ISANG ORIHINAL NA SERYE MULA SA NETFLIX
#ROMANTIKO
#MALAKAS ANG LOOB
#HINAHANGAANG BABAE
#GINUSTONG MAGING SINGLE
#NASA MAHABANG RELASYON
KUMUSTA ANG PAG-IBIG MO?
Ano'ng gagawin mo sa mga alaala pagkatapos ng hiwalayan?
- Mga alaala? - Tinago ko pa nga ang movie ticket stubs.
Kasi mahalaga silang alaala.
- Naaalala ko siya. - Pinahirapan nila ako.
'Yan ang malaking problema sa hiwalayan.
Hindi ako nahuhumaling sa mga gamit.
Hindi ako nahuhumaling sa kanila, pero kukunin ko sila.
Bakit mo kukunin? Mga gamit lang 'yan.
Tama. Itatago lang natin
ang mga magandang alaala sa puso natin.
Ganoon ang nararamdaman ko.
TATLONG TAON NA ANG NAKALIPAS
- Alisin mo 'yan. - Ang alin?
Naghiwalay na tayo. Kaya alisin mo 'yan.
Heto na naman tayo.
Walang kinalaman ang hiwalayan dito.
Ako ang bumili ng coat na suot mo
noong pumunta ako sa US.
Hubarin mo 'yan.
Sige. Huhubarin ko na.
- Ang damit din. - Baliw ka na ba? Malamig ngayon.
Couple shirt natin 'yan. Hubarin mo.
Uy, ako ang bumili--
- Hubarin mo 'yan. - Grabe.
Maiisip mo ako 'pag suot mo 'yan.
- Ayaw ko 'yon. Hubarin mo. - Ano ba.
Hubarin mo rin ang sapatos mo.
Ang medyas din.
- Bakit naman? - Binili ko 'yan para sa'yo.
- Bakit mo'ko binili ng medyas? - Kasama ng Mickey Mouse na medyas ko.
Talaga? 'Yong may smiley din?
May butas 'yong sa'yo, kaya binili kita.
Hindi ang mga medyas.
Ang mga paa
ay parang pangalawang puso.
Isuot mo 'yan. Nilalamig ka na siguro.
Okay lang.
Sinadya kong maglakad ng naka-paa.
Balita ko maganda 'yon.
Nakita ko kayong nag-aaway sa daan ng jokbal
Ah, nakita mo?
Salamat. Isusuot ko na.
Gusto mong isuot 'to?
Grabe. Salamat.
- Teka, ang sweater na 'to… - Galing sa high school ko.
- Daeun High School? - Oo.
- Soccer team? - Soccer team?
Malakas ang loob ng Daeun Maraming enerhiya at damdamin
Ilaganap ang diwa ni Daeun Sa buong mundo
- Tumira, takbo - Tumira, takbo
- Makapuntos - Makapuntos
- Takbo, laban - Takbo, laban
- Para sa ating Daeun - Para sa ating Daeun
- Daeun! - Daeun!
- Masayang makilala ka. - Ako rin.
Wow, grabe mayroon ka pa nito. Nag-graduate ka ngayong taon?
Hindi. May limang taon na.
Anim na taon na'kong graduate. Mayroon din ako nito.
Kaya pala parang pamilyar ka.
Ikaw ba 'yong goalkeeper?
Hindi, kamukha niya lang ako.
Lagi akong nasa bangko bilang cheering squad.
Ayaw kong pinagpapawisan.
Ah Dong-sik, offense, Taon 24.
Ahh. Masayang makilala ka.
- Maliit na mundo. - Masayang makatulong.
Lagi mong dala 'to?
Hindi, nakapasa ako sa police entrance exam ngayon.
Kaya naglilipat ako ng studio.
- Congratulations. Totoo man. - Salamat.
Nakakatuwa. Iiwan ko na ang studio ko kasama ng mga gamit ko
nang makita kita na sinasapak ng bag.
Medyo nalungkot ako.
Siguro kasi alumni tayo.
'Yon ang bag na binili ko sa kanya.
Nabugbog ka na ba ng binili mong bag?
Siguro naghanda siya ng suntok.
Okay lang. Kahit ano pwedeng mangyari sa buhay.
Nagkataon naman na nagkita tayo ngayon.
Bakit 'di tayo uminom?
Tara na. Ako na bibili.
- Salamat. - Sige.
Noong araw na 'yon, nakatatlong rounds kami.
Grabe, na-miss ko 'yon.
Nalasing kami at pumunta sa school noong gabing 'yob.
Naglaro kami ng soccer na walang bola.
Ang saya. Hindi ako pinagpawisan.
Natuwa ka naghiwalay tayo?
Buwisit. Pinahubad ko na rin sana ang pantalon mo.
Kung junior alumni siya ni Geon, alumni ko rin siya.
Nasa patrol siguro siya kung saan man sa Seoul ngayon.
- Buwisit. Naiinis ako. - Magkikita rin kami.
- Nagkataon, gaya ng araw na 'yon. - Naku, Kang Geon.
Tingin ko para tayo sa isa't isa.
Kayo nga, kung magkita kayo ulit. Uy, pakasalanan mo siya.
Kumusta ka na?
Nandito pa rin ang flip-flops mo at sweatshirts.
Ibabalik ko 'pag nagkita tayo.
Tinapon ko mga may kaugnayan sa kanya.
Hindi ako nagtatapon, hayaang matanggal ang singsing.
Mas mabuting itapon na lahat.
Mas maganda kung ibabalik.
Bakit pa ibabalik? Itatapon ko lang din naman.
- Eh, ano kung itapon ng kabila? - 'Di ba nakakatulong 'yan para matapos na?
Uy, kilala kita, Kyeong-jun. Maging totoo ka.
Hindi ka pumunta r'on para tapusin ang relasyon sa kanya.
DALAWANG TAON NA NAKALIPAS
- Gagawin mo 'to nasa trabaho ako? - Pero ayaw mo akong makita.
Naghiwalay na tayo. Ba't ako makikipagkita sa'yo.
- Bakit hindi mo ako sinasagot? - Naghiwalay na tayo.
Eh, ano ang mga ito?
Nag-text ako sa'yo. Itapon mo.
Nag-text ako. Hindi ko sila matatapon.
- Okay. Ako na gagawa. - Sandali/. Pasensiya na.
Kasalanan ko.
Bakit mo 'yan sasabihin ngayon?
Gusto mong tapusin nang maayos.
Kaya mo ba dinala lahat ng binigay ko sa'yo?
Kasinungalingan 'yon.
Nagkukunwari akong okay ako.
Ayaw kong makipaghiwalay.
Dinala ko 'to bilang palusot.
Nandito ako para makipagbalikan.
Ayaw ko na.
- Iwan mo yan at umalis ka na. - Hindi. Heto pa.
Marami pa akong mga gamit na ibabalik sa'yo.
At ganoon din gawin mo.
Kailangan nating magkita ng sampung beses.
- Hindi bababa sa 12 beses. - Sana dinala mo na lahat.
Magiging mabigat sa'yo.
Alam mo ba gaano kabigat 'to?
Sabi mo yakapin ko 'to kapag iniisip kita.
Ang teddy bear sa ika-100 na araw natin.
Masyadong malaki para madala ko.
Ang halaman na binigay mo nasa opisina ko.
Kukunin ko pa sa dry cleaner's ang coat na binigay mo.
Kung iipunin ko, kulang ang kahon.
Kailangan kong mag-renta ng truck.
Gamitin mo ang kotse mo.
Dalhin mo lahat sa lugar ko gamit ang kotse mo.
Pwede akong pumunta sa kapitbahay mo?
Nang nag-away at naghiwalay tayo,
sabi mo sa'kin 'wag akong pumunta.
Sabi mo kailangan mong ibalik.
Gaya ng sabi mo, hindi sila kayang dalhin mag-isa.
Tama ka.
Kung ganoon, pwede akong matulog sa inyo?
Naghiwalay na tayo. Bakit ka makikitulog?
Ayaw kong makipaghiwalay sa'yo.
Kung ayaw mong makitulog ako,
magkita pa tayo ng sampung beses sa bahay mo.
Dadalhin ko ang kahon mo 'pag nagkita tayo, isa-isa lang.
Sa susunod na kita natin,
pwede ba tayong pumunta sa paborito nating tteokbokki?
Ano nga pala 'yan?
- Hindi mo naaalala 'to? - Binili ko ba 'yan sa'yo?
Binili mo 'to noong nagkita tayo sa amusement park
sa unang pagkakataon na magkasama.
Ginawa ko?
Bakit mo tinago lahat 'to? Ang tagal na niyan.
Imbis na pumunta tayo sa tteokbokki.,
mag-date na lang tayo sa amusement park?
Susuot ko 'to maghapon at mangungulit.
Tapos,
maghintay ka rito hanggang matapos ang trabaho.
Pag-iisipan ko ang pakikipaghiwalay sa'yo.
Seryoso ka?
Salamat, ma'am.
Noong nakita ko ang headband na bunny,
Naalala ko gaano ako naging masaya sa kanya.
'Yon ang puntirya ko.
"Mahal namin ang isa't isa. Hindi, mahal pa namin ang isa't isa.
Gawing pagkakataon ang krisis.
Alam mo, magaling ako sa ganoon.
May gusto akong itanong sa kanya.
Ahm…
Sinabi ko na tinapon ko na lahat.
Wala na akong bagay na may kaugnayan sa kanya.
May mga camera ako.
Nagdala ako ng ilan noong pumunta ako sa Yangyang.
Pero wala na sa'kin 'yon
ngayon.
Tama.
Tama. Dalawang linggo na ako.
Halos tapos na ang mga board,
at pupunta na ako sa susunod na step.
- Kaya susunod-- - Ano'ng ginagawa mo?
- May order ka ulit ng kahoy na board? - Oo.
- May dalawa kang order? - Oo. Dalawang board.
Kaya mong tapusin bago ka bumalik sa Seoul?
Oo, kaya ko.
Ano 'yan?
Polaroids. Gusto kong kumuha ng litrato.
- Gusto kong kumuha ng litrato. - Sandali.
Nasira na.
Ito na 'yon.
Sandali.
Gaya nito. Kumuha lang ng litrato.
- Pipindutin ko ang button? - Oo.
- Kukuhaan mo ako ng litrato? - Oo.
Isa, dalawa, tatlo.
At ngayon,
kailangan alisin mo ang film dito.
Hintayin mo lang.
- Ah, kailangan kong mahingtay? - Oo.
Habang naghihintay ako, kukuha rin ako ng litrato nito.
Ang film camera?
Mahirap hawakan 'yan.
Kailangan mong matutunan ang maselan sa camera,
initindihin ang shutter speed,
at alamin ang aperture sa potograpiya.
'di bale na. Halika rito.
- Tingnan mo. Ito ang focus. - Okay.
Pwede mong magamit para ma-adjust ang focus.
- Malabo, 'di ba? - Oo.
Kalasin mo. Makikita mo ang dalawang imahe sa gitna.
- Oo. - 'Pag nagpatong, magpo-focus na 'yan.
Malinaw na.
- Kita mo na? - Oo.
Magaling. Magaling ka riyan. Matalino ka.
Dahil diyan, pakita mo sa'kin.
Isang halik?
- Ang ganda ng panahon ngayon. - Ang ganda.
Gusto mo?
- Subukan ko. - Okay.
Dito. Ilagay mo kamay dito. Dahan-dahan.
Mabilis? Heto na ako.
Muntok na akong mahimatay.
- Bibitawan ko na. - 'Wag.
- 'Wag. 'Wag muna. - Bibitawan ko na.
'Wag. 'Wag muna.
Tara na!
ARA
Okay. Heto na.
Isa, dalawa, tatlo.
Mag pose ka.
Isa, dalawa, tatlo.
Tapos na?
Ang ganda.
Isa, dalawa, tatlo.
- May dugo ako. - Saan?
- Nagsingaling ako. - "Nagsinungaling ako?"
KINASAL NA KAMI
I-adjust mo ang focus, para ang gusali…
- Tingin ko naka-focus na. - Talaga? Tingnan ko.
Wala naman sa focus.
Jae-won! Lumabas ka na riyan!
Ano 'yon?
Ano'ng ginagawa mo? Tigil mo 'yan.
'Wag mo'kong kunan. Ang taba ko.
Ibaba mo kamay mo. Tingin ka rito. Ngiti.
- Ngumiti? - Grabe, ang pogi mo.
- Sandali. - Ano?
- Hindi tayo makapag-selfie ng manual-- - Isa, dalawa, tatlo.
Wala sa'kin ang mga camera…
kasi nandoon sa kanya. Oo.
Binigay ko sa kanya kasi gusto niya 'yon.
- Hi. - Ta-da.
Salamat!
'Di ako naniniwala sa kanya.
Ang dami niyang pinagdaanan para makuha ang camera.
Binigay niya ang camera?
- Jae-won, sa lahat ng tao? - Tama.
Nagmakaawa ako, pero 'di niya ako pinahiram.
Ang Jae-won na kilala natin bibilhan siya ng bago, 'di ba?
Na kay Yoon Seon-a ang mga camera ngayon?
'Yong tatlo?
Binigay niya 'yong tatlo niyang camera?
Hindi naman romantiko si Jae-won.
Sige na. Hindi ako romantiko. Masaya ka na?
Bahala ka. Siya nga pala,
Gusto kong malaman ano'ng ginawa niya sa mga camera ko.
Pero sigurado ako ibenenta na ni Ms. Yoon Seon-a.
Bakit niya naman bebenta 'yon?
Kung nakikita niya ang interview na ito,
May sasabihin ako sa kanya.
Pwede?
Okay.
Heto na.
OKAY, SIGE
Uy.
Ibenenta mo ba ang mga camera ko?
Kung benenta mo,
ano'ng ginawa mo sa pera?
Bumili ka ng pagkain? Uminom ka ba? O nagmili?
Bakit mo 'to ginagawa sa'kin?
'Wag mong gawin 'to' 'Wag mong paglaruan ang taong…
Grabe. Buwisit.
Bakit mo ginawa sa'kin 'yon?
Mahal ko siya noong dalawang buwan.
Grabe. Seryoso.
Naiinis akong maisip siya.
Kasinungalingan lang ang lahat,
pero ang pagmamahal ko sa kanya…
Ibig kong sabihin…
Pwedeng hanapin n'yo siya. Yoon Seon-a pangalan niya.
Maganda siya pero masama.
Talunan. Grabe, kawawa siya.
MAGANDA PERO MASAMA
Tapat ako noon.
Pero hindi na mahalaga 'yon.
Nakalipas na 'yon.
Hindi ko na babalikan ang nakaraan ko.
Ang hinaharap ang mahalaga sa'kin ngayon.
O3 MARKETING AGENCY
Itinapon na ang basura, 'di ba?
Araw-araw mo'kong tinatanong.
Lagi kong nagagawa 'yan.
Gusto kong kumain ng pasta ngayon. Salamat.
Inumin mo pagkatapos kumain. 'Di pa tayo kumain.
Hindi. Unahin ko munang alagaan ang mukha ko.
Sandali lang.
- Lutong-luto ba ang noodles? - Itapon mo.
Tingnan mo.
Kailangan pa nila ng oras.
Ano'ng ginagawa mo? Madumi 'yan.
Ano ka ba. 'Yan ang ginagawa ng Italian chefs.
Hindi, 'di nila ginagawa 'yan. Nagtrabaho ako sa restaurant na may…
Lahat ng uri ng ano?
Wala, 'di bale na.
- Gusto mong wine? - Sige.
Hindi 'to malamig. Ilalagay ko sa ref.
Lagyan mo na lang ng yelo.
Siya nga pala, ano 'tong nasa ref?
May kakaibang bagay sa wine drawer.
Roll films ang mga 'to? Gamit na ang mga 'to, 'di ba?
Bakit mo nilagay doon?
Sige. Kasya na.
- Bakit mo nilalagay sa ref? - Ayaw kong magbago ang kulay.
Ide-develop ko sila sa regular na photo studio sa Seoul 'pag balik ko.
Hindi magbabago ang kulay?
Ahm, medyo magbabago ng kaunti,
pero mas maganda r'on kaysa sa normal na temperatura.
- Bakit? Nakakatuwa 'di ba? - Oo.
'Wag mo silang kainin 'pag wala ako.
Titingnan ko.
- Alam mo kung ilan ang nandoon? - 13.
Bakit mo ibinabalik sa ref?
- Bakit? - Kakainin ko sila.
Masarap sila 'pag sariwa.
May camera ka? Wala kang film camera.
Uy, sunog na ang bawang. Itapon mo na.
Sandali.
Sayang naman.
May kasamang babae si Kang Geon?
Alam ko. Kasama niya si Lee Eun-o.
Naghiwalay kami ni Geon dahil sa kanya.
Tingin ko magpapakasal sila balang araw.
Okay. Magaling.
- Magaling. - Ayos.
Saan ka pupunta?
Natapos na nilang linisin ang gusali sa Sangam-dong?
- Oo. Bakit? - Kukuha ako ng litrato.
- Hayaan mo na ang mga eksperto-- - Sige.
Lagi siyang nahahanap ng gulo.
Kinuha sila may isang taon na, kaya baka nagbago na ang kulay.
'Yong iba gusto nila ang medyo kupas na litrato.
Nilagay mo sila sa ref?
Oo.
Ilalagay mo sa computer files, o i-scan ko para sa'yo.
- Hindi, paki-develop sila. - Lahat?
Oo. Lahat. Isa bawat isa.
Grabe.
Balita ko magaling kang mag-develop ng litrato.
Ano?
Totoo na maraming eksperto ang pumupunta sa studio ko.
Gaano katagal aabutin?
Hello?
Hello, sir. Si Park Jae-won 'to.
Uy, matagal na rin.
Kumusta ka? 'Di ka na gumagamit ng film camera?
Hindi, hindi na. Digital camera na ang gamit ngayon.
Tapos ko nang maayos at ina-upload ko na.
Kailan ako pupunta riyan?
Grabe. Medyo abala ako ngayon.
Kung hindi naman nagmamadali, ipapadala ko bukas.
Okay.
Tapos na lahat?
Oo.
Sandali, ang lalaking 'to…
- Kilala ko siya. - Hindi, nagkakamali ka.
Hindi. Nagtatrabaho siya sa architecture firm.
Hindi. Hindi siya 'to.
Grabe.
- Pupulutin ko sila. Babayaran ko na. - Salamat.
Wala akong planong sabihin 'to.
Sabi ko binigay ko ang tatlong camera.
Hindi ko binigay sa kanya.
- Nakita ko ang camera bag sa airport. - Bye.
Pero nakalimutan ko kasi nagmamadali ako.
At hindi na mahalaga kasi akala ko mababalik ko sila.
Nagre-rekord.
Sige.
Sa wakas Unang Araw.
May kahoy na'ko.
Iniisip kong gamitan ng balsa, pero masyadong mahal.
Makunat ang Oak saka mabigat.
Kaya nagpasya akong gamitin ang paulownia wood.
Simula ngayong araw,
ipapakita ko sa inyo paano gumawa ng surfboard.
Ayos. Ngayon,
gagawa ako ng sketch sa plank,
tapos puputulin ng lagari.
Okay.
Ayos.
Magsisimula na ang trabaho ko, hanggang dito muna.
Ngayong araw, ilalagay ko na ang ribs sa stringer.
Gumagawa ako ng frame na hahawak sa board.
Ah, tama.
Nakalimutan kong sabihin.
Gumagawa ako ng sarili naming boards ngayon.
Alam mo na, mukhang madaling gumawa ng surfboards, pero mahirap.
Gagawin ko ang rails ng surfboard ngayon.
Dalawang oras ang aabutin bago tumigas ang glue.
Kailangan kong maghintay ng dalawang oras bawat isa.
Nakikita mo gaano katigas, 'di ba?
Malaking pagsisikap ang kailangan para makagawa ng isang surfboard.
Para alam mo.
Napakahirap gawin 'to nang hindi mo nalalaman.
Hindi ako sigurado kung magugustuhan mo ang board.
Pero ginagawa ko ang makakaya ko.
Ang susunod--
- Ano'ng ginagawa mo? - Heto-- Ano?
May order ka na naman ng kahoy na boards?
Oo. Sandali.
Pumasok tayo. Heto na.
Sige. Dahan-dahan.
Hulaan mo kung nasaan tayo.
Nasaan tayo? Ano ito?
Nasaan tayo?
- Sa workshop mo. - Oo.
Amoy ng workshop mo.
Ta-da.
- Ano? Workshop mo 'to. - Oo nga.
- At mga surfboards. - Oo, surfboards.
Ilan ang nakikita mo?
- Dalawa. - Oo, may dalawa.
- Eh ano? - "Eh ano?"
Ahh. Gusto mong tulungan kitang pakinisin ang surfboards?
Hindi, hindi 'yon.
Tingnan mo sila. May dalawang surfboards.
Bakit dalawa? Ikaw at ako. Magka-match sila.
Ginawa ko sila sa wala.
Ginawa sila habang tulog ka. At bago ka magising
at pumunta sa trabaho.
Ginawa ko mula umpisa. Ang hirap gawin 'to. Lahat.
Ako mismo gumawa nito.
Hindi kapani-paniwala.
Oo. "Hindi kapani-paniwala."
'Yan lang ba ang masasabi mo? Ahm…
Ano'ng gagawin ko?
Ngayon, magdo-drawing tayo sa surfboards.
Sa'yo 'to. At sa'kin ito.
- Ang husay 'di ba? - Salamat!
Grabe.
Pagkatapos magpaalam sa airport,
hindi siya tumawag o nagpakita rito.
Pero ang hindi ko maintindihan,
noong araw na 'yon, 'yong araw na dapat magkikita kami rito,
may iniwan siyang voice message.
Jae-won, ako 'to.
Seon-a.
Naging masaya ako kasama ka.
Tayo'y
hindi na dapat magkita pa.
Itatago ko ang mga camera.
Hindi. Ninakaw ko sila sa'yo.
'Yon ang plano ko sa simula pa lang.
Patawarin mo'ko.
Hindi ko sinabi 'to kay Kyeong-jun, kasi hindi 'to magandang kuwento.
Pinakinggan ko ang huli niyang mensahe maraming beses, pero…
May nakakaalam ba ano'ng ibig niyang sabihin?
CHEONGGYE 2-GA
Nabihis ako na parang asawa ng milyonaryo.
Sekreto lang 'to.
Walang laman ang mga 'to.
Wala. Walang laman ang mga 'to.
Dinadala ko sila minsan.
Pinapasaya ako nito.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Rose Hernandez