‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(#โรแมนติก)
‪(#รักอิสระ)
‪(#เกิร์ลครัช)
‪(#สมัครใจโสด)
‪(#คบกันมานาน)
‪(ความรักของคุณเป็นอย่างไร)
‪คุณยุนซอนอาครับ คุณถูกจับกุมในข้อหา ‪ขโมยกล้องของคุณพัคแจวอนนะครับ
‪คุณมีสิทธิ์เรียกทนาย ‪และมีสิทธิ์แก้ต่าง
‪และมีสิทธิ์ยื่นเรื่อง ‪ขอหมายเรียกตัวจากศาลครับ
‪เดี๋ยว เดี๋ยวนะครับ
‪ทำไมจู่ๆ มาใส่กุญแจมือกันแบบนี้ครับ ‪ทำเอาเธอตกใจหมด
‪เราไปที่ป้อมตำรวจก็พอใช่ไหมครับ
‪เอามาสิครับ
‪เรียบร้อยแล้วครับ ไปกันครับ
‪(สามวันก่อน)
‪ถ้าบังเอิญเจอคนรัก ‪ที่เลิกกันแล้ว จะทำยังไง
‪อืม ก็คงต่างกันไป ‪ขึ้นอยู่กับว่าเลิกกันยังไง
‪(ถ้าบังเอิญเจอคนรัก ‪ที่เลิกกันแล้ว จะทำยังไง)
‪ฉันอยากดื่มชากับเธออย่างสบายใจ
‪ดื่มชาก็ดีนะ
‪มันเป็นอดีตไปแล้วนี่
‪ใช่ มันก็แค่เรื่องในอดีต
‪ฉันเคยคิดว่าน่าจะเป็นเพื่อนกันได้
‪ก่อนที่จะได้เจอยัยนั่นอีกครั้งน่ะนะ
‪เลิกกันแล้ว ‪จะมาเป็นเพื่อนกันได้ยังไงล่ะ
‪ถ้าไม่กลับมาคบ ‪ก็เลิกกันแบบตัดขาดไปเลย
‪มีแค่สองตัวเลือกเท่านั้น
‪เวลาเลิกกัน ฉันจะหยาบคายนิดหน่อย
‪ก็เลยไม่เหลือความเกลียด ‪ที่มีต่อผู้ชายเท่าไร
‪ฉันเกลียดแบบนั้นที่สุดเลย
‪ถ้าทำตัวหยาบคายแบบนั้น
‪ก็จะมีแต่ความทรงจำที่ไม่ดี ‪ให้กับอีกฝ่ายหลังเลิกกันนะ
‪เห็นแก่ตัวมากเลย
‪ก่อนที่ฉันจะคบกับ ‪คยองจุนอย่างจริงๆ จังๆ
‪ฉันเคยคบผู้ชายคนหนึ่งประมาณหนึ่งปี
‪อเมริกาโน่สองแก้วที่สั่ง ‪ได้แล้วนะคะ
‪ขอบคุณครับ
‪ถึงจะผ่านมาเจ็ดแปดปีแล้วก็เถอะ ‪ฉันก็ยังรู้สึกโกรธอยู่เลย
‪(เฉพาะพนักงาน)
‪รินอี
‪ใครเหรอ คนรู้จักเหรอ
‪- คือว่า… ‪- พี่คะ
‪พี่มีผู้หญิงคนอื่นนอกจากฉันนี่เอง
‪หา
‪งั้นพี่ก็ควรเคลียร์กับอีกฝ่ายก่อนสิ
‪ฉันจะเลิกกับพี่ให้เอง
‪นี่ อะไรของเธอเนี่ย
‪เธอทำอะไรของเธอ
‪- ไม่ใช่นะ ‪- ขอให้มีความสุขนะคะพี่ ฉันยอมไปเอง
‪- ฉันเคยรักพี่นะ ‪- ฮะ
‪เดี๋ยวก่อน รินอีๆ
‪นี่คุณลุกขึ้นเหรอ
‪- แฟนเก่าน่ะ ‪- แฟนเก่างั้นเหรอ
‪- เป็นแค่แฟนเก่านะ ‪- แล้วยังไง
‪- เธอเป็นแฟนเก่า ‪- ไอ้เลว กล้าดียังไง
‪ไอ้เดนนรกเอ๊ย
‪ดีจริงๆ เลย
‪นี่ ซอรินอี
‪นี่ เธอทำอะไรลงไป
‪อยู่ดีๆ เธอมาทำแบบนี้กับฉันทำไม
‪ก็นายไม่เคยบอกเลิกฉันเลยนี่
‪นายไม่มีความกล้าจะบอกเลิก
‪หายหัวไป คอยหลบหน้าฉัน
‪ตอนที่ฉันไปหา ‪ก็ไม่ยอมออกมาเจอด้วยนี่
‪เมื่อกี้ฉันก็เลยยอมเลิกให้ไง ‪รู้สึกไม่แฟร์เหรอ
‪ถ้ารู้สึกไม่แฟร์ล่ะก็
‪คราวหลังก็บอกเลิกผู้หญิงคนอื่น ‪ให้ชัดเจนซะ
‪นี่ เฮ้ย
‪ฉันชอบเอาคืนให้สาสมกับที่ได้รับมา
‪ฉันก็อยากเอาคืนยุนซอนอา ‪ให้สาสมเหมือนกัน
‪โธ่เอ๊ย
‪สำหรับฉัน นอกจากรินอี ‪ฉันก็ไม่เคยมีแฟนมาก่อน
‪ทำไมจู่ๆ ก็รู้สึกเสียดายขึ้นมานะ
‪รินอีห้ามรู้ว่าฉันพูดแบบนี้นะ
‪อย่าเอาไปบอกเธอล่ะ
‪กับผู้หญิงคนอื่น ฉันจำอะไรไม่ได้เลย
‪เพราะเลิกกับซอนอาได้บ้าบอสุดๆ
‪ตอนได้เจอเขาอีกครั้งเหรอ
‪พอตอนนี้มาลองคิดดู ‪ก็เหมือนในละครเลยล่ะ
‪หยุดตรงนั้นนะ
‪- นี่ จองซองจุน หยุดตรงนั้นเลย ‪- ไม่หยุดหรอก
‪นี่ จับเขาหน่อยค่ะ ‪จับเขาให้หน่อยค่ะ
‪- นี่ๆ ‪- เดี๋ยวก่อน
‪- จับเขาไว้ค่ะ ‪- ปล่อยผมนะ
‪- โอ๊ยๆ ‪- ไอ้บ้านี่
‪- จับได้แล้วๆ ‪- นี่
‪- จับได้แล้วครับ ‪- ไม่นะๆ
‪ไอ้เด็กนี่ ลุกขึ้นมาเลย
‪ปล่อยนะๆ โอ๊ยๆ
‪เลิกบ่นแล้วลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้
‪จริงๆ เลย อะไรกับผมนักหนาเนี่ย
‪- "อะไรนักหนา" เหรอๆ ‪- โอ๊ยๆ
‪- นี่ เห็นฉันเป็นเพื่อนเล่นหรือไง ‪- ไม่ครับ
‪ถึงได้มาพูดห้วนๆ กับฉัน
‪ฉันเป็นครูนายนะ
‪- นี่มันครั้งที่เท่าไรแล้ว ฮะ ‪- โอ๊ย
‪ฉันบอกหรือยังว่าถ้าหนีออกจากบ้านอีก ‪จะโดนไล่ออกจากโรงเรียน
‪บอกแล้วครับๆ
‪ถ้าโดนไล่ออกขึ้นมา ‪รู้ไหมว่าชีวิตนายจะลำบากขนาดไหน
‪หูผมจะขาดแล้วครับ
‪ไม่คิดถึงหัวอกพ่อแม่ตัวเองเลยหรือไง
‪- จะไปไหน ‪- ไม่นะครับ
‪อย่านะครับ อย่าเลย
‪- คุณพ่อคุณแม่คงลำบากน่าดูนะคะ ‪- อย่านะครับ ผมขอร้อง
‪นี่ บอกพ่อแม่ไปสิว่า "ทำผิดไปแล้ว"
‪ไม่พูดหรือไง
‪ผม…
‪ผมทำผิดไปแล้วครับ
‪- ขอบคุณมากนะคะ คุณครู ‪- ไม่หรอกค่ะๆ
‪พวกคุณคงลำบากมากนะคะ
‪- ขอบคุณนะครับ คุณครู ขอบคุณมากครับ ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪นายหนีออกจากบ้านไป ‪ก็ไม่มีประโยชน์หรอก
‪ฉันรู้หมดแล้วว่านายจะไปไหนได้บ้าง ‪จำใส่ใจไว้ด้วย
‪จองซองจุน สุขสันต์วันเกิดนะ
‪กลับบ้านไปแล้ว ‪อย่าลืมกินซุปสาหร่ายด้วยล่ะ
‪ฉันว่าที่ฉันเคยชอบเธอ ‪เพราะเธอเป็นคนแบบนี้นี่แหละ
‪ไม่ได้เจอกันนานนะ
‪นั่นสิ
‪ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ
‪- ฉันจับเขาได้เพราะนายเลย ‪- เขาเป็นเด็กม.ปลายจริงเหรอ
‪- ตัวโตไปหน่อยใช่ไหม ‪- ฉันว่าไม่หน่อยนะ
‪- อยากดื่มอีกขวดไหม ‪- หมดแล้วเหรอ
‪- ขอสาเกอีกขวดหน่อยครับ ‪- ฉันสวยอยู่แล้วนะ
‪ยิ่งได้คุย ก็ยิ่งรู้สึกดีมากเลย
‪ใช่แล้ว ดีมากจริงๆ
‪ตอนนั้นเรามีความสุขมาก
‪ฉันนึกถึงตอนที่เราคบกันขึ้นมาเลย
‪แถมยังนึกถึง ‪ความรู้สึกลึกซึ้งในตอนนั้นด้วย
‪แต่ว่าปัญหาก็คือ
‪ดันนึกถึงเรื่องอื่นที่ ‪เคยลืมไปซะสนิทด้วยนี่สิ
‪เหตุผลที่เราสองคนเลิกกัน
‪อะไรนะ อาศัยอยู่กับอีอึนโอเหรอ
‪เปล่า ฉันแค่เช่าห้อง ‪ใช้เป็นห้องทำงานเฉยๆ
‪ยัยนั่นชื่ออะไรนะ
‪ซอรินอีน่ะ
‪ยัยนั่นก็คงยังอยู่บ้าน ‪ซอยข้างๆ อีอึนโอเหมือนเดิมสินะ
‪เริ่มอีกแล้ว
‪นี่
‪ทีนี้เรามาคุยกันอย่างเปิดอกเถอะ
‪- อือ ‪- หือ
‪ในเมื่อเราเลิกกันแล้ว ‪มันก็ไม่เป็นไรแล้วนี่
‪ไม่ต้องปิดบังอะไรแล้ว ถูกไหม
‪เอาล่ะ
‪ซอรินอี
‪อีอึนโอ
‪ระหว่างสองคนนี้
‪ใครกันแน่ที่นายมีใจให้
‪แล้วตอนนั้น ‪กระเป๋าใบนั้นมันก็เตะตาฉัน
‪นั่นมันกระเป๋าที่ฉันซื้อให้นี่
‪ตอบมา อีอึนโอหรือซอรินอี
‪เธอจำได้ไหม
‪ว่าตอนนั้นที่กลางถนน ‪เธอเอากระเป๋าใบนั้นฟาดฉันขนาดไหน
‪อีอึนโอหรือว่าซอรินอีกันแน่
‪รู้ไหมว่าตอนนั้นฉันเจ็บขนาดไหน…
‪เฮ้ย น่ากลัวนะ เธอมองอะไรอยู่เนี่ย
‪หัวใจไม่เคยโกหกเรา
‪อีอึนโอหรือซอรินอี
‪ถึงเราจะเลิกกันได้เละเทะแค่ไหน
‪- แต่มาฟาดด้วยกระเป๋าที่ฉันซื้อให้… ‪- เฮ้ย
‪ถามว่าอีอึนโอหรือซอรินอีไงโว้ย
‪ผู้หญิงอย่างเธอมันร้ายจริงๆ
‪เธอช่างเป็นผู้หญิงที่ร้ายเหลือเกิน
‪เป็นยัยคนไหนกัน
‪แล้ววันนั้น ‪เราก็โดนไล่ออกจากร้านเหล้า
‪การพบกันอีกครั้งอย่างงดงาม ‪ของคู่รักที่เลิกกันแล้วน่ะเหรอ
‪ไม่มีอยู่จริงหรอก
‪ฉันอยากเจอเธออีกครั้งจริงๆ
‪ตอนที่ให้สัมภาษณ์ ฉันด่าเธอบ่อยๆ ‪และโกรธแค้นเธอมากด้วย
‪แต่นั่นไม่ใช่ใจจริงฉันหรอก ‪ฉันโอเคทุกอย่าง
‪ถ้าพี่เขาไปเจอ ‪ยัยโจรขโมยกล้องคนนั้นอีกนะ
‪ฉันจะไม่ไปเจอเขาอีกเลย
‪ฉันยอมไม่เจอคยองจุนก็ได้
‪แต่เธอจะต้องมีเหตุผลส่วนตัวแน่ๆ ‪และฉันก็เป็นห่วงเรื่องนั้น
‪มีเหตุผลส่วนตัว ‪ก็เลยหายไปแบบนั้นน่ะเหรอ
‪โดยไม่มีคำบอกเลิกเลยเนี่ยนะ
‪ทำไมเธอถึงทำแบบนั้นกับฉัน
‪ทำไมเธอถึงขโมยกล้องฉันไป ‪เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญสักนิด
‪ที่สำคัญคือเราได้เจอกันอีกต่างหาก
‪ไม่รู้แล้ว ‪ฉันไม่อยากให้เขาเจอเธออีก
‪ฉันไม่คิดว่าเธอเป็นคนดีสักนิด
‪ถ้าฉันได้เจอเธออีกครั้ง
‪ฉันมั่นใจว่าฉันจะไม่ถามอะไรเธอเลย
‪ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไง ‪ฉันก็เข้าใจและยอมรับเธอได้ทั้งนั้น
‪เรื่องที่ฉันเจ็บปวดใจ ‪มาตลอดหนึ่งปีเหรอ
‪มันไม่สำคัญอะไรเลยล่ะ
‪ถ้าเราได้มาเจอกันอีกครั้ง ‪ฉันคิดว่าทุกอย่างก็จะคลี่คลายเอง
‪(ทำไมถึงเรียกเรามาที่นี่ล่ะ)
‪ก็มันทำให้ดูมีเรื่องราวดีนี่
‪(ไม่เลย)
‪ก็มีวันอะไรแบบนั้นอยู่นี่ ‪ก็แบบ วันแบบนั้นน่ะ
‪(ไม่มีหรอก)
‪ฉันดูน่าสมเพชเหรอ
‪(มันหนาว)
‪ก็หนาวจริงๆ แหละ
‪ไม่ไปเหรอ
‪(นายไปคนเดียวเถอะ)
‪กล้องพวกนี้คือ ‪กล้องของคุณพัคแจวอนใช่ไหมครับ
‪- ครับ ‪- ตัวนี้น่าจะเป็นกล้องดิจิทัล
‪ส่วนตัวนี้ ‪เหมือนจะเป็นกล้องโพลารอยด์
‪ตัวนี้เป็นกล้องฟิล์มนะครับ
‪แล้วก็
‪มีทั้งแบตเตอรี่และสายชาร์จอยู่ด้วย
‪- ถ่ายรูปให้หน่อย ‪- ครับ
‪ว่าแต่ ขอโทษนะครับ
‪คือต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอครับ
‪ยังไงตอนนี้ผมก็เจอกล้องแล้ว ‪และตอนนี้มันก็ไม่สำคัญกับผมแล้ว
‪สำหรับผม เธอสำคัญมากกว่าครับ
‪พวกคุณก็รู้ว่าผมทำไป ‪เพื่อตามหาเธอนี่ครับ
‪- ทำไมถึงจ้องเธอขนาดนั้นล่ะครับ ‪- อยู่เฉยๆ เถอะครับ คุณพัคแจวอน
‪ผมจะเขียนรายงานการจับกุมนะครับ
‪คะ
‪มันคืออะไรครับ ‪"รายงานการจับกุม" คืออะไร
‪เหมือนอย่างที่ผมได้บอกไป ‪ตอนที่จับกุมคุณยุนซอนอา
‪คุณยุนซอนอาถูกจับกุมเร่งด่วนโดย ‪ไม่มีหมายจับ ในข้อหาขโมยกล้องครับ
‪เมื่อเขียนรายงานการจับกุมเรียบร้อย ‪คดีก็จะถูกโอนให้ตำรวจสายสืบครับ
‪ตำรวจสายสืบเหรอครับ
‪คุณยุนซอนอา คุณขโมยกล้อง ‪ของคุณพัคแจวอนจริงไหมครับ
‪- ไม่นะคะ ‪- ไม่สิ เดี๋ยวก่อน
‪เดี๋ยวก่อนนะครับ
‪ถ้าคดีถูกโอนไปให้ตำรวจสายสืบ ‪แล้วจะเป็นยังไงต่อครับ
‪คุณยุนซอนอา ความผิดฐานลักขโมย ‪ไม่ใช่โทษเล็กๆ นะครับ
‪เป็นความผิดอาญาร้ายแรงอย่างหนึ่งเลย
‪ถึงสิ่งของที่คุณขโมยไป ‪จะมีมูลค่าน้อย แต่คุณก็ต้องขึ้นศาล
‪อาจติดคุกได้เลยนะครับ
‪ติดคุกเหรอครับ
‪และดูจากที่คุณไม่ยอมคืนเขา ‪เป็นเวลาหนึ่งปี
‪ก็ดูเหมือนคุณ ‪ไม่มีความตั้งใจจะคืนด้วย
‪ถ้างั้นขอข้อมูลส่วนตัวก่อนนะครับ
‪ชื่อ ยุนซอนอา
‪- เลขบัตรประชาชนคืออะไรครับ ‪- เดี๋ยวนะครับ
‪ผมไม่ได้ทำเรื่องแจ้งความ ‪อย่างเป็นทางการสักหน่อย
‪- ไม่เห็นจำเป็นต้อง… ‪- ไม่นะครับ
‪คุณพัคแจวอน ‪มาแจ้งความตั้งหกรอบนะครับ
‪ซอนอา คือว่า ‪อย่าเรียกว่าผมแจ้งความคุณเลย
‪ผมแค่ดื่มเหล้ามา แล้วคิดถึงคุณมาก
‪ผมไม่ได้แจ้งความ ‪เพื่อเอาผิดอะไรคุณเลยนะ
‪ผมแค่ต้องการตามหาคุณให้เจอ
‪- ก็เลยแจ้งความ… ‪- คุณยุนซอนอา
‪ช่วยบอกเลขบัตรประชาชนด้วยครับ
‪ให้ตายเถอะ ผมล่ะอึดอัดจริงๆ เลย
‪ถ้าคุณไม่ยอมบอก ‪เราต้องเก็บรอยนิ้วมือนะครับ
‪เดี๋ยวสิ ‪ทำไมต้องมาเก็บรอยนิ้วมือเธอด้วย
‪เราเจอกล้องแล้ว ‪แล้วผมก็บอกว่าไม่เป็นไรด้วย
‪เราเจอของกลางก็จริง ‪แต่เราก็จับโจรได้แล้วนะครับ
‪ก็ต้องเอาเรื่องให้ถึงชั้นศาลสิ
‪คุณพัคแจวอนตะลอนหากล้องพวกนี้ ‪ไปทั่วเลยนี่ครับ
‪คุณตั้งใจไปถ่ายรูปที่ชองกเยชอน
‪ด้วยกล้องที่ขโมยมาเหรอครับ ‪คุณยุนซอนอา
‪ถ้าคุณมาเพื่อถ่ายรูป
‪ก็จะมีโทษหนักกว่า ต่างจาก ‪ข้อหาลักทรัพย์โดยไม่เจตนานะครับ
‪คุณยุนซอนอา จากสถานการณ์ตอนนี้
‪ดูเหมือนว่าคุณจะมีเจตนาลักทรัพย์ ‪ตั้งแต่แรกนะครับ
‪มีเจตนาลักทรัพย์ตั้งแต่แรกอะไรครับ ‪คุณนี่ก็พูดจาพิลึกจริง
‪เดี๋ยวนะคะ
‪ว่าแต่ทำไมพวกคุณถึงเอาแต่บอกว่า ‪ฉันลักทรัพย์ เป็นคนร้ายลักทรัพย์คะ
‪ใช่ครับ ทำไม ‪ทำไมถึงพูดแต่ลักทรัพย์ๆ
‪เธอกลัวแล้วนะ
‪ทำไมถึงเอาแต่พูดอะไรน่ากลัวๆ อย่าง ‪"ขึ้นศาล ติดคุก" ด้วย พูดแบบนี้ทำไม
‪ตอนนี้คุณทำเธอกลัวนะครับ
‪คุณแจวอนเป็นคนให้กล้องกับฉันเองนี่
‪แม้จะต้องเป็นคนเลว ‪ฉันก็อยากปิดบังเอาไว้
‪เขาเป็นคนให้กล้องฉันเองค่ะ
‪คุณแจวอนให้กล้องกับฉันนี่นา
‪เดี๋ยวนะครับ
‪ตัวตนของฉันไม่ใช่ยุนซอนอา
‪อดีตที่โง่เง่าของฉัน ‪ฉันไม่อยากให้เขา…
‪- ผมเหรอ ‪- รู้เรื่องพวกนี้จนถึงที่สุด
‪ทำไม…
‪ทำไมผมถึงให้กล้องคุณไปล่ะ
‪ฉันแค่รับมาเฉยๆ ค่ะ
‪แล้วทำไมถึงเอาแต่เรียกฉัน ‪ว่าโจรขโมยกล้องคะ
‪นี่ยุนซอนอา คุณพูดแบบนี้ไม่ได้สิ
‪คุณพูดเรื่องอะไรของคุณเนี่ย
‪ตอนนี้คุณยุนซอนอา
‪- กำลังให้การว่าได้รับมอบมาเหรอครับ ‪- ค่ะ
‪"รับมอบ" อะไรกันล่ะ
‪ถ้างั้นหมายความว่าอะไรกันครับ
‪- แจ้งความเท็จเหรอ ‪- แจ้งความเท็จอะไรกันล่ะ
‪ให้ตายเถอะ น่าอึดอัดชะมัด
‪คุณพัคแจวอน คุณเป็นคน ‪ให้กล้องพวกนี้กับเธอจริงไหมครับ
‪นี่ยุนซอนอา คุณเป็นอะไร ‪คุณทำแบบนี้กับผมไม่ได้สิ
‪นี่ ข้อความเสียงของคุณในมือถือผม…
‪จะให้ผม
‪บอกพวกเขาไหม
‪ให้ผมบอกทุกเรื่องไหม ‪เรื่องข้อความของคุณ
‪ตอนนี้ฉันไปได้แล้วใช่ไหมคะ
‪ฉันไม่เคยขโมยกล้องเลย
‪- แต่ฉันจะเอาให้เขาไปนะคะ ‪- เดี๋ยวรอก่อน คุณจะไปไหน
‪คุณไปที่ชองกเยชอนทำไม
‪ตอบมาก่อน คุณมาหาผมใช่ไหม
‪- ใช่ไหม ‪- นี่ คุณพัคแจวอนครับ
‪ใครๆ ก็ไปที่ชองกเยชอนได้นะครับ
‪- ตอบมาก่อน ‪- อยู่เฉยๆ เถอะครับ
‪- คุณมาหาผมใช่ไหม ‪- ช่วยไขกุญแจมือให้ก่อนได้ไหมคะ
‪คุณพัคแจวอน ‪ให้กล้องเธอไปจริงหรือเปล่าครับ
‪ครับๆ
‪ผมให้…
‪ผมให้เธอไปมั้งครับ
‪ครับ ผมให้เธอไปเองครับ
‪- นี่มันอะไรเนี่ย ‪- ช่วยปล่อยฉันด้วยค่ะ
‪แต่ว่าจะปล่อยให้เธอ ‪กลับไปแบบนี้ไม่ได้นะครับ
‪- อย่าเพิ่งให้เธอกลับนะครับ ‪- นิ่งก่อนครับ
‪คุณยุนซอนอา
‪คุณยุนซอนอาครับ
‪ยังไม่เสร็จนะครับ ‪ช่วยบอกเลขบัตรประชาชนคุณด้วยครับ
‪เราใส่กุญแจมือคุณขนาดนี้ ‪ก็ต้องบันทึกรายงานด้วยสิครับ
‪เลขบัตรประชาชนครับ
‪คือว่า…
‪ฉันต้องบอกด้วยเหรอคะ
‪เราต้องดำเนินการตามขั้นตอนสิครับ ‪ที่นี่สถานีตำรวจนะครับ
‪ผมขอดูก่อนครับ ‪คุณอยู่ย่านซองซูใช่ไหม
‪- ทำอะไร ทำไมถึงมาดูตามใจชอบ… ‪- คุณอยู่เฉยๆ ก่อน
‪- ทำไมถึงมาดูของคนอื่นตามใจ… ‪- เดี๋ยวก่อนๆ
‪(บัตรประจำตัวประชาชน ‪อีอึนโอ)
‪- เอามานะ ‪- นี่
‪เดี๋ยวนะ
‪(บัตรประจำตัวประชาชน ‪อีอึนโอ)
‪นี่ นี่มัน
‪นี่มันอะไรกัน
‪- เอาคืนมา ‪- นี่
‪ผมถามว่านี่มันคืออะไร
‪นี่มันเรื่องบ้าอะไร
‪อะไรเหรอ
‪ทำไม เธอเป็นผู้ชายเหรอ
‪คุณเป็นผู้ชายเหรอครับ
‪นี่ ยุนซอนอา มันเป็นไปได้เหรอ ‪ที่คุณไม่ได้ชื่อยุนซอนอาเนี่ย
‪มันเข้าท่าหรือไง คุณเป็นใครกัน
‪"อีอึนโอ" เหรอ
‪นี่
‪ช่วยพูดอะไรออกมาหน่อยสิ
‪โธ่เว้ย ฉัน…
‪ฉันคิดไม่ถึงเลยจริงๆ
‪แล้วยุนซอนอาไปไหนแล้วล่ะ
‪คุณใช่ยุนซอนอาจริงไหม
‪ในบัตรประชาชนนั่นคือคุณจริงๆ ไหม
‪นี่มันเรื่องอะไรกันแน่
‪ช่วยตอบมาหน่อยสิ ‪ว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่
‪คุณ
‪คุณโกหกผมเรื่องอะไรบ้าง
‪นี่ ผมน่ะ
‪รู้ไหมว่าผมพยายาม ‪เพื่อตามหายุนซอนอาแค่ไหน
‪เที่ยวตามหา…
‪ไปทั่วทุกที่เลย
‪เลขบัตรประชาชนของคุณอีอึนโอก็คือ…
‪ผมกลับได้หรือยังครับ
‪ผมเป็นคนให้ ‪กล้องพวกนี้กับเธอจริงครับ
‪และผมก็บอก ‪ข้อมูลส่วนตัวของผมไปหมดแล้ว
‪เพราะงั้น ผมกลับได้หรือยังครับ
‪นั่นสิ ยังไงเราก็มีเบอร์เขาแล้ว ‪ให้เขากลับก่อนเถอะ
‪บ้าเอ๊ย
‪(ป้อมตำรวจถนนแทพยอง)
‪แจวอน
‪แจวอน รอก่อน
‪เดี๋ยวก่อน แจวอน
‪เดี๋ยว แจวอน
‪แจวอน รอก่อน
‪อยู่ๆ วิ่งมาตัดหน้าแบบนี้ได้ไงครับ
‪โธ่เว้ย
‪แจวอน
‪รอเดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อนนะๆ
‪ฉันจะคืนคุณเอง เอาคืนไปนะ
‪ทำไมถึงเอามาให้ผมล่ะ
‪ผมถามว่าเอามาให้ผมทำไม
‪ไหนว่าผมเป็นคนให้คุณไง
‪คุณพูดเองกับปากนี่ ‪แล้วทำไมถึงเอามาให้ผม
‪จริงไหม ผมเป็นคนให้คุณเหรอ
‪หรือไม่งั้น
‪เราไปพูดความจริง ‪กับตำรวจที่ป้อมกันอีกทีไหม
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจ ‪จะทำแบบนั้นตั้งแต่แรก
‪ฉันแค่คิดว่าให้คุณคิดซะว่า ‪ฉันขโมยมันมาคงดีกว่า
‪ก็เลยพูดไปแบบนั้น
‪- ฉันขอโทษที่พูดโกหกกับตำรวจ แจวอน ‪- ไม่
‪อย่าเรียกชื่อผมแบบนั้น
‪ผมไม่รู้จริงๆ ว่าคุณเป็นใคร
‪คุณไม่ใช่ยุนซอนอานี่
‪ถ้าคุณไม่ใช่ยุนซอนอา ‪แล้วคุณเป็นใครกันแน่ คุณคือใคร
‪ผมไม่สนเรื่องชื่อจริงของคุณหรอกนะ
‪ไม่สิ ไม่อยากรู้เลยด้วยซ้ำ
‪คุณโกหกผมทุกอย่าง ‪ตั้งแต่ต้นไม่ใช่หรือไง
‪คุณ
‪รู้บ้างไหมว่าทำอะไรผิดต่อผม
‪ถ้าคุณรู้นะ คุณคงไม่กล้า ‪เอากล้องมาคืนผมแบบนี้หรอก
‪คุณนี่มัน
‪นิสัยไม่ดีจริงๆ
‪แต่ยังไงก็เอามันกลับไปเถอะ
‪ผมจะเอามันคืนได้ยังไง
‪ผมจะเอามันกลับไปได้ยังไง
‪ทุกครั้งที่เห็นมัน ‪ผมคงนึกถึงช่วงเวลาที่เคยอยู่กับคุณ
‪คงคิดถึงยุนซอนอาที่ผมเคยชอบ ‪แล้วผมจะเอามันกลับไปได้ยังไง
‪ผมไม่สนหรอกนะ ว่าคุณจะขโมย ‪กล้องพวกนั้นไปหรือผมเป็นคนให้คุณไป
‪พวกเรา…
‪จากนี้ไปอย่ามาเจอกันอีกเลยนะ
‪กล้องนั่น คุณเอาไปทิ้งซะ
‪อ้อ อีกอย่าง
‪คุณถอดแหวนแล้วนี่
‪ตอนถูกใส่กุญแจมือด้วยกัน ‪ผมเห็นคุณไม่สวมแหวนแล้ว
‪ในใจของผม…
‪ผมนี่มันโง่ชะมัดเลย ใช่ ผมโง่จริงๆ
‪รู้อะไรไหม
‪เราสัญญากันว่า ‪จะไม่ถอดแหวนตลอดชีวิต
‪ผมก็เลยยังสวมแหวนจนถึงตอนนี้ ‪แต่ว่า…
‪ผมนี่มันโคตรโง่เลย
‪ตอนนี้ผมก็จะทิ้งมันเหมือนกัน
‪ฉันพยายามรั้งเขา ‪ที่จากไปอย่างโกรธแค้น
‪แต่ไม่มีคำไหนที่ฉัน ‪สามารถพูดออกไปได้เลย
‪ฉันยังอยากเป็น
‪ยุนซอนอาที่เปล่งประกาย ‪แค่สำหรับเขาก็พอ
‪แต่ตอนนี้พัคแจวอน ‪กลับรู้ความจริงแล้ว
‪ว่าจริงๆ ฉันไม่ใช่ ‪คนที่เปล่งประกายแบบนั้น
‪โอ๊ย นี่มันอะไรเนี่ย ‪ชเวคยองจุน ไอ้น้องบ้า
‪พี่ ผมเอาเบียร์กระป๋องออกไปนะ
‪ให้ตายเถอะ
‪ผมเอาเหล้าทั้งหมดไปนะ
‪โธ่เอ๊ย ไอ้น้องบ้านั่น
‪นี่อะไรเนี่ย
‪- เลิกเหล้าเถอะ ลืมยุนซอนอาด้วย ‪- ให้ตายเถอะ
‪เอาล่ะ
‪นายไปเอาเหล้าหายากพวกนี้ ‪มาจากไหนเนี่ย
‪ที่มามันสำคัญด้วยเหรอ
‪ก็จริง ที่สำคัญคือของฟรีต่างหาก
‪นายจะซื้อต่อเท่าไรเหรอ เจ้าคนใจง่าย
‪รินอี เธอตั้งใจจะขายหรอกเหรอ
‪แหม คนฉลาดของฉัน
‪สุดยอดเลย ลิมิเต็ดอิดิชั่นด้วย
‪นายจะขายเท่าไร ฉันจะซื้อเอง
‪พ่อคนใจง่าย
‪อย่าสิ ฉันรู้สึกนะ
‪ไม่ใช่แค่ชื่อ ‪แต่ทุกอย่างตั้งแต่หัวจรดเท้า
‪เธอเหมือนคนแปลกหน้า
‪รารา ฉันไปนะ
‪โอ๊ย หัวใจแทบวาย
‪ทำไมกลับดึกจัง ผมรอคุณตั้งนาน
‪- รอฉันอยู่เหรอ ‪- อือ
‪- ไปกันเถอะ ‪- ไปกัน
‪ผู้หญิงคนนั้นที่ฉันเคยรัก ‪คือใครกันนะ
‪- ทำอะไรดี ‪- ไม่รู้สิ
‪ทำไมตอบว่าไม่รู้ตลอดเลย
‪ทำไมเหรอ
‪- งานล้างจานน่ะ ‪- อือ
‪- ถ้าแพ้ต้องทำ ‪- นี่ๆ รอด้วยสิ
‪โธ่เอ๊ย รอผมด้วยสิ
‪ขำเหรอ
‪โธ่ คงเจ็บน่าดูเลย
‪เข้าใจแล้วๆ ลุกขึ้นมาเถอะ ‪เดี๋ยวผมล้างจานเอง
‪- ขี้เกียจลุกจริงๆ ‪- ทำไมล่ะ
‪ฉันจะกลิ้งลงไปแบบนี้แหละ
‪ทำอะไรเนี่ย
‪ก็ได้ งั้นผมจะกลิ้งไปกับคุณด้วย
‪ผู้หญิงที่สดใสและงดงามคนนั้น ‪คือใครกันนะ
‪ฉันรับอันนี้ค่ะ
‪- สามหมื่นวอนค่ะ ‪- ค่ะ
‪บนท้องฟ้ามีดาวเต็มไปหมดเลย
‪ซอนอา ดูตรงนั้นนะ
‪เห็นดาวที่เป็นประกายตรงนั้นไหม
‪เรามาลองทำบนรถแคมป์ปิ้งกันเถอะ
‪หา
‪มาทำบนนี้กัน
‪ตรงนี้เหรอ จะทำตรงนี้น่ะเหรอ
‪อือ
‪ไม่เอาน่า จะทำตรงนี้ได้ยังไง
‪- ผม… ‪- ถ้าคิดว่าจะปฏิเสธฉันได้ก็ลองดู
‪- ถ้าคุณทำแบบนี้… ‪- คิดว่าปฏิเสธฉันได้เหรอ
‪- นี่ อย่านะ จริงๆ เลย ‪- ลองปฏิเสธดูสิ
‪- ถ้าใครมาเห็นเข้าจะทำยังไง ‪- ปฏิเสธมาสิ
‪โอ๊ย จริงๆ เลย
‪มานี่เลย
‪ฉันไม่รู้เลย ว่าฉันหลงรักใครไป
‪คุณพัคแจวอนคงช็อกน่าดูเลยนะครับ
‪คาดไม่ถึงเลยจริงๆ
‪นั่นสิ
‪- แต่เหมือนว่า… ‪- ครับ
‪ผู้หญิงคนนั้นก็คงมี ‪เหตุผลของเธอหรือเปล่า
‪เธอดูไม่เหมือนโจร ‪หรือนักต้มตุ๋นเลยนี่
‪ก็จริงครับ
‪แต่ตอนที่รุ่นพี่ใส่กุญแจมือเธอ ‪ผมนี่แทบจะเป็นลมเลยครับ
‪ถ้าเราโดนลงโทษขึ้นมาจะทำยังไง
‪- รุ่นพี่ครับ ‪- หือ
‪นั่นคุณยุนซอนอาไม่ใช่เหรอครับ
‪ทำอะไรน่ะ
‪เหมือนว่าจะหาอะไรอยู่เลยนะ
‪น่าจะอยู่แถวๆ นี้นี่นา
‪โยนมาจากตรงนั้น
‪ก็ถูกแล้วนี่
‪เดี๋ยวนะ
‪เจอแล้ว
‪ฉันหาเจอแล้ว
‪หาเจอแล้ว แหวนแต่งงานของเรา
‪ให้ตายเถอะ ฉันว่าฉันโยนมาแถวนี้นะ
‪โอ๊ย หนาวโว้ย
‪นี่ หายไปไหนเนี่ย
‪ทำไมฉันต้องโยนลงมาตรงนี้ด้วยนะ
‪โอ๊ย หนาวเป็นบ้า
‪ให้ตายเถอะ ใครมันทิ้งขยะเนี่ย
‪จริงๆ เลย
‪โอ๊ย หนาว
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน