‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(#โรแมนติก)
‪(#รักอิสระ)
‪(#เกิร์ลครัช)
‪(#สมัครใจโสด)
‪(#คบกันมานาน)
‪(ความรักของคุณเป็นอย่างไร)
‪พอเลิกกันแล้ว ทำยังไงกับ ‪สิ่งของในความทรงจำเหรอ
‪- ของในความทรงจำเหรอ ‪- ฉันเก็บยันตั๋วหนังเลยล่ะ
‪เพราะความทรงจำเป็นสิ่งล้ำค่า
‪- พอเห็นก็ทำให้นึกถึง ‪- พอนึกถึงแล้วก็ทุกข์ใจ
‪นับเป็นปัญหาที่น่าปวดหัวสุด ‪เวลาเลิกกับแฟนเลยนะ
‪ฉันไม่ยึดติดกับสิ่งของหรอก
‪ฉันไม่ยึดติด แต่ฉันควรได้มันคืนมา
‪ทำไมต้องเอาคืนด้วย ‪มันก็เป็นแค่สิ่งของนี่
‪ถูกต้อง ความทรงจำที่ล้ำค่า
‪ควรถนอมเอาไว้แค่ในใจก็พอ
‪ฉันรู้สึกแบบนั้นเป๊ะ
‪(สามปีก่อน)
‪- ถอดออกมา ‪- ถอดอะไร
‪เมื่อกี้เราเลิกกันแล้วไง ‪เพราะงั้นถอดออกมาเลย
‪เอาอีกแล้วเหรอ
‪แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่เราเลิกกัน
‪ก็เสื้อคลุมที่นายใส่อยู่ตอนนี้
‪เป็นตัวที่ฉันซื้อให้ ‪ตอนที่ฉันไปเที่ยวอเมริกาไง
‪บอกให้ถอดออกมา
‪ก็ได้ ถอดก็ได้ ถอดก็ถอด
‪- ถอดเสื้อยืดด้วย ‪- บ้าหรือไง นี่หน้าหนาวนะ
‪ตัวนั้นเราซื้อมาเป็นเสื้อคู่ไง ‪บอกให้ถอดซะ
‪นี่ ฉันเป็นคนจ่ายทั้งสองตัว…
‪- ถอดออกมา ถอดเดี๋ยวนี้ ‪- ให้ตายเถอะ
‪นายจะนึกถึงฉัน ‪ทุกครั้งที่ใส่มันนี่นา
‪- ฉันไม่ชอบ ถอดออกมา ‪- จริงๆ เลยโว้ย
‪ถอดรองเท้าด้วย
‪ถอดถุงเท้ามาด้วย
‪- ทำไมฉันต้องถอดถุงเท้าด้วย ‪- ก็ฉันเป็นคนซื้อไง
‪- เธอซื้อถุงเท้าให้ตอนไหน ‪- ฉันซื้อให้พร้อมลายมิกกี้เมาส์ไง
‪ซื้อมาพร้อมลายหน้ายิ้มหรือไง
‪ก็นายใส่ถุงเท้าเป็นรู ‪ฉันเลยซื้อให้ไง
‪ฉันถอดถุงเท้าไม่ได้จริงๆ
‪เท้าเนี่ย
‪มันเป็นหัวใจดวงที่สองนะ
‪สวมสิครับ คุณน่าจะหนาวนะ
‪ไม่ครับ
‪ผมตั้งใจถอดเองหรอกนะ
‪เพราะเดินเท้าเปล่าดีต่อสุขภาพ
‪ผมเห็นพวกคุณทะเลาะกัน ‪ที่ซอยร้านขาหมูแล้วครับ
‪อ๋อ คุณเห็นสินะ
‪ถ้างั้นผมขอเสียมารยาท ขอบคุณครับ
‪ใส่ตัวนี้ด้วยไหมครับ
‪โอ้ ขอบคุณมากครับ
‪- โอ๊ะ เสื้อตัวนี้ ‪- เป็นเสื้อสมัยผมเรียนม.ปลาย
‪- โรงเรียนม.ปลายแดอุนเหรอ ‪- ครับ
‪- ทีมฟุตบอลเหรอ ‪- ทีมฟุตบอลเหรอ
‪ความกระตือรือร้นและความมุ่งมั่น ‪คือพลังของแดอุน
‪แสดงพลังของแดอุน ‪ให้เลื่องลือไปทั่วโลก
‪- ยิง วิ่งไป ‪- ยิง วิ่งไป
‪- เข้าประตู วิ่ง ‪- เข้าประตู วิ่ง
‪- ออกไปเถอะ ไปสู้กัน ‪- ออกไปเถอะ ไปสู้กัน
‪- เพื่อแดอุนของเรา ‪- เพื่อแดอุนของเรา
‪- แดอุน ‪- แดอุน
‪- ยินดีที่ได้พบนะครับ ‪- นั่นสิครับ
‪ว้าว ยังไม่ทิ้งเสื้อตัวนี้อีก ‪เพิ่งจบปีนี้เหรอ
‪เปล่าครับ ห้าปีก่อน
‪ฉันจบเมื่อหกปีก่อน ‪ที่บ้านก็ยังมีเสื้อตัวนี้อยู่
‪มิน่าถึงได้คุ้นหน้า
‪คุณเคยเป็นผู้รักษาประตูใช่ไหม
‪อ้อ หมอนั่นแค่หน้าเหมือนฉันน่ะ
‪ฉันเป็นตัวสำรองตลอด ‪รับหน้าที่เป็นกองเชียร์
‪ไม่ค่อยชอบให้เหงื่อออกน่ะ
‪ผมกองหน้ารุ่นที่ 24 ชื่อโอดงชิกครับ
‪อ้อ ยินดีที่ได้รู้จักนะ
‪- โลกกลมจริงๆ ‪- เป็นเกียรติที่ได้ช่วยรุ่นพี่ครับ
‪ว่าแต่ปกติพกของแบบนี้ด้วยเหรอ
‪เปล่าครับ ‪พอดีผมสอบบรรจุเป็นตำรวจผ่าน
‪วันนี้ก็เลยไปย้ายออกจากหอมาน่ะครับ
‪- ยินดีด้วยจริงๆ นะ ว้าว ‪- ขอบคุณครับ
‪น่าทึ่งจริงๆ นะครับ ‪ผมเก็บของออกจากหอ
‪แล้วเห็นคุณโดนกระเป๋าฟาดอยู่
‪ใจผมนี่เจ็บแปลบขึ้นมาเลยครับ
‪คงเพราะเราไม่ใช่ ‪คนอื่นคนไกลนะครับ รุ่นพี่
‪นั่นเป็นกระเป๋าที่ฉันซื้อให้เอง
‪เคยโดนฟาด ‪ด้วยกระเป๋าที่ตัวเองซื้อไหมล่ะ
‪ผู้หญิงคนนั้นฟาดเต็มแรงเลยนะครับ
‪ไม่เป็นไรหรอก ‪ชีวิตคนเรา อะไรก็เกิดขึ้นได้
‪รุ่นพี่ครับ เราเจอกันแบบนี้ ‪ถือว่าเป็นพรหมลิขิต
‪ไปดื่มด้วยกันดีไหมครับ
‪ไปกัน เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง
‪- ขอบคุณครับ ‪- ไปกัน
‪วันนั้นเราไปต่อกันสามก๊อกเลย
‪คิดถึงจังเลยนะ
‪เราดื่มจนเมาแล้วกลับไปโรงเรียน ‪ในรอบหลายปีตอนเช้ามืด
‪เล่นฟุตบอลทั้งที่ไม่มีลูกบอล ‪ที่สนามกีฬาโรงเรียน
‪เหงื่อไม่ออก แต่ก็สนุกมากเลยล่ะ
‪เขาสนุกขนาดนั้นหลังเลิกกับฉันเหรอ
‪เฮ้อ ไอ้เลวเอ๊ย ‪ฉันน่าจะให้เขาถอดกางเกงด้วย
‪ถ้าผู้ชายคนนั้นเป็นรุ่นน้องกอน ‪ก็ต้องเป็นรุ่นน้องฉันด้วยสิ
‪ตอนนี้เขาคงเป็นผู้หมู่ ‪อยู่ที่ไหนสักแห่งในโซลสินะ
‪- โอ๊ย เฮงซวยจริงๆ ‪- สักวันเราคงได้พบกัน
‪- โดยบังเอิญเหมือนวันนั้น ‪- ให้ตาย ไอ้คังกอน
‪ฉันว่าเป็นพรหมลิขิตนะ
‪ถ้าได้เจออีกก็คงเป็นพรหมลิขิตแหละ ‪นี่ แต่งกันซะเลยสิ
‪นายสบายดีใช่ไหม
‪ฉันยังเก็บรองเท้าแตะกับเสื้อ ‪ที่ยืมนายมาตอนนั้นอยู่นะ
‪ไว้จะคืนให้ตอนเจอกัน
‪ฉันทิ้งไปหมดแล้วล่ะ ‪ของที่เกี่ยวข้องกับเขา
‪ฉันทิ้งไม่ลงสักอย่าง ‪แถมยังถอดไม่ได้ด้วยนี่ไง
‪ต่างคนต่างจัดการน่ะถูกแล้ว
‪ฉันว่าเอาไปคืนจะดีกว่านะ
‪จะรับคืนมาเพื่ออะไรล่ะ ‪ยังไงก็ต้องทิ้งอยู่แล้ว
‪- สำคัญตรงไหนว่าใครจะทิ้ง ‪- มันช่วยตัดความสัมพันธ์ไม่ใช่เหรอ
‪นี่ ชเวคยองจุน ‪นายพูดออกมาตามตรงเลยนะ
‪วันนั้นนายไม่ได้ไป ‪เพื่อตัดความสัมพันธ์สักหน่อย
‪(สองปีก่อน)
‪- ต้องทำแบบนี้ถึงที่ทำงานฉันเลยเหรอ ‪- ก็เธอไม่ยอมมาเจอฉันนี่
‪เราเลิกกันแล้วนะ ‪ทำไมฉันต้องไปเจอนายด้วย
‪- ทำไมไม่รับโทรศัพท์ฉัน ‪- ก็บอกว่าเราเลิกกันแล้วไง
‪งั้นจะทำยังไงกับของพวกนี้
‪ฉันส่งข้อความบอกแล้วไง ‪ว่าให้ทิ้งไปซะ
‪ฉันก็ส่งข้อความบอกไปแล้ว ‪ว่าฉันทิ้งไม่ลง
‪- ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันเอาไปทิ้งเอง ‪- เดี๋ยว ฉันผิดไปแล้ว
‪ฉันทำผิดเองทั้งหมด
‪มันใช่เวลามาพูดคำนั้นหรือไง
‪ไหนว่าจะตัดความสัมพันธ์ให้ขาด
‪เพราะงั้นนายถึงได้ขนของ ‪ที่ฉันเคยให้มาไม่ใช่เหรอ
‪โกหกทั้งนั้น ฉันโกหก
‪แค่แกล้งทำเป็นเข้มแข็งไปงั้น
‪ฉันไม่คิดจะเลิกกับเธอหรอกนะ
‪ที่บอกว่าจะคืนของก็เป็นแค่ข้ออ้าง
‪ฉัน ตั้งใจมารั้งเธอไว้
‪ฉันไม่ให้นายรั้งหรอก
‪- วางแล้วไปซะ ‪- เดี๋ยว
‪นี่ยังไม่หมดเลยนะ
‪ถ้าจะคืนของที่เธอเคยให้ ‪ก็ยังเหลืออีกเยอะเลย
‪เธอก็ต้องคืนของที่ฉันให้เหมือนกัน
‪งั้นต้องมาเจอกันสิบครั้ง ‪ไม่สิ สิบครั้งอะไร
‪- ต้องมาเจอกันหลายสิบครั้งเลย ‪- นายขนมาทีเดียวเลยก็ได้นี่นา
‪ถ้าต้องขนคนเดียว เธอจะลำบากนะ
‪รู้ไหมว่ามันหนักแค่ไหนน่ะ
‪เธอบอกให้ฉันกอดมันทุกครั้ง ‪เวลาที่คิดถึงเธอ
‪เจ้าตุ๊กตาหมีที่เธอซื้อให้ ‪ตอนครบรอบ 100 วัน
‪มันตัวใหญ่มาก ฉันเลยเอามาไม่ได้
‪ต้นไม้ที่เธอซื้อให้ตอนฉันได้งาน ‪ก็ยังอยู่ในออฟฟิศ
‪เสื้อคลุมที่เธอซื้อให้ตอนคริสต์มาส ‪ก็ต้องไปเอาที่ร้านซักรีด
‪ถ้าต้องเอามาหมด กล่องนี่คงจะไม่พอ
‪ต้องเรียกบริษัทขนส่งมาแทนแล้ว
‪แล้วนายจะมีรถไว้ทำไม
‪ขนมาทีเดียวแล้วเอาไปให้ที่บ้านฉัน
‪งั้นฉันไปแถวบ้านเธอได้เหรอ
‪คราวก่อนที่ทะเลาะแล้วเลิกกัน
‪เธอบอกไม่ให้ฉันไปแถวบ้านเธอนี่
‪ก็นายบอกว่าต้องคืนของให้ฉันไง
‪ก็อย่างที่นายบอก ‪ฉันจะขนกลับบ้านคนเดียวยังไงไหว
‪ก็ใช่
‪ถ้างั้นฉันขอไปนอนค้างบ้านเธอได้ไหม
‪เราเลิกกันแล้วนะ จะมานอนบ้านอะไรกัน
‪ก็ฉันบอกว่าฉันไม่อยากเลิกกับเธอไง
‪ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันนอนค้าง
‪งั้นเรามาเจอกันใกล้ๆ บ้านเธอ ‪อีกสักสิบครั้งแล้วกัน
‪ฉันจะขนมาให้ทีละกล่องแบบนี้ ‪ทุกครั้งที่เจอกัน
‪ครั้งหน้าที่จะมาเจอกัน
‪ไปที่ร้านต็อกบกกีที่เธอชอบกันไหม
‪ว่าแต่นี่อะไรเหรอ
‪- จำไม่ได้เหรอ ‪- ฉันเคยซื้อของแบบนี้ให้ด้วยเหรอ
‪ตอนที่เราไปเดตที่สวนสนุกครั้งแรก
‪เธอซื้อให้ฉันไง
‪งั้นเหรอ
‪ทำไมนายถึงเก็บของพวกนี้ไว้ล่ะ ‪มันผ่านมานานแล้วนะ
‪ถ้างั้นเราไม่ต้องไปที่ร้านต็อกบกกี
‪แต่ไปเดตที่สวนสนุกแทนดีไหม
‪ฉันจะใส่เจ้านี่อวดคนทั้งวันเลย
‪ถ้างั้น
‪นายรอตรงนี้ ‪อย่าไปไหนจนกว่าฉันจะเลิกงาน
‪แล้วฉันจะลองคิดเรื่องเลิกกันดูอีกที
‪พูดจริงเหรอ
‪ขอบคุณครับ คุณผู้หญิง
‪ตอนที่ฉันเห็นที่คาดผมกระต่ายนั่น
‪ฉันก็คิดว่า ‪"ตอนนั้นก็ดีเหมือนกัน" น่ะ
‪ที่ฉันตั้งใจไว้คือแบบนั้นแหละ
‪"เมื่อก่อนเราเคยรักกันนะ ‪ตอนนี้เราก็รักกันอยู่นะ"
‪เปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาส
‪ฉันเป็นผู้ชายเจ๋งๆ แบบนี้แหละ
‪ฉันมีเรื่องหนึ่งที่สงสัยมากๆ
‪เอ่อ คือว่า…
‪ฉันบอกว่าฉันทิ้งไปหมดแล้วไง
‪ไม่เหลืออะไรเลย ‪ของที่เกี่ยวข้องกับเขา
‪ฉันเคยมีกล้องถ่ายรูปอยู่
‪ตอนไปยางยาง ฉันพกกล้องไปสองสามตัว
‪แต่ตอนนี้กล้องพวกนั้น
‪ไม่ได้อยู่กับฉัน
‪เรียบร้อย
‪เอาล่ะ นี่เป็นสัปดาห์ที่สอง
‪ตอนนี้กระดานโต้คลื่น ‪ก็ใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้ว
‪ผมก็จะเริ่มขั้นตอนต่อไป
‪- สำหรับขั้นตอนต่อไป… ‪- ทำอะไรอยู่
‪- มีคนสั่งกระดานไม้อีกแล้วเหรอ ‪- อือ
‪- สองอันเลยเหรอ ‪- อือ สองอัน
‪จะทำเสร็จทันก่อนกลับโซลเหรอ
‪อือ ผมว่าน่าจะทำเสร็จนะ
‪นี่อะไรน่ะ
‪รูปโพลารอยด์น่ะ ผมลองถ่ายดู
‪- ฉันอยากลองถ่ายบ้าง ‪- รอเดี๋ยวนะ
‪ซวยแล้ว
‪เป็นกล้องตัวนี้น่ะ
‪ถือไว้ก่อนนะ
‪ทำแบบนี้ แล้วถ่ายได้เลย
‪- กดปุ่มนี้เหรอ ‪- อือ
‪- จะถ่ายผมเหรอ ‪- อือ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪เอาล่ะ ทีนี้
‪ก็ดึงฟิล์มออกมาจากตรงนี้
‪แล้วก็เหลือแค่รอ
‪- อ้อ ต้องรอด้วยงั้นเหรอ ‪- อือ
‪งั้นระหว่างรอ ฉันขอถ่ายนี่ด้วย
‪อ้อ กล้องฟิล์มเหรอ
‪มันถ่ายค่อนข้างยาก
‪ก่อนอื่นคุณต้องรู้ค่าความไวแสง
‪ต้องรู้เรื่องความเร็วชัตเตอร์
‪และต้องรู้ความหมายของไดอะแฟรมด้วย
‪แต่ช่างเถอะ มานี่สิ
‪- ดูนะ นี่คือโฟกัส ‪- อือ
‪แล้วก็ปรับโฟกัสด้วยเจ้านี่
‪- มันไม่ค่อยชัดใช่ไหม ‪- อือ
‪คุณหมุนมัน แล้วมองตรงกลาง ‪จะเห็นรูปเป็นสองรูปใช่ไหม
‪พอรูปมาซ้อนกันเป็นรูปเดียว ‪ก็คือโฟกัสแล้วล่ะ
‪ตอนนี้เห็นชัดแล้ว
‪- ชัดแล้วเหรอ ‪- อือ
‪เก่งนะเนี่ย มีพรสวรรค์เลย ฉลาดมาก
‪อย่าชมเฉยๆ สิ
‪จุ๊บเหรอ
‪- อากาศดีมากเลย ‪- ดีจริงๆ
‪กินไหม
‪- ฉันอยากลองขับดู ‪- ลองดูไหม
‪ตรงนี้นะ วางมือตรงนี้ ช้าๆ นะ
‪บิดนะ บิดเลยนะ
‪โอ๊ย เกือบตายแล้ว
‪- ผมปล่อยแล้วนะ ‪- ไม่นะๆ
‪- ไม่นะ อย่าเพิ่งๆ ไม่ได้นะ ‪- ผมปล่อยแล้วนะ
‪ไม่นะ อย่าเพิ่ง
‪ไปกันเลย
‪เอาล่ะ จะถ่ายแล้วนะ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪เท่ๆ หน่อย
‪หนึ่ง สอง สาม
‪เสร็จแล้วเหรอ
‪สวยจังเลย
‪หนึ่ง สอง สาม
‪- เลือดไหลๆ ‪- ตรงไหน
‪- ขี้โม้หรอก ‪- "ขี้โม้" เหรอ
‪(เราแต่งงานกันแล้ว)
‪ปรับโฟกัส ให้ตึกอยู่ซ้อนกัน…
‪- ฉันว่าได้แล้วล่ะ ดูสิ ‪- จริงเหรอ
‪โอเค
‪ไม่เห็นโฟกัสสักนิด
‪แจวอน ออกมาเร็ว
‪ทำไมๆ
‪ทำอะไรเนี่ย ไม่เอานะ
‪อย่าถ่ายสิ หน้าผมบวม
‪เอามือลงหน่อย มองทางนี้แล้วยิ้ม
‪- ยิ้มเหรอ ‪- น่ารักจัง
‪- เดี๋ยวก่อนๆ ‪- ทำไมๆ
‪- จะถ่ายเซลฟี่ด้วยกล้องธรรมดา… ‪- หนึ่ง สอง สาม
‪เหตุผลที่ฉันไม่มีกล้องนั่นแล้ว
‪ก็เพราะมันอยู่กับยัยนั่น อือ
‪ฉันให้เธอไปเอง ‪เพราะเห็นว่าเธอชอบกล้องมาก
‪- มาแล้วเหรอ ‪- แต่นแต๊น
‪ขอบใจนะๆ
‪หือ เป็นไปไม่ได้น่า
‪พี่เขาลำบากแทบแย่ ‪กว่าจะซื้อกล้องนั่นมาได้
‪ให้ของที่ตัวเองเคยใช้ไปเหรอ
‪- นิสัยอย่างพัคแจวอนเนี่ยนะ ‪- ก็นั่นน่ะสิ
‪ขนาดฉันขอร้อง ‪เขายังไม่ให้ฉันยืมกล้องนั่นเลย
‪ถ้าเป็นพัคแจวอนที่เรารู้จัก ‪คงจะซื้อให้ใหม่มากกว่า ใช่ไหม
‪งั้นแปลว่าตอนนี้กล้องพวกนั้น ‪อยู่กับผู้หญิงที่ชื่อยุนซอนอาเหรอ
‪ทั้งสามตัวเลยเหรอ
‪พี่เขาให้เธอไปเฉยๆ ‪ทั้งสามตัวเลยเหรอ
‪คุณพัคแจวอน ‪โรแมนติกได้ไร้ประโยชน์จริงๆ
‪เออใช่ ฉันมันโรแมนติกไร้ประโยชน์ ‪พอใจหรือยัง
‪ไม่รู้แล้ว ยังไงก็เถอะ
‪ฉันอยากรู้มากๆ เลย ‪ว่ายัยนั่นทำยังไงกับกล้องของฉัน
‪แต่ว่าคุณยุนซอนอา ‪คงขายทิ้งไปแล้วล่ะ
‪ขายทิ้งอะไรกันเล่า ขายทิ้ง…
‪ถ้าเกิดยัยนั่นดูการสัมภาษณ์นี้อยู่
‪ฉันอยากบอกคำนี้กับเธอจริงๆ
‪ฉันพูดได้ไหม
‪(หือ)
‪อือ
‪ฉันจะพูดแล้วนะ
‪(อือ ได้สิ)
‪นี่
‪คุณขายกล้องพวกนั้นไปแล้วจริงๆ เหรอ
‪(ถึงยุนซอนอา)
‪ถ้าขายไปแล้วจริงๆ
‪แล้วเอาเงินที่ขายได้ไปทำอะไร
‪ซื้อของอร่อยๆ กินเหรอ ‪เอาไปก๊งเหล้า หรือช็อปปิ้งเหรอ
‪ทำไมถึงทำแบบนั้นกับผม
‪นี่ ทำแบบนั้นไม่ได้สิ ‪เห็นคนอื่นเป็นของเล่นก็ควรมีลิมิต…
‪เฮ้อ บ้าเอ๊ย
‪ทำไมถึงทำแบบนั้นกับผม
‪ตลอดเวลาสองเดือนนั้น ฉันรักเขานะ
‪เฮ้อ จริงๆ เลย
‪แค่นึกถึงก็โมโหเป็นบ้า
‪ถึงทุกอย่างจะเป็นเรื่องโกหก
‪แต่ว่าความรักที่มีให้เขา…
‪นี่
‪ช่วยตามหาเธอให้ทีสิ เธอชื่อยุนซอนอา
‪สวย แต่ใจร้าย
‪โอ๊ย หงุดหงิดจริงๆ โคตรขี้แพ้เลย
‪(สวย แต่ใจร้าย)
‪ตอนนั้นฉันจริงใจจริงๆ
‪แต่ตอนนี้มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ
‪มันเป็นอดีตที่ผ่านไปแล้ว
‪ฉันจะไม่มองย้อนกลับไปดูอดีต
‪ปัจจุบันสำคัญกับฉันที่สุด
‪(บริษัทเอเจนซี่มาร์เก็ตติ้งโอทรี)
‪วันนี้ทิ้งขยะทั่วไปใช่ไหม
‪จะถามฉันทุกวันเลยเหรอ
‪จันทร์ พุธ ศุกร์ ขยะทั่วไป ‪อังคาร พฤหัส ขยะรีไซเคิล
‪วันนี้อยากกินพาสต้าอยู่พอดี ขอบใจนะ
‪นี่ กินข้าวก่อนสิ ยังไม่ได้กินเลย
‪ไม่ล่ะ ‪ฉันจะดูแลผิวที่มีค่าของฉันก่อน
‪รอเดี๋ยวนะ
‪- เส้นสุกหรือยัง ‪- ลองขว้างดูหน่อย
‪เอาล่ะ
‪คงต้องต้มอีกหน่อย
‪ทำอะไรเนี่ย สกปรกจริงๆ
‪นี่คุณครับ ‪นี่เป็นวิธีที่เชฟอิตาลีทำกันนะ
‪ไม่ใช่สักหน่อย ‪ตอนที่ฉันทำงานที่ร้านขายอาหารเส้น…
‪ร้านนั้นทำไม
‪เปล่า ไม่มีอะไร
‪- อยากดื่มไวน์ด้วยไหม ‪- เอาสิ
‪ฉันไม่ได้ชิลล์ไวน์ไว้
‪แช่ตู้เย็นสักแป๊บคงได้มั้ง
‪ก็ใช้น้ำแข็งชิลล์แทนสิ
‪จริงด้วย ในตู้เย็นนี่คืออะไรเหรอ
‪มีของแปลกๆ อยู่ในช่องแช่ไวน์ด้วย
‪นี่มันฟิล์มกล้องถ่ายรูปไม่ใช่เหรอ ‪ใช้แล้วใช่ไหมเนี่ย
‪ทำไมถึงเอามาแช่ตู้เย็นล่ะ
‪เอาล่ะ พอดีเป๊ะเลย
‪- เอาแช่ตู้เย็นทำไมเหรอ ‪- ผมกลัวสีจะเพี้ยน
‪ผมว่าจะเอาไปล้างที่ร้านประจำ ‪ตอนที่กลับโซลน่ะ
‪แช่แบบนั้นแล้วสีจะไม่เพี้ยนเหรอ
‪ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เพี้ยนเลย
‪แต่ก็ดีกว่าเก็บไว้ที่อุณหภูมิห้อง
‪- ทำไม ทึ่งใช่ไหมล่ะ ‪- อือ
‪ตอนผมไม่อยู่ คุณอย่าเอาออกมากินล่ะ
‪ผมจะเอามานับนะ
‪- รู้เหรอมีกี่ม้วน ‪- สิบสาม
‪เอากลับไปใส่ในตู้เย็นทำไมอีก ฮะ
‪- ทำไมๆ ‪- ฉันจะเอาไว้กิน
‪ต้องเก็บให้มันสดใหม่ ถึงจะอร่อย
‪เธอมีกล้องด้วยเหรอ ‪เธอไม่มีกล้องฟิล์มนี่
‪นี่ กระเทียมไหม้หมดแล้ว เททิ้งเถอะ
‪เดี๋ยวๆ
‪เสียดายของจัง
‪มีผู้หญิงอาศัยอยู่กับคังกอนเหรอ
‪ฉันรู้อยู่แล้ว ว่าเขาอยู่กับอีอึนโอ
‪เราเลิกกันก็เพราะหล่อนไง ‪หมายถึงฉันกับคังกอนน่ะ
‪ฉันคิดว่า
‪สักวันพวกเขาคงแต่งงานกันแน่
‪ครับ ทำได้ดีมากครับ
‪- ทำได้ดีมากค่ะ ‪- ทำได้ดีมากครับ
‪จะไปไหนน่ะ
‪จริงสิ ทำความสะอาดบ้านย่านซังอัม ‪ก่อนเข้าอยู่แล้วใช่ไหม
‪- อือ ทำไมเหรอ ‪- ฉันจะไปถ่ายรูปน่ะ
‪- งานพวกนั้นจ้างผู้เชี่ยวชาญ… ‪- รู้แล้วน่า
‪ชอบหาเรื่องใส่ตัวอยู่เรื่อย
‪นี่เป็นฟิล์มที่ถ่ายเมื่อปีก่อน ‪สีน่าจะเพี้ยนไปบ้างนะคะ
‪ครับ แต่ก็มีบางคน ‪ที่ชอบสีแบบนั้นนะครับ
‪ได้เก็บไว้ในตู้เย็นหรือเปล่าครับ
‪ค่ะ
‪เอายังไงดีครับ คุณจะเก็บเป็นไฟล์ ‪หรือให้ผมสแกนให้ดีครับ
‪- ไม่ค่ะ ช่วยอัดเป็นรูปให้หน่อยค่ะ ‪- ทั้งหมดเลยเหรอครับ
‪ค่ะ ทั้งหมด อย่างละใบ
‪โอ้
‪ฉันได้ยินว่าที่นี่อัดรูปดีนี่คะ
‪อะไรนะครับ
‪ก็ครับ เรามีลูกค้า ‪เป็นผู้เชี่ยวชาญหลายคน
‪ต้องรอนานเท่าไรเหรอคะ
‪สวัสดีครับ
‪ครับเถ้าแก่ สวัสดีครับ ‪ผมพัคแจวอนนะครับ
‪อ้อๆ ว่ายังไง ไม่ได้เจอกันนานเลย
‪ทำไมช่วงนี้ไม่มาเลย ‪ไม่ถ่ายกล้องฟิล์มแล้วเหรอ
‪ช่วงนี้ผมไม่ได้ถ่ายกล้องฟิล์มครับ ‪ใช้แต่กล้องดิจิทัล
‪พอดีผมเพิ่งแต่งรูปเสร็จ ‪และอัปขึ้นเว็บฮาร์ดแล้ว
‪จะได้ตอนไหนเหรอครับ
‪เอ่อ วันนี้ผมค่อนข้างยุ่ง
‪ถ้าไม่รีบ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมทำ ‪แล้วให้พนักงานส่งไปให้ที่บริษัทเอง
‪โอเค
‪เสร็จแล้วใช่ไหมคะ
‪จริงด้วยครับ
‪โอ๊ะ คนคนนี้
‪- ผมรู้จักเขานะ ‪- ไม่ใช่นะคะ คุณดูผิดแล้วล่ะค่ะ
‪ไม่นะ พ่อหนุ่มคนนี้ ‪เขาทำงานที่บริษัทสถาปนิกตรงนั้น
‪ไม่ใช่หรอกค่ะ ไม่ใช่เขาค่ะ
‪โธ่
‪- ฉันเก็บเองค่ะ คิดเงินให้หน่อยนะคะ ‪- ครับ
‪ฉันว่าจะไม่พูดเรื่องนี้แล้วนะ
‪แต่ว่ากล้องสามตัว ‪ที่ฉันบอกว่าให้เธอไปน่ะ
‪ฉันไม่ได้ให้เธอหรอก
‪- ฉันเห็นกระเป๋าใบนั้นที่สนามบิน ‪- ไปเถอะ
‪แต่ฉันลืมไป ‪เพราะต้องรีบไปขึ้นเครื่องบิน
‪และคิดว่าไม่เป็นไร ‪เพราะเธอคงคืนให้ตอนกลับมาโซล
‪ได้แล้ว
‪เอาล่ะๆ
‪ในที่สุดวันนี้ก็เป็นวันแรกล่ะ
‪ได้ไม้มาแล้ว
‪ตอนแรกผมคิดว่าจะใช้ไม้บัลซ่า ‪แต่มันแพงมาก
‪ไม้สนภูเขาก็มีตาไม้เยอะ และหนักด้วย
‪ก็เลยตัดสินใจใช้ไม้สนพอโลเนียนี่ล่ะ
‪ตั้งแต่วันนี้
‪ผมจะโชว์ขั้นตอนการทำ ‪กระดานโต้คลื่นให้คุณดู
‪เอาล่ะ วันนี้
‪ผมจะวาดแบบร่างลงไปบนไม้แบบนี้
‪และจะตัดด้วยเลื่อยจิ๊กซอว์นะ
‪เรียบร้อย
‪เอาล่ะ
‪เดี๋ยวคุณจะมาเข้างานแล้ว ‪วันนี้เท่านี้แล้วกัน
‪วันนี้ผมจะติดซี่โครงลงบนฐานนี้นะ
‪เป็นขั้นตอน ‪ขึ้นโครงกระดานโต้คลื่นน่ะ
‪อ้อ จริงสิ
‪ผมยังไม่ได้บอกคุณเลย
‪ตอนนี้ผมกำลังทำกระดานโต้คลื่น ‪ของพวกเราอยู่น่ะ
‪การทำกระดานโต้คลื่นเนี่ย ‪มันอาจจะดูง่ายนะ แต่ยากสุดๆ เลยล่ะ
‪ผมจะทำขั้นตอน ‪การทำขอบกระดานโต้คลื่นนะ
‪ต้องรอสองชั่วโมงเพื่อให้กาวแห้ง
‪พอติดอันหนึ่งแล้วก็ต้องรอสองชั่วโมง
‪เห็นใช่ไหมว่าผมเหนื่อยแค่ไหน
‪รู้ไหมว่าการทำกระดานโต้คลื่น ‪ต้องทุ่มเทสุดๆ เลยนะ
‪แค่อยากให้รู้ไว้น่ะ
‪แต่ที่ต้องแอบทำเวลาที่คุณไม่อยู่นี่ ‪ทำเอาเหนื่อยจริงๆ
‪ไม่รู้เหมือนกัน ‪ว่าคุณจะชอบกระดานโต้คลื่นนี้ไหม
‪แต่ผมก็ตั้งใจทำสุดๆ เลย
‪สำหรับขั้นตอนต่อไป…
‪- ทำอะไรอยู่ ‪- ตรงนี้ ฮะ
‪มีคนสั่งกระดานไม้อีกแล้วเหรอ
‪อือ รอเดี๋ยวนะ
‪เอาล่ะ เราจะเข้าไปข้างในนะ ‪เข้าไปนะครับ
‪เอาล่ะ เดินช้าๆ นะ
‪ทายสิว่าเราอยู่ที่ไหน
‪ที่นี่ที่ไหนน่ะ อะไรเนี่ย
‪ทายสิว่าที่ไหน
‪- นี่โรงไม้คุณนี่ ‪- อือ
‪กลิ่นโรงไม้นี่นา
‪แต่นแต๊น
‪- อะไรเนี่ย ก็ที่โรงไม้นี่ ‪- ใช่
‪- แล้วก็กระดานโต้คลื่น ‪- ใช่ กระดานโต้คลื่น
‪ตอนนี้มีกระดานโต้คลื่นกี่อัน
‪- สองอัน ‪- สองอัน ใช่แล้ว สองอัน
‪แล้วยังไง
‪"แล้วยังไง" เหรอ
‪อ๋อ คุณเรียกฉัน ‪ให้มาช่วยขัดกระดาษทรายเหรอ
‪ไม่ใช่นะ ไม่ใช่แบบนั้น
‪ดูสิ มีกระดานโต้คลื่นกี่อัน ‪สองอันใช่ไหม
‪ทำไมมีสองล่ะ ก็ของคุณกับผม ‪กระดานโต้คลื่นคู่ไง
‪ผมทำเองกับมือ
‪ผมแอบมาทำอย่างยากลำบาก ‪ตอนที่คุณหลับ
‪ก่อนคุณตื่น ก่อนคุณจะมาทำงาน
‪ผมเป็นคนทำเองทั้งหมดอย่างยากลำบาก
‪ทำเองเลย
‪สุดยอด
‪อือ "สุดยอด" เหรอ
‪แค่นั้นเองเหรอ
‪เอ่อ…
‪งั้นตอนนี้ฉันควรทำอะไร
‪เอาล่ะ ตั้งแต่ตอนนี้ ‪เราจะมาวาดรูปลงบนกระดานกัน
‪อันนี้ของคุณ ส่วนอันนี้ของผม
‪- ชอบใช่ไหม ‪- ขอบคุณนะ
‪นี่
‪หลังจากแยกกันที่สนามบิน
‪เธอก็ไม่เคยโทรมา ‪และไม่เคยมาที่นี่ด้วย
‪แต่เรื่องที่ฉันไม่เข้าใจจริงๆ
‪คือวันนั้น
‪วันที่เรานัดมาเจอกันที่นี่
‪เธอส่งข้อความเสียงมาหาฉัน
‪คุณแจวอน ฉันเองนะ
‪ซอนอา
‪ที่ผ่านมาฉันมีความสุขมาก
‪พวกเรา
‪อย่ามาเจอกันอีกเลยนะ
‪กล้องของคุณ ฉันจะเก็บมันไว้นะ
‪ไม่สิ ฉันขโมยมันมาต่างหาก
‪ฉันตั้งใจจะขโมยมันมาตั้งแต่แรก
‪ขอโทษนะ
‪ฉันไม่ได้เล่าให้คยองจุนฟังด้วยซ้ำ ‪แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเล่าหรอก
‪ฉันฟังข้อความเสียงสุดท้ายจากเธอ ‪หลายสิบรอบแล้ว แต่ว่า…
‪มีใครรู้บ้างไหม ‪ว่ามันหมายความว่าอะไร
‪(ถนนชองกเย 2)
‪วันนี้ฉันมาในคอนเซปต์ ‪ลูกสะใภ้ย่านชองดัมน่ะ
‪นี่เป็นความลับสุดยอดเลยนะ
‪ทั้งหมดนี่ไม่มีของล่ะ
‪ไม่มีอะไรเลย ถุงเปล่า
‪บางครั้งฉันก็เอามาเดินถือน่ะ
‪เพราะมันทำให้ฉันอารมณ์ดี
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน