NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
#ROMANTYK
#WOLNY DUCH
#UWIELBIAM JĄ
#SINGIEL Z WYBORU
#W STAŁYM ZWIĄZKU
JESTEŚCIE ZAKOCHANI?
Jest pani aresztowana za kradzież aparatów pana Park Jae-wona.
Ma pani prawo do prawnika, obrony
i rzetelnego procesu.
Chwileczkę.
Po co te kajdanki? Straszy ją pan.
Nie wystarczy, że z wami pójdziemy?
Ja to wezmę.
Teraz możemy iść.
3 DNI WCZEŚNIEJ
Co byś zrobił, gdybyś spotkał swoją byłą?
To zależy, jak się rozstaliśmy.
CO BYŚ ZROBIŁ, GDYBYŚ SPOTKAŁ SWOJĄ BYŁĄ?
Chciałem zapomnieć o przeszłości i napić się z nią herbaty.
Herbata jest spoko.
To już przeszłość.
Tak. To przeszłość.
Myślałem, że możemy się przyjaźnić.
Do czasu, aż się znów spotkaliśmy.
Jak można się przyjaźnić po rozstaniu?
Albo do siebie wracacie, albo to koniec.
Jedno z dwóch.
Po rozstaniu bywam chamska.
Więc nie nienawidzę swoich byłych facetów.
To jest najgorsze.
Po trudnym rozstaniu
pamięta się tylko złe rzeczy ze związku.
To egoistyczne.
Zanim związałam się z Kyeong-junem,
byłam rok z pewnym chłopakiem.
Dwa mrożone americano.
Dziękuję.
To było siedem czy osiem lat temu, ale i tak byłam na niego wściekła.
DLA PERSONELU
Rin-i.
Kto to? Znasz ją?
- Ona… - Kochanie.
Nie wiedziałam, że masz drugą dziewczynę.
Co?
Musisz zerwać z którąś z nas.
To ja z tobą zrywam.
Co ty wyprawiasz?
Co ci odbiło?
- Daj mi to… - Życzę ci szczęścia. Cześć.
- Kochałam cię. - Co?
Zaczekaj. Rin-i.
Aż wstałeś?
- To moja była. - Była?
- Była dziewczyna. - No i?
- Już nie jesteśmy razem! - Jak mogłeś, świnio?
Ty śmieciu!
Należało mu się.
Suh Rin-i!
Jak mogłaś mi to zrobić?
Po takim czasie?
Nie zerwałeś ze mną.
Nie miałeś odwagi,
więc po prostu mnie ignorowałeś i unikałeś.
Nawet gdy do ciebie przyszłam.
Więc to ja z tobą zerwałam. To chyba sprawiedliwe?
Pamiętaj,
żeby najpierw z kimś zerwać, zanim znajdziesz nową dziewczynę.
Czekaj!
Lubię odpłacać pięknym za nadobne.
Chciałbym potraktować Seon-ę tak samo.
Rety.
Nie spotykałem się z żadną dziewczyną oprócz Rin-i.
Czemu mnie to zasmuca?
Ona nie może tego usłyszeć.
Nie mówcie jej.
Nawet nie pamiętam innych dziewczyn.
Rozstanie z Seon-ą było szaleństwem.
Spotkanie z byłym?
W sumie trochę przegięłam.
Stój!
- Jung Seong-jun, zatrzymaj się! - Nie!
Niech ktoś go zatrzyma!
- Ejże! - Stój.
- Zatrzymaj go! - Puszczaj mnie.
- Boże. - Świnio!
- Chodź tu. - Hej!
- Mam go. - Nie.
Wstawaj, gnojku.
Co za łachudra!
Przestań jęczeć i wstawaj.
Czemu mi to robisz?
- Co ci odbiło? - To boli!
- Czy ja jestem twoją koleżanką? - Nie.
Nie masz prawa się do mnie tak odzywać.
Jestem twoją nauczycielką.
- Który to już raz? - Rany.
Mówiłam, wylecisz ze szkoły, jeśli znów uciekniesz z domu.
Mówiła pani.
Wylatując ze szkoły, zniszczysz sobie życie, wiesz?
Urwie mi pani ucho.
Pomyślałeś o swoich rodzicach?
- Dokąd to? - Nie.
Proszę.
- Musi być państwu bardzo trudno. - Proszę, nie.
Przeproś swoich rodziców.
No już.
Ja…
przepraszam.
- Dziękujemy, pani Oh. - Nie ma sprawy.
Taki syn to udręka.
- Dziękujemy, pani Oh. - Nie ma problemu.
Nie uciekaj więcej z domu.
Znam wszystkie twoje kryjówki!
Wszystkiego najlepszego, Jung Seong-jun!
Zjedz w domu urodzinową zupę!
Pomyślałem sobie wtedy, że właśnie dlatego się w niej zakochałem.
Dawno cię nie widziałem.
Tak.
Ja ciebie też.
- Dopadłam go dzięki tobie. - Naprawdę chodzi do liceum?
- Jest trochę wyrośnięty. - Bardziej niż trochę.
- Jeszcze jedną butelkę? - Już się skończyła?
- Prosimy jeszcze jedno sake. - Ja zawsze byłam śliczna.
Im dłużej gadaliśmy, tym bardziej mi się podobało.
Było naprawdę miło.
Byliśmy szczęśliwi.
Dobrze pamiętam nasz związek.
Przypomniałam sobie nawet, że go kochałam.
Ale problem w tym…
Przypomniałam sobie też to wszystko, o czym zapomniałam.
Dlaczego zerwaliśmy.
Co? Mieszkasz z Lee Eun-o?
Nie, tylko pracuję w jej mieszkaniu.
Jak się nazywała ta druga?
Suh Rin-i.
Pewnie mieszka niedaleko Lee Eun-o.
Znowu zaczynasz.
Powiedz.
Bądźmy ze sobą szczerzy.
- Dobra. - Dobra?
Już nie jesteśmy razem, więc to bez znaczenia.
Nie musisz nic ukrywać.
Dobra.
Suh Rin-i.
Lee Eun-o.
Do której z nich
coś czujesz?
Wtedy zauważyłem jej torebkę.
To ja ci kupiłem tę torebkę.
Odpowiedz. Eun-o czy Rin-i?
Pamiętasz chociaż,
jak mnie zlałaś tą torebką na ulicy?
Eun-o czy Rin-i?
Masz pojęcie, jak to bolało…
Przerażasz mnie. Na co tak patrzysz?
Serce nie kłamie.
Lee Eun-o czy Suh Rin-i?
Wiem, że zrobiło się między nami ostro.
- Ale bić człowieka torebką… - Mów!
Lee Eun-o czy Suh Rin-i?
Jesteś okrutną kobietą
Która?
Wyrzucili nas wtedy z tego baru.
Piękne spotkanie byłych kochanków?
Nie istnieje.
Chciałbym ją kiedyś spotkać.
W programie ciągle na nią kląłem,
ale wcale tak nie uważam. Jest okej.
Jeśli spotka się z tą złodziejką,
nie chcę go widzieć.
Nie potrzebuję znać kogoś takiego.
Na pewno miała swoje powody. To mnie martwi.
Co to mógł być za powód?
Czemu z nim nie zerwała?
To bez znaczenia,
czemu mnie tak potraktowała i ukradła aparaty.
Ważne, żebyśmy się znów spotkali.
Nie chcę, żeby się z nią spotkał.
To nie jest dobra dziewczyna.
Jeśli ją zobaczę,
obiecuję, że o nic nie będę pytał.
Zrozumiem ją i zaakceptuję ją taką, jaka jest.
A ten rok pełen bólu?
To nic.
Gdy się spotkamy, będzie po wszystkim.
CZEMU NAS TU ZAPROWADZIŁEŚ?
To mi dodaje tajemniczości.
NIE
Bywają takie dni. Wiecie, o co mi chodzi.
NIE
Jestem żałosny?
ZIMNO MI
Zimno tu.
Nie idziesz?
IDŹ SAM
To pana aparaty?
- Tak. - Ten jest cyfrowy.
To polaroid.
A to aparat na kliszę.
W torbie są baterie i kable.
- Sfotografuj to. - Dobrze.
Przepraszam.
Czy to jest konieczne?
Odzyskałem aparaty. I w zasadzie to nie na nich mi zależało.
Ona jest ważniejsza.
Wie pan, że to jej szukałem, no nie?
- Przestańcie się na nią gapić. - Niech pan się uspokoi.
Spiszę protokół aresztowania.
Co?
Jaki znowu protokół aresztowania?
Jak poinformowałem panią wcześniej,
została pani aresztowana bez nakazu za kradzież aparatów.
Sporządzimy protokół i sprawę przejmą detektywi.
Detektywi?
Pani Yoon, ukradła pani aparaty panu Parkowi?
- Nie. - Nie, chwila.
Moment.
Jeśli detektywi przejmą sprawę, co będzie dalej?
Pani Yoon, kradzież to nie wykroczenie.
To przestępstwo.
Nawet jeśli wartość przedmiotów jest niewielka, stanie pani przed sądem.
Może pani nawet trafić do więzienia.
Do więzienia?
Nie oddała ich pani przez ponad rok,
więc zakładam, że nie miała pani takiego zamiaru.
Zaczniemy od pani danych.
Nazwisko, Yoon Seon-a.
- Numer ewidencyjny? - Chwileczkę.
Przecież nie złożyłem oficjalnego zawiadomienia.
- Nie musi pan… - Złożył pan.
Sześć razy.
Seon-a, to nieprawda.
Byłem pijany i za tobą tęskniłem.
Nie zgłosiłem cię, żeby cię ukarać.
Chciałem cię tylko znaleźć.
- Więc zgłosiłem… - Pani Yoon.
Pani numer ewidencyjny, proszę.
Boże, ale to frustrujące.
Inaczej będę musiał pobrać jej odciski palców.
Da pan spokój, nie ma takiej potrzeby.
Odzyskałem aparaty. Nie będę wnosił oskarżenia.
Odzyskaliśmy aparaty i zatrzymaliśmy winną.
Trzeba z tym iść do sądu.
Wszędzie szukał pan tych aparatów.
Była pani nad Cheonggyecheon,
żeby zrobić zdjęcia skradzionymi aparatami?
Bo jeśli tak,
to będzie okoliczność obciążająca.
Pani Yoon, podejrzewam,
że od samego początku planowała pani ukraść aparaty.
Jak to od samego początku? Nic pan nie rozumie.
Ja nie rozumiem,
czemu traktujecie mnie jak złodziejkę.
No właśnie. Czemu zarzuca jej pan kradzież?
Ona się teraz boi.
Straszy ją pan sądami i więzieniem.
Przez pana się boi.
Sam dałeś mi te aparaty, Jae-won.
Prawda nie mogła wyjść na jaw, więc postanowiłam kłamać.
Dał mi te aparaty.
Dałeś mi aparaty.
Co?
Chciałam ukryć, kim jestem.
Bo zaraz mógł poznać moją durną przeszłość.
- Naprawdę? - Nie chciałam tego.
Niby dlaczego
miałbym ci dać swoje aparaty?
Ja tylko przyjęłam prezent.
Czemu oskarżacie mnie o kradzież?
Jak możesz tak mówić?
Co ty wygadujesz?
Pani Yoon.
- Czyli to był prezent? - Tak.
Jaki znowu prezent?
To jak było naprawdę?
- To fałszywe oskarżenia? - Co? W życiu.
Boże, zaraz oszaleję.
Czy dał pan te aparaty pani Yoon?
Co ty wyprawiasz? Nie możesz mi tego zrobić.
Zostawiłaś mi wiadomość głosową…
Mam…
im o niej powiedzieć?
Zrobić to? Ta wiadomość…
Mogę już iść?
Nie ukradłam tych aparatów.
- Ale może je sobie wziąć. - Czekaj. Dokąd to?
Co robiłaś nad rzeką?
Przyszłaś się ze mną spotkać?
- Tak? - Panie Park.
Wszyscy chodzą nad rzekę.
- Odpowiedz. - Cicho.
- Przyszłaś się ze mną spotkać? - Możecie mnie rozkuć?
Panie Park, dał pan jej te aparaty?
Tak.
Dałem…
Chyba dałem.
Tak. Dałem jej aparaty.
- Boże, to… - Proszę mnie rozkuć.
Nie mogę jej po prostu puścić.
- Nie puszczajcie jej. - Cicho.
Pani Yoon.
Pani Yoon!
Jeszcze nie skończyliśmy. Proszę podać swój numer ewidencyjny.
Skuliśmy panią. Musimy spisać raport.
Proszę numer.
Muszę?
Takie są wymogi. Jest pani na policji.
Ja zacznę. Mieszkasz w Seongsu-dong, tak?
- Co ty robisz? Nie możesz… - Czekaj.
- Czego szukasz… - Czekaj.
DOWÓD OSOBISTY LEE EUN-O
- Oddawaj. - Chwila.
Ty…
DOWÓD OSOBISTY LEE EUN-O
Co…
Co to ma znaczyć?
- Oddawaj. - Co jest?
O co chodzi?
Co to ma znaczyć?
Co jest?
- Ona jest facetem? - Nie.
Jest pani mężczyzną?
Jakim cudem nie nazywasz się Yoon Seon-a?
Jak to możliwe? Kim ty jesteś?
„Lee Eun-o”?
Odpowiedz.
Powiedz coś!
Boże.
Tego bym się nie spodziewał.
Gzie jest Yoon Seon-a?
Seon-a to naprawdę ty?
To twój prawdziwy dowód?
Wyjaśnij to.
Odpowiedz! Mów, co tu się dzieje.
Jak…
Ile z tego, co mówiłaś, było kłamstwem?
Co?
Wiesz, co robiłem, żeby znaleźć Yoon Seon-ę?
Wszędzie…
cię szukałem.
Numer ewidencyjny pani Lee Eun-o to…
Mogę już iść?
Dałem jej te aparaty.
Znacie już moje dane.
Czyli mogę już iść, nie?
Tak. Mamy jego numer, może iść.
Jasna cholera.
POSTERUNEK TAEPYEONG-RO
Jae-won.
Zaczekaj.
Czekaj, Jae-won.
Czekaj!
Zaczekaj!
Jest pani ślepa czy co?
Cholera.
Jae-won.
Zaczekaj.
Oddam ci je. Weź.
Czemu tak nagle je oddajesz?
Dlaczego mi je dajesz?
Powiedziałaś, że je dostałaś.
Tak mówiłaś. To czemu mi je teraz dajesz?
Jesteś pewna, że ci je sprezentowałem?
A może
powinniśmy to omówić na posterunku?
Nie chciałam tego robić.
Ale uznałam, że będzie lepiej, jeśli uznasz, że cię okradłam.
Dlatego tak powiedziałam.
- Przepraszam, że skłamałam, Jae-won. - Nie.
Nie nazywaj mnie tak.
Nie znam cię.
Yoon Seon-a to nie ty.
A skoro nie jesteś nią, to kim?
Nie obchodzi mnie twoje prawdziwe nazwisko.
Nawet nie chcę wiedzieć.
Od początku mnie okłamywałaś.
Masz pojęcie,
co ty mi zrobiłaś?
Jeśli tak, to nie możesz tak po prostu oddać mi aparatów.
Jesteś…
koszmarną babą.
Więc zatrzymaj je sobie.
Jak mógłbym je wziąć?
Co mam z nimi zrobić?
Będą mi przypominać o czasie, który spędziliśmy razem,
i o dziewczynie, w której się zakochałem. Jak mam je zabrać?
Nie obchodzi mnie, czy je ukradłaś, czy dostałaś.
Mam nadzieję,
że już nigdy się nie spotkamy.
Wyrzuć te aparaty.
Jeszcze jedno.
Zdjęłaś obrączkę.
Zauważyłem to, gdy cię zakuwali,
i pomyślałem…
Byłem totalnym kretynem.
Wiesz co?
Obiecaliśmy nie zdejmować obrączek,
więc nosiłem swoją, ale…
Jestem idiotą.
Ja swoją też wyrzucę.
Próbowałam go zatrzymać, mimo że był wściekły.
Ale nie mogłam powiedzieć nic więcej.
Przy nim
chciałam być pogodną Yoon Seon-ą.
Ale Jae-won już wiedział,
że nie jestem osobą, za którą się podawałam.
No nie. Cholerny Choi Kyeong-jun.
Jae-won. Zabrałem wszystkie piwa.
Cholera.
Zabrałem cały alkohol.
Świnia.
Co mu odwaliło?
- Przestań pić i zapomnij o Yoon Seon-ie. - Cholera!
Ta-dam.
Skąd wytrzasnąłeś coś tak rzadkiego?
Co za różnica?
Fakt. Ważne, że za darmo.
Ile za to zapłacisz, frajerze?
Chcesz to sprzedać?
Zmyślna jesteś.
Nie wierzę. To limitowana edycja.
Ile za to? Biorę wszystko.
Frajer.
Przestań, to boli.
Nie chodzi tylko o nazwisko. Cała była dziwna,
od stóp do głów.
Ra-ra, wychodzę!
Przestraszyłeś mnie.
Co tak długo? Czekam i czekam.
- Czekałeś na mnie? - Tak.
- Chodźmy. - Chodźmy.
W kim ja się zakochałem?
- Co chcesz robić? - Nie wiem.
Zawsze tak mówisz.
Co?
- Pozmywaj naczynia. - Co?
- Jeśli przegrasz. - Czekaj!
Zaczekaj!
Śmiejesz się?
To musiało boleć.
Dobra, wstawaj. Pozmywam.
- Nie chcę wstawać. - Czemu nie?
Potoczę się.
Co ty wyprawiasz?
Niech ci będzie. Potoczę się z tobą.
Kim była ta pogodna, piękna dziewczyna?
Wezmę to.
- Trzydzieści tysięcy wonów. - Dobrze.
Ale dużo gwiazd.
Seon-a, spójrz.
Widzisz tę jasną gwiazdę?
Zróbmy to na dachu.
Co?
Zróbmy to na dachu.
Tutaj?
Tak.
Nie możemy.
- Ja… - Możesz spróbować mi odmówić.
- Weź… - Spróbuj odmówić.
- Przestań. - Spróbuj.
- A jeśli ktoś nas zobaczy? - Odmów mi.
Boże.
Chodź.
Nie wiem, w kim się zakochałem.
Pan Park musiał być w szoku. Nie spodziewałem się tego.
Ja też nie.
- Wiesz co? - Co?
Myślisz, że miała jakiś powód?
Nie wyglądała na oszustkę ani na złodziejkę.
Nie.
Gdy ją skułeś, myślałem, że zemdleję.
Co będzie, jeśli nas zawieszą?
- Spójrz. - Co?
Czy to nie pani Yoon?
Co ona robi?
Szuka czegoś.
Musi być gdzieś tutaj.
Leciała stamtąd.
Musi być tutaj.
To ona.
Znalazłam!
Znalazłam.
Mam cię, obrączko.
Wywaliłem ją gdzieś tutaj.
Cholera, jak zimno.
Gdzie ona jest?
Czemu ją tu wrzuciłem?
Zamarzam.
Kto tu wrzuca śmieci?
Cholera.
Ale zimno.
Napisy: Małgorzata Fularczyk