NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
#ROMANTYK
#WOLNY DUCH
#UWIELBIAM JĄ
#SINGIEL Z WYBORU
#W STAŁYM ZWIĄZKU
JESTEŚCIE ZAKOCHANI?
Co zrobić z pamiątkami po osobie, z którą zerwaliśmy?
- Z pamiątkami? - Zatrzymałem nawet bilety kinowe.
Te cenne wspomnienia.
- Przypominają mi o nim. - Torturują mnie.
To największy problem po rozstaniu.
Nie przywiązuję wagi do rzeczy.
Nie zależy mi na rzeczach, ale facet powinien je oddać.
Po co? To tylko rzeczy.
Racja. Możemy po prostu
zachować wspomnienia w sercu.
Uważam tak samo.
TRZY LATA WCZEŚNIEJ
- Zdejmuj go. - Co?
Zerwaliśmy ze sobą, więc z niego wyskakuj.
Znowu to samo.
Zerwanie nie ma nic do rzeczy.
Kupiłam ci ten płaszcz
na wycieczce do Stanów.
Zdejmij go.
Dobra, zdejmę.
- Bluzę też. - Oszalałaś? Zamarznę.
Kupiłam nam dwie do pary. Zdejmuj ją.
Ale to ja kupiłem…
- Zdejmuj ją, już. - Boże.
Bo będziesz o mnie myślał, mając ją na sobie.
- A tego nie chcę. - Przestań.
Buty też zdejmij.
I skarpety.
- Niby dlaczego? - Kupiłam ci je.
- Kiedy mi kupiłaś skarpety? - Razem z tymi w Myszkę Miki.
Serio? Te w uśmiechy też?
Wszystkie miały dziury, kupiłam nowe.
Skarpet nie kupiłaś.
Stopy
są niczym drugie serce.
Proszę. Pewnie zamarzasz.
Nie trzeba.
Specjalnie chodzę boso.
Podobno to zdrowe.
Widziałem waszą kłótnię.
Naprawdę?
W takim razie skorzystam, dziękuję.
Chcesz jeszcze bluzę?
Rety, dziękuję.
- Ta bluza… - Jest z mojego liceum.
- Liceum Daeun? - Tak.
- Drużyna piłkarska? - Drużyna piłkarska?
W Liceum Daeun Jesteśmy pełni energii i pasji
Nieście to przesłanie na cały świat
- Strzelaj, biegnij - Strzelaj, biegnij
- Zdobądź gola - Zdobądź gola
- Biegnij, walcz - Biegnij, walcz
- Dla naszego Daeun - Dla naszego Daeun
- Daeun! - Daeun!
- Miło cię poznać. - Ciebie też.
Nie wierzę, że ją zatrzymałeś. Skończyłeś szkołę w tym roku?
Nie. Pięć lat temu.
Ja sześć. Nadal mam taką w domu.
Od początku wyglądałeś znajomo.
Byłeś bramkarzem?
Nie, był tylko podobny do mnie.
Ja siedziałem na ławce i dopingowałem.
Nie lubiłem się pocić.
Oh Dong-sik, ofensywa, drużyna rocznik 24.
Miło mi cię poznać.
- Świat jest mały. - Cieszę się, że mogłem pomóc.
Zawsze nosisz to przy sobie?
Nie, zdałem dziś egzamin wstępny do policji.
Wyprowadzam się z mieszkania.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Ciekawy dzień. Wyszedłem z mieszkania z rzeczami
i zobaczyłem, jak obrywasz torebką.
Aż zabolało mnie serce.
Pewnie dlatego, że skończyliśmy jedną szkołę.
Zapłaciłem za tę torebkę.
Pobił cię ktoś torbą, którą kupiłeś?
Nie żałowała siły.
Trudno. Takie życie.
To niesamowite, że na siebie wpadliśmy.
Może pójdziemy się czegoś napić?
Pewnie. Ja stawiam.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Wypiliśmy trzy kolejki.
Ale mi tego brakuje.
Upiliśmy się i poszliśmy do naszego starego liceum.
Pograliśmy sobie w nogę bez piłki.
Było super. Nawet się nie spociłem.
Dobrze się bawiłeś po zerwaniu?
Cholera. Mogłam ci też zabrać spodnie.
Skończyłam tę samą szkołę co oni.
A on pewnie teraz patroluje ulice Seulu.
- Ale jestem wściekła. - Jeszcze się spotkamy.
- Przypadkowo, jak wtedy. - Cholerny Kang Geon.
Jesteśmy sobie pisani.
Jeśli się spotkacie, to owszem. Wyjdź za niego.
Co u ciebie?
Nadal mam twoje klapki i bluzę.
Oddam ci je, gdy się spotkamy.
Wyrzuciłam wszystko, co ma z nim jakiś związek.
Nie umiem nic wyrzucić. Na pewno nie obrączki.
Lepiej pozbyć się tych rzeczy.
Lepiej je oddać.
Po co je oddawać? I tak bym wywaliła te klamoty.
- Co za różnica, czy ktoś wyrzuci rzeczy? - To nie ułatwia rozstania?
Znam cię, Kyeong-jun. Bądź szczery.
Nie pojechałeś wtedy do niej, żeby się rozstać.
DWA LATA WCZEŚNIEJ
- Musisz mi przeszkadzać w pracy? - Nie chciałaś się spotkać.
Przecież ze sobą zerwaliśmy.
- Czemu nie odbierasz? - Bo zerwaliśmy.
A co mam zrobić z tymi rzeczami?
Pisałam, żebyś je wyrzucił.
Odpisałem, że nie mogę ich wywalić.
- Dobra, ja to zrobię. - Czekaj. Przepraszam.
To wszystko moja wina.
Teraz to mówisz?
Chciałeś rozstać się jak trzeba.
Dlatego oddajesz mi wszystko, co ci kupiłam?
Kłamałem.
Udawałem, że wszystko jest dobrze.
Nie chciałem zrywać.
Te rzeczy są tylko pretekstem.
Przyjechałem, bo chcę, żebyśmy znów byli razem.
A ja nie chcę.
- Zostaw to i idź. - Nie.
To nie wszystko.
Muszę ci oddać jeszcze sporo rzeczy.
Ty mnie też.
Musimy się spotkać dziesięć razy. Albo więcej.
- Z kilkadziesiąt. - Trzeba było przywieźć wszystko.
Nie uniosłabyś tylu rzeczy.
Wiesz, ile to wszystko waży?
Mówiłaś, żebym go przytulał, gdy za tobą zatęsknię.
Dałaś mi tego misia na setny dzień razem.
Był za duży, żeby go przynieść.
Kwiat, który mi dałaś, nadal rośnie w moim biurze.
Muszę jeszcze odebrać z pralni płaszcz od ciebie.
To wszystko nie zmieści się w jednym pudle.
Musiałbym wynająć dostawczak.
Masz samochód.
Przywieź mi wszystko swoim autem.
Czyli mogę się pojawić w twojej dzielnicy?
W czasie kłótni
mi zabroniłaś.
Musisz mi oddać rzeczy.
Sam mówiłeś, że sama nie dam rady ich zanieść.
Owszem.
W takim razie mogę zostać u ciebie na noc?
Chcesz u mnie spać, mimo że zerwaliśmy?
Nie chcę z tobą zrywać.
Jeśli nie chcesz, żebym został na noc,
możemy spotkać się dziesięć razy pod twoim domem.
Będę za każdym razem przynosił pudło rzeczy.
A może następnym razem
pójdziemy na twoje ulubione tteokbokki?
Co to w ogóle jest?
- Nie pamiętasz? - Ja to kupiłam?
Na naszym pierwszym wspólnym wyjściu
do parku rozrywki.
Serio?
Nadal to masz? To było wieki temu.
No to może zamiast na tteokbokki
pójdziemy do parku rozrywki?
Przez cały dzień nie zdejmę tych uszu.
W takim razie
zaczekaj, aż skończę pracę.
Jeszcze się zastanowię, czy z tobą zrywać.
Serio?
Dziękuję.
Gdy zobaczyłam te uszy,
przypomniało mi się, jak dobrze się z nim bawiłam.
Na tym mi zależało.
„Kochaliśmy się. Nie, nadal się kochamy”.
Zmieniłem kryzys w szansę.
Wiem, dobry jestem.
Chciałbym ją o coś spytać.
Cóż…
Mówiłam, że wszystko wyrzuciłam.
Że nic mi po nim nie zostało.
Miałem aparaty.
Wziąłem je ze sobą do Yangyangu.
Ale teraz
ich nie mam.
No dobra.
Minęły dwa tygodnie.
Deski są już prawie gotowe,
mogę przejść do kolejnego kroku.
- Teraz… - Co robisz?
- Nowe zamówienie na deski? - Tak.
- Na dwie? - Tak, na dwie.
Zdążysz je dokończyć przed powrotem do Seulu?
Myślę, że tak.
Co to?
Polaroidy. Chciałem zrobić kilka zdjęć.
- Też chcę zrobić takie zdjęcia. - Czekaj.
I po niespodziance.
To ten aparat.
Trzymaj.
I zrób zdjęcie.
- Tym przyciskiem? - Tak.
- Robisz mi zdjęcie? - Tak.
Raz, dwa, trzy.
A teraz
musisz wyjąć stąd wkład.
I czekamy.
- Trzeba czekać? - Tak.
No to w tym czasie zrobię zdjęcie tym.
Aparatem na kliszę?
Trudno się nim robi zdjęcia.
Musisz go najpierw wyczuć,
nauczyć się szybkości migawki
i ogarnąć przysłonę.
Mniejsza z tym. Daj mi go.
- Tu jest ostrość. - Dobra.
Możesz ją regulować tym.
- Rozmazane? - Tak.
Przekręć. Na środku zobaczysz dwa obrazy.
- Widzę. - Jeśli się nałożą, zdjęcie będzie ostre.
Teraz widzę wyraźnie.
- Na pewno? - Tak.
Super. Masz do tego dryg. Bystra jesteś.
Daj mi nagrodę.
Chcesz całusa?
- Świetna dziś pogoda. - Super.
Chcesz trochę?
- Teraz ja. - Dobra.
Połóż tu ręce. Zwolnij.
Szybciej? Dobra.
Prawie zleciałem!
- Puszczam. - Nie.
- Jeszcze nie. - Teraz.
Nie.
Jazda!
Uwaga.
Raz, dwa, trzy.
Zapozuj.
Raz, dwa, trzy.
Gotowe?
Ale ładny.
Raz, dwa, trzy.
- Leci mi krew. - Pokaż.
- Żartowałem. - Żartowałeś?
NOWOŻEŃCY
Dostosuj ostrość, żeby budynek…
- Chyba jest ostry. - Na pewno?
Okej.
W ogóle nie jest ostry.
Jae-won! Wyłaź!
Co?
Co ty robisz? Nie kręć mnie.
Cały spuchłem.
Zabierz rękę. Spójrz na mnie. Uśmiech.
- Uśmiech? - Wyglądasz świetnie.
- Czekaj. - Co?
- Nie robi się selfie aparatem… - Raz, dwa. trzy.
Nie mam aparatów…
bo są u niej.
Oddałem jej oba, bo tak się jej podobały.
- Cześć. - Ta-dam.
Dzięki!
Nie rozumiem go.
Natrudził się, żeby znaleźć te aparaty.
I tak po prostu je oddał?
- On? Jae-won? - No właśnie.
Błagałem, żeby mi je pożyczył, ale nic z tego.
Jae-won, jakiego my znamy, kupiłby jej nowy aparat.
Czyli teraz Yoon Seon-a ma te aparaty?
Wszystkie trzy?
Serio dał jej trzy aparaty?
Jae-won jest beznadziejnym romantykiem.
Dobra, może i jestem. Zadowolony?
Nieważne.
Ale chcę wiedzieć, co zrobiła z moimi aparatami.
Jestem pewna, że je sprzedała.
Po co miałaby je sprzedawać?
Jeśli ogląda ten program,
chciałbym jej coś powiedzieć.
Mogę?
CO?
No dobra.
Słuchaj.
JASNE
Powiedz mi.
Naprawdę sprzedałaś moje aparaty?
DO YOON SEON-A
Jeśli je sprzedałaś,
co zrobiłaś z pieniędzmi?
Wydałaś na jedzenie? Na ciuchy? Przepiłaś?
czemu mi to robisz?
Nie można tak się bawić ludźmi…
Jasna cholera.
Czemu mi to zrobiłaś?
Byłam w nim zakochana przez dwa miesiące.
Boże.
Na samą myśl o niej aż się gotuję.
Wszystko było kłamstwem,
ale moja miłość…
Chciałbym…
Proszę, znajdźcie ją. Nazywa się Yoon Seon-a.
Jest ładna, ale wredna.
Boże, co za żałosny frajer.
ŁADNA, ALE WREDNA
Naprawdę go kochałam.
Ale teraz to bez znaczenia.
To już przeszłość.
Nie będę do niej wracać.
Liczy się tu i teraz.
AGENCJA REKLAMOWA O3
Dzisiaj wyrzucamy zmieszane śmieci?
Codziennie o to pytasz.
Zmieszane w dni parzyste, recykling nieparzyste.
Miałam wielką ochotę na makaron. Dzięki.
Zjedz to po obiedzie.
Nie. Najpierw muszę zadbać o cerę.
Zaraz skończę.
- Makaron się ugotował? - Rzucę.
Patrz.
Jeszcze chwila.
Co ty wyprawiasz? Pobrudził się.
Przepraszam bardzo, to metoda włoskich kucharzy.
Nieprawda. Pracowałam w restauracji, w której podawali różne…
Różne co?
Nieważne.
- Chcesz wina? - Jasne.
Nie schłodziłem go.
Włożę je do lodówki.
Wystarczy lód.
Co to jest?
Coś dziwnego leży w szufladzie.
To klisze? Chyba ze zdjęciami.
Czemu je tam wsadziłaś?
Idealnie.
- Po co je chowasz do lodówki? - Żeby kolory nie wyblakły.
Wywołam je w Seulu w studiu, do którego zawsze chodzę.
Lodówka lepiej trzyma kolory?
Trochę się zmienią,
ale mniej niż w temperaturze pokojowej.
- A co? Ciekawi cię to? - Tak.
Nie zjedz ich, gdy mnie nie będzie.
Potem sprawdzę.
- Ile ich jest? - Trzynaście.
Po co je tam chowasz?
- Po co? - Chcę je zjeść.
Świeże są smaczniejsze.
Od kiedy masz aparat analogowy? Nie masz.
Czosnek się spalił. Wywal go.
Czekaj.
Ale strata.
Kang Geon mieszka z kobietą?
No tak. Mieszka z Lee Eun-o.
To przez nią zerwaliśmy.
Myślę,
że z czasem się pobiorą.
No dobrze. Świetna robota.
- Dobra robota. - Dobra robota.
Dokąd idziesz?
Skończyli oczyszczać plac budowy w Sangam-dong?
- Tak, a co? - Chcę porobić zdjęcia.
- Zostaw to specjalistom… - Jasne.
Ciągle szuka kłopotów.
Zrobiłam je ponad rok temu, więc kolory mogły się pozmieniać.
Niektórzy lubią zdjęcia z wyblakłymi kolorami.
Trzymała je pani w lodówce?
Tak.
Mają być w wersji cyfrowej czy je zeskanować?
- Nie, proszę je wywołać. - Wszystkie?
Tak. Każde jeden raz.
Rety.
Podobno jesteście najlepszym studiem fotograficznym.
Słucham?
To prawda, przychodzi do nas dużo profesjonalistów.
Ile to potrwa?
Słucham.
Dzień dobry, mówi Park Jae-won.
Dawno nie rozmawialiśmy.
Co u pana? Zrezygnował pan już z analogów?
Tak, teraz używam tylko aparatów cyfrowych.
Skończyłem retuszować zdjęcia i je przesłałem.
Kiedy mogę odebrać?
Jestem dziś trochę zajęty.
Jeśli to nic pilnego, wyślę jutro do pana kuriera.
Dobrze.
Są już gotowe?
Tak.
Ten facet…
- Znam go. - To pewnie pomyłka.
Na pewno nie. Jest architektem.
To nie on.
Rany.
- Pozbieram. Proszę je nabić na kasę. - Dobrze.
Zamierzałem o tym nie wspominać.
Powiedziałem, że dałem jej trzy aparaty.
Ale to nieprawda.
- Zabrałem je w torbie na lotnisko. - Pa.
Ale w pośpiechu jej zapomniałem.
Nie przejmowałem się tym, bo myślałem, że je odzyskam.
Nagrywa się.
No dobra.
Nadszedł dzień zero.
Przyjechało drewno.
Rozważałem balsę, ale była za droga.
Dąb ma za dużo sęków i jest ciężki.
Dlatego zdecydowałem się na paulownię.
Pokażę ci,
jak zrobić deskę surfingową.
No dobra. Dzisiaj
naszkicuję kształt deski
i wytnę ją wyrzynarką.
Dobrze.
Na dziś koniec.
Zaraz zaczynasz pracę.
Dziś przymocuję żebra do wzmocnienia.
To będzie szkielet deski.
Jeszcze jedno.
Zapomniałem ci powiedzieć.
Robię te deski dla nas.
To nie wydaje się skomplikowane, ale jest naprawdę trudno.
Dziś zajmę się krawędziami.
Klej schnie jakieś dwie godziny.
Muszę czekać dwie godziny na każdą deskę.
Widzisz, jakie to skomplikowane?
Budowa deski wymaga mnóstwa wysiłku.
Tak tylko mówię.
Trudno mi to przed tobą ukrywać.
Nie wiem, czy twoja deska ci się spodoba.
Ale daję z siebie wszystko.
Teraz…
- Co robisz? - Co?
Nowe zamówienie na deski?
Tak. Czekaj.
Wchodzimy. Dobrze.
Powoli.
Zgadnij, gdzie jesteśmy.
No gdzie?
Gdzie jesteśmy?
- W twoim warsztacie. - Tak.
Czuję po zapachu.
Ta-dam.
- Co? Przecież to warsztat. - Owszem.
- I deski. - Deski.
Ile ich widzisz?
- Dwie. - Właśnie, dwie.
Co z tego?
Mam ci pomóc je wyszlifować?
Nie.
No popatrz. Zrobiłem dwie deski.
Czemu dwie? Dla nas. Pasują do siebie.
Zrobiłem je w całości sam.
Gdy spałaś. Zanim się budziłaś
i szłaś do pracy.
Zrobiłem je od zera. Było z nimi sporo roboty.
Sam je zrobiłem.
Niesamowite.
Owszem, niesamowite.
Nic więcej nie powiesz?
Cóż…
Co mam teraz zrobić?
Musimy je pomalować.
Ta jest twoja, a ta moja.
- Nieźle, nie? - Dziękuję!
Rety.
Po moim wylocie nie zadzwoniła
ani nie przyszła w umówione miejsce.
Jednego naprawdę nie rozumiem.
Wieczorem,
gdy mieliśmy się tu spotkać,
zostawiła mi wiadomość.
Jae-won, to ja.
Seon-a.
Miło spędziłam z tobą czas.
Ale
nie powinniśmy się już spotykać.
Zatrzymam aparaty.
W zasadzie to ci je ukradłam.
Od początku zamierzałam to zrobić.
Przepraszam.
Nie mówiłem o tym nawet Kyeong-junowi, bo czym tu się chwalić.
Słuchałem jej wiadomości dziesiątki razy, ale…
Ktoś wie, o co jej chodziło?
CHEONGGYE 2-GA
Zrobiłam się dziś na żonę milionera.
To moja tajemnica.
Wszystkie są puste.
Puściusieńkie.
Czasem sobie z nimi chodzę.
To mi poprawia humor.
Napisy: Małgorzata Fularczyk