NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
#ROMANTYK
#WOLNY DUCH
#UWIELBIAM JĄ
#SINGIEL Z WYBORU
#W STAŁYM ZWIĄZKU
JESTEŚCIE ZAKOCHANI?
- Chcę iść do domu. Zdejmuj to. - Jak możesz tak mówić?
- Spokojnie. - Co?
- A co, uderzysz mnie? - Wiesz co? Masz.
Skoro jesteś taka piękna, weź je sobie. Zadowolona?
- Boże. - Ma pan jakieś inne buty?
Wszystko pani oddał.
- Proszę się uspokoić. - Dobra.
- Okej. - Dobrze.
Okej.
Co?
- Zdejmuj gacie. - Co?
- Oszalałaś? Daj spokój. - Zdejmuj!
- Dość! - Czekaj!
- Wyskakuj z gaci! - Spokojnie.
- Niech się pani uspokoi. - Oszalałaś?
- Czemu chce go pani rozebrać? - Chwila.
Oddawaj torebkę.
- Kupiłem ci ją, oddawaj! - Torebkę?
Okej, to sprawiedliwe.
- Masz. - Oddawaj mi ją.
- Bierz ją sobie! - Wariatka.
- Udław się nią! - Boże, spokojne.
- Dość. - Weźcie ją ode mnie.
- Oszalałaś? - Bierz ją.
- Boże. - Myślisz, że nie dam rady?
- Zostawcie mnie. Oddam i pójdę. - Moment.
Weź ją sobie!
Chyba kojarzę tę kobietę.
Kilka lat temu widziałem, jak bije jakiegoś gościa.
Nazywa się Oh Seon-yeong.
Spotkałem ją na innym posterunku. To u niej częste.
Ciągle się zakochuje od nowa.
I nie ma tego dość. Aż jej zazdroszczę.
Ale nie może żądać zwrotu prezentu, te rzeczy mają nowego właściciela.
Nie przychodźcie na policję z powodu kłótni. Nas też to wykańcza.
Zwłaszcza jeśli są pijani.
Do jasnej cholery.
Zdejmuj te gacie i spadaj.
POSTERUNEK TAEPYEONG-RO
Musicie złapać złodziejkę.
Ukradła mi aparaty.
Ona
ukradła mi aparaty.
Nazywa się Yoon Seon-a.
Chcę zgłosić
tę paskudną złodziejkę.
- Dobrze. - Jesteście policją.
Owszem. Proszę ze mną.
Tutaj.
- Gdzie mam usiąść? - Tu pan siada.
Dobra. Boże.
Panie policjancie,
miałem kilka aparatów.
A dokładniej trzy.
Były wyjątkowe.
Kupiłem je
za swoje pierwsze oszczędności.
A ona mi je ukradła.
Ta złodziejka nazywa się…
- Yoon Seon-a. - Yoon Seon-a.
- Kang Geon. - Poznałem ją…
Na karaoke.
- W Yangyangu. - W Yangyangu.
Tam się poznaliśmy.
Poznał pan Yoon Seon-ę podczas wakacji w Yangyangu.
Tak.
I ukradła panu aparaty, zgadza się, panie Park Jae-won?
Okradła mnie.
Nie tylko z aparatu.
Ukradła mi serce.
Ukradła mi też serce.
Muszę odzyskać te gacie.
Moje serce.
Nie będę ryczeć.
Skąd w ogóle
wie pan, jak się nazywam?
- Pan Park Jae-won? - Tak.
Jest pan architektem, prawda?
Skąd pan wie?
Mam to zapisane.
„Park Jae-won”.
- Co? - „Pijak”.
- Tutaj to samo. - To…
„Siódmy lutego”.
Cały posterunek pana zna.
Wszyscy mnie znają?
I złodziejkę aparatów.
- Wy też mnie znacie? - Tak.
- Panie Park. - Co?
Jest pan u nas stałym bywalcem.
Stałym bywalcem?
W ciągu roku
był pan u nas pięć razy.
- Pięć razy? - Teraz już sześć.
Sześć?
Sześć? Chyba za często tu bywam.
Jakim cudem nic nie pamiętam?
Faktycznie zaskakujące.
- Nic pan nie pamięta, bo… - Nie pamiętam.
Po co tu przyłaziłem?
Za każdym razem był pan napruty!
Czemu pan krzyczy?
- Proszę nie krzyczeć. - Niech pan słucha.
- Oh Dong-sik. - Słuchaj pan.
- Oh Dong-sik. - Proszę spojrzeć.
- Piętnasty grudnia. - No.
- Wtedy przyszedł pan pierwszy raz. - „Był nietrzeźwy”.
Tak, a potem…
- Siódmy lutego. - Siódmy lutego.
Na dobry początek roku.
Potem czternasty czerwca i dziewiąty sierpnia.
- I 27 października. - To na pewno byłem ja?
Tak.
- Jest pan pewien? - Błagam.
- Niech pan więcej nie przychodzi. - No to ją znajdźcie.
Nie może pan iść na inny posterunek?
Musi pan przychodzić do nas?
Czy my coś panu zrobiliśmy?
Nie może pan iść do dzielnicowego?
Nazwisko to za mało, żeby ją znaleźć.
Potrzeba więcej informacji,
na przykład jej numer ewidencyjny albo adres.
Określenie jej złodziejką jest mało precyzyjne.
- Potrzebujemy więcej informacji. - Była ładna.
Dzięki.
Była taka piękna.
Dzisiaj
wpadłem na nią
w Seongsu-dong.
Ma nowy styl.
Wygląda jeszcze ładniej.
Cóż…
Zawsze byłam ładna.
I jestem superstylowa.
To chyba nie Seon-a, co?
Dobra, dobra.
Niech pan się oprze.
Kyeong-jun.
Cześć. Wstałaś.
Robisz sałatkę?
Tak, chciałem zrobić dla ciebie z rana coś miłego.
Nie będziesz jadł u Eun-o?
Ustaliłyśmy, że dzisiaj zjemy sobie bułki.
Serio? Masz ochotę na bułki?
No dobra, w takim razie pójdę do piekarni.
Potem do was dołączę.
- Za bardzo się garbisz. - Wyprostuj się.
- Dobrze. - Ale to boli.
Ciągle tylko siedzę.
Co was łączy?
Znamy się z przedszkola.
Mieszkamy w tej okolicy od dziecka.
Nigdy się stąd nie ruszałam.
Gdy rodzice wyjechali na wieś, rozważałam przeprowadzkę,
ale postanowiłam tu zostać.
Urodziłam się tu i wychowałam. Fajne miejsce.
- To mój dom i biuro. - Mieszkam w kawalerce ulicę dalej.
Dzięki temu możemy się często spotykać.
Przez nie nie mogę znaleźć dziewczyny.
Może nie wierzycie, ale serio.
Czyli to z naszej winy nie byłeś z kobietą od dwóch lat.
- Pewnie, że tak. - Nie zwalaj tego na nas.
Dziewczyny rzucają mnie zawsze z tego samego powodu.
Zadają mi pytanie, a ja odpowiadam.
I to koniec.
CZTERY LATA WCZEŚNIEJ
Cześć.
Wolisz mnie czy Lee Eun-o?
Lubię was obie.
Wolisz mnie czy Suh Rin-i?
Każesz mi wybierać
między miłością a przyjaźnią?
Nie wierzę w przyjaźń damsko-męską.
Ja czy Eun-o? Ja czy Rin-i?
Ty jesteś moją dziewczyną, a one przyjaciółkami.
Ja ci go kupiłam.
Poproś swoje przyjaciółki, żeby ci taki sprawiły.
- Spadamy. - No.
Rin-i.
Stoi tu.
Cześć, Seon-yeong.
Cześć.
Dziewczyny nie powinny się kłócić o głupich facetów.
Dla twojego chłopaka.
Jest niesamowita.
Uwielbiam ją.
Na pewno nie zerwali przez nas.
Chodziło o coś innego.
- Kiepsko całujesz. - Albo jesteś słaby w łóżku.
Albo to i to.
Może brakowało mu namiętności.
A może był namiętny, tylko za rzadko.
- Skończyłyście? - Tak.
Nie żałujcie sobie.
Jednego naprawdę nie rozumiem.
Jak ona mogła pomyśleć…
Jak mogła pomyśleć, że chciałbym z wami kręcić?
Nie widzę w nich kobiet.
Myślisz, że my widzimy w tobie faceta?
Nadal jesteś jak ośmiolatek.
Kiedyś założył do przedszkola sukienkę siostry.
Dość!
- To były szorty. - Masz rację.
To doprowadzało twoją matkę do szału.
Jestem!
Rin-i, kupiłem bułki.
Zimno tu, chodźmy do środka.
- Kupiłeś te z kremem? - Nie wiem, możesz sprawdzić.
- Muszę iść do łazienki. - Frajer, puść muzykę.
- Włączę coś seksownego. - Wezmę mleko.
Dobra, ja rozłożę naczynia.
- Te mogą być? - Tak.
- Ale jestem głodna. - Ja też.
- Ostatnio uwielbiam ten kawałek. - Ja też.
To dlatego one mnie w ogóle nie kręcą.
Lubię seksowne kobiety.
No.
Nie zbliżajcie się. Idźcie sobie.
Jesteście przeciwieństwem seksapilu.
Co ty gadasz? Rin-i jest totalnie seksowna.
Ty się dobrze czujesz?
Jasne.
Przestańcie.
Mówiłem, żebyście przestali. Bo też zacznę tańczyć.
Co on robi?
Znam ten rodzaj tańca.
Halo.
Gdzie?
Na policji?
Wyłączcie to.
Park Jae-won jest na posterunku?
POSTERUNEK TAEPYEONG-RO
Dzień dobry.
Dziękuję za ciężką pracę.
- Dziękuję. - Będziemy mieć kłopot, jeśli to weźmiemy.
To nic takiego.
Tak ciężko pracujecie od samego rana.
Napoje dodadzą wam energii.
W ten sposób chcę panom życzyć miłego dnia.
Miłego dnia!
- Rozmawiałem z panem Oh Dong-sikiem… - To ja.
Pan Choi Kyeong-jun, kuzyn Park Jae-wona, zgadza się?
Tak, to ja.
A gdzie jest Jae-won?
Jeśli tak dalej pójdzie, może dostać zarzut nietrzeźwości
w miejscu publicznym na podstawie kodeksu wykroczeń.
Nie zrobił nic strasznego, ale to często się dzieje.
Często?
Ale dlaczego?
Szybko przyjechałeś.
Strasznie tu zimno. Zwłaszcza podłoga.
- Po co tu przylazłeś? Mów. - No bo…
Naprawdę ci ukradła te aparaty?
Masz galaretkę z krwi.
- Dwa kawałki. - Sam je zjedz.
Lubię je,
ale daję tobie.
Zbłaźniłeś się.
O co chodzi? To straszny wstyd.
- Nie mieszkam tu. - Jasne, taki jesteś zarąbisty.
To dobrze, że tu nie mieszkasz.
Przez miesiąc będę gadał z klientami.
Z wszystkimi budowlańcami też.
Możesz zjeść mój ryż.
Nie mów Rin-i o aparatach.
Cześć, Rin-i. Nie uwierzysz.
- Nie mów. - Pamiętasz Yoon Seon-ę?
On jej wcale nie oddał aparatów, tylko ona mu je ukradła.
Dokładnie. Są pewnie warte z 20 albo 30 milionów wonów.
- Przestań. - Opowiem ci później.
Dobra, na razie.
- Proszę butelkę soju. - Niech pani go nie słucha.
Jednak weźmiemy pięć butelek.
Wyżłop je i zdechnij.
Gdzie się spotkamy?
Trzeci schodek nad Cheonggyecheon w ostatnią sobotę miesiąca o 10.
Hej.
Co się tak zawiesiłeś? Chodź.
KIEROWNIK ZESPOŁU
Co jest?
- Czego szukasz? - Niczego.
Daj spokój.
Tu jesteś.
Cholera.
Konfiskuję je.
Myślałeś, że ich nie znajdę?
Jeśli znów będziesz pił, to ci to wstrzyknę.
- Czekaj. - Dzięki za alkohol.
SPECJALISTKA DS. MARKETINGU O3
Wyrzucasz ją?
Śmiało, wyrzuć.
Dasz radę, Jae-won!
- Skończyłaś? - Tak.
Zobaczmy.
- Wyglądają super. - Gotowe.
- Jak fale? - Podobno mają być idealne.
- Serio? - Tak.
No to sprawdźmy.
No nie, są do bani.
Prognozy zawsze kłamią.
Poróbmy coś innego.
Co ty na to?
Co ty!
Chodź do mnie.
ZAMKNIĘTE
- Oddawaj. - Weź sobie.
Przestań, daj mi to.
- Weź sobie. - Oddawaj.
- Proszę bardzo. - Nieważne.
Mam to…
Dobra, już nie będę.
Wytrę ci włosy.
Czekaj.
Wyglądasz przepięknie, Seon-a.
- Schyl się. - Co?
Dobra.
- A masz! - Przestań.
Dość.
URZĄD DZIELNICY YEOKSAM-DONG
Dzień dobry.
Jak mam wyrzucić tę deskę? Muszę za to zapłacić?
Proszę wziąć numerek.
Numerek? Przepraszam.
Chcę to wyrzucić.
Musi pani kupić naklejki na śmieci wielkogabarytowe.
Chwileczkę.
Wyrzucę deskę.
Zapomnę o niej.
Potrzebuje pan specjalnej naklejki.
- Dobrze. - Ale już ich nie sprzedajemy.
- Może je pan kupić w sklepie. - Dobrze.
Podać panu listę takich sklepów?
Poproszę.
- Proszę. - Dziękuję.
To deska surfingowa?
Wygląda na dobrą.
- Ale chce ją pani wyrzucić? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
W takim razie może pani ją tu zostawić.
Wezmę ją.
Nie.
Czemu nie? Chciała ją pani wyrzucić.
Nie będzie pani musiała kupować naklejki.
Dobrze, może pan ją wziąć.
Co za ulga.
- Ale fajnie chłodzi! - Super, co?
Pada tak jak wtedy.
Nie dam rady jej dziś wyrzucić.
Deszcz w końcu minie.
Przecież mogę zrobić to jutro,
nic się nie stanie.
To moje motto życiowe.
Minie.
Po rozmowie z klientem musimy podjąć decyzję.
Dobrze.
Co pan Park tak dźwiga?
Lepiej nie wnikać.
Potraktujmy to tak, że mamy w biurze pijaka,
który oszalał po tym, jak rzuciła go dziewczyna.
- Projekt w Bongcheon-dong… - Słuchaj, Kyeong-jun.
Kamerka.
- Z mojego auta. - O czym ty mówisz?
Poszedłem wczoraj na policję,
bo jadąc do was, spotkałem Yoon Seon-ę.
Niedaleko mieszkania Rin-i?
Boże. Czemu o tym nie pomyślałem?
Przecież mam w aucie kamerkę.
Czekaj. A gdzie jest twoje auto?
POWIADOMIENIE
Gdzie mój samochód?
Jasna cholera. Nie!
Odholowali go.
Kyeong-jun.
Odholowali mi auto. Muszą się tak czepiać?
Mój samochód…
Weź mnie pociesz.
Nie odbieraj teraz. Zaraz oszaleję.
Cześć, Rin-i.
- Jae-won oficjalnie oszalał. - Nie mów jej o aucie.
Powiedział, że widział Yoon Seon-ę w twojej okolicy.
Zostawił tu auto i poszedł pić.
- Nie mów jej. - Odholowali mu je.
Jae-won ma już chyba omamy przez to jego uzależnienie.
Robi się poważnie.
No nie? Aż go szkoda.
Teraz? Jedziemy odebrać auto z parkingu.
Co za szalony poranek.
Od rana mnie ze sobą ciąga.
Nie, możemy gadać.
Jadłaś już lunch, kotku?
Co takiego?
Sałatkę?
Miałaś zjeść ryż.
„Uzależnienie”? „Aż go szkoda”?
Zaraz sam ją zobaczysz.
- Niby jak? - Na kamerce.
Boże, czemu wcześniej o tym nie pomyślałem?
Już po tobie.
Dzwonię spod numeru 310-23 w Seongsu-dong.
Chcę zgłosić nielegalnie zaparkowane auto.
Tak. Proszę je odholować.
Dobrze.
Chwileczkę. Mogę zapłacić mandat za kierowcę?
Nie? Rozumiem.
Tylko proszę uważać, żeby nie uszkodzić samochodu.
Dobrze, dziękuje.
Napisy: Małgorzata Fularczyk