‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(#โรแมนติก)
‪(#รักอิสระ)
‪(#เกิร์ลครัช)
‪(#สมัครใจโสด)
‪(#คบกันมานาน)
‪(ความรักของคุณเป็นอย่างไร)
‪(ศูนย์สวัสดิการชุมชนย่านซองซู 1)
‪ส่งได้เลยนะครับ ขอบคุณครับ
‪บัตรคิวหมายเลข 13
‪- เชิญที่ช่องบริการสอง ‪- ขอโทษนะคะ ฉันมาอีกแล้วค่ะ
‪ฉันขอโทษจริงๆ นะคะ
‪แต่ฉันขอกระดานโต้คลื่น ‪ของฉันคืนได้ไหมคะ
‪ทำไมคุณถึงมารังแกผม ‪ทุกวันแบบนี้ล่ะครับ
‪ไม่ได้ครับ สุดสัปดาห์นี้ ‪ผมจะไปเล่นโต้คลื่นกับแฟนครับ
‪กระดานนั้นทำมาจากไม้ ‪หนักมากๆ เลยนะคะ
‪ถ้าคุณพลาดแล้วมันฟาดหัวขึ้นมา ‪จะเจ็บสุดๆ เลยนะคะ
‪- เชิญคนต่อไปครับ ‪- บัตรคิวหมายเลข 14
‪- ขอร้องล่ะค่ะ ฉันขอคืนนะคะ ‪- เชิญที่ช่องบริการสอง
‪สวัสดีครับ
‪ฉันจะซื้อให้คุณใหม่ค่ะ
‪ไม่สิ ขายให้ฉันนะคะ ‪ฉันจะซื้อกลับในราคาสองเท่าเลย
‪คุณให้ผมแล้ว แล้วมาทำแบบนี้ทำไมครับ
‪ก็คุณทิ้งแล้วนี่ครับ ‪ผมก็เลยเอามันมา
‪ถ้าคุณเอาไปทิ้งที่อื่น ‪ยังไงคุณก็ไปตามคืนมาไม่ได้นะ
‪- ขอทางด้วยครับ ‪- เดี๋ยวนะคะ
‪คุณอยากได้กระดานที่เขียนวันที่ ‪ที่คนอื่นจูบกันเหรอคะ
‪มันมีวันที่เขียนอยู่นะคะ ‪เป็นวันที่ฉันกับแฟนจูบกันครั้งแรก
‪นั่นมันของคู่รักนะคะ
‪จะของคู่หรืออะไรก็ช่าง ‪ผมรับได้หมดครับ
‪คุณรู้ใช่ไหมคะ ‪ว่าตัวเองรสนิยมแปลกมาก
‪ครับๆ ผมรสนิยมแปลก
‪ให้กันแล้ว มาทำแบบนี้ทำไมครับ ‪รังควานกันไม่หยุดหย่อน
‪ใจคุณคิดอะไรอยู่ถึงได้ทำแบบนี้ครับ
‪ใจฉันเหรอคะ
‪ตอนนี้ฉันไม่สามารถ
‪อธิบายจิตใจฉันได้เลยค่ะ
‪สภาพฉันตอนนี้…
‪ฉันดูมีสติครบถ้วนไหมล่ะคะ
‪ดูเหมือนคนไม่เต็มเต็งใช่ไหม
‪ใช่ค่ะ ฉันบ้าไปแล้วค่ะ
‪นี่ค่ะ เห็นแหวนนี่ใช่ไหมคะ
‪นี่เป็นแหวนแต่งงานค่ะ
‪แต่สถานภาพตามกฎหมายฉันยังโสดอยู่ค่ะ
‪แต่ยังไงก็เถอะ ฉันแต่งงานแล้ว ‪ก็เลยมีแหวนวงนี้
‪ฉันทิ้งมันไม่ลง ก็เลยห้อยคอไว้
‪แต่ผู้ชายที่แต่งกับฉัน ‪ดันโยนแหวนเขาลงไปในชองกเยชอนค่ะ
‪แต่ฉันก็ยังไปตามหามันมา
‪ก็เลยห้อยคออยู่สองวงแบบนี้ค่ะ
‪แต่พอฉันหาแหวนเจอแล้ว
‪ฉันก็อยากตามหากระดานนั้นด้วยค่ะ
‪ทำไมฉันถึงอยากได้คืนน่ะเหรอ
‪ก็เพราะเขา
‪เข้ามานั่งอยู่ในใจฉัน ‪แล้วไม่ยอมออกไปค่ะ
‪เขาเข้ามาจับจอง ‪และกลายเป็นเจ้าของมันไปแล้วค่ะ
‪เขาทำให้ฉัน ‪ตามหาอีอึนโอที่แท้จริงเจอค่ะ
‪ไม่ใช่อีอึนโอคนเก่าที่โง่เง่า ‪ไม่ใช่ยุนซอนอาด้วย
‪แต่เป็นอีอึนโอที่แท้จริงค่ะ
‪เขาช่วยทำให้ฉัน ‪ได้เจอตัวตนที่แท้จริงของฉันค่ะ
‪ไม่ว่าฉันจะทำอะไรลงไป ‪เขาก็ยิ้มและยอมรับทุกอย่าง
‪เขาช่วยให้ฉัน ‪ได้เป็นอีอึนโอคนใหม่ค่ะ
‪แล้วฉันจะลืมคนอย่างเขาได้ยังไงคะ
‪มันเป็นความทรงจำ ‪ที่มีค่ากับฉันจริงๆ นะคะ
‪กระดานนั้น
‪เขาเป็นคนทำให้ฉันเองกับมือค่ะ
‪ฉันขอร้องล่ะค่ะ
‪ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว นายสบายดีไหม
‪จะสบายดีได้ยังไงล่ะ
‪รู้สึกเหมือนโดนต่อยเลย
‪เธอโกหกยันชื่อเลยนะ มันเพราะอะไรกัน
‪โธ่เว้ย
‪ช่างเถอะ ฉันไม่อยากรู้หรอก
‪ฉันแค่ช็อกมาก
‪จนตอนนี้ยังงงไม่หาย
‪ถึงเธอจะพูดอะไร ฉันก็ไม่อยากเข้าใจ ‪เพราะยังไงก็โกหกทั้งเพ ว่าไหม
‪ตอนที่ออกมาจากสถานีตำรวจ
‪รู้ไหมว่าฉันรู้สึกยังไง
‪แจวอน รอก่อน
‪นึกว่าจะไม่มาแล้วซะอีก…
‪ฉันนึกว่าเธอจะวิ่งมากอดฉัน ‪เหมือนตอนนั้น
‪ถ้าเธอทำแบบนั้น
‪ถ้าวิ่งมากอดฉันล่ะก็
‪ฉันก็จะกอดเธอกลับ
‪โดยไม่ถามเหตุผลอะไรทั้งนั้น
‪ฉันคิดจะทำแบบนั้นล่ะ
‪แจวอน
‪รอเดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อนนะๆ
‪ฉันจะคืนคุณเอง เอาคืนไปนะ
‪แต่ว่า
‪เธอไม่ได้ทำแบบนั้น
‪เธอเหมือนคนละคนกับตอนนั้น
‪ฉันแค่
‪ตอนนี้ฉันแยกแยะ ‪ความเป็นจริงไม่ออกแล้ว
‪ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ ‪ว่าเธอไม่ใช่ยุนซอนอา
‪(บัตรประจำตัวประชาชน ‪อีอึนโอ)
‪นี่ นี่มัน
‪- เอามานะ ‪- นี่
‪ไม่รู้ว่าตอนนี้คือความฝัน
‪หรือเมื่อหนึ่งปีก่อนคือความฝัน
‪หรือว่า
‪ทุกอย่างก็เป็นแค่ความฝัน
‪(ทุกอย่างเกี่ยวกับมาร์เก็ตติ้ง ‪โอทรี)
‪นี่ถามเรื่องนั้นเหรอ
‪นั่นคือคำถามการสัมภาษณ์วันนี้เหรอ
‪- กอนชวนกินบะหมี่ถ้วยน่ะ ‪- อือๆ
‪ไม่ถามคำถามนั้นได้ไหม นะ
‪รู้เรื่องที่คุณพัคแจวอน ‪จับโจรขโมยกล้องได้หรือยัง
‪หือ เขาจับโจรขโมยกล้องได้แล้วเหรอ
‪- เรื่องจริงเหรอ ‪- สุดยอด
‪หา
‪เขาไม่เห็นเล่าให้ฉันฟังเลย
‪มิน่าล่ะ ถึงว่าช่วงนี้เขาแปลกๆ
‪เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ‪เขาโหมงานอย่างกับคนบ้า
‪จนฉันกลัวว่าเขาจะตาย ‪แล้วเช้านี้ก็บอกว่าป่วย ไม่มาทำงาน
‪นี่ไม่ใช่ป่วยเป็นไข้ ‪แต่ป่วยใจนี่เอง ป่วยที่ใจ
‪พี่
‪พี่ ได้ยินว่า ‪จับโจรขโมยกล้องได้แล้วเหรอ
‪เธอเข้าหาพี่เพื่อขโมยกล้อง ‪ตั้งแต่แรกใช่ไหม ผมพูดถูกไหม
‪- ทำไมไม่ตอบล่ะ ‪- นี่
‪นายกลับไปซะ กลับไปเถอะ
‪เพิ่งถึงจะให้กลับไปไหน ‪ผมซื้อซุปซี่โครงมาให้ด้วยนะ
‪ป่วยอยู่ใครเขากินซุปซี่โครงกัน
‪รินอีของผมกินซุปซี่โครงตอนป่วยนะ
‪ฉันเป็นรินอีเหรอ ‪ฉันชื่อซอรินอีหรือไง
‪เวลาป่วยฉันไม่กินซุปซี่โครงหรอก ‪ฉันกินแค่ซุป
‪- ปิดประตูด้วย ฉันหนาว ฉันป่วยนะ ‪- ให้ตาย
‪เวลาป่วยใครเขากินซุปกัน ‪ต้องกินซุปซี่โครงสิ
‪แล้วยังไง เรื่องเป็นยังไงต่อเหรอ
‪- ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก ‪- เรื่องไหนบ้างล่ะ
‪ปลอมตั้งแต่ชื่อเลย
‪ให้ตายเถอะ
‪แล้วชื่อจริงคืออะไร
‪ไม่รู้ ฉันจำไม่ได้
‪สุดยอด งั้นก็โกหกตั้งแต่แรกเลยน่ะสิ
‪แล้วหาเธอเจอได้ยังไง
‪ไหนว่าคนอื่นที่เจอที่ยางยาง ‪ก็ไม่รู้จักเบอร์เธอนี่
‪ฉันแค่ จับได้ที่ชองกเยชอนน่ะ
‪สนุกสุดๆ เลย สุดยอด
‪ชองกเยชอนคือที่ ‪ที่สองคนนั้นนัดเจอกันไม่ใช่เหรอ
‪สุดยอด สุดยอดไปเลย
‪ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ‪นายจะสุดยอดอะไรนักหนา
‪ก็เพราะมันสุดยอดไง ‪เขาจับโจรได้แล้วนะ
‪พี่ควรพาเธอไปสถานีตำรวจเลย ‪แล้วพี่ทำยังไง
‪- ก็ลากไปน่ะสิ ‪- สุดยอด
‪แต่พอไปที่ป้อมตำรวจ เธอก็พูดโกหกอีก
‪ว่าฉันเป็นคนให้กล้องไป
‪สุดยอด
‪พอทีเถอะ ไอ้ "สุดยอด" นั่นน่ะ
‪นั่นสิ นายเป็นถึงนักเขียนนิยาย ‪แล้วทำไมเลือกใช้คำได้แค่นั้น
‪"สุดยอดๆ "
‪มันใช่เวลามาต่อว่าฉันเหรอ
‪ลูกพี่ลูกน้องคยองจุน ‪โดนต้มจนเปื่อยเลยนะ
‪นายจะไปรู้ได้ไงว่าต้มหรือไม่ต้ม
‪มันจะไม่ต้มได้ไงล่ะ ‪ก็เล่นโกหกยันชื่อเลย
‪แล้วเรื่องกล้องอีก ‪ขโมยไปเอง ยังจะมาบอกว่าเขาให้
‪ก็ต้องเรียกว่าต้มสิ ‪หรือเธอจะนึ่งล่ะ
‪คนแบบนั้นต้องจับยัดเข้าคุกซะ
‪วันนี้นายเลือกใช้คำได้ห่วยแตกมาก
‪ใครจะจับใครยัดเข้าคุกกัน
‪ใครน่ะเหรอ คุณพัคแจวอนไง
‪จับใคร ก็ยัยโจรขโมยกล้องไง
‪ยัดเข้าที่ไหน ก็ยัดเข้าคุกไงล่ะ
‪มันห่วยแตกตรงไหนกัน
‪ไม่งั้น จะให้ฉันบอกว่า ‪เขาควรปูพรมแดงให้หล่อนเข้าคุกเหรอ
‪เงียบๆ หน่อยเถอะ ทะเลาะอะไรกันอีก
‪พวกนายทะเลาะกันเก่งขนาดนี้ ‪แล้วอยู่ด้วยกันได้ยังไง
‪ฉันเป็นฝ่ายอดทนเสมอ ‪และเป็นคนขอโทษก่อนด้วย
‪โทษที ที่ใช้คำห่วยแตก
‪ฉันก็ขอโทษ ที่นายพูด ‪แต่ฉันดันอารมณ์เสีย
‪ไม่สิ ฉันสิต้องขอโทษ ‪ฉันพูดให้เธออารมณ์เสีย
‪พูดอะไร ก็บอกว่าฉันผิดเองไง
‪อยากโดนไล่ทั้งคู่ไหม
‪- นี่บ้านฉันนะโว้ย ‪- นี่บ้านฉันนะโว้ย
‪กินเนื้อสักหน่อยนะ
‪แล้วยังไง แล้วเป็นยังไงต่อ
‪รับโทษตามกฎหมายไหม ‪หรือเขายอมความให้เธอ
‪แบบไหนกันล่ะ
‪แล้วพี่ทำยังไง ไม่เอาเรื่องเหรอ
‪ยกโทษให้ใช่ไหม
‪ยอมให้จริงสินะ
‪โอ๊ย จริงๆ เลย อึดอัดเป็นบ้า
‪เดี๋ยวนะ ‪เขาคงได้กล้องคืนมาแล้วใช่ไหม
‪เลิกกินแล้วเล่ามาหน่อย ‪ผมอึดอัดจะตายอยู่แล้วเนี่ย
‪เข้าใจความรู้สึกแบบนั้นไหม
‪ความรู้สึกที่อยากจะ ‪ไปตายที่ไหนสักแห่ง
‪เธอเป็นโจรขโมยกล้องใช่ไหม
‪ลางสังหรณ์ฉันบอกเลยนะ
‪แต่ว่าทำไมถึงอยากตายเพราะเรื่องนั้น
‪(โอ๊ะ)
‪คุณเป็นคนที่มีค่าค่ะ
‪(ในนี้ยังมีคนอยู่นะ)
‪ถ้าหากจำเป็น ‪ก็ติดต่อขอความช่วยเหลือนะคะ
‪เยาวชนก็ขอความช่วยเหลือได้เช่นกัน
‪(อย่าเพิ่งล็อก…)
‪หา เธอไม่ใช่โจรขโมยกล้องเหรอ
‪(บอกว่าอย่าเพิ่งล็อก…)
‪- งั้นใครล่ะ ‪- กล้องยี่ห้ออะไรเหรอ
‪คยองจุนเคยบอกเธอบ้างไหม
‪- เรื่องยี่ห้อ ฉันไม่รู้หรอก ‪- อือ
‪แต่ราคาสามตัวรวมกัน ‪เกินสิบล้านวอนเลยล่ะ
‪ตอนนี้คยองจุนคงหงุดหงิดมากแน่ๆ
‪ฝากข้อความวิดีโอเหรอ
‪อย่าทำนะ
‪เดี๋ยวพี่จะได้โดนล้อเอานะ อย่าทำ
‪ความจริงตอนนี้ ‪ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดกับเธอหรอก
‪อย่าทำนะ ไม่ต้องเลย
‪- ทำแบบนั้นทำไม ‪- โธ่เว้ย
‪ก็บอกว่าอย่าไง
‪ใช่แล้ว ก็นะ ความจริงแล้ว…
‪ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร
‪ตอนนี้ผมคงให้อภัยคุณไม่ได้หรอก
‪เขาบ้าหรือเปล่าเนี่ย
‪วันนั้น
‪ผมขอโทษนะที่บอกว่าคุณนิสัยไม่ดี
‪ขอโทษที่เขวี้ยงกล้องด้วย
‪คุณคงตกใจมาก
‪ขอโทษที่ตะคอกใส่คุณด้วยนะ
‪เรื่องนั้นกวนใจผมมาตลอด
‪เฮ้อ ไอ้ตาทึ่มนี่
‪ขอให้ฝากข้อความถึงเธอ ก็ยังทำอีก ‪คิดว่าเธอจะดูหรือไง
‪ป้าก็ปกติดี ลุงเขยก็ปกติดี
‪แล้วทำไมเขาถึงเป็นแบบนั้นเนี่ย ‪จริงๆ เลย โธ่เว้ย
‪(หากการพบกันของเธอและเขาเป็น ‪พรหมลิขิต การแยกทางก็เลี่ยงไม่ได้…)
‪(การแยกทางของเธอและเขา ‪ถูกลิขิตไว้เช่นนั้น…)
‪มองอะไร
‪ก็แค่มองเฉยๆ พอดีฉันมีตาให้มอง
‪ก็เลยตั้งใจมานั่งมองจริงๆ จังๆ
‪อึนโอ ฉันเขียนไม่ออกเลยจริงๆ
‪ฉันน่ะ
‪ฉันบอกว่าฉันเขียนไม่ออกเลย ‪เขียนไม่ออก
‪แล้วอีกอย่าง
‪ฉันลำบากจะตายอยู่แล้ว ‪ขอร้อง ช่วยเงียบๆ ที
‪ได้โปรดล่ะ
‪กินข้าวเย็นกันเถอะ
‪เวรทำกับข้าววันนี้คือเธอนะ
‪- ไม่ใช่ นายต่างหาก ‪- เธอสิ
‪ฉันเอง คงเป็นฉันนี่แหละ
‪ฉันเป็นเวรทำกับข้าวตลอด
‪อือ ใช่แล้ว ถูกต้องเลย ‪ฉันเป็นคนทำกับข้าวตลอด
‪ทำไม ก็เพราะฉันง่ายไง
‪เธอเห็นฉันง่าย ‪เลยสั่งให้ทำกับข้าวตลอด
‪ทำไปก็ไม่ได้อะไร ‪ทำไมถึงตั้งใจขนาดนั้น
‪อะไรเยอะแยะเลยเนี่ย
‪(งานเปิดตัวรถยนต์แบบมุ่งเน้นยอดขาย)
‪ตั้งใจทำเลยนะเนี่ย
‪เพราะไม่มีงานถึงได้เป็นแบบนั้นเหรอ
‪(หลายวันต่อมา ‪วันอาทิตย์ เวลาหกโมงเช้า)
‪ฉันลองมาคิดอย่างหนักตลอดทั้งอาทิตย์
‪ถ้ายุนซอนอา…
‪ไม่สิ
‪ถ้าเธอคนนั้นวางแผนหลอกฉันตั้งแต่ต้น ‪และตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน
‪เธอวางแผนที่จะเลิกกับฉันมาตลอด
‪แบบนั้นความรักที่ฉันมีให้เธอ
‪ก็จะไร้ความหมายเลยนี่นา
‪ถ้าเป็นแบบนั้น
‪ฉันคงน่าเวทนามาก
‪ฉันเลยตั้งใจว่าจะจดจำเป็นแบบอื่น
‪ว่าเรา
‪รักกันจริงๆ ที่ชายหาดนั้น
‪และ
‪ฉันให้กล้องเป็นของขวัญกับเธอ
‪และ พวกเรา…
‪พวกเรา
‪เลิกกันที่ชายหาดนั่น
‪ฉันจะจำแบบนั้น
‪ฉันเหนื่อยมากจริงๆ
‪ช่วงนี้อีอึนโอประหลาดมาก
‪เมื่อหลายวันก่อน ‪เธอเอาแต่เต้นทั้งวัน
‪เมื่อวานเธอดูหนังกับฉัน
‪เธอเอาตรงไหนมาเศร้าเนี่ย
‪คนสมองขี้เลื่อยอย่างนายไม่รู้หรอก
‪แล้ววันนี้…
‪ช่วยรีบๆ เล่าหน่อยสิ
‪"ฉันขอโทษ
‪ฉันจะสำนึกผิดไปจนวันตาย
‪ฉันจะชดใช้ความผิด
‪ที่เคยทำกับคุณทั้งหมด"
‪จริงๆ ฉันอยากพูดแบบนี้กับคุณ
‪แต่พูดออกไปไม่ได้
‪อีอึนโอ ยัยคนนิสัยไม่ดี
‪เธอมันนิสัยไม่ดีจริงๆ
‪ยัยคนเลว เธอนี่มันเลวจริงๆ
‪วันนี้เธอคุยกับตัวเองด้วย
‪ฉันว่ายัยนั่นไม่มีงาน ‪จนเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ
‪เธอตั้งบริษัทแล้วเหมือนจะ ‪ประทังชีวิตรอด แต่ช่วงนี้…
‪ไม่มีงานเลยเหรอ
‪ไม่เลยๆ
‪ฉันกลัวว่ายัยนั่น ‪จะขึ้นค่าเช่ามาก รินอี
‪ฉันลองหางานพิเศษให้เธอดูดีไหม
‪นี่ พวกนายลองดูนี่หน่อยนะ
‪อึนโอทำแผนงานขึ้นมาทั้งหมดนี่เลย
‪เธอทำแผนงานพวกนี้และตระเวน ‪เสนอทุกวัน แต่สงสัยจะไม่ได้ผล
‪พวกนายพอมีที่ให้ไปแจกบ้างไหม
‪ผู้รับเหมานายไม่มีที่ไหน ‪ต้องการนักการตลาดเหรอ
‪นายไม่ได้ออกไปหารินอีหรอกเหรอ
‪ผมไปหามาแล้ว
‪เดี๋ยวเธอว่าจะมาที่นี่หลังเลิกงาน
‪ผมไปพักผ่อนไม่ได้เพราะหัวหน้าทีม ‪มานัดประชุมวันสุดสัปดาห์เนี่ย
‪ผมเป็นทาสหรือไง
‪ขอโทษนะ
‪โธ่เอ๊ย ไม่สำเร็จสินะ
‪ฉันจะบอกลูกค้าว่ายังไงดี
‪จะบอกว่าไงได้ล่ะ ‪ก็ต้องบอกตามความจริงน่ะสิ
‪ว่าถึงภูเขาบุกอักซานจะสวยงามแค่ไหน ‪แต่ก็ทำให้มองเห็นทุกหน้าต่างไม่ได้
‪บอกพวกเขาไปว่า ‪เป็นความโลภของพัคแจวอนเอง
‪แล้วช่วยดูอันนี้หน่อยนะ
‪- อะไรเหรอ ‪- เพื่อนรินอีเป็นนักการตลาดน่ะ
‪เธอตระเวนแจกแผนเสนอโครงการอยู่
‪มันพอมีแผนงานที่เกี่ยวกับเราอยู่น่ะ
‪อะไรเนี่ย
‪นิติบุคคลคนเดียวนี่
‪บริษัทการตลาดเหรอ
‪ทาวน์เฮ้าส์พันกโย ‪ประมูลราคาจบแล้วนี่
‪อือ
‪แต่การประมูลราคาศูนย์วัฒนธรรมผสม ‪กับงานเลี้ยงเปิดตัวห้องสมุด
‪ยังไม่จบนี่
‪คุณอีฮันกยอลบอกว่า ‪พรุ่งนี้เข้างานแล้วจะพิจารณาดู
‪ให้วางไว้บนโต๊ะทำงานเธอ
‪แต่ผมจะวางไว้ตรงนี้ก่อนนะ
‪พี่ลองดูด้วยนะครับ
‪ดูด้วยนะ
‪จะไปบริษัท ‪"สถาปัตยกรรมและผู้คน" เหรอคะ
‪ค่ะ
‪เชิญก่อนเลยค่ะ
‪- หัวหน้าทีมครับ ‪- อือ
‪ถ้าแก้ไม่ได้ก็เลิกดู ‪แล้วไปกันเถอะครับ
‪- เธอมาแล้วเหรอ ‪- ครับ
‪สวัสดีครับ อ้าว
‪- อะไรกัน ‪- เจอกันระหว่างทางน่ะ
‪พี่คะ ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงใช่ไหม
‪- สวัสดีครับ พัคแจวอนครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪- ขอโทษที่รบกวนวันสุดสัปดาห์นะคะ ‪- ไม่เป็นไรครับ
‪คุณอุตส่าห์มาจากปูซานทั้งที
‪รับเครื่องดื่มหน่อยไหมครับ
‪- มีน้ำผลไม้ไหมคะ ‪- มีน้ำมะม่วงอยู่ครับ
‪งั้นรบกวนขอสองแก้วนะคะ ‪เดี๋ยวสามีฉันก็มาถึงแล้วค่ะ
‪- เชิญทางนี้ครับ ‪- เดี๋ยวฉันมานะ
‪คุณนั่งอะไรมาครับ ‪รถไฟหรือเครื่องบิน
‪- มารถยนต์ค่ะ ‪- อ๋อ มารถยนต์
‪- พี่คะ กาแฟค่ะ ‪- ขอบคุณนะ
‪ได้ยินว่าคุณเคยทำงาน ‪ที่สายการบินซิตี้เหรอครับ
‪- ค่ะ สามีก็ด้วยค่ะ ‪- อ้อ
‪เดือนหน้าเราน่าจะ ‪ย้ายมาที่โซลด้วยกันค่ะ
‪ตามที่ฉันเคยบอกคุณไป
‪เราว่าจะซ่อมแซมบ้านที่พ่อแม่เคยอยู่ ‪แล้วย้ายมาอยู่แทน
‪เป็นบ้านหลังนี้ค่ะ
‪ตอนแรกก็ลังเลว่าจะซ่อม ‪แต่ใช้โอกาสนี้สร้างใหม่เลยดีกว่า
‪สร้างใหม่เหรอครับ ‪ถ้าทุบก็น่าเสียดายนะครับ
‪พอดีมันล้ำที่ดิน ‪บ้านข้างๆ อยู่น่ะค่ะ
‪- ดูตรงนี้นะคะ ‪- สักครู่นะครับ
‪จริงด้วยครับ ตรงนี้…
‪โอ๊ะ คงเป็นลูกสาวสินะครับ น่ารักจัง
‪ลูกคุณน่ารักมากเลยนะครับ ‪อายุเท่าไรครับ
‪ตอนนี้ก็เก้าเดือนแล้วค่ะ
‪และเราคิดว่าจะอยู่ที่นี่ ‪แล้วมอบให้ลูกต่อในอนาคตด้วยน่ะค่ะ
‪ถ้าอย่างนั้นสร้างให้แข็งแรงหน่อย ‪ก็คงดีกว่านะครับ
‪- ค่ะ ‪- ผู้ช่วยชเว
‪- ช่วยหยิบตัวอย่างมาหน่อยได้ไหมครับ ‪- ครับ หัวหน้าทีม
‪ตรงส่วนนี้…
‪- โอ๊ะ มาแล้ว ‪- มาแล้วสินะครับ รอสักครู่นะครับ
‪- สวัสดีครับ พัคแจวอนครับ ‪- รบกวนด้วยนะครับ
‪เชิญทางนี้ครับ
‪ไม่เจอกันนานนะ คยองจุน
‪- ที่รักรู้จักเขาเหรอ ‪- อะไรกัน รู้จักกันเหรอ
‪ฉันไม่รู้เลยว่า ‪ที่นี่เป็นบริษัทนาย คยองจุน
‪เชิญทางนี้ก่อนครับ
‪น่าทึ่งจริงๆ รู้จักกันได้ยังไงครับ
‪เพื่อนเหรอ หรือเพื่อนร่วมรุ่น
‪แค่เคยรู้จักน่ะครับ
‪แต่งงานแล้วเหรอ
‪และลูกก็อายุเก้าเดือนแล้วด้วย ‪ให้ตายเถอะ ไอ้หมอนี่
‪นี่ๆ
‪ก็เป็นแบบนั้นแหละ
‪ลูกคุณน่ารักมากเลยนะครับ
‪เฮ้ย นี่ๆ
‪นี่ รินอี
‪- เดี๋ยวผมอธิบายให้ฟัง ‪- นายกับอึนโอ
‪เพิ่งจะแจกการ์ดแต่งงานกันไม่นานเอง
‪แต่ลูกนายอายุเก้าเดือนแล้วงั้นเหรอ
‪ขอโทษนะคะ รู้ใช่ไหมคะว่าเขามีชู้น่ะ
‪- นี่ รินอี ‪- ถ้าทำงานสายการบินเดียวกัน
‪ก็คงรู้เรื่องที่เขาเคย ‪จะแต่งงานแล้วด้วยสินะ
‪- ไว้อธิบายให้ฟังนะ ‪- รู้ทั้งรู้ก็ยังคบเหรอ
‪นี่นายจะแต่งงานกับอึนโอ ‪แต่กลับไปมีลูกกับผู้หญิงอื่นเหรอ
‪- นี่ รินอี ‪- แล้วมันเรื่องของคุณเหรอ
‪ก็ไม่ใช่นี่ ‪ไม่คิดว่าตัวเองเว่อร์ไปหน่อยเหรอคะ
‪- ไปปั๊มลูกที่ไหนกันมาล่ะ ‪- ผมห้ามเอง
‪ที่เรือนหออึนโอในปูซานใช่ไหม
‪แล้วอึนโอก็เห็นทุกอย่างด้วยใช่ไหม
‪เพราะงั้นอึนโอถึงหายตัวไปสามเดือน ‪เพราะพวกนายสองคนใช่ไหม
‪ใช่ เออใช่ แล้วยังไงวะ
‪- เดี๋ยวเหอะ ไอ้บ้านี่ ‪- นี่ๆ
‪- มานี่เลย ‪- ทำอะไรของนายเนี่ย
‪- บ้าไปแล้วเหรอ ‪- มานี่เลยนะ
‪ทำอะไรของนายเนี่ย
‪- ขอโทษมาเลย ไอ้เวร ‪- พอได้แล้ว
‪แกมานี่เลย
‪- นี่ ‪- มานี่เลย
‪- นี่ ‪- มานี่เลย ไอ้เวร
‪มานี่เลย ไอ้เวรเอ๊ย
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪เธอไม่ไป รินอีก็เลยห่อมาให้
‪ร้องไห้อีกแล้วเหรอ
‪ร้องไห้เพราะอร่อย หรือเพราะเผ็ดล่ะ
‪- เพราะอร่อย ‪- นั่นสิ มันอร่อยเนอะ
‪กินเยอะๆ นะ
‪โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย ‪อีอึนโอ ยัยโง่เอ๊ย
‪- จริงๆ เลย ‪- ฉันคงบ้าไปแล้ว
‪- อึนโอน่าสงสารที่สุดเลย ‪- ฮะ ฉันนี่แหละที่บ้าเอง
‪ฉันน่าสงสารกว่าอีก ‪ฉันน่าสงสารที่สุดแล้ว
‪- ทำไมต้องเป็นฉันด้วย ทำไม… ‪- ฉันน่าจะซัดมันให้แรงกว่านี้
‪- ไอ้บ้าเอ๊ย ‪- ทำไมต้องที่นี่ด้วย
‪นี่ ทำไมต้องเป็นที่บริษัทเราด้วย
‪แล้วทำไมต้องเป็นวันนี้ด้วย
‪ทำไมๆ เหตุผลคืออะไร เหตุผลน่ะ
‪- พี่ ผมขอโทษจริงๆ ‪- ฮะ
‪- ผมอธิบายเป็นคำพูดไม่… ‪- นายแย่กว่าอีก นายเนี่ย
‪นายเพิ่งต่อยลูกค้าเราไปนะ
‪ไอ้นี่ รู้ไว้เลยว่าตัวเองโชคดี ‪ที่ไม่ถูกลากไปสถานีตำรวจเนี่ย
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ลองเมื่อกี้นายสู้กับเขาดูสิ ‪นายแพ้ราบคาบแน่ ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย
‪นายเคยพาลูกค้าที่ดีๆ ‪มาให้บริษัทเราหรือไง
‪โธ่เว้ย จริงๆ เลย
‪ทำไมต้องไปต่อยเขาด้วย ทำไมๆ
‪แล้วมาฉีดโคล่าให้เลอะเทอะทำไม ‪จนฉันต้องมาถูเนี่ย ให้ตายเถอะ
‪พี่ มียาคลายเครียดไหม
‪โอ๊ย วุ่นวายเป็นบ้า โอ๊ยๆ ปวดหัว
‪ให้ตายเถอะ
‪(บริษัทเอเจนซี่มาร์เก็ตติ้งโอทรี ‪ประธาน: อีอึนโอ)
‪"อีอึนโอ"
‪(บัตรประจำตัวประชาชน ‪อีอึนโอ)
‪- อีอึนโอเหรอ ‪- อึนโอก็เห็นทุกอย่างด้วยใช่ไหม
‪เพราะงั้นอึนโอถึงหายตัวไปสามเดือน…
‪หือ ไม่มั้ง
‪(ประธาน: อีอึนโอ)
‪เพื่อนรินอีเป็นนักการตลาดน่ะ
‪นี่ คยองจุน
‪นี่
‪ไม่หรอกมั้ง
‪ไม่มั้ง ไม่ใช่หรอก
‪ไม่มีทางที่คยองจุนจะรู้จักยุนซอนอา
‪ไม่หรอกๆ
‪(โครงการก่อสร้างสวนสนุกในเมือง)
‪(ประธาน: อีอึนโอ)
‪(ที่อยู่: 310-23 ย่านซองซู)
‪ย่านซองซูเหรอ
‪คุณอยู่ย่านซองซูใช่ไหม
‪(บัตรประจำตัวประชาชน ‪อีอึนโอ)
‪(ประธาน: อีอึนโอ)
‪ไม่ใช่หรอก
‪ทำไมถึงเล่นห่วยจังเนี่ย
‪นายกินไปแล้วนี่
‪เธอต้องกินทั้งถาดเลยหรือไง
‪- ฉันกินไปชิ้นเดียวเอง ‪- ไม่รู้เหรอว่าช่วงนี้ฉันทุกข์น่ะ
‪เวลาแบบนี้ก็เสียสละของกินหน่อยเถอะ ‪เจ้าคนใจง่าย
‪แต่นี่มันชิ้นที่เหลือนี่
‪- ถ้าอย่างนั้น… ‪- เป่ายิงฉุบ
‪- โธ่เอ๊ย ‪- ให้ตาย
‪นี่
‪- โทรศัพท์มา ‪- นายรออยู่เฉยๆ เลยนะ
‪สวัสดีค่ะ
‪สวัสดีค่ะ พูดได้เลยค่ะ
‪- ฮัลโหล ‪- เสียงซอนอา
‪อะไรเนี่ย เราตกลงกันว่า
‪- จะเป่ายิงฉุบไง มานี่เลย ‪- ใช่ เสียงซอนอา
‪เขายิงเข้าแล้ว
‪ดูสิ
‪โอ๊ย ฉันอดดูเพราะนายเลย
‪เดี๋ยวเขาก็ย้อนให้ดู ดูสิ
‪อะไร ทำไมทีวีดับล่ะ
‪- อะไรเนี่ย ‪- นี่ รีโมตอยู่ไหน
‪รีโมตน่ะ
‪ให้ตายเถอะ มันหายไปไหนเนี่ย
‪รีโมตอยู่ไหน
‪นี่ อยู่นี่ๆ
‪โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย
‪ว่าแต่สร้อยนั่นอะไรน่ะ
‪แหวนนี่
‪เธออยู่กับ…
‪ผู้ชายด้วย
‪โห
‪เหมือนจะมีผู้ชายอยู่ข้างๆ เธอเลยนะ
‪มีแน่ๆ
‪มีผู้ชายอยู่ด้วย
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน