‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(#โรแมนติก)
‪(#รักอิสระ)
‪(#เกิร์ลครัช)
‪(#สมัครใจโสด)
‪(#คบกันมานาน)
‪(ความรักของคุณเป็นอย่างไร)
‪อะไรนะ "น่าสงสาร" งั้นเหรอ
‪นายรออยู่ตรงนี้เลย ‪ฉันจะให้นายดูหน้าเธอเอง
‪- ให้ดูยังไง ‪- จากกล้องติดรถ
‪ให้ตายเถอะ ทำไมฉันถึงลืมคิดไปนะ
‪อะไรน่ะ
‪นี่ เฮ้ย อะไรกัน หายไปไหนล่ะ
‪ผมถอดเมมโมรี่การ์ดออกไป ‪เมื่อวานซืนไง
‪เฮ้ย ว่าไงนะ
‪ก็วันก่อนที่ไซต์งานย่านซังอัม
‪เขาหาว่ารถบรรทุกของเรา ‪ไปขับชนโรงรถบ้านข้างหน้า
‪ผมเลยถอดไปพิสูจน์ว่า ‪เราไม่ได้ทำไง ทำไม
‪แล้วทำไมไม่ใช้ของรถนาย ‪มายุ่งกับกล้องติดรถฉันทำไม
‪ก็ตอนนั้นรถพี่จอดอยู่ตรงนั้นไง ‪เพราะพวกพนักงานชอบยืมรถผมไปใช้
‪วันนี้คุณอินซูก็ยืมไปเนี่ย
‪เห็นไหมๆ พี่ติดแอลกอฮอล์จริงๆ
‪ชอบไปป้อมตำรวจเป็นนิสัยยังไม่พอ
‪ตอนนี้ถึงขั้นเห็นภาพหลอน ‪ยุนซอนอาเลยเหรอ
‪พี่ถ่ายหนังอยู่หรือไง ‪เธอจะไปอยู่ที่นั่นทำไม
‪เธอขโมยกล้องพี่ไปขนาดนั้น ‪แล้วจะมาปรากฏตัวต่อหน้าพี่ทำไม
‪นี่ นายถอดเมมโมรี่การ์ดฉันไปทำไม
‪คนเราก็ควรมีสามัญสำนึกสิ
‪นี่ๆ ถ้ามายุ่งกับรถของคนอื่น ‪ก็ควรบอกกันหน่อยหรือเปล่า
‪- ผมบอกแล้วไงครับ ‪- บอกแล้วเหรอ
‪เมื่อไหร่ นายบอกแล้วเหรอ ‪ตอนไหน บอกตอนไหนกัน
‪นี่ วันที่เท่าไร เดือนอะไร ‪ตอนกี่โมงฮะ
‪นี่ แล้วก็นะ นี่ๆ กล้องเนี่ย
‪ถ้านายถอดเมมโมรี่การ์ดออกไป ‪ก็ควรเอามาใส่คืนสิ
‪ทำไมถึงไม่เอามาใส่คืน ทำไมๆ
‪ก็พี่เอารถไปไง ไปย่านพยองชางน่ะ ‪พี่ขับไปไซต์งานย่านพยองชางไง
‪ถ้าอย่างนั้นนายก็ควรบอกฉันสิวะ
‪ก็บอกว่าบอกไปแล้วไง
‪โอ๊ย ให้ตายเถอะ นี่ จริงๆ เลย ‪นายบอกตอนไหนวะ
‪- บอกฉันตอนไหนกัน ‪- ไม่รู้โว้ยๆ
‪ไม่รู้ ไม่รู้โว้ย
‪- ให้ตายเถอะ ‪- ไม่รู้
‪นี่ นายลงไปเลย
‪โธ่เว้ย นี่ๆ
‪น้องนักเรียน พี่มีของขวัญให้ครับ
‪- เฮ้ย ‪- ถ้ามีคนมาขอ
‪- ก็ขายแพงๆ แล้วเอาไปซื้อขนมกินนะ ‪- เฮ้ย ชเวคยองจุน ไอ้บ้าเอ๊ย
‪- อะไรนะคะ ‪- บ๊ายบาย
‪- เฮ้ย ไอ้น้องบ้านี่ ‪- อะไรเนี่ย
‪นี่ น้องนักเรียน อันนี้ของผมเองครับ
‪แต่หนูเพิ่งได้มานะคะ
‪- ก็ใช่ไง จริงๆ มันเป็นของผมครับ ‪- คุณจะซื้อต่อเท่าไรคะ
‪ทำไมผมต้องจ่ายเงินด้วย
‪- ก็ได้ครับ เท่าไรครับ ‪- ราคาไก่ทอดค่ะ
‪ไก่ทอดเหรอ โอเคๆ
‪(คนหัวอ่อน)
‪เอาล่ะ ไปซื้อทาน ‪แล้วตั้งใจเรียนนะครับ
‪- นี่ครับ ‪- ข้างในมีเพื่อนอีกห้าคนค่ะ
‪รวมเป็นเจ็ดคน
‪พวกเรากินจุมากๆ เลยล่ะค่ะ
‪(คนหัวอ่อน)
‪ก็ได้ เอ้านี่
‪กินให้อร่อยนะครับ
‪- เยี่ยมเลย ‪- สุดยอด
‪(ทำไมถึงพยายามตามหายุนซอนอาเหรอ)
‪ทำไมฉันถึงพยายามตามหายัยนั่นน่ะเหรอ
‪ฉันอยากถามคำถามนั้น ‪กับพัคแจวอนเหมือนกัน
‪ตามหาฉันทำไม
‪ถ้าเลิกกันแบบเรา ‪ใครๆ ก็คงตามหาเหมือนฉันนั่นแหละ
‪บอกให้เลิกตามหาฉันที
‪ก็เธอหายตัวไปในช่วงเวลาที่ดีที่สุด ‪โดยไม่มีคำบอกเลิกสักคำ
‪แบบนี้มันเข้าใจไม่ได้นี่
‪เราไม่ได้ทะเลาะอะไรกัน ‪และฉันก็ไม่ได้ทำผิดอะไรด้วย
‪เขาทำแบบนี้ ‪เพราะเขามีชีวิตที่ดี มีกินมีใช้ไง
‪นี่ เกี่ยวอะไรกัน ตลกหรือเปล่า
‪ฉันก็เป็นมนุษย์เงินเดือนนะ
‪โอ้โฮ อิจฉาจัง ‪ฉันไม่มีคนจ่ายเงินเดือนให้ด้วยซ้ำ
‪ก็มันไม่มีจุดจบนี่นา จุดจบของเราน่ะ
‪ฉันส่งข้อความไปหาเขา ‪ว่าอย่ามาเจอกันอีกแล้วไง
‪ถ้าไม่ใช่จุดจบ แล้วคืออะไร
‪ถ้าคนคนหนึ่งบอกเลิกแล้ว ‪การคบกันก็ถึงจุดจบ
‪แล้วขโมยกล้องไปทำไม
‪ทำไมๆ นังหัว…
‪หัวขโมย
‪เขาสงสัยเรื่องนั้นเหรอ ‪เพราะงั้นถึงเป็นแบบนี้เหรอ
‪ใช่แล้ว ถ้าฉันได้กล้องคืน ‪ก็ยอมจบแบบไม่ติดค้างเลย
‪ฉันไม่คืนหรอก ‪ทำไมฉันต้องมาเป็นโจรขโมยกล้องล่ะ
‪ฉันอยากให้เธอ ‪ได้ดูการสัมภาษณ์นี้จริงๆ
‪อะไร ฝากข้อความเหรอ อีกแล้วเหรอ
‪(ถึงยุนซอนอา)
‪นี่ ยุนซอนอา
‪ผม กำลังเป็นบ้า
‪เพราะคุณ
‪ตอนนี้ผมเห็นภาพหลอนคุณด้วย
‪คุณสุขสบายดีไหม
‪กินอยู่อย่างสุขสบายเลยล่ะ พอใจไหม
‪ฉันเป็นโจรขโมยกล้องไม่ใช่เหรอ ‪เป็นคนไม่ดีนี่
‪คิดว่าโดนหลอกแล้วลืมฉันไปซะ
‪คิดซะว่าฉันเป็นคนแบบนี้ ‪อยู่แล้วก็ได้นี่
‪ถ้าเธอบอกเหตุผลที่มันฟังขึ้นว่า ‪ทำไมถึงทำแบบนี้ ฉันก็คงลืมเธอได้
‪แต่มันไม่มีอะไรสมเหตุสมผลเลยนี่
‪ไม่มีเลยสักนิด
‪ฉันเคยรักเขา ‪แต่เวลาสองเดือนก็เพียงพอแล้ว
‪พัคแจวอนน่ะ
‪เป็นคนน่าเบื่อ ฉันเบื่อเขาแล้ว
‪ทำไมถึงไม่สมเหตุสมผลล่ะ
‪ทำไมเธอถึงเลิกกับคนอย่างฉันได้นะ
‪ฉันใช้ไม่ได้เหรอ ฉันก็โอเคดีนี่
‪ฉันใช้ได้นี่
‪ฉันใช้ได้เลยนะ ฉันใช้ได้นะโว้ย
‪(กอน_ไม่ไม่.เอ็มโอวี ‪คยองจุน_ไม่ไม่.เอ็มโอวี)
‪(รินอี_หัวเราะ.เอ็มโอวี ‪ซอนยอง_หัวเราะ.เอ็มโอวี)
‪ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันเป็นคนแบบนี้ ‪เป็นคนรักฝังใจและน่าสมเพชแบบนี้
‪ปกติแล้วฉัน ‪ฉันไม่ใช่คนแบบนี้จริงๆ นะ
‪ปกติแล้วฉันเป็นคนอ่อนโยน ‪เป็นคนรอบคอบและสบายๆ สุดๆ
‪ฉัน…
‪เฮ้อ บ้าเอ๊ย ทำไมฉันถึง ‪มาพูดอะไรแบบนี้อยู่เนี่ย
‪โอ๊ย อยากจะบ้า
‪โอ๊ย อยากดื่มเหล้าชะมัด
‪มีเหล้าบ้างไหม
‪ไม่มีเหรอ
‪ขอแค่แก้วเดียวนะ
‪เปรี้ยวปากจริงๆ
‪ฉันใช้ชีวิตแบบมีสติดีไม่ไหวแล้ว
‪ฉันพอจะเข้าใจผู้ชายคนนั้นนะ
‪เราคบใครก็เพราะเราเสียสติไปนี่
‪(ห้ามทิ้งขยะผิดกฎหมาย)
‪มันเป็นสิ่งที่ทำไม่ได้ ‪ตอนที่เรามีสติดี
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪จริงๆ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นนะ
‪ฉันก็เพิ่งเคยไป ‪ป้อมตำรวจครั้งแรกวันนั้นแหละ
‪หรือไม่ใช่ครั้งแรกนะ
‪สองครั้งเหรอ
‪หรือสามครั้งนะ
‪ช่างเถอะ เรื่องนั้นไม่สำคัญสักหน่อย
‪เรื่องที่สำคัญก็คือ
‪เวลาที่ฉันมีแฟน ‪ฉันจะกลายเป็นยัยบ้าไงล่ะ
‪(22 รูปภาพ)
‪เวลาที่คบใครสักคน
‪ฉันว่าเราจะได้เรียนรู้ตัวเอง ‪มากกว่าเรียนรู้อีกฝ่ายล่ะ
‪ว่าตัวฉันสามารถไปไกลได้ขนาดไหน
‪มันทำให้ฉันรู้ดีเลยล่ะ
‪ฉันว่า ฉันจะไม่มีแฟนไปสักพัก
‪(ตู้ทิ้งเสื้อผ้า)
‪ไปซะนะ
‪(โอทรี_เอ็มเคที อัปโหลดโพสต์ใหม่)
‪เมนูใหม่ที่กำลังโด่งดังในช่วงนี้
‪มีไส้กรอกทั้งชิ้นอยู่บนพิซซ่าเลยค่ะ
‪(โอทรี_เอ็มเคที: #โซลฮอตดอกพิซซ่า ‪#วิธีทานให้อร่อย #อร่อยเหาะ)
‪น่าอร่อยใช่ไหมล่ะคะ
‪โอทรีจะสอนวิธีทานที่อร่อยยิ่งขึ้น ‪ให้กับทุกท่านเองค่ะ
‪- ถือถาดรองฮอตดอกไว้นะคะ ‪- ถาดรองฮอตดอกเหรอ
‪แล้ววางพิซซ่าไส้กรอกลงไปค่ะ
‪ใส่ซอสชิลลี่มาโย ‪และหัวหอมสับลงไปให้ล้น
‪คังกอน…
‪- รสชาติเป็นไงคะ ‪- ตั้งใจจะโชว์ให้ฉันดู…
‪- หรือไงเนี่ย ‪- อร่อยสุดยอด
‪- อร่อย ‪- ดูพวกเขาทำเข้าสิ
‪- อร่อยจนน้ำตาไหลเลย ‪- อร่อยสุดๆ
‪ปัดโธ่เอ๊ย ยัยอีอึนโอ
‪"โอทรี"
‪ก็คือยัยนั่นแหละ ‪เพื่อนผู้หญิงของคังกอน อีอึนโอ
‪ฉันไปเจอไอจีเธอโดยบังเอิญ ‪และก็เข้าไปดูตลอด
‪ฉันส่องดูพวกเขาอยู่น่ะ
‪ส่องด้วยความคิดที่ว่า
‪"ฉันจะจับตาดูว่า ‪พวกนายจะเปิดตัวกันเมื่อไหร่"
‪แล้วก็มีซอรินอี
‪เป็นเพื่อนผู้หญิงอีกคน ‪คนนี้โอเคเลยล่ะ
‪เหมือนว่าเธอจะมีแฟน ‪ที่คบกันมานานอยู่
‪แต่ว่าอีอึนโอเนี่ย
‪ยัยอีอึนโอ ‪ยัยคนนี้ไม่น่าไว้ใจเท่าไร
‪ไม่ว่าหล่อนจะมีแฟนหรือเปล่า
‪ฉันก็รู้สึกไม่ไว้ใจหล่อนเลย
‪เรียกได้ว่าเป็น ‪สัญชาตญาณหญิงล่ะมั้ง
‪ฉันเมินเฉยเรื่องนั้นไม่ได้เลย
‪อีอึนโอ
‪ปัง
‪สุดยอด มีคนกดหัวใจเพียบเลย
‪ลูกค้าฉันจะต้องดีใจแน่ๆ
‪อึนโอ แต่ว่ามันอร่อยจริงๆ นะ
‪- ใช่ไหม ‪- ไส้กรอกก็ชิ้นใหญ่มาก
‪เพราะงั้นน่ะนะ
‪ถ้าให้ของแถมลิมิเต็ดอิดิชั่น
‪กับลูกค้าที่สั่งเมนูใหม่นี้ดีไหม
‪ฟังดูใช้ได้เลยนะ
‪คนอย่างเขาคงชอบแน่ๆ
‪ลิมิเต็ดเหรอ ดีเลยล่ะ
‪- โอเค ‪- เอ้อ จริงสิ
‪รู้เรื่องโจรที่ขโมยกล้อง ‪ของพัคแจวอนแล้วใช่ไหม
‪ทำเอาพูดไม่ออกเลยจริงๆ
‪ได้ยินว่าเขาไปป้อมตำรวจด้วยนี่ ‪รินอีเล่าให้ฟังหมดแล้ว
‪เขาไปที่นั่นตั้งหกครั้งแน่ะ หกครั้ง
‪รู้ไหมว่าตำรวจตั้งฉายาเขาว่าอะไร
‪พวกเขาเรียกว่า "ขาประจำ" ล่ะ
‪ฉันสงสารพี่แจวอนจริงๆ
‪ตอนที่เจอตัวจริง เขาก็ดูปกติดี
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนแบบนั้น ‪จะเมาขาดสติไปนอนในห้องขังได้
‪มีใครอยู่ไหมครับ
‪- ใครครับ ‪- เราเป็นตำรวจครับ
‪- ตำรวจเหรอ ‪- อะไรนะ
‪อะไรกัน กลัวนะเนี่ย
‪(บริษัทเอเจนซี่มาร์เก็ตติ้งโอทรี)
‪ครับ
‪เรามาจากป้อมตำรวจซองซูนะครับ
‪เราได้รับแจ้งว่า ‪มีการลักทรัพย์ที่ละแวกนี้ครับ
‪มีโจรแถวบ้านเราเหรอครับ
‪ครับ ตอนนี้มีสามครอบครัวในซอยนี้ ‪ที่ได้รับความเสียหายครับ
‪นี่บ้านเลขที่ 310-23
‪- ย่านซองซูใช่ไหมครับ ‪- ครับ
‪- มีอะไรหายไปบ้างไหมครับ ‪- ก็ไม่นะ
‪รอเดี๋ยวนะคะ
‪(โรงงานรองเท้าโซล)
‪อีอึนโอ
‪หายไปไหนเนี่ย เข้าห้องน้ำเหรอ
‪อึนโอหายไปแฮะ
‪ถ้าเกิดพบว่ามีอะไรหาย ‪รบกวนไปที่ป้อมด้วยนะครับ
‪- ได้ครับ ‪- สวัสดีครับ
‪ลาก่อนนะคะ
‪ฉันทำอะไรของฉันอยู่เนี่ย
‪อะไรกัน อยู่ในนั้นเองเหรอ
‪นี่ แถวบ้านเรามีโจรด้วย
‪โซลสงบเรียบร้อยดีจะตาย ‪ไหงอยู่ๆ ถึงมีโจรได้นะ
‪ไม่มีอะไรหายไปใช่ไหม
‪บ้านข้างหลังโดนขโมย ‪ช้อนกับตะเกียบเงินล่ะ
‪โดนแค่นั้น ‪ตำรวจก็ออกลาดตระเวนเลยเหรอ
‪แน่นอนสิ ปัญหาความสงบเรียบร้อย ‪ของราษฎรเชียวนะ
‪งั้นบ้านเธอก็อันตรายหรือเปล่า
‪ไม่เป็นไรหรอก บ้านฉันไม่มี ‪แม้แต่ช้อนเงินให้เขาขโมย
‪พวกตำรวจคงเหนื่อยน่าดู
‪ดูจากวันนั้น ‪มีคนอย่างพัคแจวอนเยอะเลยล่ะ
‪ต้องจับโจร ‪แล้วต้องรับมือกับคนอย่างพี่เขาอีก
‪ทำไมต้องไปรบกวน ‪ให้ตำรวจเหนื่อยด้วยนะ
‪กรอกเอกสารนี้และนั่งรอสักครู่
‪- ก็ปรึกษากับผู้อำนวยการได้แล้วค่ะ ‪- ครับ
‪(แบบฟอร์มลงทะเบียนคนไข้)
‪(คลินิกสุขภาพจิตจองจินซู)
‪เฮ้ย พัคแจวอน
‪อะไรกันเนี่ย เซอร์ไพรส์จริงๆ
‪เขาเป็นเพื่อนผมเองครับ
‪เข้าไปกันๆ มาแล้วก็ทักทายกันหน่อย
‪อ้อ วันนี้ผมไม่รับคนไข้แล้วนะครับ
‪- แต่… ‪- ไปกันๆ เข้ามาข้างในเลย
‪(จิตแพทย์ คิมซองอู)
‪น่าจะโทรมาบอกกันก่อนสิ
‪เกือบจะคลาดกันแล้วเนี่ย
‪- นี่ นายย้ายคลินิกเหรอ ‪- ฉันยังไม่ได้บอกหรอกเหรอ
‪- อือ ‪- ตอนงานเลี้ยงรุ่น ฉันบอกไปแล้วนะ
‪อ้อ
‪นี่ มีคุณหมอคนอื่นหรือเปล่า
‪เห็นว่าผู้อำนวยการคลินิกนาย ‪ดังมากนี่
‪ทำไม ฉันก็เป็นหมอนะ
‪นายมาขอรับคำปรึกษาเหรอ
‪อ้อ ไม่ใช่ฉันหรอก คยองจุนน่ะ
‪งั้นคยองจุนก็ควรมาเองสิ
‪ก็ใช่
‪แต่อาการเขาค่อนข้างหนัก ‪ฉันเลยมาหาข้อมูลดูก่อนน่ะ
‪หนักขนาดไหนเหรอ
‪ก็แบบ…
‪เขาชอบไปที่ป้อมตำรวจตอนเมา ‪แต่กลับจำอะไรไม่ได้เลย
‪ติดแอลกอฮอล์เหรอ
‪ไม่รู้สิ เขาก็ไม่ได้กินเยอะนะ
‪แจวอน
‪อือ
‪ไว้ค่อยเล่าตอนดื่มกันได้ไหม
‪- จะชวนดื่มแต่หัววันเหรอ ‪- ทำไมล่ะ
‪แค่แก้วเดียว เดี๋ยวก็ค่ำแล้ว
‪นี่ ไปกันเถอะ
‪เฮ้ย ยังไงเนี่ย ไม่ดื่มเหรอ
‪อือ วันนี้ไม่มีอารมณ์ดื่ม
‪- มาสิ เดี๋ยวฉันรินให้ ‪- อือ ได้สิ
‪เอาอีกๆ
‪คยองจุนเป็นโรคความจำเสื่อม ‪เพราะแอลกอฮอล์หรือเปล่า
‪มันจะเห็นภาพหลอนด้วยไหม
‪เห็นสิ ถ้าอาการหนักก็เห็นได้
‪เรื่องภาพหลอนน่ะ ‪เห็นแค่ครั้งเดียวเหรอ
‪ถ้าแค่ครั้งเดียว ‪ก็อาจจะคิดไปเองก็ได้
‪แล้วถ้าสองครั้งล่ะ
‪คยองจุนอาการหนักสินะ
‪แบบนั้นต้องมารับการบำบัด ‪อาการติดแอลกอฮอล์นะ
‪แทนที่จะบอกว่าเห็นภาพหลอน
‪ยัยนั่นเคยมาเข้าฝันฉันครั้งหนึ่ง
‪อะไรเนี่ย
‪ให้ตายเถอะ ฉันดื่มเยอะเกิน
‪มันไม่ใช่ความฝันหรอก
‪เราเคยได้เจอกันอีกครั้งจริงๆ
‪ตอนฤดูหนาวปีที่แล้ว วันที่หิมะตก
‪วันนั้นหิมะตกลงมา
‪ทำให้ฉันนึกถึงเขา
‪แต่ฉันกลับเจอเขาอยู่ที่นั่น
‪(ร้านอาหารข้างทาง ฝรั่งเศส)
‪ว้าว ผมฝันอยู่แน่เลย ‪เพราะคิดถึงคุณมาก
‪ใช่แล้ว นี่เป็นความฝัน
‪เป็นฝันที่แปลกจริงๆ
‪ถึงจะเป็นแค่ความฝัน ‪แต่ก็เป็นเกียรติมากที่ได้เจอนะครับ
‪คุณยุนซอนอา
‪คุณมาที่ชองกเยชอนบ่อยเหรอ
‪นี่ครั้งที่ห้า
‪หรือไม่ใช่นะ ครั้งที่สิบหรือเปล่า
‪ไม่สิ น่าจะครั้งที่ 20
‪วันนี้ไม่ใช่วันที่เรานัดมาเจอกันนี่
‪อือ แต่ว่า…
‪ผมคิดว่าคุณอาจจะลืมวันที่เรานัดกัน
‪ผมก็เลยมาที่นี่ทุกวันเสาร์น่ะ
‪ผมน่ะนะ
‪ผมไปที่ป้อมตำรวจ ‪ที่อยู่ตรงนั้นด้วยล่ะ
‪เพื่อที่จะส่งคุณเข้าคุก
‪ก็คุณขโมยกล้องถ่ายรูปผมไปนี่
‪คุณลืมฉันไปไม่ได้เหรอ
‪ผมจะลืมคุณได้ยังไงกัน
‪เราแต่งงานกันแล้วนะ
‪ก็แค่แต่งเล่นๆ นี่
‪ไม่นะ ไม่หรอก ‪สำหรับผมไม่ใช่แค่เล่นๆ
‪ดูนี่สิ
‪ผมไม่เคยถอดมันออกเลยสักครั้ง
‪ทำไมไม่ถอดล่ะ
‪ก็คุณบอกไม่ให้ถอดไง
‪ตลอดชีวิต
‪ฉันขอโทษนะ
‪รู้เรื่องที่พี่รารากับพี่บิน ‪ย้ายไปอยู่แอฟริกาใต้หรือยัง
‪รู้หรือเปล่าว่าผมส่งอีเมล
‪ไปหาพี่รารากับพี่บินเยอะขนาดไหน ‪เพื่อที่จะตามหาคุณน่ะ
‪นี่
‪คุณต้องรู้สึกผิดกับผมด้วยนะ
‪เป็นความผิดของฉันเอง
‪ใช่แล้ว
‪ใช่แล้ว คุณทำผิด
‪คุณน่ะ
‪คุณใจร้ายจริงๆ
‪เพราะงั้นก็ลืมฉันไปสิ
‪คุณอยู่ที่ไหนเหรอ
‪สุขสบายดีหรือเปล่า
‪อือ
‪จริงๆ เหรอ
‪ว้าว ทำไมพอได้ยินว่าคุณสุขสบายดี ‪แล้วผมก็หงุดหงิดขึ้นมานะ
‪ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้พูดจริง
‪ไม่นะ ผม ผมพูดจริงๆ
‪ผมน่ะ
‪ในแต่ละวัน
‪ผมค่อยๆ พังทลายลง
‪ทุกๆ วันอยู่แบบนี้
‪ฉันเป็นคนนิสัยไม่ดีนะ
‪ทั้งหมดเป็นแค่คำโกหก
‪ถ้าคุณจะทำแบบนี้ ‪แล้วทำไมถึงชวนผมอยู่ต่ออีกเดือน
‪ทำไมถึงมาอยู่ด้วยกันตั้งสองเดือน
‪ตอนที่…
‪ตอนที่ผมนัดคุณมาเจอที่ชองกเยชอน
‪ทำไม…
‪ทำไมคุณถึงตอบตกลงมาเจอผมล่ะ
‪แล้วทำไมถึงไม่เคยโทรมาหาผมเลย
‪คุณ…
‪ให้ตายเถอะ
‪นี่ คุณแต่งงานกับผมทำไม
‪ผมไม่ได้แต่งเล่นๆ นะ
‪ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ
‪คุณ…
‪คุณจะหายไปอีกนี่
‪อย่าไปเลยนะ
‪อย่าไปนะ
‪อย่าไปเลยนะ
‪มานั่งนี่สิ
‪มาเร็ว
‪เอาล่ะ
‪ขอแขนหน่อย
‪พิงไหล่
‪อย่าไปนะ
‪จับผมไว้หน่อย
‪เอาแขนมาสิ
‪แขน
‪พิงไหล่ผมนะ
‪แค่ครั้งเดียวเท่านั้น
‪ที่เธอมาเข้าฝันฉัน
‪ขอโทษนะครับ คิดเงินหน่อยครับ
‪ทิ้งใบเสร็จให้หน่อยนะครับ
‪นี่ ซองอู นี่ ลุกมาเร็ว
‪แจวอน มาดื่มกันอีกแก้วเถอะ
‪นี่ๆ เลิกดื่มได้แล้ว
‪ดื่มอีกแก้วอะไรล่ะ ไปเร็ว
‪แจวอน ฉันมีเรื่องจะคุยกับนายอีกนะ
‪- นายไม่มีอะไรจะคุยแล้ว ‪- มีจริงๆ นะ
‪(ผู้ส่ง ผู้รับ)
‪(ผู้รับ: พัคแจวอน)
‪เดี๋ยวนะ
‪ถ้าชเวคยองจุน ‪เป็นคนรับขึ้นมาจะทำยังไง
‪ส่งเป็นพัสดุคงไม่เวิร์กเท่าไร
‪ทำยังไงดีล่ะเนี่ย
‪- ระวังนะ ‪- อือ
‪นี่ พรุ่งนี้บอกให้คยองจุนโทรหาฉันนะ
‪เข้าใจแล้วน่า
‪โรคติดแอลกอฮอล์เนี่ย ‪ความตั้งใจของผู้ป่วยสำคัญที่สุด
‪นายโอเคจริงๆ ใช่ไหม ‪กลับบ้านเองได้หรือเปล่า
‪นี่ มาเร็ว เดี๋ยวฉันไปส่ง
‪เราไปก๊งกันต่อเถอะ
‪เฮ้ยๆ ก๊งอะไรเล่า นายเมาแล้วนะ
‪ไปก๊งกันอีกแก้วนะ
‪- รีบกลับบ้านได้แล้ว ‪- แจวอน
‪ทำไมๆ
‪ฉันอยากดื่ม ‪เพราะฉันคิดถึงจียองมากไงเล่า
‪อือ ฉันรู้แล้วๆ รีบกลับบ้านเถอะ
‪นายรู้ใช่ไหมว่าฉันรักจียองจริงๆ
‪ฉันรู้ๆ กลับบ้านกันนะ
‪- ฉันอยากได้ยินเสียงจียอง ‪- นี่ๆ มันไม่ถูกนะ
‪- อย่าทำแบบนั้นเลย ‪- เดี๋ยวนะ
‪- เฮ้ยๆ ‪- อย่าห้ามฉัน
‪- ฉันขอแค่ฟังเสียงเธอก็พอ ‪- ให้ตายเถอะ
‪ฮัลโหล
‪หลับแล้วเหรอ
‪พี่เองนะ
‪เธอลืมพี่ไปแล้วเหรอ
‪เธอไม่คิดถึงพี่บ้างหรือไง
‪อย่างน้อยแค่คืนเดียวก็ได้ ‪ช่วยมาเข้าฝันพี่หน่อยไม่ได้เหรอ
‪เฮ้อ ไอ้บ้านี่ ‪สงสัยจะเพี้ยนไปแล้วจริงๆ
‪จียอง
‪เวลาฉันเมา ฉันเป็นแบบนี้ไหม ‪ไม่หรอกมั้ง ฉันไม่เป็นแบบนี้นี่
‪- มีใครอยู่ข้างๆ ไหมเหรอ ‪- บอกไปว่าไม่มี
‪- มีสิ ทำไมจะไม่มีล่ะ ‪- ไม่มีๆ
‪โธ่ พี่มีเพื่อนเยอะนะจียอง
‪อือ เธอรู้จักแจวอนใช่ไหม
‪- ไม่ต้องเลย ‪- แป๊บนะ เดี๋ยวพี่ให้คุย
‪- จียองล่ะๆ ‪- อือ ว่าไง จียอง
‪นั่นสิ ไม่ได้คุยกันนานเลยนะ
‪คุณแจวอนคะ
‪นี่ ฉันขอโทษนะ
‪ตอนนี้เธอคงวุ่นกับการเลี้ยงลูกอยู่
‪จียองจ๋า
‪ตาบ้าคิมซองอูนั่น ‪จำไม่ได้ว่าเราแต่งงานกันแล้วเหรอ
‪ตอนนี้ฉันเหนื่อยเลี้ยงลูก ‪วัยแปดเดือนแทบตาย
‪แต่ตาบ้านั่นกลับออกไปดื่มทุกวัน
‪บอกให้เขากลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย
‪ถ้าเขาไม่กลับมาภายในสิบนาที
‪ฝากบอกเขาว่าเขาจะได้หย่าไม่รู้ตัวนะ
‪- วางไปแล้วๆ ‪- ฮัลโหล
‪ให้ตายเถอะ
‪นายสนิทกับจียองเหมือนกันนี่
‪นายก็คิดถึงจียองใช่ไหม
‪นายแต่งงานกับจียองแล้วนะ ไอ้บ้าเอ๊ย
‪- จียองแต่งงานแล้วเหรอ ‪- ใช่สิ ปัดโธ่เว้ย
‪ใครกัน เธอแต่งงานกับไอ้เวรที่ไหน
‪ก็นายไง ไอ้เวร โธ่เว้ย
‪- ฉันจะไม่มาดื่มเหล้ากับนายอีกแล้ว ‪- แจวอน ใครกันเหรอ
‪(ป้อมตำรวจถนนแทพยอง)
‪"สวัสดีค่ะ ฉันเป็นโจรขโมยกล้อง"
‪"ฉันขโมยกล้องของคุณพัคแจวอน…"
‪เฮ้อ ไม่รู้แล้ว
‪ไปกินอะไรกันดี
‪- ได้หมดเลยครับ ‪- โอเค
‪งั้นไปกินอะไรง่ายๆ กัน
‪วันนี้ฉันจะมาที่นี่เป็นครั้งสุดท้าย
‪ฉันพูดจริงนะ
‪ต่อจากนี้ฉันจะไม่มาที่นี่อีกแล้ว
‪เพราะงั้นวันนี้ฉันถึงไป ‪คลินิกจิตเวชไง
‪ทำยังไงดี
‪เขาเห็นฉันแล้วใช่ไหม
‪อะไรกัน
‪- ยุนซอนอา ‪- ทำยังไงดี
‪นี่ ยุนซอนอา
‪ยุนซอนอา หยุดตรงนั้นนะ ‪นี่ ยุนซอนอา รอก่อน
‪นี่ ยุนซอนอา
‪จับโจรให้หน่อยครับ โจรครับ ‪จับโจรหน่อยครับ
‪นี่ ยุนซอนอา
‪นี่
‪- นี่ คุณเป็นอะไรไหม ‪- ไปกันเถอะๆ
‪นี่ ยุนซอนอา คุณเป็นอะไรไหม
‪หา บาดเจ็บตรงไหนไหม
‪ไหนดูสิ แล้วทำไมถึงรีบวิ่งแบบนั้น ‪ยังไงก็โดนจับได้…
‪- ค่อยๆ สิ ‪- คุณพัคแจวอน
‪กระเป๋านี้ใช่กระเป๋ากล้อง ‪ของคุณพัคแจวอนไหมครับ
‪ครับ
‪คุณยุนซอนอาครับ
‪คุณถูกจับกุมในข้อหาขโมยกล้อง ‪ของคุณพัคแจวอนนะครับ
‪คุณมีสิทธิ์เรียกทนาย ‪และมีสิทธิ์แก้ต่าง
‪และมีสิทธิ์ยื่นเรื่อง ‪ขอหมายเรียกตัวจากศาลครับ
‪(กิจวัตรของพัคแจวอนที่ชองกเยชอน)
‪(1. นั่งบนทางเดินก้อนหินที่สาม ‪หลายชั่วโมง)
‪(สถิติที่นานที่สุดแปดชม. ‪ปัจจุบันมีแนวโน้มลดลง)
‪(2. นั่งดื่มที่ร้านอาหารแถวนั้น ‪หลายชั่วโมง สถิติหกขวด)
‪(3. สลบ เคยสลบเกิน 30 นาที)
‪(4. แวะไปที่ป้อมตำรวจถนนแทพยอง)
‪จับโจรให้หน่อย
‪(เพื่อแจ้งจับยุนซอนอาและค้างคืน)
‪ชื่อยุนซอนอา
‪ผมจะแจ้งความจับโจรขโมยกล้อง
‪ที่นิสัยไม่ดีคนนี้ครับ
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน