‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(#โรแมนติก)
‪(#รักอิสระ)
‪(#เกิร์ลครัช)
‪(#สมัครใจโสด)
‪(#คบกันมานาน)
‪(ความรักของคุณเป็นอย่างไร)
‪(จิตแพทย์ คิมซองอู)
‪มีการเลิกราที่พึงประสงค์ไหมนะ
‪ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องสำคัญเลยล่ะ
‪เพราะการเลิกกันนั้น ‪สำคัญกว่าการคบกัน
‪การเลิกราที่ดีจะนำไปสู่ ‪การมีความสัมพันธ์อื่นที่ดีต่อไปได้
‪แล้วพอเป็นแบบนั้น ‪เราก็จะได้เจอรักครั้งใหม่
‪ใครมันพล่ามแบบนั้นเนี่ย
‪ก็เห็นถามมา
‪ฉันก็ตอบอย่างจริงจัง ‪ในฐานะผู้เชี่ยวชาญนะ
‪แล้วการเลิกราที่ดีคืออะไรกัน
‪ฉันก็กำลังจะพูดอยู่นี่ไง
‪ข้อแรก จะต้องแจ้ง ‪เหตุผลที่เลิกให้อีกฝ่ายรับรู้
‪น่าอึดอัดชะมัดเลย
‪ถ้าบอกไปแล้ว เขาจะเข้าใจหรือไง
‪ถึงเขาจะไม่เข้าใจก็เถอะ ‪แต่ก็ต้องบอกไปก่อน
‪ข้อสอง ต้องบอกต่อหน้า
‪อย่าบอกผ่านข้อความหรือโทรศัพท์
‪แต่บอกต่อหน้าอย่างสันติ
‪เธอทำร้ายเขาทำไม
‪- เพราะผมบอกเลิกครับ ‪- แล้วนายพูดแค่นั้นหรือไง
‪ฉันคิดว่าเราควรบอก
‪เหตุผลที่เลิกกัน ‪กับคนที่ครั้งหนึ่งเราเคยรัก
‪นายบอกว่าเวลามองหน้าฉัน ‪นายเห็นแต่รูจมูกนี่
‪บอกว่ารู้สึกเหมือน ‪คุยกับรูจมูกอยู่ไง
‪- หลังจากนั้นก็เป็นเรื่องของอีกฝ่าย ‪- "เธอให้การว่า
‪อีกฝ่ายกล่าวว่าพอเห็นหน้า
‪แล้วเห็นแต่รูจมูก จึงรู้สึกเจ็บปวด"
‪ทำไมนายถึงพูดแรงแบบนั้นล่ะ
‪บอกเลิกเธอทั้งที ‪พูดดีๆ กับเธอหน่อยก็ได้นี่
‪พูดดีด้วยแล้วครับ
‪พอผมบอกเหตุผลดีๆ ‪เธอก็ไม่เข้าใจนี่ครับ
‪เห็นไหม เลิกรากันแบบดีๆ ไม่ได้หรอก
‪มันเป็นการตัดขาด ‪จากคนที่ครั้งหนึ่งเคยรักนี่
‪ไม่ว่าคนที่บอกเลิก หรือคนที่โดนทิ้ง
‪ฉันคิดว่ามันเจ็บปวดทั้งคู่แหละ
‪อือ
‪ไม่ว่าจะทำยังไงก็เจ็บปวดอยู่ดี
‪ก็ทำได้แต่ใช้ชีวิตต่อไป ‪ในสภาพเจ็บปวดนั่นแหละ
‪ฉันนอนไม่หลับเลยแม้แต่งีบเดียว
‪ถึงจะล้มตัวเพื่อนอน
‪แต่ก็รู้สึกโกรธไม่หาย
‪ใช่แล้ว แบบนั้นแหละ
‪ระบายความโกรธออกมา ‪และตั้งปณิธานว่าจะแก้แค้น
‪ไม่นะๆ การแก้แค้นมันไม่เข้าท่า
‪การชอบแล้วเลิกกัน ‪เป็นเรื่องเหนือการควบคุม
‪ความเจ็บปวดก็เช่นกัน
‪ฉันว่ากับอีแค่ชีวิตรัก ‪ที่ไม่สมหวังครั้งเดียว
‪แล้วมาทำชีวิตตัวเองพังยับเยิน ‪มันเป็นเรื่องโง่เขลามากๆ
‪นั่นชเวคยองจุนใช่ไหม
‪บอกเขาหุบปากซะ ถ้าไม่อยากตาย ‪นายไม่รู้จักยุนซอนอาสักหน่อย
‪- ไอ้… ‪- หมายความว่าไง
‪เขาเคยบอกว่านั่นชื่อปลอมไม่ใช่เหรอ
‪ให้ตายเถอะ
‪เลิกเล่าเรื่องฉันให้คนอื่นสักที
‪ตอนนี้มีแต่ฉันที่ดูขี้แพ้เนี่ย ‪มีแต่ฉันเนี่ย ฉันคนเดียวเลย
‪ให้ตายเถอะ
‪- นั่นเรื่องใครเหรอ ‪- ไม่ใช่เรื่องพัคแจวอนเหรอ
‪มีคนขี้แพ้ที่คล้ายๆ เขาอีกคนเหรอ
‪บอกให้เขาไปดื่มเหล้า ‪กับคนที่ชื่อพัคแจวอนซะนะ
‪แค่เรื่องชื่อปลอม ฉันก็รู้สึกเหมือน ‪โดนแทงข้างหลังจนทะลุแล้ว
‪แต่อันนี้มัน…
‪ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจฉัน
‪โดนสับเป็นชิ้นๆ เลยล่ะ
‪อะไรนะ ว่ายังไงนะๆ
‪เพื่อนซอรินอีงั้นเหรอ ‪เพื่อนรินอีเหรอ
‪งั้นแปลว่า ‪เธอก็รู้จักคยองจุนไม่ใช่เหรอ
‪ทำได้ยังไงกัน ทำไมถึงได้ใช้ชีวิต ‪สุขสบายอยู่ใกล้ๆ ฉันแค่ปลายจมูกได้
‪มันเป็นไปได้หรือไง
‪ตอบหน่อยสิ มันเข้าท่าเหรอ
‪ฉันถามว่ามันเข้าท่าหรือไงวะ
‪จริงๆ เลยโว้ย
‪ออกไปๆ ไม่ต้องถ่ายแล้ว ‪ออกไป ออกไปซะ
‪จะออกหรือไม่ออก
‪บอกให้ออกไปไง ออกไป ไม่ต้องถ่ายเลยๆ
‪รินอี เธอเร็วมากเลย
‪โอ๊ย เหนื่อย
‪- รินอี เรากลับบ้านกันเถอะ ‪- หือ
‪มันหนาว กลับบ้านกัน
‪อึนโอ ทำสักสิบครั้งเถอะ
‪เธอนั่งอยู่ตลอด ‪ต้องออกกำลังกายแบบนี้บ้างนะ
‪มันดีต่อเอวนะ
‪(ขอเข้าไปใกล้ๆ ได้ไหม)
‪พอฉันไล่ให้ออกไป
‪ก็ออกมารออยู่ข้างนอกจริงๆ แฮะ ‪อยากจะบ้าตาย
‪ใช่แล้ว เรื่องที่ฉันโมโหยิ่งกว่า
‪คือเรื่องผู้ชาย
‪เหมือนเธอจะมีผู้ชายอื่นเลย
‪ฉันหิวแล้ว เรากลับบ้านกันเถอะ
‪- กลับนะ ‪- ปล่อยเลย
‪รินอี กลับบ้านกัน ฉันหิว
‪เข้าใจแล้ว
‪ฉันหิวแล้ว เลิกเล่นได้แล้ว
‪กินอะไรดี
‪- "ที่ผ่านมาร่างกายของฉัน…" ‪- กลับกันนะ
‪"ผ่านเรื่องราวมามากมายขนาดไหน"
‪กินอะไรกันดี
‪- นี่ อึนโอ เก็บให้หน่อยสิ ‪- กลับบ้านกันเถอะ
‪นี่ หยิบให้หน่อย มาหยิบให้หน่อยสิ
‪- นี่ ‪- นายก็ลุกมาเก็บเองสิ
‪ฉันลุกไม่ได้เนี่ย ‪มาหยิบให้หน่อยเร็ว
‪เหมือนว่าพวกเขาอยู่บ้านเดียวกันเลย
‪เธอเคยอยู่กับฉันด้วยนี่ ‪ทำไมง่ายขนาดนั้น
‪การคบใครเป็นเรื่องล้อเล่นเหรอ ‪เล่นพ่อแม่ลูกอยู่หรือไง
‪ก็ใช่ การคบใคร ‪ไม่ใช่เรื่องยิ่งใหญ่อะไรสักหน่อย
‪คบแล้วก็เลิกได้ ‪ถ้าชอบกันก็อาศัยอยู่ด้วยกันได้
‪แต่ว่านะ
‪ก็ควรจบกับฉันก่อนสิ
‪ต้องจบกับฉันก่อน ‪แล้วจะคบกับใครก็ว่าไป ไม่ใช่เหรอ
‪นี่ ยุนซอนอา
‪คุณ ลองคุณมีผู้ชายอื่นจริงๆ สิ ‪ถ้าเกิดว่าคุณมีชายอื่นจริงๆ ล่ะก็…
‪ข้าวสำเร็จรูป ‪ก็ต้องยี่ห้อ "แฮทบัน" นี่แหละ
‪- ส่วนซุปก็ต้อง "บีบีโก" ‪- ออกกำลังกายก็ต้องที่สวนสาธารณะ
‪- ไม่เอาน่า ‪- ทำไมล่ะ
‪ไม่ต้องไปเสียเงินแพงๆ เข้าฟิตเนส ‪มีเครื่องออกกำลังกายครบ
‪- ไม่จริงหรอกรินอี มันหนาว ‪- ใช่แล้ว เลิกไปกันเถอะ
‪ไว้ฤดูใบไม้ผลิค่อยไปใหม่
‪นี่ ไหนๆ แล้ว ‪เรามาคิดอย่างจริงจังกันเถอะ
‪เมื่อไหร่เราจะได้ ‪บัตรสมาชิกฟิตเนสดีๆ กับเขาบ้าง
‪คงไม่ใช่ชาตินี้แน่นอน
‪นี่ ฉันเคยทำงานการตลาด ‪ให้โรงแรมอยู่บ้างใช่ไหม
‪- รู้ไหมว่าค่าฟิตเนสที่นั่นเท่าไร ‪- ช่างเถอะ ฉันได้ชม.ละ 9,000 วอนนะ
‪ออกกำลังกายที่สวนสาธารณะ ‪ก็เพียงพอแล้ว
‪ในหมู่พวกเรา ไม่มีใครที่อนาคต ‪ดูมีหวังบ้างจริงๆ เหรอ
‪ยัยนี่ไง ดูมีความหวังสุด ‪เพราะแฟนเธอคือชเวคยองจุน
‪ใช่แล้ว คยองจุนมีเงินเยอะ ‪คงมีเยอะแหละ
‪เดี๋ยวนะ ฉันขอพูดจริงจังเลย
‪มันเกี่ยวอะไรกับคยองจุนเหรอ
‪ฉันก็ขอพูดอย่างจริงจังนิดหนึ่ง ‪ก็เธอจะแต่งงานกับคยองจุนไง
‪ฉันไม่มีความคิดจะแต่งงานนะ ‪ไม่ว่าจะกับคยองจุนหรือใครก็เถอะ
‪ค่ะ สวัสดีค่ะ
‪อ้อค่ะ ฉันอีอึนโอจากโอทรีเองค่ะ
‪ค่ะ ใช่แล้วค่ะ
‪อ้อ นำเสนอเหรอคะ วันนี้เหรอคะ
‪- มันค่อนข้างกะทันหัน… ‪- เรานัดจะไปดูหนังด้วยกัน…
‪อ้อค่ะ ได้ค่ะ นำเสนอได้แน่นอนค่ะ
‪ค่ะ โอทรีของเรา ‪เตรียมพร้อมอยู่เสมอค่ะ
‪ค่ะ งั้นพบกันบ่ายนี้นะคะ ‪ค่ะ สวัสดีค่ะ
‪เพื่อนๆ จ๋า รออีกหน่อยนะ
‪ตอนนี้โอทรี ‪เริ่มมีงานหลั่งไหลเข้ามา…
‪แล้วๆ
‪เดี๋ยวก่อนนะ
‪ถ้างั้นก่อนไปนำเสนองาน ‪ฉันดูแลผิวหน่อยดีไหม
‪รอเดี๋ยวนะ
‪- อีกแล้วเหรอ ‪- ดื้อๆ เลยเหรอ
‪นี่
‪ยัยนั่นคิดว่าทำแบบนั้นแล้วเขาจะจ้าง ‪ทำการตลาดผลิตภัณฑ์เหรอ
‪ผู้โฆษณาดูอันนี้ด้วยเหรอ
‪เสร็จหรือยัง
‪ว่าแต่เมื่อกี้เธอพูดจริงเหรอ ‪ที่ว่าไม่คิดจะแต่งงานกับคยองจุน
‪ไม่จริงใช่ไหม คยองจุนรู้เรื่องไหม
‪ฉันไม่เคยคุยเรื่องแต่งงาน ‪กับคยองจุนเลยนะ
‪- ถ้าเธอไม่พูด คยองจุนคงคิดจะแต่ง… ‪- นี่ๆ
‪ตอนนี้เรื่องแต่งงาน ‪ไม่สำคัญกับเราสักนิดนะ
‪เรื่องสำคัญคือหาเลี้ยงปากท้อง
‪นายน่ะ ช่วงนี้แต่งนิยายอยู่ไหมเนี่ย
‪รินอีก็กินซองหนึ่งนะ
‪รินอีของเรา อย่าไปหลงเชื่อผู้ชาย
‪เชื่อใจพี่สาวคนนี้และรอก่อนนะ ‪เข้าใจไหม
‪ค่ะ พี่คะ รักนะคะ
‪ตัวนี้ก็สวยจริงๆ แหละครับ
‪แต่ว่า ผมขอรับเป็นตัวนี้ครับ
‪แต่ตัวแรกที่คุณเลือก ‪เป็นสินค้ายอดนิยมในช่วงนี้เลยนะคะ
‪ดูแล้วก็เป็นแบบนั้นครับ
‪แต่ผมขอรับเป็นตัวนี้แหละครับ
‪ค่ะ ทราบแล้วค่ะ
‪- ผมขนใส่รถได้เลยใช่ไหมครับ ‪- ค่ะ ได้เลยค่ะ
‪คงต้องซื้อจักรยาน ‪ให้รินอีของฉันหน่อยแล้ว
‪- รินอี ‪- คยองจุน มาพอดีเลย
‪เราขนเจ้านี่ไปที่บ้านอึนโอกัน
‪ฉันเคยบอกว่าอยากได้โต๊ะข้างเตียงไง ‪แล้วมันก็มาอยู่ตรงนี้พอดีเลย
‪ถ้าเอาไปซ่อมคงสวยน่าดูเลยเนอะ
‪- เปิดกระโปรงหลังหน่อย ‪- รอเดี๋ยวนะ
‪พอดีบริษัทตกแต่งภายในที่ทำงานกับเรา ‪เคยใช้ตอนงานเปิดบ้าน
‪- ฉันเลยได้มาน่ะ ‪- โห จริงเหรอ
‪เพราะงั้นเจ้านี่น่ะ ทิ้งๆ มันไปเถอะ
‪อันนั้นมันแพงหรือเปล่า
‪- สวัสดีค่ะ ‪- ครับ
‪คุณฮันกยอล แล้วผู้ช่วยชเวล่ะครับ
‪เห็นบอกว่าเข้าไปไซต์งาน ‪ที่พันกโยตอนเช้ามืด
‪หัวหน้าทีม เอกสารของบริษัทโอทรี ‪ที่ได้มาตอนสุดสัปดาห์
‪ฉันลองหาดูแล้ว โปรเจกต์ที่เขาทำงาน ‪ได้รับผลตอบรับดีมากค่ะ
‪เชิญมาเข้าร่วมประมูลครั้งนี้ดีไหมคะ
‪แต่บริษัทค่อนข้างเล็กนะ ‪จะไม่เป็นไรเหรอครับ
‪ถึงจะให้บริษัทใหญ่ทำ ส่วนใหญ่ก็มี ‪ผู้ดำเนินงานคนเดียวอยู่แล้ว
‪ฉันเลยคิดว่าไม่น่าจะเป็นอะไรค่ะ
‪ฉันลองค้นข้อมูลงานเปิดตัว
‪พิพิธภัณฑ์ศิลปะที่โอทรี ‪รับผิดชอบเมื่อหลายเดือนก่อน
‪เธอใช้สื่อโซเชียลได้ดีมากเลยล่ะค่ะ
‪เรากำลังหาบริษัทที่แปลกใหม่อยู่พอดี ‪งั้นก็ดีเลยนะคะ
‪ถ้าผู้ช่วยชเวเข้างาน ‪ฉันว่าจะปรึกษาเขาและลองนัดคุยดูค่ะ
‪- เดี๋ยวผมขอดูเอกสารอีกหน่อยนะครับ ‪- ค่ะ
‪ดูออกเลยใช่ไหมว่าเป็นของแพง ‪เหมือนของใหม่เลยใช่ไหมล่ะ
‪- ฉันให้สามแสนวอน ‪- ฮะ
‪- สามแสนอะไร แสนเดียวก็ไม่ซื้อ ‪- นี่
‪นั่นเป็นยี่ห้อนำเข้าเลยนะ
‪- จริงๆ แล้วราคาเท่าไร ‪- เท่าไรเหรอ
‪ประมาณล้านสองแสนวอน
‪ฉันได้มาฟรี
‪- แต่คร่าวๆ ก็ประมาณนั้น ‪- อันนี้เนี่ยนะ
‪จริงเหรอ มันแพงขนาดนั้นเลยเหรอ
‪นี่ สามแสนคงไม่ได้แล้วล่ะ
‪ยังไงก็เป็นตัวโชว์ ‪ฉันให้ห้าแสนแล้วกัน
‪โอ้ ไม่เอาล่ะ
‪เจ้าหมอนี่ตาถั่วจริงๆ เลย
‪ของแพงๆ ดีๆ แบบนี้
‪นี่ ห้าแสนฉันก็ไม่ขายให้นายหรอก
‪รินอี อย่าขายให้เขาเลย ถูกไป
‪ถูกไปเหรอ
‪เขาดูแล้วๆ
‪(พี่แจวอน)
‪อือ พี่
‪วันนี้ผมไปไซต์งานที่พันกโยไง
‪(เอ็มฟู้ด)
‪ฉันไม่ใช่อีอึนโอคนเก่า
‪มาทำให้ดีกันนะ อีอึนโอ
‪เล่าเรื่องเกี่ยวกับคุณอีอึนโอ ‪ให้ฟังหน่อยสิ
‪นี่พี่เรียกคนที่ตื่นตั้งแต่ตีสี่ ‪มาถามเรื่องนี้เหรอ
‪เวลานายบอกว่าไปพันกโย ‪นายไปหารินอีตลอดเลยนะ
‪ก็วันนี้วัสดุเข้า แต่ไม่มีคนรับ
‪ผมไปที่นั่นตอนตีสี่จริงๆ
‪ผมไปหารินอีก็จริง ‪แต่ก็ทำงานที่ต้องทำวันนี้เสร็จแล้ว
‪ดูทำเข้า
‪ให้ผมทำงานตรงเวลาเก้าโมงถึงห้าโมง ‪แล้วนับเวลาล่วงเวลา เอาแบบนั้นไหม
‪(แผนประชาสัมพันธ์บ้านเดี่ยว ‪ตามความต้องการลูกค้า)
‪คุณฮันกยอลบอกว่า ‪บริษัทนี้ใช้ได้เลยนะ
‪ถ้างั้นบอกให้เธอ ‪เข้าร่วมประมูลราคาไหม
‪ว่าแต่พี่ถามเกี่ยวกับอึนโอทำไมเหรอ
‪นี่ แล้วเรื่อง ‪เมื่อวันสุดสัปดาห์คือยังไง
‪นายกับรินอีก่อเรื่องจนเสียลูกค้า
‪แบบนั้นแล้วก็ควร ‪อธิบายให้ฉันฟังหน่อยหรือเปล่า
‪- ผมขอโทษ ‪- แล้วยังไง
‪แล้วยังไง ลูกค้าคนนั้นกับคุณอีอึนโอ
‪เคยจะแต่งงานกันงั้นเหรอ
‪ฉันเจอคังมินซูมาด้วย
‪เขามาที่บริษัทคยองจุน ‪เพื่อจะสร้างบ้าน
‪ได้ถามเขาไหมว่าทำไมถึงเลิกกับอึนโอ
‪เขาแต่งงานแล้วด้วยนะ
‪- กับสาวในสายการบินเดียวกัน ‪- หา
‪สุดยอดเลยใช่ไหม ‪ลูกอายุเก้าเดือนแล้วด้วย
‪ปีที่แล้วอึนโอไปปูซานใช่ไหม
‪ตอนนั้นผู้หญิงคนนั้นท้องแล้วไงล่ะ
‪งั้นเขาก็นอกใจตอนคบอึนโออยู่น่ะสิ
‪- ใช่ ‪- เขายังอยู่ปูซานใช่ไหม
‪- ขึ้นรถไฟไปปูซานกัน ‪- เดี๋ยวก่อน
‪คยองจุนต่อยเขาไปแล้ว ‪ฉันก็ราดโคล่าใส่เขาไปด้วย
‪นั่งลงเถอะๆ
‪- เพราะงั้นถึงได้เลิกกันสินะ ‪- เพราะงั้นอึนโอถึงหายไปสามเดือน
‪หมอนั่นให้อึนโอถ่อไปถึงปูซาน ‪จะได้อยู่ด้วยกัน
‪พวกเขาอยู่ด้วยกันที่ปูซานสักพัก ‪แล้วถ้าหมอนั่นได้คำสั่งย้ายมาโซล
‪ก็จะแต่งงานกัน ‪ตอนนั้นอึนโอได้งานที่ปูซานแล้วด้วย
‪แต่จู่ๆ เธอก็หายตัวไปสามเดือน
‪ตอนนั้นรินอีไปหาแม่ที่อังกฤษ
‪ก็ต้องกลับมาเพราะอึนโอ
‪ถ้าเป็นแบบนั้น
‪ตอนนั้นนายได้ไปหาหมอนั่นไหม
‪เราไปหาเขาแล้ว
‪แต่เขาบอกว่าเลิกกัน ‪ทันทีที่เธอไปถึงปูซาน
‪จริงสิ ตอนนั้นเราไปที่ ‪โรงแรมที่อึนโอได้งานด้วย
‪รินอีกับผม
‪ไปเจอผู้หญิงคนหนึ่ง ‪ที่เคยสัมภาษณ์งานพร้อมอึนโอ
‪ทางโรงแรมยกเลิก ‪การว่าจ้างคุณอีอึนโอไปค่ะ
‪เธอคงไม่ได้รับการติดต่อ ‪ก็เลยมาเข้างานวันแรกค่ะ
‪ทำไมบริษัทถึงทำแบบนั้นคะ ‪จู่ๆ ยกเลิกการว่าจ้างได้ยังไง
‪แล้วเพื่อนฉันล่ะคะ ‪เพื่อนฉันเป็นยังไงต่อคะ
‪เธอได้บอกไหมครับ ว่าเธอจะไปที่ไหน
‪เรื่องนั้นฉันไม่ทราบเลยค่ะ
‪คุณอีอึนโอดูเป็นคนดีเลย
‪ไม่งั้นเราก็คงได้เป็น ‪เพื่อนร่วมงานกันแล้ว
‪ไม่ต้องกังวลไปนะคะ
‪เธออาจจะใช้โอกาสนี้ ‪ไปเที่ยวระยะยาวก็ได้ค่ะ
‪ขอบคุณมากนะครับ
‪เธอยกเลิกเบอร์โทรศัพท์ไป
‪เราคิดกันอยู่ว่าควรแจ้งคนหายไหม ‪ตอนนั้นวุ่นวายกันหมดเลยล่ะ
‪รินอีร้องไห้ทุกวัน
‪ถ้างั้นตอนที่เธอกลับมา ‪เธอไม่ได้บอกเหรอว่าไปอยู่ที่ไหนมา
‪เธอไม่บอกด้วยซ้ำ ‪ว่าทำไมถึงเลิกกับไอ้คังมินซู
‪แต่ก็พอเดาออกนี่ ว่าเธอรู้สึกยังไง
‪แฟนนอกใจ
‪งานที่โรงแรมก็ถูกยกเลิก ‪แล้วยังอยู่ต่างถิ่นไม่มีที่ไป
‪หลังจากนั้นเธอก็เปลี่ยนไปเยอะเลย
‪เธอเคยใจดีเหมือนคนโง่ ‪และยังเรียบร้อยด้วย
‪ใจดีเหมือนคนโง่และเรียบร้อยเหรอ
‪การแจกใบปลิวให้ใครก็ได้ตามถนน ‪จะทำให้ภาพลักษณ์บริษัทดูดีขึ้นไหมคะ
‪โอทรีของเราจะเสนอวิธีที่ได้ผล ‪และตรงจุดกว่าให้เองค่ะ
‪ฉันได้เตรียมโปสเตอร์ ‪ของละครเวทีจำนวนหนึ่งมานะคะ
‪นี่เป็นเรื่องที่กำลังโด่งดังที่ ‪แดฮังโน "ถ้าเป็นเธอจะเป็นยังไง"
‪"คู่แต่งงานใช้ชีวิตเพื่ออะไร"
‪เรื่องนี้ก็มีแววว่า ‪จะเปิดการแสดงได้นานค่ะ
‪"วันที่เหมาะจะมีข่าวฉาว" ‪"รสชาติของการแต่งงาน"
‪เอาล่ะค่ะ
‪ทีนี้มาหาจุดแตกต่างของโปสเตอร์ ‪ที่ฉันจะโชว์ให้ดูกันนะคะ
‪(ถ้าเป็นเธอจะเป็นยังไง)
‪นักแสดงที่เคยยืนอยู่เฉยๆ ‪ตอนนี้กำลังถือรามยอนอยู่
‪ทำให้ชื่อเรื่องมีความหมายแฝงว่า ‪"รามยอนเป็นยังไง" ได้ด้วย
‪และต่อมา ‪นักแสดงถือเครื่องดื่มอยู่ค่ะ
‪เป็นยังไงคะ ‪ผลิตภัณฑ์ดูเตะตาขึ้นมาเลยใช่ไหมคะ
‪ไม่ใช่แค่โปสเตอร์เท่านั้นนะคะ
‪ตลอดเวลาที่นักแสดงหญิงพูดบท ‪เธอจะถือรามยอนนี้ในมือค่ะ
‪ทำไม ก็เพราะเธอกำลังจะต้มรามยอน ‪แล้วแฟนหนุ่มก็มาหาพอดีไงคะ
‪ปิ๊งป่อง "ใครคะ
‪ตายจริง ดึกป่านนี้มีเรื่องอะไรเหรอ
‪มีเรื่องจะบอกเหรอ ตอนนี้ตีสามนะ
‪รามยอนเหรอ ‪อ๋อ พอดีกำลังจะนอนแต่หิวขึ้นมาน่ะ
‪นายอยากกินด้วยไหม ‪รามยอนนี่อร่อยมากเลยนะ
‪รอเดี๋ยวนะ"
‪(วันที่เหมาะจะมีข่าวฉาว)
‪"ว่าแต่นายมาทำไมเหรอ ‪อะไรนะ อยากเลิกกันเหรอ ทำไม
‪มันใช่เรื่องที่จะมาบอกเวลานี้หรือไง
‪เหตุผลคืออะไร
‪มีผู้หญิงอื่นงั้นเหรอ ‪เธอเป็นใครกัน ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ถ้าเป็นนาย ‪นายจะยอมรับสถานการณ์นี้ได้หรือไง
‪นายหลอกฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"
‪ตลอดเวลาที่แสดงฉากสำคัญแบบนี้
‪เธอก็จะพูดบทออกไป ‪และถือรามยอนไปด้วยค่ะ
‪ก็โอเคนะคะ แต่มันต่างจาก ‪โฆษณาแฝงในละครยังไงคะ
‪ผมว่ามันน่าจะ ‪ได้ผลน้อยกว่าในละครอีกนะ
‪นี่ไม่ใช่การโฆษณาหลัก ‪แต่เป็นการตลาดด้านความรู้สึกค่ะ
‪"บริษัทด้านอาหารที่ล้ำหน้า ‪ให้การสนับสนุนวงการวัฒนธรรม"
‪เป้าหมายคือเพิ่มภาพลักษณ์ ‪ของบริษัทไปด้วยยังไงล่ะคะ
‪ถ้าแค่นั้น เราให้ผลิตภัณฑ์ ‪กับพวกเขาไปก็ได้นี่
‪ทำแบบนั้นได้ค่ะ
‪แต่ถ้าแค่ทำแบบนั้นแล้วใส่ชื่อว่า ‪เป็นผู้สนับสนุน ก็น่าอายใช่ไหมล่ะคะ
‪คงน่าอายน่าดูเลยค่ะ
‪พูดตามตรง ‪ให้ทีมการตลาดของเราทำก็ได้นี่
‪ค่ะ ทำแบบนั้นก็ได้ค่ะ
‪แต่การขโมยความคิดของคนอื่นไป ‪ก็คงน่าอายมากเลยทีเดียวค่ะ
‪เหนือความคาดหมายเลยนะคะ
‪ถ้าพวกเขาแสดงท่าทีแบบนั้น ‪แสดงว่าพวกเขาชอบมากค่ะ
‪ฉันมักทำเหนือความคาดหมายอยู่แล้วค่ะ ‪เชื่อมือฉันได้เลย
‪วันนี้มีสัมภาษณ์งานสินะคะ
‪ค่ะ วันนี้เราจะคัดเลือกสองคน
‪แต่ว่ามีผู้สมัครเยอะ ‪ทำให้ต้องสัมภาษณ์ทั้งวันค่ะ
‪รับกาแฟหรือชาเขียวดีคะ
‪ขอเป็นชาเขียวแล้วกันค่ะ ขอบคุณค่ะ
‪- ลองอ่านดูนะคะ ‪- ค่ะ ขอบคุณค่ะ
‪ตอนนั้น
‪ถ้าฉันไม่ได้เจอยุนซอนอา
‪ตอนนี้ฉันจะเป็นยังไงนะ
‪ทุกคน ไม่ต้องตื่นเต้นนะคะ
‪แค่…
‪แค่เป็นธรรมชาติของตัวเองก็พอค่ะ
‪จะต้องมีใครสักคน ‪เห็นคุณค่าของเราแน่ๆ
‪- ทุกคนสู้ๆ นะคะ ‪- สู้ๆ
‪สู้ๆ
‪- เดี๋ยวฉันรินน้ำเองก็ได้ค่ะ ‪- ค่ะ
‪- พี่ ‪- อือ
‪งั้นผมส่งเอกสารข้อเสนอ ‪ประมูลราคาให้อึนโอด้วยนะ
‪อึนโอทำงานเก่งน่า
‪พี่เห็นผลงานเธอแล้วน่าจะรู้นี่
‪จริงสิ
‪พรุ่งนี้เราจะตั้งแคมป์ ‪ที่ดาดฟ้าบ้านเธอกัน พี่มาด้วยไหม
‪พี่มาสิ
‪ที่บ้านคุณอีอึนโอเหรอ
‪ใช่ แบบคราวที่แล้วไง ‪พี่ผ่านแถวๆ นั้นพอดี เลยแวะมา
‪จะได้ไม่ลำบากใจกัน
‪แล้วจะได้คุยเรื่องงานกันได้ ‪อย่างเป็นธรรมชาติ
‪ตั้งแคมป์หน้าหนาวเนี่ยนะ หนาวจะตาย
‪ตาคนนี้นี่ ไม่งั้นบะหมี่เย็น ‪จะเป็นอาหารหน้าหนาวเหรอ
‪ตอนหน้าหนาว ‪พี่ก็กินบะหมี่เย็นพยองยางบ่อยๆ นี่
‪ก็เหมือนแบบนั้นแหละ
‪ฉันไปที่นั่นได้เหรอ
‪อือ ไม่เป็นไรหรอก
‪ยังไงเธอก็แบ่งเช่าห้องทำงาน ‪กับเพื่อนอยู่แล้ว
‪กอนน่ะ จำเพื่อนผม ‪ที่เป็นนักเขียนนิยายตกงานได้ไหม
‪ทำไมถึงแบ่งบ้านที่ตัวเองอยู่ ‪ให้ผู้ชายเช่านะ
‪พวกเขาอาศัยอยู่ด้วยกันเหรอ
‪- คบกันเหรอ ‪- พูดอะไรน่ะ พวกเขาเป็นแค่เพื่อนกัน
‪- แต่งตัวอุ่นๆ มาด้วยล่ะ มันหนาว ‪- อือ
‪เจอกันพรุ่งนี้นะ
‪เรียบร้อยแล้ว
‪- ได้หรือยัง ‪- เกือบแล้วล่ะ
‪ฟืนกำลังไหม้แล้ว
‪ทุกคน ไฟพร้อมแล้ว ‪เอาเนื้อลงย่างกันเถอะ
‪- อือ ‪- อือ
‪- ฉันเอาอันนี้ไปนะ ‪- นี่ เอานี่ไปด้วย
‪คยองจุน ห้ามบอกอึนโอ ‪เรื่องที่เราเจอคังมินซูนะ
‪เห็นฉันโง่เหรอ ‪ไม่ใช่เรื่องดีสักหน่อย ฉันจะบอกทำไม
‪เธอจะต้องเจ็บปวดขนาดไหน ‪ถึงไม่เอ่ยชื่อหมอนั่นกับเราเลย
‪นี่ แต่อึนโอมีแหวนคู่ด้วยนะ
‪พูดเรื่องอะไร
‪- เธอห้อยแหวนสองวงเป็นสร้อยคอนะ ‪- ไม่มั้ง
‪เธอคงไม่ได้ห้อยไว้ ‪เพราะยังลืมคังมินซูไม่ได้หรอกใช่ไหม
‪เดี๋ยวนะ เขานอกใจ ‪แถมไปทำผู้หญิงคนอื่นท้องจนเลิกกัน
‪แล้วเธอยังเก็บแหวนไว้อยู่เหรอ
‪ไม่งั้นจะเป็นของใครล่ะ ‪ดูแล้วแหวนคู่ชัดๆ เลย
‪ไม่ใช่หรอก ‪ไม่ใช่แหวนคู่กับคังมินซูเด็ดขาด
‪มีคนใหม่แล้วน่ะสิ มีแล้วแน่ๆ
‪ทำไมช่วงนี้อีอึนโอ ‪ถึงมีความลับกับเราเยอะจัง
‪เธอมีผู้ชายคนใหม่แล้วแน่ๆ
‪เธอไม่ได้เล่าอะไรเลยเหรอ ‪ลองไปสืบมาดูซิ
‪- ทำไมนายถึงตื่นเต้นจัง ‪- มีแล้วแน่ๆ
‪- ไปเถอะ ‪- นายเอาเหล้ามาด้วยนะ
‪- อย่าบอกเธอนะ ‪- เข้าใจแล้ว
‪เหล้าเหรอ
‪โอเค เหล้า
‪โอ๊ย หนาว
‪โอ๊ย ทำไมวันนี้หนาวแบบนี้เนี่ย
‪ให้ตายเถอะ ฉันน่าจะแต่งตัวอุ่นๆ มา
‪ฉันแต่งจัดเต็มไปไหมเนี่ย
‪เฮ้อ จริงๆ เลย
‪- กินกันเถอะ ‪- กินกัน
‪กินกันๆ
‪รอก่อน
‪นี่
‪ก่อนที่เราจะรับประทานอาหารกัน ‪ฉันจะขอแนะนำเหล้าขวดนี้ก่อน
‪- เฮ้อ รีบๆ รินมาเถอะน่า ‪- กินเลยเถอะ
‪- กินๆ ไปเถอะน่า ‪- ไม่ได้ๆ
‪พวกนายอย่าเสียใจล่ะ ‪เหล้านี้คือเหล้าอะไรน่ะเหรอ
‪เป็นเหล้าที่ผลิตจากสารสกัดที่มีอายุ ‪มากกว่าร้อยปีกว่า 1,200 ชนิด
‪รู้ไหมว่าฉันซื้อมาเท่าไร
‪- แสนวอน ‪- ซื้อมาจากใครเหรอ
‪จากเจ้าพวกโง่สองคนนี้ไง
‪แล้วปกติมันราคาเท่าไร
‪น่าจะขวดละสามล้านวอนได้
‪มานี่เลย มานี่นะ ไอ้เวร
‪ไอ้นักต้มตุ๋นเอ๊ย
‪- เอาคืนมาเลยๆ ‪- นี่
‪- นี่ พวกนายไปเอาเหล้าแพงๆ มาจากไหน ‪- เอามานี่
‪- ของพี่ฉัน ‪- พัคแจวอน
‪เมื่อไม่นานมานี้ ‪พี่ฉันโดนผู้หญิงมาทำชีวิตพัง
‪จนเกือบเป็นโรคติดแอลกอฮอล์ไง
‪รู้จักใช่ไหม คนที่มาขโมยกล้องไปน่ะ
‪เขาไร้เดียงสาขนาดไหน
‪ถึงขนาดเมาแล้วแวะไปป้อมตำรวจ ‪เพื่อไปตามหาผู้หญิงคนนั้น
‪เจ้าชเวคยองจุนก็เลยไปขน ‪ทุกอย่างที่เป็นเหล้าออกมาจากบ้านเขา
‪- แล้วมาขายให้ฉัน ‪- ในราคาแค่แสนวอน
‪ถ้าขวดที่อยู่ในมือของฉันตอนนี้ ‪ราคาสามล้าน
‪- แล้วที่อยู่ในนั้นจะราคาเท่าไรนะ ‪- เจ้านักต้มตุ๋น
‪อีอึนโอ ฉันจะให้เธอลองชิมก่อนเลย
‪นี่ ไอ้เพื่อนเวร
‪ถ้ามันแพงขนาดนั้น ‪ก็ควรบอกกันหน่อยสิว่ามันแพง
‪- ร้ายสุดยอดเลยนะเนี่ย ‪- เรียกฉันว่า "ไอ้เวร" เหรอ
‪ใช่ ไอ้เวร ไอ้นักต้มตุ๋น
‪- คนต่อไปรินอีของฉัน ดื่มสักแก้วไหม ‪- นี่ๆ หยุดก่อนเลย
‪ลบคำว่า "ของฉัน" ออกไปซะ
‪คนที่ใช้คำว่า "ของฉัน" ‪ต่อท้ายชื่อรินอีได้คือฉันเท่านั้น
‪รินอีของคยองจุน รับไปสักแก้วสิ
‪- นายทำหกแล้ว ‪- โธ่เอ๊ย
‪(พี่แจวอน)
‪เธอรู้ไหมว่ารสเป็นยังไง
‪อือ พี่ อยู่ไหนแล้ว
‪มาถึงแล้วเหรอ รอแป๊บนะ
‪พี่ ทางนี้ ขึ้นมาเลย
‪- อือ ‪- พี่แจวอนเหรอ
‪ฉันลืมบอกไปเลย
‪ฉันเรียกเขามาเอง ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪- ฉันควรซ่อนเหล้าไหมนะ ‪- ขึ้นบันไดมาเลย
‪พี่
‪พี่คะ มาเร็ว เราเพิ่งเริ่มเลย
‪เพิ่งเคยเจอเพื่อนผมใช่ไหม ทักทายสิ
‪สวัสดีครับ ผมคังกอนครับ
‪ผมพัคแจวอนนะครับ
‪- คุณหล่อมาก ‪- ผมอยากเจอคุณมากเลย
‪นี่เพื่อนฉันค่ะ พี่
‪ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ‪ผมพัคแจวอนครับ
‪ค่ะ
‪ผมอยากรู้จักคุณมากนะครับ คุณอีอึนโอ
‪จับมืออะไรนานขนาดนั้น
‪- ของที่เอามา ส่งมาเลย ‪- เอ้านี่
‪อะไรเนี่ย พี่ถอดแหวนแล้วเหรอ ‪แหวนไปไหนแล้วล่ะ
‪อ้อ นี่น่ะเหรอ
‪โยนทิ้งไปแล้วล่ะ
‪เพราะเรื่องทุกอย่างของเธอ ‪เป็นเรื่องโกหก
‪กอน รินให้เขาด้วยสิ
‪อือ ฉันต้องไปหยิบแก้วก่อน ‪ไปหยิบก่อนนะ
‪- พี่ นั่งก่อน ‪- อือ ขอบใจนะ
‪พี่ นั่งเถอะ
‪พี่คงหนาวน่าดูเลย ‪ทำไมใส่ชุดมาบางแบบนี้
‪ไม่หนาวเท่าไรเลย ฉันโอเคนะ
‪- เอารถมาหรือเปล่า ‪- อือ
‪งั้นคงต้องเรียกคนขับรถแล้ว
‪- ที่นี่สวยใช่ไหม ‪- ดีมากเลย
‪- อึนโอ เป็นอะไรไหม ‪- หือ
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน