NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
#ROMANTYK
#WOLNY DUCH
#UWIELBIAM JĄ
#SINGIEL Z WYBORU
#W STAŁYM ZWIĄZKU
JESTEŚCIE ZAKOCHANI?
URZĄD DZIELNICY SEONGSU1-DONG
Proszę to przesłać mailem. Dziękuję.
Numer 13.
- Okienko numer dwa. - Przepraszam, to znowu ja.
Bardzo przepraszam,
ale mogłabym odzyskać deskę?
Postanowiła pani nękać mnie dzień po dniu?
Nie mogę. Jadę w ten weekend surfować z dziewczyną.
To drewniana deska, jest bardzo ciężka.
Uderzenie będzie strasznie bolało.
- Następny, proszę. - Numer 14.
- Proszę mi ją oddać. - Okienko numer dwa.
Dzień dobry.
Kupię panu nową.
Albo nie. Odkupię od pana swoją. Wystarczy panu na dwie nowe.
Przecież mi ją pani dała. Skąd ta zmiana?
Chciała ją pani wyrzucić, więc ją wziąłem.
Gdyby ją pani wyrzuciła, byłoby już dawno po niej.
- Proszę dać mi spokój. - Proszę.
Po co panu deska, na której jest data mojego pocałunku?
To dzień, kiedy pierwszy raz pocałowałam mojego chłopaka.
On ma taką samą.
Nie przeszkadza mi to, i tak mi się podoba.
Ma pan dziwny gust.
Owszem, mam.
A pani dała mi tę deskę i nie daje mi spokoju.
Dlaczego pani mi to robi?
Dlaczego?
Nie wiem,
jak to wytłumaczyć.
Czy…
wyglądam na normalną?
Wyglądam jak wariatka, nie?
Jestem szalona.
Widzi pan te obrączki?
Są ślubne.
Oficjalnie jestem panną,
ale wzięłam ślub, stąd te obrączki.
Nie dałam rady wyrzucić swojej, więc ją zatrzymałam.
Ale mój niby-mąż wywalił swoją do rzeki.
Wyłowiłam ją.
I teraz mam obie.
A skoro mam obrączki,
muszę też odzyskać deskę.
Chcę ją z powrotem,
bo…
nie mogę się go pozbyć ze swojego serca.
Zbudował w nim dom i został jego właścicielem.
Pomógł mi odnaleźć prawdziwą Lee Eun-o.
Nie głupią Lee Eun-o z przeszłości ani Yoon Seon-ę,
ale prawdziwą Lee Eun-o.
Pomógł mi odnaleźć siebie.
Uśmiechał się i cieszył na wszystko, co robiłam.
Pomógł mi się odrodzić.
Jak mogłabym go zapomnieć?
Ta deska wiąże się z bezcennymi wspomnieniami.
On
zrobił ją własnoręcznie.
Proszę.
Minął już tydzień. Jak się czujesz?
A jak myślisz?
Jakby ktoś mnie pobił.
Podała mi nawet fałszywe nazwisko. Czemu?
Cholera.
Nieważne. Nie chcę wiedzieć.
Po prostu jestem w szoku.
To jakaś absurdalna sytuacja.
Nie chcę słuchać jej wyjaśnień. Przecież znowu będzie kłamać.
Wiesz, jak się czułem…
po wyjściu z posterunku?
Zaczekaj.
Myślałem, że nie przyjdziesz…
Liczyłem, że rzuci mi się w ramiona tak jak wtedy.
Gdyby to zrobiła…
Gdyby rzuciła mi się w ramiona,
przytuliłbym ją.
Nie zadawałbym żadnych pytań.
Taki miałem zamiar.
Jae-won.
Zaczekaj.
Oddam ci je. Weź.
Ale
tego nie zrobiła.
Była zupełnie inną osobą.
Chyba
straciłem łączność z rzeczywistością.
Nie umiem uwierzyć, że to nie Yoon Seon-a.
DOWÓD OSOBISTY LEE EUN-O
Co…
- Oddawaj. - Co jest?
Czy to sen?
A może to tamte dni były snem?
Czy…
to wszystko jest snem?
SPECJALISTKA DS. MARKETINGU O3
Tak brzmi pytanie?
To jest pytanie dnia?
- Geon robi zupę instant. - Jasne.
Nie pytaj o to. Proszę.
Wiesz, że Jae-won wreszcie znalazł złodziejkę aparatów?
Co? Dorwał złodziejkę?
- Naprawdę? - Niemożliwe.
Co?
Nic nie mówił.
Widziałem, że coś jest z nim nie tak.
Przez cały tydzień harował jak wół.
Myślałem, że padnie. A dziś rano zadzwonił, że źle się czuje.
Czyli nie jest przeziębiony. Ma złamane serce.
Jae-won.
Podobno znalazłeś złodziejkę.
Zbliżyła się do ciebie, żeby cię okraść, no nie?
- Czemu nic nie mówisz? - Przestań.
Idź już sobie.
Dopiero przyszedłem. Przyniosłem zupę wołową.
Jestem chory, nie dam rady jej zjeść.
Rin-i zawsze ją je, gdy jest chora.
Czy ja wyglądam jak Rin-i?
Gdy jestem chory, wolę lżejsze zupy.
- Zamknij drzwi, bo mi zimno. - Boże.
Kto leczy się zupą? Po prostu przyniosłem jedzenie.
No to co się stało?
- Wszystko było kłamstwem. - Co dokładnie?
Nawet jej nazwisko.
Niemożliwe.
Jak się naprawdę nazywa?
Nawet nie pamiętam.
Masakra. Czyli wszystko było kłamstwem.
Jak on ją znalazł?
Ludzie z Yangyangu też nie mieli jej numeru.
Spotkałem ją nad rzeką Cheonggyecheon.
Niesamowite.
To tam się umówiliście, nie?
Niesamowite.
Co w tym niesamowitego?
Wszystko. Znalazł złodziejkę.
Trzeba było zabrać ją na policję. A ty co zrobiłeś?
- To. - Niesamowite.
Ale nawet tam kłamała i twierdziła,
że dałem jej te aparaty.
Niesamowite.
Przestań to powtarzać.
Właśnie. Jesteś pisarzem i masz taki mały zasób słów?
Niesamowite.
To nie pora na czepialstwo.
Kuzyn Kyeong-juna został oszukany.
Skąd możecie wiedzieć, że to była oszustka?
To oczywiste. Podała mu fałszywe nazwisko.
A teraz wmawia wszystkim, że dostała aparaty w prezencie.
To hochsztaplerka i szachrajka.
Powinien wsadzić ją do więzienia.
Jesteś dzisiaj jakiś radykalny.
Kto ma kogo wtrącać do więzienia?
Kto? Park Jae-won.
Kogo? Złodziejkę aparatów.
Dokąd? Do więzienia.
Powiedziałem coś nie tak?
Powinien ją odeskortować do więzienia?
Wystarczy, nie kłóćcie się.
Jakim cudem możecie razem mieszkać, skoro żrecie się jak pies z kotem?
Zawsze to ja muszę ustąpić i przepraszać.
Przepraszam za to, co mówiłem.
Przepraszam, że się wkurzyłam na to, co mówiłeś.
Przepraszam, że się wkurzyłaś.
O co ci chodzi? Przecież mówię, że to moja wina!
Zaraz was stąd wykopię.
- To nasz dom! - To nasz dom!
Zjedz mięso.
No i co było dalej?
Dostała jakąś karę? Odpuścił jej?
No jak było?
I co zrobiłeś? Wybaczyłeś jej?
Pewnie tak.
Tak.
Idiota z ciebie.
Chwila. A odzyskał aparaty?
Nie jedz, tylko mów, bo nie wytrzymam.
Mieliście kiedyś ochotę
iść gdzieś i się zabić?
To pewnie ona jest tą złodziejką.
Czuję to.
Ale dlaczego chce się z tego powodu zabić?
CZEKAJ!
Jesteś wartościowym człowiekiem.
NADAL TU JESTEM
Zadzwoń po pomoc.
Są też infolinie dla młodzieży.
NIE ZAMYKAJ…
Co? Ona nie jest złodziejką?
…DRZWI
- To kto? - Co to za firma?
Kyeong-jun coś ci mówił?
- Nic nie wiem. - No i?
Ale są warci ponad dziesięć milionów wonów.
Kyeong-jun pewnie jest sfrustrowany.
Wiadomość wideo?
Nie możesz.
Zrobisz z siebie pośmiewisko.
Nie powiem dużo.
Nie rób tego.
- Czemu to robisz? - Cholera.
On mnie nigdy nie słucha.
Szczerze mówiąc,
bez względu na to, co powiesz,
i tak ci raczej nie wybaczę.
To skończony kretyn.
Przepraszam,
że nazwałem cię koszmarną babą.
I za to, że rzuciłem aparatami.
Pewnie cię przestraszyłem.
I przepraszam, że krzyczałem.
Dręczyło mnie to.
Co za kretyn.
Wysłał jej wiadomość. Tylko czy ona w ogóle ją zobaczy?
Koleś ma całkiem normalnych rodziców,
ale sam jest jakiś porypany. Boże.
JEŚLI BYŁO IM PISANE PONOWNIE SIĘ SPOTKAĆ, KAŻDE MUSIAŁO IŚĆ SWOJĄ DROGĄ
ICH ROZSTANIE BYŁO NIEUNIKNIONE…
Co się tak gapisz?
Bo mam oczy.
I patrzę nimi, jak tańczysz.
Eun-o, mam problemy z pisaniem.
W zasadzie…
w ogóle nie mogę pisać!
Poza tym
jest mi teraz ciężko, więc tak nie hałasuj!
Proszę…
Zjedzmy kolację.
Dzisiaj ty gotujesz.
- To twoja kolej. - Nie, twoja.
No dobra, moja.
Zawsze to ja gotuję.
Tak jest. Zawsze ja.
Czemu? Bo jestem frajerem.
Dlatego codziennie zapędza mnie do garów.
Po co ona się tak wysila na marne?
Dużo tego.
PREZENTACJA SPRZEDAŻOWA
Ciężko pracowała.
Bo nie ma nic innego do roboty?
KILKA DNI PÓŹNIEJ NIEDZIELA, SZÓSTA RANO
Cały tydzień rozmyślałem.
Jeśli Seon-a…
To znaczy…
Jeśli ona od początku planowała mnie oszukać
i zerwać, mimo że zamieszkaliśmy razem,
to znaczy, że nasz związek
był bezwartościowy.
Poczułbym się
totalnie żałośnie.
Dlatego podejdę do tego inaczej.
Na tej plaży
naprawdę się kochaliśmy.
A ja
dałem jej w prezencie te aparaty.
I my…
My
zerwaliśmy na plaży.
Tak zapamiętam ten związek.
Jest mi ciężko.
Eun-o ostatnio jest dziwna.
Kilka dni temu cały dzień tańczyła.
Wczoraj oglądaliśmy razem film.
Niby co takiego smutnego jest w tej scenie?
Idiota taki jak ty tego nie zrozumie.
A dzisiaj…
Powiedz to wreszcie.
„Przepraszam.
Będę to odpokutowywać aż do śmierci.
Zapłacę…
za wszystko, co ci zrobiłam”.
Chciałam ci to powiedzieć,
ale nie dałam rady.
Jesteś okropna, Eun-o.
Koszmarna z ciebie baba.
Naprawdę jesteś koszmarną babą.
Dzisiaj gadała sama ze sobą.
Chyba przez brak pracy jej odbiło.
Myślałem, że interes jakoś się jej kręci, ale…
Nie ma zleceń?
Nigdy.
Boję się, że podniesie mi czynsz.
Powinienem jej czegoś poszukać?
Spójrzcie na to.
Zrobiła takie portfolio.
Codziennie je rozdaje, ale nic jej to nie dało.
Znasz kogoś, kto mógłby być zainteresowany?
Może jakiś wasz wykonawca potrzebuje reklamy?
KIEROWNIK ZESPOŁU
Myślałem, że idziesz do Rin-i.
Byłem u niej.
Przyjdzie tu po pracy.
Nie mogę nawet odpocząć w weekend, bo umówiłeś nas na jakieś spotkanie.
Jestem niewolnikiem?
Przepraszam.
Z tego nic nie będzie.
Co mam powiedzieć klientowi?
Prawdę.
Wiemy, że uwielbiają górę Bugaksan, ale nie będzie widoczna z każdego okna.
Powiedz im, że się przeliczyłeś.
Spójrz na to.
- Co to? - Przyjaciółka Rin-i pracuje w marketingu.
Rozdaje firmom swoje portfolio.
Niektóre projekty dotyczą naszej branży.
Co to?
Firma jednoosobowa.
Agencja reklamowa?
Skończyła się licytacja domu w Pangyo.
Tak.
Ciągle trwa licytacja ośrodka kultury
i biblioteki.
Pani Lee obiecała, że jutro się tym zajmie.
Chciała dostać te dokumenty,
ale najpierw ty je przejrzyj.
Przeczytaj to.
Powinieneś.
Jedzie pani do firmy Architektura i Ludzie?
Tak.
Proszę.
- Szefie. - Co?
Zostaw to. Idziemy.
- Przyszła już? - Tak.
Dzień dobry.
- Razem? - Spotkałyśmy się po drodze.
Jadłeś już lunch?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Przepraszam, że przychodzę w weekend. - To nic.
Przyjechała pani aż z Pusan.
Napije się pani czegoś?
- Chętnie, soku. - Mamy sok z mango.
Poproszę dwie szklanki. Mój mąż zaraz przyjdzie.
- Zapraszam. - Zaraz wracam.
Przyleciała pani czy przyjechała pociągiem?
- Autem. - Rozumiem.
- Proszę. - Dziękuję.
Słyszałem, że pracowała pani w liniach City Airlines.
- Tak, mój mąż też. - Rozumiem.
Za miesiąc zamieszkamy w Seulu.
Jak mówiłam,
chcieliśmy wyremontować dom rodziców.
To on.
Ale po zastanowieniu postanowiliśmy zbudować go od nowa.
Chcą państwo zbudować nowy? Trochę szkoda domu.
Obecny częściowo stoi na ziemi sąsiadów.
- Spójrzcie. - Chwileczkę.
Ma pani rację, to…
O rety, to pewnie pani córeczka. Urocza.
Słodka dziewczynka. W jakim jest wieku?
Ma dziewięć miesięcy.
Chcemy w przyszłości zostawić jej ten dom.
W takim razie musi być solidny.
- Tak. - Panie Choi.
- Proszę przynieść projekty. - Dobrze.
Ta część…
- To on. - Momencik.
- Dzień dobry. Park Jae-won. - Dzień dobry.
Zapraszam.
Kopę lat, Kyeong-jun.
- Znasz go? - Znacie się?
Nie wiedziałem, że tu pracujesz.
Zapraszam.
Niesamowite. Skąd się znacie?
Ze szkoły?
Znamy się jakiś czas.
Masz żonę.
A dziecko ma już dziewięć miesięcy. No ładnie.
Przestań.
Tak wyszło.
Mała jest urocza.
Co robisz?
Rin-i.
- Później to wyjaśnię. - To było jak wczoraj.
Miałeś ożenić się z Eun-o,
a twoje dziecko ma już dziewięć miesięcy?
Wiedziała pani, że miał romans?
- Rin-i… - Pracowaliście razem.
Musiała pani wiedzieć, że miał narzeczoną.
- Wyjaśnię to. - Mimo to pani się z nim spotykała?
Zrobiłeś dziecko innej, będąc zaręczonym z Eun-o?
- Rin-i… - Czy tu chodzi o ciebie?
Nie, więc nie dramatyzuj.
- Gdzie spłodziłeś dziecko? - Ja pójdę.
W domu Eun-o i twoim w Pusan?
Wszystko widziała, co?
Dlatego zniknęła na trzy miesiące. Przez was!
Nawet jeśli, to co?
- Ty śmieciu. - Przestań.
- Chodź no tu. - Co ty robisz?
- Wariat! - Chodź tu.
Co ty wyprawiasz?
- Przeproś, świnio! - Dość!
Chodź tu.
- Przestań. - Chodź no tu.
- Przestań! - Chodź.
Chodź no tu, dupku!
Ty psycholu!
Rin-i dała ci na wynos, skoro nie przyszłaś.
Znowu płaczesz?
Takie dobre czy takie ostre?
- To pierwsze. - Fakt, dobre.
Smacznego.
Lee Eun-o, ty idiotko.
- Spokojnie. - Chyba oszalałem.
- Biedna Eun-o. - Oszalałem.
To mnie powinniście pocieszać.
- Dlaczego ja? - Powinienem był mocniej mu przyłożyć.
- Co za dupek! - Dlaczego tutaj?
To musiało stać się tutaj?
I czemu dzisiaj?
Dlaczego?
- Jae-won, przepraszam. - Co?
- Nie umiem… - Jesteś jeszcze gorszy.
Pobiłeś naszego klienta.
Powinieneś się cieszyć, że nie trafiłeś na policję,
wariacie.
Gdybyście bili się na serio, to by cię zmiażdżył.
I tak nigdy nie przyprowadziłeś żadnego dobrego klienta.
Boże.
Czemu go walnąłeś?
A ty czemu wszystko oblałaś colą i ja teraz muszę to… Cholera.
Masz coś na uspokojenie?
Istne wariactwo. Aż mi głowa pęka.
Cholera.
AGENCJA REKLAMOWA O3 LEE EUN-O
„Lee Eun-o”.
DOWÓD OSOBISTY LEE EUN-O
- Lee Eun-o? - Wszystko widziała, co?
Dlatego zniknęła na trzy miesiące.
Niemożliwe.
LEE EUN-O
Przyjaciółka Rin-i pracuje w marketingu.
Kyeong-jun.
Czekaj.
To niemożliwe.
Nie ma mowy.
Kyeong-jun nie może znać Seon-y.
Niemożliwe.
MIEJSKI PARK ROZRYWKI
LEE EUN-O
ADRES: SEONGSU-DONG 310-23
Seongsu-dong?
Mieszkasz w Seongsu-dong, tak?
LEE EUN-O
To niemożliwe.
Grają dziś do bani.
Zjadłeś swoją.
Chcesz zeżreć całą pizzę?
- Zjadłem jeden kawałek. - Wiesz, że mam doła.
Muszę się jakoś pocieszyć, frajerze.
Przecież to zostawiłaś.
- W takim razie… - Kamień, papier, nożyce!
- Cholera. - Cholera.
To twój.
- Odbierz. - Zaczekaj na mnie.
Słucham.
Halo? Słucham.
- Halo? - To głos Seon-y.
Co ty robisz? Wracaj.
- Mieliśmy umowę. Chodź tu. - To jej głos.
Gol.
Spójrz.
Przez ciebie przegapiłam.
Możemy cofnąć.
Czemu wyłączyłeś?
- Co? - Gdzie pilot?
Gdzie on jest?
Gdzie on się podział?
Gdzie on jest?
Mam.
Boże.
Co to za wisiorek?
To obrączki.
Ona jest…
z jakimś facetem.
Boże.
Ona chyba ma faceta.
Na pewno.
Ma kogoś.
Napisy: Małgorzata Fularczyk