‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(#โรแมนติก)
‪(#รักอิสระ)
‪(#เกิร์ลครัช)
‪(#สมัครใจโสด)
‪(#คบกันมานาน)
‪(ความรักของคุณเป็นอย่างไร)
‪อ้อ ฉันต้องถือโชว์ด้านหน้าเหรอ
‪แบบนี้น่ะเหรอ
‪อร่อยดีนะ หอมหวานมากเลย
‪เคยดื่มเหล้าจนเมาแล้วภาพตัดไหม
‪ไม่เคยเลยสักครั้งนะ
‪การดื่มเหล้าหนักจนเมาแอ๋ขนาดนั้น
‪ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลย
‪พวกเราไม่ทำพลาดกันหรอก
‪ใช่แล้ว เราแค่ดื่มแก้วสองแก้ว ‪ให้พอกรึ่มๆ เฉยๆ
‪ดื่มขนาดนั้น ‪จะทำคนอื่นเดือดร้อนเอานะ
‪ขอโทษนะ พี่แจวอน
‪ดื่มจนเมาแล้วไปป้อมตำรวจ ‪เหมือนใครบางคนน่ะเหรอ
‪ฉันเมาเละเลยล่ะ ภาพตัดบ่อยๆ
‪เคยเมาหนักจนไปป้อมตำรวจ ‪และร้องไห้กลางถนนด้วย
‪เคยทำมาทุกอย่างแล้ว
‪ฉันยอมรับตรงๆ ‪แบบไม่ต้องสรรหาข้ออ้างอะไรเลย
‪แต่ว่าพวกเพื่อนคังกอนเนี่ย ‪พวกนั้นไม่ไหวเลยนะ
‪พี่ หมายถึงเราเหรอคะ
‪กอนเคยเล่าให้ฉันฟังนะ
‪ฉันขอใช้สิทธิ์ไม่พูด
‪พวกนั้นอาการหนักสุดๆ
‪รินอี
‪- กลับบ้านกันได้แล้วนะ ‪- ทำแบบนี้จะทำให้เพื่อนเดือดร้อนนะ
‪พูดอะไรเนี่ย
‪- รินอีของฉันนอนหลับเรียบร้อยจะตาย ‪- จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า
‪- ขอข้าวขอแกง ‪- ขอข้าวขอแกง
‪- ขอแหวนทองแดง ‪- ขอแหวนทองแดง
‪- เดี๋ยวนะ ‪- ผูกมือน้องข้า
‪- หยุดก่อน มาทำอะไรกันตรงนี้ครับ ‪- สวัสดีครับ วันทยหัตถ์
‪สวัสดี แกเป็นเพื่อนรินอีสินะ
‪ฉันเป็นแฟนของเธอล่ะ
‪- คยองจุน ฉันได้กลิ่นหมา ‪- ซอรินอี พอเธอเมาน่ะนะ
‪ก็ชอบไปนอนในบ้านหมา
‪- มาแล้วๆ ‪- มาแล้วๆ
‪- คยองจุนของฉันมาแล้ว ‪- เขามาแล้ว
‪คยองจุน
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪ส่วนแฟนของซอรินอี ‪ชอบเข้าไปนอนอยู่ในลิฟต์ตลอด
‪- คยองจุน บ๊ายบาย ‪- คยองจุน บ๊ายบาย
‪แล้วก็คังกอน เขาจะจำอะไรไม่ได้เลย
‪จริงสิ รู้ไหมว่า ‪เราสองคนเจอกันครั้งแรกยังไง
‪กอนของเรานี่นักร้องเสียงทองมากเลย
‪เขาเต้นเก่งสุดๆ ‪เป็นนักเต้นเท้าไฟเลย สุดยอดมาก
‪เท่ระเบิดไปเลยกอน
‪- รู้จักเขาหรือเปล่าคะ ‪- ไม่ใช่ครูชั้นป.สองเหรอครับ
‪เพิ่งเคยเห็นหน้าเลยครับ ‪ไม่ใช่ครูชั้นป.หนึ่งเหรอ
‪ครูพละรู้จักเขาไหมคะ
‪เขาเป็นใครสำคัญตรงไหนกันล่ะคะ
‪เรามาร้านคาราโอเกะเพื่อร้องเพลงนี่
‪แล้วก็อีอึนโอ ยัยนั่นพอเมาแล้ว ‪ชอบขึ้นรถเมล์
‪แถมยังนั่งไปยันสุดสาย ‪ในสี่คนนั้นไม่มีใครปกติดีสักคน
‪คนประเภทเดียวกัน มักดึงดูดกัน
‪เป็นเรื่องที่ ‪ทางวิทยาศาสตร์พิสูจน์แล้ว
‪รู้ไหมๆ
‪ฮัลโหลๆ อึนโอ
‪นี่ ฮัลโหล
‪อะไรเนี่ย
‪นี่ฉันโทรไปปลุก ‪ตอนยัยนั่นเมาจนหลับเหรอ
‪เวลาอีอึนโอตื่นหลังจากเมาหลับไป ‪นี่อันตรายที่สุดเลยนะ
‪อยากจะบ้าตายจริงๆ ‪พอไม่ได้ดื่มแล้วนอนไม่หลับเลย
‪โธ่เอ๊ย ลืมเอาไปชาร์จเลย
‪(คนสานเบว ‪พูกแรงๆ กัยฮันแบบนั้รได้ยัวไง)
‪ส่งมาว่าอะไรเนี่ย
‪ในคืนนี้
‪มีใครบางคนตกอยู่ในอันตราย
‪ถ้าหากว่า
‪มีใครที่ได้รับโทรศัพท์จากอีอึนโอ ‪หรือบังเอิญไปเจอเธอล่ะก็
‪จะต้องหนีไปในทางตรงข้าม ‪ให้ห่างจากอีอึนโอให้ไกลที่สุด
‪(กำลังต่อสาย)
‪- ฮัลโหลครับ ‪- ฮัลโหลครับ
‪นั่นใครครับ
‪พอดีมีข้อความแปลกๆ ส่งมาหาผมน่ะครับ
‪ไม่ใช่โทรศัพท์ของผมหรอกครับ ‪เป็นของผู้หญิงคนหนึ่งน่ะครับ
‪แต่ตอนนี้เธอเมามาก
‪ตอนนี้เธออยู่ที่ป้ายสุดท้ายครับ
‪ผมเป็นรถเที่ยวสุดท้าย ‪ตอนนี้ไม่มีรถออกไปแล้วด้วยครับ
‪อะไรนะครับ ครับๆ
‪คุณครับ ตื่นหน่อยครับ
‪คุณชื่ออะไรครับ ว่าไงครับ
‪อีอึนโอค่ะ
‪อี อะไรนะครับ
‪- อีอึนโอ ‪- "อึนอี" เหรอ
‪ใครนะครับ อีอึนเหรอ
‪ลุงครับ สักครู่นะครับ
‪รอสักครู่นะครับ
‪(บริษัทเอเจนซี่มาร์เก็ตติ้งโอทรี ‪ประธาน: อีอึนโอ)
‪ลุงครับ ที่นั่นคือที่ไหนครับ
‪ครับ
‪- เขียนบัญชีรายรับรายจ่ายเหรอ ‪- อือ ตื่นแล้วเหรอ
‪ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้นล่ะ
‪ฉันคงต้องเปลี่ยนแพ็กเกจโทรศัพท์แล้ว
‪ค่าโทรศัพท์แพงมากเลย
‪รอเดี๋ยวนะ
‪แพ็กเกจที่ถูกกว่าที่ใช้อยู่ตอนนี้…
‪มีด้วยล่ะ
‪แล้วก็ค่ากินเดือนนี้ ‪ฉันใช้เยอะกว่าเดือนที่แล้วเยอะเลย
‪มิน่าล่ะ ถึงได้รู้สึกตัวหนักแบบนี้
‪รินอี เธอตัวหนักที่ไหนกัน ‪ไม่หนักเลยสักนิด
‪ฉันอุ้มด้วยสองนิ้วยังไหวเลย
‪ปากหวานแต่เช้าเลยนะ
‪หวานเหรอ ถ้างั้น…
‪ฉันหางานพาร์ตไทม์เพิ่มอีกงานดีไหม
‪- รินอี ‪- อือ
‪เธอหางานทำเป็นหลักเป็นแหล่งดีไหม
‪- ฉันก็ทำงานอยู่นี่ไง ‪- ไม่เอางานพาร์ตไทม์สิ
‪ฉันคิดว่าลองหา ‪งานจริงๆ จังๆ ทำดูดีไหมน่ะ
‪ไม่เอาล่ะ
‪ฉันไม่อยากถูกผูกมัด ‪ในวงจรเข้างานออกงาน
‪และไม่อยากเกี่ยวพันวุ่นวายกับคน ‪ในที่ทำงานเดียว
‪ฉันชอบใช้ชีวิตแบบตอนนี้แหละ
‪สำหรับฉันแล้ว ‪ขอแค่มีคยองจุน มีอึนโอ
‪และกอนก็เพียงพอมากๆ แล้วล่ะ
‪เอ้อ จริงสิ
‪กอนจะซื้อโต๊ะข้างเตียงตัวนั้นล่ะ ‪ในราคา 350,000 วอน
‪ไม่ได้นะ ฉันจะเอามาไว้ที่นี่
‪ไม่ได้นะ แล้วตัวนั้นจะทำยังไง
‪ตัวนั้นก็เอาไปขายเป็นมือสองซะ
‪ไม่ได้นะ ฉันชอบตัวที่นาย ‪ซ่อมให้ฉันมากกว่าอีก
‪ตัวนั้นมันก็แค่ของเก่าพังแล้ว ‪ฉันแค่เอามาทาสีเฉยๆ เอง
‪เธอชอบอะไรมัน
‪โต๊ะข้างเตียงนำเข้านั่น ‪แพงกว่ามาก และยังดีกว่าด้วย
‪เหมาะกับเธอมากกว่า ‪แถมยังคุณภาพดีด้วย
‪นี่ เอาราคามาเทียบได้ยังไง ‪ตัวนี้นายนั่งทาสีให้ตั้งหลายชม.นะ
‪ไม่ได้หรอก
‪ฉันแพ้แล้ว ยอมแล้ว
‪ฉันชนะแล้ว
‪- นายแพ้แล้ว ‪- โธ่เอ๊ย
‪อึนโอ ตื่นหรือยัง ฉันเปิดประตูนะ
‪หายไปไหนเนี่ย
‪ที่นี่ที่ไหนนะ
‪คุณครับ ตั้งสติหน่อยสิครับ
‪ครับ กำลังไปครับ
‪ขอบคุณครับ
‪"คนใจง่าย" เหรอ ใครกันน่ะ
‪- นี่ ห้ามรับนะ ‪- ฮัลโหลครับ
‪ฮัลโหล
‪ครับ พูดได้เลยครับ ‪โทรศัพท์ของคุณอีอึนโอถูกแล้วครับ
‪อ้อ ครับ อึนโอ…
‪ว่าแต่นั่นใครครับ
‪อ้อ ตอนนี้คุณอีอึนโอ ‪กำลังประชุมอยู่น่ะครับ
‪ครับ
‪นี่
‪- นี่มีมารยาทไหมเนี่ย ‪- ผมเรียนมาจากคุณนั่นแหละ ทำไม
‪เมื่อวานเธอออกจากบ้านหลังดื่มเหล้า
‪แล้วก็กลับเข้ามาตอนที่ฉันหลับ
‪แล้วออกไปอีกทีตอนเช้า
‪เพราะงั้นตอนนี้ ‪เธอถึงกำลังประชุมอยู่
‪ใช่แล้วล่ะ อือ
‪ค่อยยังชั่วหน่อย
‪มากินข้าวกัน ผมหิวแล้ว
‪- ฉันมาที่นี่ได้ยังไง ‪- จำได้ถึงตอนไหนล่ะ
‪- ฉันจำได้แม่นว่าอยู่ที่ป้ายสุด… ‪- คุณนั่งอยู่ที่ม้านั่งที่นั่น
‪ผมกะว่าจะปล่อยทิ้งไว้ที่นั่น ‪แต่ก็กลัวว่าคุณจะแข็งตายเลยพามา
‪ผมอุ้มคุณขึ้นรถมา
‪แล้วก็อุ้มมาถึงเตียงในห้องนอนผม
‪คุณตัวหนักกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยนะ ‪คงอยู่สุขสบายมากล่ะสิ
‪หลังแทบหักแน่ะ ‪ทั้งที่ผมน้ำหนักลงไปตั้งสามกิโล
‪ปกติพัคแจวอน ‪ชอบพูดเหน็บแนมแบบนี้เหรอ
‪แล้วคุณเป็นยังไงล่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪ผมรู้สึกเหมือน ‪ไม่เคยรู้จักคุณมาก่อนเลยแม้แต่น้อย
‪กินข้าวกันก่อนแล้วกัน ‪ถึงคุณจะรู้สึกไม่สบายใจเท่าไรก็เถอะ
‪ช่างเรื่องข้าวเช้าไปซะ ‪เรามาคุยกันหน่อยเถอะ
‪เมื่อวานเพื่อนๆ อยู่ด้วย ‪ฉันเลยพูดไม่ได้
‪แต่ว่าผมหิวนะ
‪ทำไมเหรอ
‪ยุนซอนอา ‪ชอบกินข้าวเช้าแบบนี้มากเลยนะ
‪คุณไม่ชอบเหรอ
‪- แล้วคุณชอบอะไรล่ะ ‪- ฟังดูเหมือนคุณประชดอีกแล้วนะ
‪คนทำผิดไม่มีสิทธิ์พูดแบบนั้นสิ ‪เป็นคุณจะไม่พูดประชดหรือไง
‪แล้วอีกอย่าง
‪นี่คืออะไร ‪อธิบายเรื่องนี้มาก่อนเถอะ
‪คนสารเลว
‪พูดแรงๆ กับฉันแบบนั้นได้ยังไง
‪ตั้งใจมาหาเพื่อจะ ‪ด่าว่าฉันเป็นนังคนชั่วเหรอ
‪ฉันจะไม่เมมชื่อคุณเป็นรูปหัวใจแล้ว
‪ฉันเปลี่ยนชื่อคุณในโทรศัพท์แล้ว
‪ไม่สิ ฉันจะลบเบอร์คุณ
‪(ฉันเคนรัหคุณนพ)
‪ฉันเคยรักคุณนะ
‪ฉันคิดถึงคุณ
‪(ฮันคิดถีงคุญ)
‪คุณคงยังไม่ลืมเบอร์โทรศัพท์ผมสินะ
‪หรือไม่คุณก็เมมไว้ในมือถืออยู่แล้ว
‪เมมชื่อผมว่าอะไรล่ะ
‪ถ้าเกิดว่าผมรู้เบอร์โทรศัพท์คุณ
‪ผมก็คงเมมชื่อคุณว่า "โจรขโมยกล้อง"
‪งั้นตอนนี้ก็เมมว่าอย่างนั้นไปสิ
‪ไม่เอา ‪เราจะมีเรื่องอะไรให้ติดต่อกันอีกล่ะ
‪เรื่องกล้องน่ะ เดี๋ยวฉันคืนให้ ‪ฉันบอกว่าจะคืนให้ไง
‪ไม่เอาล่ะ คุณเก็บไว้เถอะ ‪ผมจะเอามันคืนมาทำไมล่ะ
‪แล้วคิดว่าฉันอยากเก็บมันไว้หรือไง
‪ว่าแต่คุณไปอัดรูปผมทำไม
‪คุณไปอัดรูปของพวกเรานี่นา ‪ทำแบบนั้นทำไม
‪คิดถึงผมหรือไง
‪ใช่ ฉันคิดถึง
‪ฉันอยากเก็บเอาไว้ ‪เป็นความทรงจำ แล้วทำไม
‪คุณก็เก็บเป็นความทรงจำก็ได้นี่
‪ใช่ ผมขอโทษแล้วกันที่ผมเก็บเป็น ‪ความทรงจำไม่ได้ เฝ้าแต่คอยตามหาคุณ
‪คุณก็รู้อยู่แล้วนี่ ‪ว่าผมเอาแต่เที่ยวตามหาคุณ
‪น่าจะได้ยินจากรินอี คยองจุนแล้วนี่ ‪แต่มองดูอยู่เฉยๆ เหรอ
‪ทำไมกัน
‪สนุกที่ได้มองดูผมทรมานเหรอ
‪ผมน่ะ
‪กลัวว่าคุณจะเกิดอุบัติเหตุ ‪ต้องนอนอยู่ในโรงพยาบาล
‪เลยทำให้ติดต่อผมไม่ได้ ‪กังวลไปไกลขนาดนั้นเลย
‪ส่งอีเมลหาพี่รารากับพี่บิน ‪ที่ย้ายไปอยู่แอฟริกาใต้
‪นั่งสิ้นหวัง ‪เวลาที่ไม่ได้รับอีเมลตอบกลับ
‪เวลาเดินอยู่ตามถนน ‪แล้วเจอคนที่คล้ายคุณ
‪ก็วิ่งแจ้นไปดูว่าใช่คุณไหม
‪- ทำตัวเหมือนคนบ้าแบบนี้ทุกวัน… ‪- แล้วคุณจะใช้ชีวิตแบบนั้นทำไม
‪ในเมื่อฉันถึงขั้นขโมยกล้องคุณมา
‪ก็แปลว่าให้ลืมฉันไปไง ไม่รู้เหรอ
‪มีแค่พวกเราเหรอที่คบกันตอนไปเที่ยว
‪คนอื่นเวลาคบใครตอนไปเที่ยว ‪พอกลับมาก็ลืมและใช้ชีวิตต่อไป
‪แล้วคุณลืมผมแล้วงั้นเหรอ
‪หลงเหลือไว้แค่ความทรงจำเหรอ
‪ถ้าอย่างนั้นคุณจะแต่งงานกับผมทำไม
‪ผมถามว่าแต่งงานกับผมทำไม
‪ก็ชวนให้แต่งขำๆ ไง
‪- คุณก็ว่างั้นนี่ ‪- ไม่ ผมไม่ได้แต่งขำๆ ผมจริงจัง
‪คุณก็จริงจังเหมือนกัน
‪และคุณก็รู้อยู่แล้วด้วย ‪ว่าผมจริงจัง ใช่ไหมล่ะ
‪แล้วยังไงล่ะ
‪พวกเราได้จดทะเบียนสมรสหรือไง หา
‪- ก็ไม่ใช่นี่ ‪- ทำไมคุณถึงหน้าไม่อายแบบนี้ หา
‪ตอนที่อยู่ยางยาง คุณไม่ใช่แบบนี้นี่
‪- ซอนอา คุณน่ะ ‪- ใช่แล้ว
‪ใช่แล้ว ยุนซอนอา
‪ยุนซอนอาไม่น่าอึดอัด ไม่หน้าหนา ‪เธอคงจะเยี่ยมสุดๆ เพราะเธอ…
‪เพราะว่าเธอไม่ใช่ฉันไง
‪ฉันคืออีอึนโอ
‪ส่วนคนที่คุณรักคือยุนซอนอา
‪แต่เธอเป็นตัวปลอมที่ฉันสร้างขึ้นมา ‪และเธอไม่ใช่ฉัน
‪และคุณก็รักตัวปลอมคนนั้น
‪คงชอบเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
‪แต่ว่าฉันไม่ใช่ยุนซอนอานะ
‪คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฉันเลย
‪ทั้งความรู้สึกฉัน นิสัยฉัน ‪ความคิดฉัน หรือว่ารสนิยมของฉัน
‪คุณไม่รู้อะไรเลยนี่
‪ฉันขอโทษจริงๆ นะ ที่ฉัน…
‪ไม่ใช่ยุนซอนอา
‪บ้าเอ๊ย
‪ขึ้นรถสิ เดี๋ยวผมไปส่ง
‪แค่เอาร่มมาให้ฉันก็พอ
‪เป็นคุณคุณจะให้ร่มไปเฉยๆ หรือไง ‪ทั้งที่เกลียดขนาดนี้
‪รีบขึ้นรถเถอะ ‪ไกลนะกว่าจะถึงป้ายรถเมล์
‪มาเร็ว มาเร็วเข้า
‪ผมไม่ขับรถเวลาฝนตก
‪มันอันตราย
‪นี่ๆ
‪ให้ตายเถอะ อีอึนโออารมณ์ร้อนจริงๆ
‪ถึงยุนซอนอาจะอารมณ์ร้อนบ้าง ‪แต่ก็น่ารักมากเลยนะ
‪ฉันบอกแล้วไงว่า ‪ขอโทษที่ไม่ใช่ยุนซอนอา
‪ถ้ารู้สึกผิดก็เลิกโมโหสักที
‪ตัวเองมีสิทธิ์อะไร ‪ถึงได้มาหัวร้อนใส่ผมเนี่ย
‪ฟังเพลงหน่อยไหม
‪อย่ามาแตะต้องรถคนอื่นตามอำเภอใจสิ
‪ปกติคุณเป็นคนจุกจิกแบบนี้เหรอ
‪อือ
‪จริงๆ แล้วผมขี้จุกจิก แต่ว่า
‪เวลาที่ตกหลุมรักใคร ‪ก็จะกลายเป็นคนอ่อนโยน
‪เวลาคุณตกหลุมรัก คุณเป็นยังไงเหรอ
‪พัคแจวอนน่ะเหมือนคนโง่
‪เพราะแบบนี้ฉันถึงได้ชอบเขาไง
‪ไม่หิวเหรอ
‪เมาค้างไหม
‪แปลกมาก
‪ฉันเกลียดเธอไม่ลงเลย
‪ถึงจะพยายามเกลียดแล้ว ‪แต่ก็เกลียดไม่ลง
‪(มุมชงกาแฟ ห้องอาหาร)
‪ผู้ช่วยคะ เรามีประชุมกับทีมวัสดุ
‪เรื่องห้องน้ำบ้านเดี่ยวย่านชินซา
‪แต่หัวหน้าทีมยังไม่มาเลยนี่ครับ
‪ค่ะ เลื่อนประชุมออกไปก่อนไหมคะ
‪ขอรายการวัสดุให้ผมหน่อยครับ ‪เดี๋ยวผมดูให้ก่อน
‪ค่ะ
‪เพื่อนๆ ฝนตกล่ะ
‪เวลาฝนตก ก็ต้องกินรามยอนน่ะสิ
‪- อีอึนโอประชุมเสร็จหรือยัง ‪- อือ เสร็จแล้ว
‪เข้าบ้านดีๆ นะ
‪นี่ อีอึนโอ เธอไปอยู่ไหน…
‪สวัสดีครับ
‪นั่นรินอีนี่
‪อะไรเนี่ย ‪ทำไมสองคนนี้อยู่ด้วยกันล่ะ
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน