‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(#โรแมนติก)
‪(#รักอิสระ)
‪(#เกิร์ลครัช)
‪(#สมัครใจโสด)
‪(#คบกันมานาน)
‪(ความรักของคุณเป็นอย่างไร)
‪วันนี้เราดื่มเหล้านอกกัน ‪งั้นขอเก็บไวน์นี่ไว้ก่อนนะครับ
‪นี่
‪ขวดนั้นหน้าตาคุ้นๆ นะ
‪รู้สึกยังไงบ้าง ‪ที่หลุดพ้นจากการติดเหล้า
‪ฉันติดเหล้าที่ไหนกันเล่า ไอ้หมอนี่
‪แล้วพวกเขา ‪จะมองฉันเป็นคนยังไง ไอ้นี่
‪- รินอี กินเยอะๆ นะ ‪- อือ
‪คุณคงเสียใจเพราะ ‪โจรขโมยกล้องคนนั้นมากใช่ไหมครับ
‪เดี๋ยวผมรินให้นะครับ
‪นี่ๆ ไม่ต้องมาเนียนเลย ‪พี่จะดื่มได้ยังไง
‪พี่ยังดื่มไม่ได้
‪ห้ามดื่มจนกว่าจะลืมโจรขโมยกล้องได้
‪ไม่ได้แม้แต่หยดเดียว
‪วางลงเดี๋ยวนี้
‪เอาล่ะ ถ้างั้น ‪ยกเว้นคนติดเหล้าหนึ่งท่าน
‪- ทุกคนหมดแก้ว ‪- อย่างน้อยก็ควรรินน้ำให้สิ
‪ดื่มน้ำหน่อยนะครับ
‪ผมขอโทษครับ
‪เอาล่ะ
‪เพื่อน สนิท ตลอด
‪- เพื่อนกัน สนิทสนม ตลอดไป ‪- เพื่อนกัน สนิทสนม ตลอดไป
‪ติด สม โชค
‪- ติดต่อสื่อสาร สมปรารถนา โชคมหาศาล ‪- ติดต่อสื่อสาร สมปรารถนา โชคมหาศาล
‪ความ ความ ความ
‪- ความหวัง ความร่าเริง ความมั่งคั่ง ‪- ความหวัง ความร่าเริง ความมั่งคั่ง
‪ทำสิ
‪รุ่ง วัย ร่วง วัย
‪- รุ่งก็วัยรุ่น ร่วงก็วัยรุ่น ‪- รุ่งก็วัยรุ่น ร่วงก็วัยรุ่น
‪- เฮ่ ‪- ชน
‪"เฮ่" เหรอ
‪พี่ ว่าแต่เมื่อกี้หมายความว่าอะไร ‪พี่ถอดแหวนตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ถามเพื่ออะไรเนี่ย
‪ก็คงทิ้งไปตั้งแต่ ‪จับยัยโจรนั่นไปที่ป้อมตำรวจไง
‪"ตอนนี้คุณได้ตายจากผมไปแล้ว ‪ผมจะทิ้งคุณไปพร้อมแหวนนี้"
‪ทำได้ดีมาก
‪ลูกพี่ครับ
‪ที่จริงแล้ว ‪ผมคงเข้าไม่ถึงความรู้สึกลูกพี่ครับ
‪- นี่ คยองจุน ให้เขาสักแก้วเถอะ ‪- บอกว่าไม่ได้ไง
‪นายจะไปรับเขาที่ป้อมตำรวจไหมล่ะ
‪ห้ามเลย
‪อย่าทำแบบนั้นอีกนะครับ
‪คุณอีอึนโอคิดว่ายังไงครับ
‪คุณคงเป็นพวกชอบแบ่งปันเรื่องราว ‪ความรักของตัวเองให้คนอื่นรับรู้นะคะ
‪คุณอีอึนโอคงเป็นพวก ‪ที่ชอบปิดเป็นความลับสินะครับ
‪ค่ะ ฉันปิดเป็นความลับเท่าที่จะทำได้ ‪ไม่ป่าวประกาศไปทั่วค่ะ
‪ครับ ผมผิดเองแหละครับ
‪ผมควรจะนอนอาบเลือดตายอยู่คนเดียว
‪แต่ดันโวยวายคร่ำครวญ ‪ป่าวประกาศไปทั่วให้ชาวบ้านรับรู้
‪ผมขอโทษครับ
‪ผม…
‪ผมผิดเอง
‪เป็นอะไรไปครับ
‪ฉันว่าพี่เขามีปัญหา ‪ด้านการระงับอารมณ์ด้วยนะ
‪- นี่ ฉัน… ‪- ไม่ใช่แบบนั้นหรอก
‪เขาป่วยอยู่ เข้าใจเขาหน่อยนะ
‪อึนโอ ลูกพี่เขาช็อก ‪เรื่องโจรขโมยกล้องอยู่
‪เธอก็เข้าใจเขาหน่อยนะ
‪พี่คะ จะต้องมีผู้หญิงดีๆ ‪เข้ามาหาพี่เร็วๆ นี้แน่
‪เออจริงด้วย สร้อยเธอน่ะ
‪- จริงสิ ‪- หือ
‪- ใช่ สร้อยคอเธอน่ะ สร้อย ‪- แหวนคู่นั่นคืออะไร
‪- เธอมีแฟนแล้วเหรอ ‪- ทำไมไม่เห็นบอกเราเลย
‪เอาออกมาดูหน่อยๆ
‪ทุกคนไม่ต้องยุ่งเรื่องของฉันเลย
‪ถึงฉันจะมีแฟน ฉันก็ไม่บอกพวกนายหรอก
‪ฉันน่ะ
‪ไม่ป่าวประกาศเรื่องส่วนตัว ‪ให้ชาวบ้านรับรู้เหมือนใครบางคนหรอก
‪- เธอจะไปไหน ‪- ไปห้องน้ำ
‪นี่ เป็นเพื่อนกัน ‪เรื่องแค่นั้นก็ต้องบอกกันได้สิ
‪- ยัยนั่นความลับเยอะจริงๆ ‪- ไปถามหมาแถวบ้าน
‪- หมามันยังตอบเลย ‪- เป็นอะไรของเขานะ
‪เขารู้ได้ยังไงนะ
‪ดูไม่ตกใจที่เห็นฉันด้วย ‪ก่อนมาต้องรู้ทุกอย่างแน่เลย
‪เขารู้เรื่องอะไรบ้างล่ะเนี่ย
‪จริงสิ
‪แผนเสนอโครงการกับเอกสารเชิญ ‪ยื่นข้อเสนอประมูลราคาของอึนโอ
‪ต้องรีบให้เธอก่อนจะลืม
‪เดี๋ยวฉันเอาไปให้เอง ‪ฉันก็จะไปเข้าห้องน้ำเหมือนกัน
‪- เอางั้นเหรอ ‪- อือ
‪มันคืออะไรเหรอ
‪- รหัสประตูคือ… ‪- ศูนย์ หก หก ศูนย์ ดอกจันครับ
‪แผนเสนอโครงการของอึนโอ ‪ที่นายเคยเอามาให้น่ะ
‪ได้ผลตอบรับดีมาก
‪คยองจุนคิดว่าผมมาเพราะเรื่องนี้
‪ดูคุณจะสนิทกับลูกพี่ลูกน้องผมมากนะ
‪ไม่นึกไม่ฝันเลยแฮะ
‪น่าสนใจดีนะเนี่ย
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าผมจะมาที่โอทรี
‪แล้วก็ถือเอกสารเชิญยื่นข้อเสนอ
‪คุณอีอึนโอคงเป็นนักการตลาดสินะ
‪ฉันทำงานกับคุณไม่ได้
‪แน่นอนอยู่แล้ว ‪ผมก็ทำงานกับคุณไม่ได้
‪งั้นคุณมาที่นี่ทำไม
‪อยากมายืนยันว่าอีอึนโอที่อยู่ที่นี่ ‪ใช่อีอึนโอที่ผมเจอที่ป้อมตำรวจไหม
‪ยืนยันเสร็จแล้วก็กลับไปซะ
‪นี่ แต่ว่า
‪คุณมีเรื่องจะพูดกับผมแค่นั้นเหรอ
‪คุณต้องการฟังอะไรอีกล่ะ
‪ผมต้องฟังอะไรถึงจะหายโกรธนะ
‪ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร ผมก็คงไม่หายโกรธ
‪แต่ก็ช่วยพูดอะไรหน่อยเถอะ
‪อย่างน้อยก็ช่วยอธิบายมาหน่อย
‪ว่าทำไมคุณถึงเล่าเรื่องที่ยางยาง ‪ให้เพื่อนคุณฟังไม่ได้
‪ทำไมคุณถึงเลิกกับผมแบบนั้น
‪ทำไมคุณถึงซ่อนตัวทำเป็นไม่รู้ ‪ทั้งที่น่าจะได้ยินจากคยองจุนแล้ว
‪ว่าผมเที่ยวตามหาคุณไปทั่ว ‪หือ บอกมาหน่อย
‪นี่ ผมอึดอัดจนจะเป็นบ้าแล้ว
‪นิสัยอีอึนโอเป็นแบบนี้เองสินะ
‪ยุนซอนอาไม่ใช่แบบนี้เลย
‪คุณนี่มัน
‪ปลอมทุกอย่างเลยสินะ
‪ถ้าเกิดว่าคุณเป็นซอนอา
‪ก็คงพูดอะไรสักอย่างแล้ว ‪แม้จะฝืนพูดก็ตาม
‪ถ้าเป็นซอนอา ซอนอาจะพูด ‪ความรู้สึกทุกอย่างกับผมตรงๆ
‪และผมก็ชอบซอนอาตรงนั้น
‪เพราะงั้นผมถึงไม่เข้าใจ ‪วิธีบอกเลิกที่อีอึนโอเลือกทำ
‪ซอนอาไม่ใช่คนที่จะหายไปแบบนั้น
‪ไม่ใช่คนที่จะมาทิ้งข้อความว่าตัวเอง ‪เป็นโจรขโมยกล้องบ้าบออะไรนั่น
‪ถ้าเกิดว่าซอนอาอยากเลิกกับผม ‪อย่างน้อยเธอก็คง…
‪บอกเลิกกับผมตรงๆ แน่
‪เธอไม่ขี้ขลาดเหมือนคุณหรอก
‪คุณมันปลอมเปลือกมาตั้งแต่ต้น
‪และโกหกทุกอย่าง
‪- เป็นยังไงบ้าง ‪- ฉันให้เอกสารไปหมดแล้ว
‪นายก็อธิบายรายละเอียดให้เธอทีนะ ‪ฉันไปแล้ว
‪- ไปนะ ‪- จะไปแล้วเหรอครับ
‪- ไว้เจอกันอีกนะครับ ‪- ครับ
‪พี่ บ๊ายบาย
‪- ไว้โทรหานะ ‪- กลับดีๆ นะครับ
‪พี่เขาเท่มากเลย
‪โดนใจฉันสุดๆ
‪รินอี เราก็ไปกันเถอะ
‪- ไว้มาเจออึนโอวันพรุ่งนี้ ‪- ได้สิ
‪เดี๋ยวก่อน ‪นี่จะให้ฉันเก็บคนเดียวหรือไง
‪ก็ได้ ยังยิงเยา ปักกะเป่ายิงฉุบ
‪ไปกันๆ รีบไปกันเถอะ
‪เก็บแล้วนอนหลับฝันดีนะจ๊ะ
‪เจ้าคนใจง่าย ฝันดีนะ
‪อะไรของแกเนี่ย
‪- ไอ้… ‪- เขาออกค้อนตลอดเลย
‪นั่นสิ เจ้าโง่นั่นออกค้อนตลอด
‪นี่ พวกนั้นกลับไปแล้ว
‪นายเป็นคนเอาแผนเสนอโครงการของฉัน ‪ให้คยองจุนใช่ไหม
‪ก็คยองจุนมีเส้นสายเยอะ ‪ในพวกเรา เขาประสบความสำเร็จที่สุด
‪ก็เลยให้เขาเอาไปแนะนำ ‪บริษัทที่เขารู้จักน่ะ
‪พูดตามตรงที่เขาช่วย ‪ก็เพราะเชื่อฝีมือเธอไง
‪ถ้าเธอไม่มีความสามารถ ‪เขาคงไม่ผลักดันหรอก
‪ดูสิ คุณพัคแจวอน ‪รีบมาหาถึงที่เลยเนี่ย
‪การประมูลราคาเนี่ย ‪ฉันต้องเก่งถึงจะชนะนะ
‪ไม่รู้ด้วยแล้ว ฉันมันน่าเวทนาจริงๆ
‪น่าเวทนาอะไร ไม่ใช่สักหน่อย
‪นี่ นี่เธอซดเงินล้านวอน ‪เข้าไปรวดเดียวเลยนะ
‪ยืนยันเสร็จแล้วก็กลับไปซะ ‪คุณต้องการฟังอะไรอีกล่ะ
‪- นี่แน่ะ ‪- อย่านะ
‪เมื่อไหร่จะเก็บเสร็จเนี่ย
‪อึนโอ มาล้างจานกันเถอะ
‪เธอจะมาวางไว้แบบนี้ไม่ได้…
‪เฮ้ย อีอึนโอ
‪รู้ไหมว่านี่ขวดละเท่าไร ‪ถึงได้ดื่มรวดเดียวแบบนี้
‪มันเป็นเหล้าที่ล้ำค่ามาก…
‪ไปไหนแล้วล่ะ
‪อย่านะ
‪เฮ้อ จริงๆ เลย
‪ไม่เจอกันนานนะ อีอึนโอ
‪สวัสดีค่ะพี่
‪- พี่จะไปไหนเหรอคะ ‪- ฉันจะไปหากอน
‪- ไปหากอนทำไมคะ ‪- ฉันโดนไล่ออกจากบ้านมา
‪ทำไมล่ะคะ
‪เธอลองคิดว่าตัวเองเป็นพ่อฉันดูสิ
‪จะดีใจที่มีลูกสาวอย่างฉันเหรอ
‪ดื่มเหล้าเมาหัวราน้ำทุกวันแบบนี้
‪แต่ว่าพี่โดนไล่ออกจากบ้านมา ‪แล้วทำไมถึงจะไปหากอนล่ะคะ
‪เพราะฉันไม่มีที่ไป ยกเว้นกอนแล้ว
‪กอนอยู่ที่บ้านฉันค่ะ
‪รู้แล้ว ฉันถึงกำลังจะไปที่นั่นไง
‪งั้นลาก่อนนะคะ
‪นี่
‪ตอนนี้เธอกำลังคิดว่า ‪ฉันเป็นยัยบ้าใช่ไหม
‪คะ
‪ไม่ใช่นะคะ
‪ฉันคิดว่าพี่ ‪เป็นคนเจ๋งสุดๆ มาตลอดเลยนะคะ
‪ใครๆ ก็ดูออกว่าฉันเป็นยัยบ้านะ
‪แต่เธอคิดว่าฉันเจ๋งเหรอ
‪ใช่แล้วล่ะ
‪แต่ว่า
‪พี่สุดเจ๋งคนนี้ยังลืมกอนไม่ได้เลย
‪เพราะอะไรน่ะเหรอ
‪เพราะเมื่อก่อนกอนเคยบอกกับฉันไว้
‪ว่าถึงเราจะเลิกกันไปแล้ว
‪แต่เมื่อไหร่ที่ฉันคิดถึงแม่จนแทบบ้า
‪ก็มาหาเขาได้เสมอ
‪กอนของฉันเท่มากเลยเนอะ
‪ค่ะ กอนเขาก็ใช้ได้แหละค่ะ
‪เธอชอบกอนใช่ไหม
‪อะไรนะคะ
‪ฉันขอพูดกับเธอตรงนี้เลยนะ
‪ถ้าในอนาคตเธอแต่งงานกับกอนล่ะก็
‪เธอตายคามือฉันแน่
‪ทำไมฉันต้องแต่งงาน ‪กับคังกอนด้วยล่ะคะ
‪พี่คนนี้พูดอะไรน่าขยะแขยงจริงๆ
‪เธอว่ากอนของฉันน่าขยะแขยงเหรอ
‪กอนของฉันไม่น่าขยะแขยงเลยนะ
‪กอนของฉัน
‪เซ็กซี่มากเลยนะ
‪พี่บ้าหรือเปล่าคะเนี่ย มาตีฉันทำไม
‪พูดตามตรง ฉันไม่ชอบเธอมาตั้งนานแล้ว
‪จู่ๆ มาพูดเรื่องอะไรอีกเนี่ย
‪เดี๋ยวนะ ทำไมถึงไม่ชอบฉันล่ะคะ
‪เพราะกอนชอบเธอยังไงล่ะ
‪ฉันก็ชอบกอนนะคะ ‪เราเป็นเพื่อนกัน จะให้ไม่ชอบกันเหรอ
‪นี่
‪เธอไปซะ
‪ฉันกำลังจะปล่อยพลังคลื่นเต่า
‪เพราะงั้นรีบไปเลย
‪จะปล่อยแล้วนะ
‪พลัง…
‪คลื่นเต่า
‪อากาศมันหนาว มือก็เลยแข็งน่ะ
‪ถ้างั้น
‪รอเดี๋ยวนะ อีกรอบ
‪พลัง…
‪คลื่นเต่า
‪พี่คนนี้เมาหนักเลย ‪คงหาบ้านฉันไม่เจอแน่ๆ
‪อะไรเนี่ย ทำไมถึงไม่ได้นะ
‪เดี๋ยวก่อน นี่
‪นี่ บ้านเธออยู่ไหนเหรอ
‪ทำไมไม่ตอบเนี่ย
‪แล้วทำไมฉันวนอยู่ตรงนี้ตลอดเลย
‪ใช่ทางนั้นไหมนะ
‪อีอึนโอไปขึ้นรถเมล์อีกแล้วไหมเนี่ย
‪ยัยนั่นเมาทีไร ก็ชอบขึ้นรถเมล์ตลอด
‪ปลอมทุกอย่างเลยสินะ
‪ถ้าเกิดว่าคุณเป็นซอนอา
‪ก็คงพูดอะไรสักอย่างแล้ว ‪แม้จะฝืนพูดก็ตาม
‪ถ้าเป็นซอนอา ซอนอาจะพูด ‪ความรู้สึกทุกอย่างกับผมตรงๆ
‪และผมก็ชอบซอนอาตรงนั้น
‪เธอไม่ขี้ขลาดเหมือนคุณหรอก
‪คุณมันปลอมเปลือกมาตั้งแต่ต้น
‪และโกหกทุกอย่าง
‪- มันไม่เล็กไปสำหรับฉันเหรอ ‪- ก็บอกว่าใช้ได้แล้วไง
‪- ใครนะ ‪- ประตูเปิดค่ะ
‪ที่รัก ฉันมาแล้ว ‪ฉันตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์…
‪ก็ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้สักหน่อย ‪ว่าฉันหมดรักเธอแล้ว
‪ไม่นะ นายไม่เคยบอกกันนี่
‪ฉันส่งสัญญาณนับครั้งไม่ถ้วน ‪ว่าอยู่กับเธอแล้วอึดอัด
‪เธอมันน่าเบื่อ ธรรมดาเกินไป
‪เวลาอยู่กับเธอ ฉันรู้สึกหายใจไม่ออก
‪ไม่รู้จริงๆ เหรอ ‪ไม่ใช่ว่าอยากทำเป็นไม่รู้เหรอ
‪อาทิตย์หน้าฉันจะเริ่มงานแล้วนะ
‪แล้วฉันต้องทำยังไง
‪(แดซองโมเต็ล)
‪ทำยังไงดีคะ หัวหน้าทีม
‪คุณอีอึนโอคะ
‪ไม่ได้รับการติดต่อ ‪เรื่องที่ถูกยกเลิกการว่าจ้างเหรอคะ
‪คะ
‪หมายความว่าอะไรคะ
‪ฝ่ายบุคคลพยายามติดต่อคุณ ‪แต่คุณก็ไม่รับสายเลย
‪พวกเขาบอกว่าส่งทั้งข้อความ ‪และอีเมลให้แล้วนะคะ
‪ทุกคนคะ สวัสดีค่ะ
‪ฉันเป็นพนักงานใหม่ที่จะมาทำงาน ‪กับทุกคนตั้งแต่วันนี้ ยุนซอนอาค่ะ
‪ทุกคนได้ยินเรื่องฉัน ‪ตอนสัมภาษณ์แล้วใช่ไหมคะ
‪ฉันจะคงความกระตือรือร้นนั้นไว้
‪และจะทำให้ทุกคน ‪หายเครียดเป็นปลิดทิ้งเองค่ะ
‪- ฝากตัวด้วยนะคะ ‪- ขอบคุณนะคะ
‪โอ๊ะ เพื่อนพนักงานรุ่นเดียวกันเหรอ
‪คุณสัมภาษณ์งานพร้อมฉันใช่ไหมคะ
‪ฝากตัวด้วยนะคะ
‪พนักงานที่จะย้ายไปทำงานที่ดูไบ ‪ถูกยกเลิกคำสั่งไป
‪ก็เลยทำงานที่นี่ต่อค่ะ
‪เพราะงั้นทีมการตลาดเลยตัดสินใจ ‪จะรับพนักงานแค่หนึ่งคนค่ะ
‪ทำไม…
‪ทำไมยกเลิกการว่าจ้างแค่ฉันล่ะคะ ‪คุณรับพวกเรามาด้วยกันนี่คะ
‪คุณเข้าสัมภาษณ์กลุ่มเดียวกัน ‪กับคุณยุนซอนอาใช่ไหมคะ
‪ในขั้นตอนคัดเลือกเอกสาร ‪ทั้งคู่ได้รับคะแนนดีมากค่ะ
‪แต่ว่าคุณยุนซอนอาได้รับคะแนน ‪รอบสัมภาษณ์มากกว่าคุณอีอึนโอค่ะ
‪คนที่เราต้องการคือพนักงานใหม่ ‪ที่มีความกระตือรือร้นและกล้าท้าทาย
‪และคนที่มีพลังงานใหม่ๆ ค่ะ
‪คำตอบของคุณอีอึนโอ
‪มันธรรมดาเกินไปค่ะ ธรรมดาเกินไปค่ะ
‪ขอโทษด้วยนะคะ
‪ค่ะ ขอบคุณค่ะ
‪ค่ะ ฮัลโหล
‪แม่ หนูนะ อึนโอ
‪ขอโทษนะ พอดีโทรศัพท์หนูเสีย
‪มินซูเหรอ
‪อือ เขาสบายดี เขาสบายดีอยู่
‪อือ เขาไม่รับโทรศัพท์แม่ใช่ไหม
‪อือ
‪แม่ มินซูต้องไปอบรม ‪ที่ต่างประเทศกะทันหัน
‪ไม่หรอก
‪ไม่นะ แค่เขาไม่อยู่ ‪ทำไมหนูจะอยู่ไม่ได้ หนูสบายดี
‪บริษัทก็ดีมากเลยล่ะ
‪ทุกอย่างดีหมดเลย
‪หนูสนุกจริงๆ ชอบปูซานด้วย
‪แม่คะ
‪หนูมีหลายเรื่องที่อยากจะพูดกับแม่
‪แต่ตอนนี้พูดทางโทรศัพท์ไม่ได้
‪อือ
‪ไว้หนูไปเจอแม่ แล้วจะอธิบายให้ฟังนะ
‪อือ
‪พูดเรื่องอะไร หนูจะร้องไห้ทำไม
‪ก็แค่ พอได้ยินเสียงแม่ ‪หนูก็คิดถึงแม่มากๆ น่ะ
‪วันนั้นฉันก็นั่งรถเมล์ ‪เหมือนอย่างวันนี้
‪(ปูซาน ถึง ยางยาง)
‪รถเมล์คันนั้นพาฉันมาเจอกับพัคแจวอน
‪บางครั้งฉันก็คิดนะ
‪ว่าฉันจะเป็นยังไง ‪ถ้าตอนนั้นฉันไม่ได้ไปที่ชายหาดนั่น
‪(กระดานโต้คลื่น บิน ‪ร้านเส้นๆ ของรารา)
‪(รับสมัครพนักงานพาร์ตไทม์)
‪(ยินดีต้อนรับ เราไม่ถามอายุ ‪ต้องพูดเป็นกันเอง ทุกคนคือเพื่อน)
‪ถ้าจะมากินข้าวเที่ยง ก็นั่งได้เลย
‪มีลูกค้ามา
‪รับอะไรดี
‪เมนู…
‪(โลกเส้นๆ ของรารา)
‪(คัลกุกซู ‪เกาหลี รามยอน)
‪รามยอนเหรอ
‪ค่ะ
‪พวกคนธรรมดาๆ นี่ชอบสั่งรามยอนนะ
‪รามยอนงั้นเหรอ
‪ไม่ค่ะ รอเดี๋ยวค่ะ
‪- ฉันไม่ธรรมดานะคะ ‪- หือ
‪ฉัน…
‪(หวันทันเมี่ยน)
‪ฮ่องกง "หวันทันเมี่ยน"
‪อันทัน…
‪- หยุนทุนเมี่ยน ‪- หยุนทุนเมี่ยน
‪กินให้อร่อยนะ
‪เอาเพิ่มไหม
‪ค่อยๆ กินสิ
‪เธอกินเก่งมากเลย
‪เข้าใจแล้ว
‪(ร้านเส้นๆ ของรารา)
‪ไม่ได้กินข้าวเช้ามาเหรอ
‪ฉันไม่ค่อยได้กินอะไร ‪มาหนึ่งอาทิตย์แล้วค่ะ
‪อ้อ กินนี่อีกสิ
‪กินเยอะๆ นะ
‪เอ้านี่ กินให้หมดนี่เลย
‪เธอกินหมดหม้อเลยเหรอ ‪ตอนนี้ไม่มีแล้วนะ
‪ฉันขอทำงานที่นี่ได้ไหมคะ
‪อะไรนะ
‪(รับสมัครพนักงานพาร์ตไทม์)
‪- ได้ ‪- ไม่ได้
‪- ได้ เดี๋ยวสิ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪- ได้ ‪- ได้
‪- เรานี่เข้ากันดีจริงๆ ‪- รักนะ
‪รักเหมือนกัน
‪เอาล่ะ
‪ถ้าจะทำงานด้วยกัน ‪เราก็ต้องรู้ชื่อเธอก่อนสิ
‪เธอชื่ออะไรเหรอ
‪ฉันต้อง…
‪บอกชื่อด้วยเหรอคะ
‪จะไม่บอกก็ได้ แต่เราต้องมีชื่อ ‪ไว้เรียกเธอไม่ใช่เหรอ
‪ตามใจเธอเลย
‪ตั้งชื่อที่เธออยากให้เรียกได้เลย
‪ตอนนั้น
‪ฉันก็นึกถึงยุนซอนอาขึ้นมา
‪คุณยุนซอนอา ‪วันนี้แต่งตัวลำลองมากเลยนะคะ
‪ค่ะ เพราะการตลาด ‪ไม่ใช่แผนกที่ต้องเจอกับลูกค้านี่คะ
‪เรื่องชุด ยังไงถ้าฉันสัมภาษณ์ผ่าน ‪ก็คงได้เครื่องแบบอยู่แล้ว
‪ส่วนผม เดี๋ยวย้อมหรือยืดก็ได้ค่ะ
‪ฉันคิดว่าสิ่งที่สำคัญในการสัมภาษณ์ ‪คือการเผยเสน่ห์ที่มีให้มากที่สุดค่ะ
‪- มันดูเข้ากับฉันไหมคะ ‪- ค่ะ เข้ากับคุณมากค่ะ
‪- งานอดิเรกของคุณคืออะไรคะ ‪- เต้นค่ะ
‪แบบนั้นก็ตรวจสอบยากหรือเปล่า
‪งั้นให้ฉันแสดงให้ดูไหมคะ
‪ฉันจะแสดงให้คุณตรวจสอบเองค่ะ
‪ถ้าไม่มีเพลงก็จะกร่อยหน่อย
‪เอาเป็นว่า ท่านที่ผูกเน็กไทสีแดง
‪ถ้าคุณเปิดเพลงที่อยู่ในโทรศัพท์
‪ฉันจะเปลี่ยนบรรยากาศ ‪ในห้องนี้ให้เองค่ะ
‪เพลงงั้นเหรอ
‪แต่คงไม่ใช่เพลง ‪ที่หนุ่มสาวสมัยนี้ฟังหรอกนะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ เพลงอะไรก็ได้
‪เอาล่ะ
‪ดีเลยค่ะ
‪ช่วยปรบมือให้หน่อยนะคะ
‪งั้นฉันจะใช้ชื่อยุนซอนอาค่ะ
‪ยุนซอนเหรอ ยุนซอน
‪ไม่ใช่ค่ะ ยุนซอนอา
‪แล้วฉันก็ได้กลายเป็นยุนซอนอา ‪แบบนั้นแหละ
‪แล้วก็ได้พบกับพัคแจวอน
‪การเลิกราที่พึงประสงค์เหรอ
‪อืม ก็นะ
‪ถ้ามันทำได้จริง ‪ฉันก็อยากเลิกราแบบนั้นอยู่แล้ว
‪ฉันไม่เคยคิด ‪จะเลิกกับเขาแบบนั้นเลยจริงๆ
‪คิดว่าฉันจะอยากเลิกกันแบบนั้นเหรอ ‪ยังไงก็เป็นคนที่ฉันเคยชอบนะ
‪ให้เขาถอดชุด ฟาดด้วยกระเป๋า
‪ตะโกนบอกให้เขา ‪คืนทุกอย่างที่ฉันเคยให้
‪ฉันก็ไม่ได้อยากทำแบบนั้นหรอกนะ
‪วันที่ฉันนัดมาเจอกับพัคแจวอน ‪ที่ชองกเยชอน
‪วันนั้นฉันมานะ ‪ถือกระเป๋ากล้องมาด้วย
‪เขาต้องกลับโซลกะทันหัน
‪ฉันเลยตั้งใจจะคืนกระเป๋ากล้อง ‪ที่เขาลืมไว้
‪และสารภาพทุกอย่างกับเขา
‪ฉันก็แค่อยากได้ยินว่า ‪"ซอนยอง อย่าทำแบบนี้เลย
‪ฉันชอบเธอนะ"
‪ฉันแค่อยากได้ยินคำนี้เท่านั้นเอง
‪แต่ว่า
‪พอฉันเห็นแจวอนที่กำลังรอฉันอยู่
‪ฉันก็ไม่กล้าไปสู้หน้าเขา
‪ฉันกลัวมากจริงๆ
‪ก็เลยทิ้งข้อความเสียงให้เขาแบบนั้น
‪ว่าฉันเป็นคนขโมยกล้องของเขา
‪ให้เขาเกลียดฉันไปยังดีกว่า
‪ให้เขาด่าว่าฉันเป็นคนเลว
‪อยากให้เขาลืมฉันไป
‪ด้วยความรู้สึกนั้น
‪แต่ว่าไม่มีใครพูดแบบนั้นกับฉันเลย
‪พอฉันบอกว่าเลิกกันเถอะ
‪พวกเขาก็จากฉันไป ‪เหมือนกับว่ากำลังรอช่วงเวลานี้อยู่
‪ฉันก็ไม่ได้อยาก ‪เลิกกับเขาแบบนั้นหรอก
‪ฉันไม่ได้อยากเลิกกันแบบนั้นหรอก
‪ฉันแค่…
‪อยากยืนยันว่าพวกเขารักฉันก็เท่านั้น
‪ฉันเคยถูกคนอื่นทรยศมาเหมือนกัน
‪ฉันเลยเข้าใจความรู้สึกแจวอน
‪ฉันต้องยืนยันความรักของพวกเขายังไง
‪และต้องเลิกกับพวกเขายังไง
‪ฉันไม่รู้เลยจริงๆ
‪ตอนนี้ฉันก็ยังไม่รู้ว่า ‪ฉันควรจะเลิกกับพัคแจวอนยังไง
‪และคงจะไม่รู้ตลอดไปด้วย
‪ฉันแค่…
‪เสียใจที่ทำลงไป
‪เอาแต่คิดว่าฉันทำผิดไป
‪เหงาจัง
‪ที่นี่ที่ไหนนะ
‪เมื่อไหร่จะถึงเนี่ย เหนื่อยจริงๆ
‪เจอแล้ว
‪คังกอนจ๋า มาเล่นกันเถอะ
‪ไม่ใช่ที่นี่งั้นเหรอ
‪ไม่ใช่เหรอ
‪งั้นก็ต้องตามหาต่อสิ
‪โอ๊ย หนาว
‪กอนจ๋า
‪ทำไมยังไม่ไปอีก
‪พลังคลื่นเต่า
‪แข็งแกร่งจริงๆ เจ้านี่
‪พลังคลื่นเต่า
‪ฉันยอมรับแกเลย โอเค
‪เจ๋งมากจริงๆ ค่ะ ขอบคุณค่ะ
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน