic o mnie nie wiesz.
O moich uczuciach, osobowości. Nie wiesz, co myślę, co lubię.
Nic nie wiesz.
Skakanka? Robisz sobie wieczorny trening?
I kto to mówi? Idź do środka.
Na dole jest paczka.
Czemu jej nie przyniosłeś?
Bo
jest do ciebie.
Głupek…
- Co to było? - Co to było?
Co się stało?
Co? O3?
To auto Seon-y…
W sensie, że Eun-o.
No nie wierzę.
Musiało paść akurat na nią?
Tragedia.
Jestem nienormalny.
Jak mogłem…
Co jej powiedzieć?
Muszę do niej zadzwonić.
Tylko co jej powiedzieć? Chyba oszaleję.
Słucham.
Halo?
Przepraszam cię, ale…
Nie, mówi Park Jae-won.
Podczas parkowania
zahaczyłem o twój samochód. Możesz zejść zobaczyć?
To nic poważnego.
Mała ryska.
Naprawdę malutka.
To ma być mała ryska?
Co?
Odsuń się.
- Nic poważnego? - Z daleka prawie nie widać.
Rozłącz się.
Twoje auto jest całe, a moje rozwalone.
Nie przesadzaj, nie jest rozwalone.
Poza tym powinnaś zaparkować bliżej…
- Zaparkowałam przed swoim budynkiem. - No właśnie.
Mieszkasz tu,
więc trzeba było stanąć bliżej ściany.
O co ci chodzi? Zaparkowałam idealnie.
Masz rację, to moja wina.
Nie zrobiłaś nic złego.
To moja wina, że tu przyjechałem i rozwaliłem ci lusterko.
To moja wina, że jestem Park Jae-wonem,
a ty jesteś moją byłą żoną.
Byłą żoną? Hola.
- Nie mów tak. - Czemu nie? Taka prawda.
Gdy prosiłem, byśmy się pobrali,
kazałaś mi się oświadczyć. Wszystko się zgadza. Wkurza cię to?
- Mam tego dość. - Dość?
Ty masz dość?
To dlaczego mnie uwiodłaś?
Miałaś w tym jakiś cel.
Gadałaś o polach i deszczach, żeby mnie nakłonić
do zdania egzaminu na prawko.
Mogłeś tego słuchać bez zakochiwania się we mnie.
A ty niby mnie nie uwiodłeś? Pewnie, że tak.
- Byłaś bardziej śmiała niż ja. - Tak? Niby kiedy?
Czemu chwyciłeś mnie za rękę, gdy się ledwo znaliśmy?
Stałam sobie, a ty wziąłeś mnie za rękę.
To był konkurs, chciałem wygrać.
A tak się złożyło, że stałaś przede mną.
Byłaś w zasięgu ręki.
Gdyby stała tam inna kobieta, to ją byś chwycił za rękę?
O co ci chodzi? Jesteś zazdrosna?
Nieważne. Zapłać za szkody.
Zapłacę. Zadzwoń do ubezpieczyciela…
Albo nie. Ile chcesz?
- Chcesz się popisać, jaki jesteś bogaty? - Niby jak…
Podobno kiedyś byłaś miła.
Ale zmieniłaś się w dziwaczkę.
I kto to mówi? Udawałeś niewzruszonego,
a teraz masz jakąś obsesję.
To wszystko twoja wina!
Gdzie się podziała ta miła Eun-o?
Nawet nie pytam o Seon-ę. Gdzie Eun-o?
Stoi przed tobą. Co z tym zrobisz?
Nie, ty nie jesteś miła.
Pewnie zawsze byłaś wredna.
- Kyeong-jun nie zauważył. - Przestaw auto!
Przestawię!
Koszmarna baba.
Przestaw auto, psycholu.
Czemu kopiesz…
To…
To nasza obrączka.
Wrzuciłem swoją do rzeki.
Gdzie ona jest?
Co to?
To nasze obrączki?
Nie.
Miałaś je na łańcuszku…
- To nasze obrączki. - Nie.
Jak nie, jak tak?
- Weź nogę, chcę zobaczyć. - Nie.
- Odsuń się. - To nie nasze.
No przecież, że nasze.
Miałem rację.
Oddawaj. To moje.
Wyrzuciłem swoją do rzeki. Jakim cudem ją masz?
- Oddawaj. - Przestań.
O co ci chodzi?
Czemu mnie tak zadręczasz?
Dlaczego?
To nasze ślubne obrączki.
Nie wyrzuciłaś swojej.
Kłamałaś, że już ci nie zależy.
Przejrzałem cię.
W jakim sensie?
Zatrzymałaś aparaty i wywołałaś zdjęcia.
No i te obrączki.
Są nasze. Zatrzymałaś swoją.
Co się dzieje?
Powiedz, co tak naprawdę czujesz!
Nie możesz udawać, że mnie nie znasz?
Bo…
naprawdę nie chcę, żeby moi przyjaciele się dowiedzieli.
Tak się wstydzisz, że w Yangyangu udawałaś kogoś innego?
Potem wyszło, że jesteś kuzynem Kyeong-juna.
Owszem, jestem. I co z tego?
To powód, żeby zerwać?
Nie możesz po prostu mnie rzucić?
Naprawdę byś tego chciała?
Nie.
Widzę to.
Odpowiedz.
Spójrz na mnie.
Eun-o.
Gdy szukałaś w rzece mojej obrączki,
o czym sobie myślałaś?
Myślałaś o mnie.
Bo
nadal mnie…
Napisy: Małgorzata Fularczyk