‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(#โรแมนติก)
‪(#รักอิสระ)
‪(#เกิร์ลครัช)
‪(#สมัครใจโสด)
‪(#คบกันมานาน)
‪(ความรักของคุณเป็นอย่างไร)
‪(เพลง "คิสมี คิสมี" โดย บีเทิลจูซ)
‪(วงดนตรีร็อกสี่คน รวมวงในปี 1962 ‪ที่เมืองลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ)
‪เขาบอกว่าฝนจะตกจริงเหรอ
‪อือ วันนี้เขาว่าฝนจะตก
‪ฉันว่าไม่น่าจะตกนะ
‪ถึงไม่ตกก็ไม่เป็นไรหรอก
‪(เป็นวงดนตรีที่มีความเป็นศิลปะ ‪และมีความเป็นสมัยนิยม)
‪มานี่เร็ว
‪(พวกเขายังคงเป็นแรงบันดาลใจ ‪ให้กับผู้คนจำนวนมากจวบจนปัจจุบัน)
‪(ในส่วนของเพลง "คิสมี คิสมี" นั้น)
‪(พูดถึงความรักอย่างเปิดเผย ‪ซึ่งแตกต่างจากเพลงอื่นๆ ของพวกเขา)
‪(มีนักดนตรีในเกาหลีหลายคน ‪นำเพลงนี้มาขับร้องใหม่)
‪- รู้อะไรไหม ‪- อือ
‪ทำไมผมถึงอยากมองอย่างอื่น ‪ที่ไม่ใช่หนังสือนะ
‪ก็ฉันมีอะไรให้มองเยอะน่ะสิ
‪อันนี้หมายความว่าอะไรเหรอ
‪แค่เห็นว่ามันสวยดีน่ะ
‪ความหมายก็คือตอนนี้ ‪ฉันจะไม่หาความหมายอะไรทั้งนั้นแล้ว
‪ความหมายคือไม่มีความหมาย
‪- ผมชอบแบบนั้นนะ ‪- ทำไมถึงชอบล่ะ
‪ก็แค่ชอบเฉยๆ
‪ทั้งสไตล์ของคุณ นิสัย
‪ก็แค่ชอบทุกอย่างของคุณ ‪ตั้งแต่หัวจรดเท้า
‪ฝนตกแล้ว
‪เห็นไหม ผมบอกแล้วว่าวันนี้ฝนจะตก
‪- ใช่ไหมล่ะ ‪- อือ
‪ผมพูดถูกใช่ไหม ผมบอกแล้วไง
‪- ไปกันเถอะ ‪- ฮะ นี่ ไปไหนๆ
‪จะไปไหนน่ะ
‪นี่ อันตรายนะ
‪มาเร็วสิ แจวอน
‪นี่ ยุนซอนอา
‪นี่ รอผมก่อนสิ
‪- นี่ ‪- ฝนตกล่ะ
‪ยุนซอนอา รอด้วยสิ
‪- ว้าว สดชื่นจัง ‪- ใช่ไหมล่ะ
‪วันนั้นเป็นครั้งแรกในชีวิต ‪ที่ฉันไม่รู้สึกเจ็บใจ
‪กับการไม่มีร่ม
‪ฉันกลับรู้สึกดีด้วยซ้ำที่ไม่มีมัน
‪- จะอยู่ที่นี่แค่หนึ่งเดือนใช่ไหม ‪- อือ
‪ผมทำเรื่องลาพักร้อนมาหนึ่งเดือนน่ะ ‪ทำไมเหรอ
‪ถ้าเกิดว่าคุณลาพักร้อนต่ออีกเดือน ‪จะโดนไล่ออกไหม
‪ทำไม
‪ผมลาอีกเดือนดีไหม
‪ถ้าเกิดโดนไล่ออก
‪ค่อยกลับไปทำที่บริษัทเก่าก็ได้
‪ถ้าผมทำเรื่องลาพักร้อนอีกเดือน
‪คุณจะแต่งงานกับผมไหม
‪นี่พูดจริงเหรอ
‪อือ
‪มีทั้งเจ้าบ่าว เจ้าสาวแล้ว
‪มีบ้านให้อยู่ด้วยกันแล้วด้วย ‪และเราก็ชอบพอกันอยู่
‪พวกคำว่า "ไม่ได้ ลังเล"
‪ไหนบอกว่าลบออกไปหมดแล้วไง
‪ใช่ ฉันลบออกไปแล้ว
‪งานแต่งคงสนุกน่าดูเลย
‪เนอะ น่าสนุกล่ะสิ
‪มาแต่งงานกันเถอะ ‪จัดงานขำๆ แค่เราสองคน
‪- แต่งงานกันนะ ‪- เอาสิ
‪ว่าแต่คุณจะขอฉันแต่งงานแค่นี้เหรอ
‪ขอแต่งงานเหรอ
‪ฉันมีความฝันอยู่อย่างหนึ่ง
‪พูดอีกทีซิ ว่ายังไงนะ
‪สมัยนี้ยังมีโทรศัพท์สาธารณะอยู่เหรอ
‪เขาไม่มีโทรศัพท์มือถือหรือไง
‪ขนลุกซู่เลยแฮะ
‪ขอแต่งงานน่ะเหรอ ขอแล้วสิ อือ
‪(เพลง "ฉันคนนี้เป็นยังไง" ‪โดย ยูรีซังจา)
‪(รวมวงกันในปี 1996)
‪(วงดูโอ้ชายที่ได้รับความรักมานาน ‪และขับร้องเพลงบัลลาดแสนไพเราะ)
‪(เพลงนี้เป็นเพลงในอัลบั้มพิเศษ ‪ของพวกเขาที่ถูกปล่อยในปี 2005)
‪(ซึ่งนำทำนองเพลง "กะพริบ ระยิบระยับ ‪เจ้าดาวดวงน้อย" ของโมทซาร์ทมาใช้)
‪ช่างเป็นเรื่องแปลกจริงๆ
‪วันทั้งวันฉันเฝ้ามองแต่เธอ
‪- ที่ฉันเป็นแบบนี้ ‪- อะไรเหรอๆ
‪- ฉันบ้าไปแล้วหรือเปล่า ‪- อะไรเล่า
‪พอคิดแล้ว ฉันก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง
‪ช่างเป็นเรื่องน่าทึ่งเหลือเกิน
‪เธอโผล่เข้ามาอยู่ในใจฉัน
‪โดยไม่เคาะประตูหัวใจฉันเลย
‪และวิ่งเล่นเสียงดังไปทั่ว
‪- บ้าไหมเนี่ย ‪- ทำเอาฉันหัวใจเต้นรัว
‪ฉันไม่สามารถสลัดเธอ
‪ออกจากความคิดได้เลย
‪เธอพอจะแบ่งสักห้องในหัวใจ
‪เอาไว้ขังฉันได้ไหม
‪คิดว่าฉันคนนี้เป็นยังไง
‪- จะถ่ายแล้วนะ ‪- อือ
‪ถ่ายแล้วล่ะ
‪เอาล่ะครับ ตั้งแต่บัดนี้
‪พิธีสมรสระหว่างยุนซอนอา ‪และพัคแจวอนจะเริ่มแล้วนะครับ
‪อย่าสิๆ
‪เจ้าสาวยุนซอนอา สัญญาว่า ‪จะรักพัคแจวอนไปชั่วนิรันดร์ไหมครับ
‪ค่ะ
‪เจ้าบ่าวพัคแจวอน สัญญาว่า ‪จะรักยุนซอนอาไปชั่วนิรันดร์ไหมคะ
‪ครับ
‪สัญญาว่าจะอยู่ด้วยกัน
‪ไปจนแก่เฒ่าไหมครับ
‪ค่ะ
‪จะสัญญาว่า ไม่ว่าฝนหรือหิมะจะตก ‪หรือลมจะพัดก็จะอยู่ด้วยกัน…
‪ไม่ใช่สิ
‪จะสัญญาว่า ไม่ว่าฝนหรือหิมะจะตก ‪หรือลมจะพัด
‪ก็จะไม่จากกัน ‪ชั่วนิรันดร์หรือไม่ครับ
‪ค่ะ
‪- โอ๊ย พอได้แล้ว ‪- ทำไมๆ
‪ขอจบพิธีสมรสแต่เพียงเท่านี้นะคะ
‪ไม่นะๆ ยังไม่จบสักหน่อย
‪นี่ไง
‪ห้ามถอดตลอดชีวิตนะ
‪(หัวหน้าทีม พัคแจวอน)
‪เพราะงั้นฉันถึงได้ยิ่งโกรธเธอ
‪เธอจะทำยังไงกับแหวนวงนั้นนะ
‪คงทิ้งไปแล้วใช่ไหม
‪ใช่แล้ว ฉันทิ้งไปแล้ว
‪ในทางมนุษยธรรม ‪เมื่อเลิกกันแล้วก็ควรคืนแหวนสิ
‪คืนแล้วยังไง จะให้ผู้หญิงคนอื่นเหรอ
‪อะไร เห็นฉันเป็นพวกขี้งกหรือไง
‪เป็นผู้หญิงที่เข้าใจยากจริงๆ
‪แล้วจะจัดงานแต่งกันทำไม ‪ในเมื่อจะเลิกกันอยู่ดี
‪- นั่นสิ ‪- รอเดี๋ยวนะ
‪พอดีฉันเขียนแผนงานอยู่ ‪ค่อนข้างยุ่งน่ะ
‪เธอไม่ได้มีแผนว่าจะเลิกกันแน่ๆ
‪เขายังอยากตีความในแง่ดีอยู่สินะ
‪การแต่งงานนั้นไม่มีผลทางกฎหมายนี่
‪- ฉันอยากให้เขาลืมไปซะ ‪- ใช่แล้ว ลืมไปเถอะ
‪- มันใช่เวลามาพูดเรื่องกฎหมายเหรอ ‪- ฉันเข้าใจเขานะ
‪เพราะว่ามันไม่มีผลทางกฎหมาย
‪เขาเลยยิ่งจิตใจว้าวุ่น ‪ไปกันใหญ่น่ะสิ
‪คิดให้ง่ายๆ เถอะ
‪พวกเขาอยู่ด้วยกันที่รถแคมป์ปิ้ง ‪แค่สองเดือนเองนะ
‪สองเดือนนี่สั้นเหรอ
‪ชีวิตมันยาวนะ สองเดือนสั้นจะตาย
‪ฉันว่ามันไม่ใช่ความสัมพันธ์ ‪ที่ต้องเอามาคิดถึงตลอดขนาดนั้น
‪เฮ้ย ช่างเถอะ ไม่ต้องเลย
‪ทุกคนเก่งเหลือเกิน ‪ก็ไม่ใช่ปัญหาของตัวเองนี่
‪ถามเฉยๆ นะ ‪ตอนอยู่ด้วยกันมีอะไรหายไปบ้างไหม
‪ทำไมจู่ๆ ถามแบบนั้น
‪ฉันเพิ่งคิดขึ้นมาได้น่ะ
‪เป้าหมายของเธอ ‪อาจจะไม่ใช่ผู้ชายก็ได้
‪ถ้าไม่ใช่ฉัน แล้วอะไร
‪ก็แบบว่า…
‪เธออาจเข้าหาด้วยจุดประสงค์บางอย่าง ‪ตั้งแต่แรกหรือเปล่า
‪อยู่ๆ ฉันก็คิดแบบนั้นขึ้นมาน่ะ
‪อย่างเช่น พัคแจวอนมีคางคกทอง ‪หนักหนึ่งนยังอยู่
‪ตีเป็นเงินเท่าไรเหรอ
‪ฉันมีค่าน้อยกว่าทองหนึ่งนยังหรือไง ‪เห็นฉันเป็นคนยังไงเนี่ย
‪ขอโทษทีนะ ‪พอดีเพื่อนฉันไม่ค่อยเต็มน่ะ
‪เขาเป็นนักเขียน ‪เลยมีจินตนาการล้ำเลิศไง
‪ไม่นะๆ มันเป็นไปได้
‪เธอจะต้องเข้าหาเขาเพราะอยากได้ ‪อะไรบางอย่าง แล้วก็ขโมยมันไป
‪พอทำสำเร็จ ก็ไม่ต้องคบต่อไง
‪บอกว่าเป็นนักเขียนนิยาย ‪เขามีความสามารถจริงไหมเนี่ย
‪เขาเดบิวต์ในนิตยสารรายไตรมาสเลยนะ
‪จินตนาการห่วยแตกขนาดนี้ ‪เอาไปทำมาหากินได้ยังไง
‪พูดมาตรงๆ เถอะ มีอะไรหายไปไหม
‪ไม่มี
‪ไม่มีจริงๆ นะ
‪เขาไม่มีอะไรเลย ‪แล้วเธอเข้าหาเขาทำไมนะ
‪ขอเห็นหน้าหมอนั่นหน่อยเถอะ ‪หน้าตาเขาเป็นยังไง
‪ให้ตายเถอะ ไม่ชอบเลยจริงๆ
‪บอกให้หมอนั่นมาเจอฉันก่อนเถอะ
‪ฉันเนี่ย มาเจอฉันก่อน
‪ฉันมีลางสังหรณ์เลยนะ ‪ว่าพัคแจวอนมีอะไรหายไป
‪ยุนซอนอาขโมยของของเขาไปแน่นอน
‪ยุนซอนอาอยากได้มัน ‪ถึงได้เข้าหาพัคแจวอน
‪เขาคงไม่อยากยอมรับ
‪ว่าเธอแสร้งมีใจให้เขา ‪เพราะของชิ้นนั้น
‪ก็มีเรื่องแบบนั้นอยู่นี่
‪คำพูดของสาววัย 20 ที่เข้าหา ‪ชายแก่วัย 80 ที่มีทรัพย์สินมากมาย
‪"ฉันรักคุณค่ะ ฉันรักคุณมาก
‪และอยากมีลูกกับคุณค่ะ"
‪(หงุดหงิด)
‪และเขาก็อยากเชื่อว่าเธอจริงใจ
‪อะไรแบบนั้นน่ะ
‪- พูดถูกเลย ‪- นี่…
‪พอเลย
‪นี่ ปิดกล้องเลย ‪ฉัน โอ๊ย การสัมภาษณ์นี้…
‪ไม่สิ ฉันทำต่อไม่ได้แล้ว ไม่เอาแล้ว
‪ไม่ทำแล้ว
‪(งอนแล้ว)
‪นี่ แต่ว่าไม่ใช่จริงๆ นะ ‪ไม่ใช่นะเว้ย
‪ยัยนั่นชอบฉันจริงๆ
‪เธอไฟแรงและจริงใจโดยไม่มีอะไรมากั้น
‪ชอบฉันมาก จนฉันคิดว่า ‪เธอคงรักฉันมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว
‪ยัยนั่นน่ะ ‪เป็นคนที่ไม่รู้จักคำว่าพอดีเลย
‪ชอบฉันมาก จนฉันแทบไม่รู้ว่า ‪เธอจะชอบฉันกว่านี้ได้ยังไง
‪เวรเอ๊ย พวกนายไม่รู้อะไรสักหน่อย
‪- ขอเบียร์เพิ่มสองขวดสิ ‪- เบียร์สองขวดเหรอ โอเค
‪(กระดานโต้คลื่น บิน ‪และร้านเส้นๆ ของรารา)
‪- เอ้อ ซอน ‪- อือ
‪- ทิ้งเศษอาหารด้วยนะ ‪- อือ ได้สิ
‪- เบียร์สองขวดได้แล้วจ้า ‪- ขอบใจ
‪- ขอให้สนุกนะ ‪- อือ
‪ไปทิ้งมาแล้วเหรอ แล้วถังขยะล่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪- ไม่รู้เหรอ ‪- อือ
‪ทิ้งไปด้วยหรือเปล่าเนี่ย
‪- แน่นอนสิ ‪- ไม่จริงสักหน่อย
‪- จริงเหรอ ‪- พี่ ฉันไม่ดีเหมือนแต่ก่อนนะ
‪- เดี๋ยวสิ ‪- เอามาให้ฉันเลย
‪- ทำแล้วเหรอ ‪- อือ
‪- ไปกัน ‪- นี่ฉันยิ้มแล้วนะ
‪- เปลี่ยนไปเยอะ ‪- เสียใจล่ะสิที่แต่งงาน
‪นี่ อะไรเนี่ย
‪- บอกไปสิว่าจะกลับแล้ว ‪- ซอนอา มาดื่มด้วยกันสิ
‪- มานั่งเร็ว ‪- มาดื่มกัน
‪- ไม่ได้ ฉันจะกลับบ้านแล้ว ‪- หา
‪- ทำไม ‪- บ้านเหรอ หมายถึงที่พักน่ะเหรอ
‪อือ พัคแจวอนต้องไปกับฉันด้วย
‪หา สองคนนัดจะไปไหนกันเหรอ
‪- อือ ผม… ‪- ก็บอกว่าจะกลับบ้านไง
‪ฉันพักอยู่ที่รถแคมป์ปิ้งกับแจวอน
‪- จริงเหรอ ‪- อยู่ด้วยกันเหรอ
‪อือ เราสองคนอยู่ด้วยกัน
‪พวกเราอยู่ด้วยกัน ‪น่าจะหนึ่งเดือนได้แล้วไหม
‪- เกือบจะหนึ่งเดือนแล้วล่ะ ‪- ว่าไงนะ
‪- อะไรเนี่ย ‪- หนึ่งเดือนเหรอ
‪บ้าไปแล้ว
‪พูดจริงเหรอเนี่ย
‪เราแต่งงานกันแล้วด้วย
‪- ว่าไงนะ ‪- แต่งงานเหรอ
‪- เป็นไปไม่ได้ ‪- ไม่ใช่นะ คือว่า…
‪- เรื่องมันก็คือว่า… ‪- บ้าไปแล้ว
‪ใช่แล้ว เราแต่งงานกันแล้ว
‪- แต่ว่ามันไม่ใช่… ‪- เพราะงั้นทุกคนรู้ไว้ด้วย
‪ว่าพัคแจวอนเป็นของฉัน
‪- ต้องแสดงความยินดีใช่ไหม ‪- ใช่ๆ
‪- ยินดีด้วยนะ ‪- ยินดีด้วยนะ
‪ทำไมคุณถึงพูดออกมาต่อหน้าคนอื่น ‪ว่าเราอยู่ด้วยกันได้ง่ายๆ นะ
‪ก็มันจริงนี่
‪ฉันนอนที่นั่น ‪มาตลอดสามอาทิตย์เชียวนะ
‪ถึงอย่างนั้นก็เถอะ คุณไม่อายเลยเหรอ
‪ไม่อายเลยสักนิด ‪ฉันสามารถบอกคนทั้งโลกได้เลย
‪คุณจะบอกคนทั้งโลกได้ยังไงล่ะ
‪- เราอยู่ด้วยกันค่ะ แต่งงานกันแล้ว ‪- นี่ๆ ไม่เอาน่า
‪เราอยู่ด้วยกันค่ะ ‪เราแต่งงานกันแล้วค่ะ
‪เดี๋ยวสิ
‪ยินดีด้วยนะ
‪พวกเราอยู่ด้วยกันค่ะ ‪เราแต่งงานกันแล้วค่ะ
‪นี่ พอได้แล้ว ผมอายนะ
‪คุณนี่จริงๆ เลย
‪พวกเราอยู่ด้วยกันครับ ‪พวกเราแต่งงานกันแล้ว
‪ให้ตายเถอะ เขินจังเลย
‪ว้าว อากาศดีจริงๆ
‪- สดชื่นใช่ไหม ‪- อือ
‪สนุกจัง
‪- ซอนอา ตามมาเร็ว ‪- รอด้วยสิ
‪(ทางลาด ‪จุดพัก 150 เมตร)
‪แจวอน สู้ๆ นะ
‪สู้ๆ ฉันไปก่อนนะ
‪อย่าเพิ่งไป รอด้วยสิ
‪โลกของยุนซอนอานั้นอยู่ที่ไหน
‪และดาวอังคารของยุนซอน…
‪อะไรน่ะ เฮ้ย อะไรเนี่ย
‪นี่มันอะไรกัน
‪ผมไม่ชอบนะ
‪น่ารักมากเลยใช่ไหม สวยจังเลย
‪- อาหารมาแล้ว ‪- เยี่ยมเลย
‪- อะไรเนี่ย ‪- อะไรกัน
‪ทำไมแจวอนถึงได้ชามใหญ่แบบนั้น
‪- นั่นสิ ‪- กินเยอะๆ นะแจวอน
‪ฉันให้หอยแครงเพิ่มเป็นพิเศษเลย
‪ทำไมถึงให้หอยแครงผมเยอะขนาดนี้เนี่ย
‪ผมชอบกินหอยแครงจริงๆ นะ
‪อร่อยไหม
‪น้ำซุปนี่ แตกต่างมาก
‪พวกเราชอบกันจริงๆ นะ
‪เธอไม่ได้เข้าหาฉัน ‪เพราะว่ามีจุดประสงค์อะไรจริงๆ
‪ทั้งหมดนี้เป็นเพราะ…
‪เจ้าหมอนั่น เพราะเจ้าคยองจุนเลย
‪อือ ฉันคือชเวคยองจุนเอง
‪ถ้าเขาจัดการเรื่องบริษัทให้ดี ‪ฉันก็คงไม่ต้องรีบกลับมาโซล…
‪ก็ลาพักร้อนไว้หนึ่งเดือน ‪แล้วจะไปเที่ยวเล่นสองเดือนได้เหรอ
‪เห็นบริษัทเป็นของเล่นเหรอ
‪เงื่อนไขที่ประธานบริษัทนี้ ‪เสนอให้ตอนที่ทาบทามฉัน
‪ก็คือลาพักร้อนหนึ่งเดือนนะ
‪ก็ใช่ไง หนึ่งเดือนไง หนึ่งเดือน
‪ครบเดือนแล้วแต่ยังไม่มา
‪ผมก็เลยก่อเรื่องลงไป ‪โดยไม่มีทางเลือกไง
‪เพราะผมไม่ใช่คนเก่งแบบพี่
‪แล้วเวลาให้สัมภาษณ์ถึงผม ‪ก็พูดให้มันเบาๆ หน่อย
‪ได้ยินหมดแล้วเนี่ย
‪ให้ตายเถอะ
‪ทำไมเอาแต่โทรมาอยู่เรื่อย ‪ก็บอกว่ากำลังไปไง
‪รู้แล้ว ฉันจะกลับไปจัดการเอง
‪อันดับแรกนายไม่ต้องทำอะไร ‪อยู่เฉยๆ ซะ
‪แล้วบอกพ่อฉันด้วย
‪ถ้าถึงแล้ว ฉันจะไปจัดการ ‪ที่สำนักงานเขตทันที
‪ใช่ไง เราไม่ได้ทำอะไรผิดทางกฎหมาย
‪เพราะงั้นไม่ต้องห่วง ‪ต้องให้พูดกี่รอบ
‪แล้วฉันส่งกระดานโต้คลื่นไป ‪นายรับให้ด้วยล่ะ อือ
‪แจวอน
‪ซอนอา โทษทีนะ
‪พอดีผมมีเรื่องด่วนที่โซล
‪- คุณจำเบอร์ผมได้หรือยัง ‪- อือ
‪ถ้าเกิดคุณความจำไม่ดี ลืมเบอร์ผม ‪คุณเอาเบอร์ผมไว้ที่ไหน
‪- อยู่นี่ ‪- ถ้าทำเจ้านี่หายล่ะ
‪- ไม่ทำหายหรอก ‪- สมมติว่าทำหายขึ้นมาล่ะ
‪เราตกลงกันว่า ‪จะไปเจอที่ไหน เมื่อไหร่
‪ชองกเยชอน ทางเดินก้อนหินที่สาม ‪วันเสาร์สุดท้ายเดือนนี้ สี่ทุ่ม
‪ห้ามลืมเรื่องนั้นด้วยนะ
‪ขอโทษนะครับ ช่วยเลื่อนรถหน่อยสิครับ
‪ครับๆ ขอโทษด้วยครับ ‪จะรีบเลื่อนนะครับ ขอโทษครับ
‪ผมถึงบอกให้คุณซื้อโทรศัพท์มือถือไง
‪ทำไมถึงเอาแต่ยืมโทรศัพท์พี่บิน
‪พอกลับโซล ถ้าฉันเปิดเบอร์แล้ว ‪จะโทรหาคุณก่อนเลย
‪- รีบไปเถอะ ‪- เข้าใจแล้ว
‪- ผมไปนะ ‪- อือ
‪- ผมไปจริงๆ นะ ‪- อือ
‪- ไปนะ ‪- อือ ไปเถอะ
‪- ไปเถอะ ‪- คุณรีบกลับเถอะ
‪อือ ไปเถอะ
‪อือ รีบไปเถอะ
‪นั่นเป็นจุดจบของเรา
‪จบตลอดกาล
‪เราสัญญาว่าจะมาเจอกันที่โซลแท้ๆ
‪แต่ก็จบลงตรงนั้น
‪จริงๆ แล้วเราตั้งใจว่า ‪จะกลับมาโซลด้วยกัน
‪แต่เพราะเจ้าคยองจุน
‪- หัวหน้าทีมจะไปไหนครับ ‪- ไม่รู้
‪ทำไมถึงไม่รู้ล่ะ แล้วอันนี้…
‪โอ๊ย ช่วยทิ้งมันไปสักทีได้ไหม ‪ถือไปถือมาทำไมอยู่ได้
‪- จะทิ้งทำไมเล่า ‪- ก็บอกว่าไม่ใช้อันนั้นแล้วไง
‪ทำงานไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ ไอ้บ้านี่
‪เขาทำฉันอารมณ์เสียจริงๆ
‪พี่ มานี่หน่อย
‪พี่ โธ่เอ๊ย
‪- จะเปลี่ยนแบบจริงเหรอ ‪- ก็เปลี่ยนไง
‪- เปลี่ยนไม่ได้นะ ‪- ทำไมไม่ได้
‪- ดูนะ ‪- ฉันเป็นหัวหน้าทีม…
‪โอ้ ท่านประธาน มาแล้วเหรอครับ
‪ผมจะเปิดประตูให้นะครับ
‪แกมานี่เลย
‪(สถาปัตยกรรมและผู้คน)
‪สวัสดีค่ะ
‪(หัวหน้าทีม)
‪บ้านเดี่ยวย่านบูอัม
‪ใครอนุญาตให้แกเปลี่ยนแบบตามใจชอบ
‪บริษัทนี้เป็นของแกเหรอ
‪ตั้งใจจะทำให้ ‪บริษัทพ่อตัวเองเจ๊งหรือไง
‪- ท่านประธานครับ ‪- ไอ้ลูกคนนี้
‪ไม่ใช่ "ไอ้ลูกคนนี้" ‪แต่เป็นหัวหน้าทีมพัคแจวอนครับ
‪ปิดประตูแล้วครับ ลุงเขย
‪ตะคอกได้ตามใจ ‪หรือจะอัดเขาเลยก็ได้ครับ
‪แกเปลี่ยนแบบมากี่ครั้งแล้ว
‪จนตอนนี้แกก็ยังไม่เริ่มงาน ‪และไม่ได้ทำสัญญากับผู้รับเหมาเลย
‪ดูนะครับ ‪ทางฝั่งนี้จะมองเห็นภูเขาบุกอักซาน
‪บันไดก็ควรอยู่ฝั่งนี้
‪จะได้มองเห็นวิว ‪ตอนเดินขึ้นลงไม่ใช่เหรอครับ
‪ที่ห้องนั่งเล่นชั้นสอง ‪ก็มองเห็นภูเขาบุกอักซานได้ชัดแจ๋ว
‪เราได้เช็กกันอีกรอบแล้วครับ ‪ท่านประธาน
‪ลูกค้าเขาก็ชอบแบบบ้านตอนนี้แล้วนี่
‪ก็เขาไม่รู้ว่ามีแบบที่ดีกว่าไงครับ
‪เขาดูโมเดลไม่เป็น ‪พวกเราที่ดูเป็นก็ต้องบอกเขาสิครับ
‪งั้นก็ทำมันให้ดีตั้งแต่แรกสิ
‪ตอนเขียนแบบครั้งแรก ภูเขาบุกอักซาน ‪มันอยู่ที่อื่นแล้วเพิ่งย้ายมาหรือไง
‪ผมจะทำให้ดีตั้งแต่แรกได้ยังไงครับ ‪ผมไม่มีประสบการณ์นะ
‪ผมถึงได้รับเงินเดือน ‪ครึ่งของครึ่งของท่านประธานไงครับ
‪โอ๊ย นี่ฉันฝากบริษัท ‪ไว้กับเจ้าหมอนี่เหรอเนี่ย
‪แล้วพ่อทำแบบนั้นทำไมล่ะครับ
‪ผมก็ทำงานบริษัทอื่นมีความสุขดี ‪ทำไมถึงลากผมให้มาทำงานที่นี่
‪ผมเคารพท่านประธาน ‪ที่บริษัทเก่ามากจริงๆ นะ
‪ลุงเขย ตอนเรากินซุปปลาค็อด ‪แล้วดื่มโซจูกัน ผมบอกว่าไง
‪- ผมบอกแล้วว่าลุงเขยจะเสียใจ… ‪- แล้วแกมัวทำอะไรอยู่ ไอ้หมอนี่
‪ผู้ช่วยชเวคยองจุน ‪ไม่ใช่ "ไอ้หมอนี่" ครับท่านประธาน
‪เฮ้อ ไอ้เจ้าพวกนี้นี่มัน
‪เชิญครับผม
‪ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้อีก พวกแกสองคน…
‪ฉันจะไล่ออกทั้งคู่เลย
‪ขอบคุณครับ
‪ผมเกี่ยวอะไรด้วย
‪ฉันชอบบริษัทนี้มากนะ แต่ว่า…
‪ไม่ค่อยชอบท่านประธานเลย
‪ผมว่าท่านประธานดีมากเลย ผมชอบเขา
‪แต่ติดตรงหัวหน้าทีมนี่แหละ
‪เพราะงั้นนะ คยองจุน
‪ฉันมาลองคิดเรื่องตำแหน่งบันได ‪ที่จะเปลี่ยนแล้วนะ
‪- แบบนี้น่ะ ‪- เดี๋ยว หยุดก่อน
‪พี่ มาพูดให้ชัดกันนะ
‪ตำแหน่งบันไดเหรอ
‪ถ้าเปลี่ยนตำแหน่งบันไดก็ต้องเปลี่ยน ‪ตำแหน่งห้องน้ำ ห้องนอนด้วย รู้ไหม
‪รู้น่า ฉันรู้ แต่เปลี่ยนกันเถอะ
‪- ไปไซต์งานด้วยกัน ‪- อย่ามาจับ ผมไปไม่ได้
‪ทำไมถึงไปไม่ได้
‪ไปไม่ได้ ผมมีนัดเดตกับรินอี
‪ผมจะเลิกงานเร็ว ‪ให้พอดีกับเวลารินอีเลิกงาน
‪- งั้นไปกันสามคนก็ได้ ‪- ไปสามคนอะไรเล่า
‪- ฉันขอไปเดตด้วยนะ ‪- อะไรเนี่ย พูดบ้าอะไร
‪ไปเดตด้วยกันนะ
‪- เดี๋ยวฉันเลี้ยงไอศกรีม ‪- ไม่ต้องเลย
‪คยองจุน
‪นี่ ผู้ช่วยชเว เฮ้ย
‪- มาแล้ว ‪- มาแล้วเหรอ
‪พิซซ่าคอมโบที่สั่งได้แล้วค่ะ ‪ทานให้อร่อยนะคะ
‪- ค่ะ ขอบคุณค่ะ น่ากินจังเลย ‪- ขอบคุณครับ
‪รอเดี๋ยวนะๆ
‪ฉันไม่ใช่อีอึนโอคนเก่า
‪ฉันเป็นอีอึนโอคนใหม่แล้ว
‪ผู้ช่วยคะ
‪ตายจริง
‪จำไม่ได้เลยนะเนี่ย ‪ทำไมถึงเปลี่ยนไปเยอะจัง
‪คุณสบายดีไหมคะ
‪จริงสิ
‪ได้ยินว่าคุณได้เลื่อนขั้น ‪เป็นรองผู้จัดการแล้วนี่คะ
‪อือ เธอสวยขึ้นนะ
‪- ทำไมถึงเปลี่ยนแนวไปเยอะเชียว ‪- ไม่ได้เปลี่ยนแค่แนวนะคะ
‪ฉันเปลี่ยนไปหมดเลยล่ะค่ะ
‪นั่นสิ ตอนที่เธอมา ‪ทำงานพาร์ตไทม์ที่บริษัทเราก็…
‪- ผ่านมาเจ็ดปีแล้วค่ะ ‪- จริงด้วย
‪- ตอนนั้นยังเรียนไม่จบใช่ไหม ‪- ค่ะ
‪- นี่นามบัตรฉันค่ะ ‪- ได้งานแล้วสินะ
‪อะไรกัน เธอตั้งบริษัทเหรอ
‪เป็นนิติบุคคลคนเดียวน่ะค่ะ ‪ชื่อบริษัทคือโอทรี ไม่ใช่ศูนย์สาม
‪เพราะอีอึนโอชื่อฉัน ‪มีวงกลมสามวงน่ะค่ะ
‪หือ เธอกล้าขึ้นด้วยนะเนี่ย
‪ก่อตั้งมานานหรือยัง
‪ยังไม่ถึงหนึ่งปีเลยค่ะ ‪ประมาณเก้าเดือนได้
‪พอมีงานใช่ไหม
‪ก็เที่ยวตามหาคนรู้จัก ‪แล้วอ้อนวอนพวกเขาอยู่ค่ะ
‪ฉันไม่เคยปฏิเสธงานสักงานเลยนะคะ
‪ตอนนี้ก็แค่พอประทังชีวิตได้
‪เอ่อ เพราะงั้น คุณผู้ช่วยคะ…
‪ไม่สิ รองผู้จัดการ
‪ของานให้ฉันหน่อยนะคะ
‪- งานอะไรเหรอ ‪- ได้หมดเลยค่ะ
‪ถ้าต้องการจ้างคนภายนอก ‪ก็เรียกได้เสมอ
‪ถ้าคนเดียวไม่ไหว ‪ฉันจะจ้างพาร์ตไทม์ด้วย
‪ไม่ว่าจะเป็นงานเล็ก งานใหญ่ งานหนัก ‪งานเหนื่อย ได้หมดเลยค่ะ อะไรก็ได้
‪ได้เอาพอร์ตโฟลิโอมาไหม
‪- สวัสดีครับ ‪- มาแล้วเหรอ
‪ตายจริง ทำไมเป็นงี้ครับ
‪อ๋อ เรายังไม่ได้เชื่อมท่อน้ำทิ้ง
‪แต่เมื่อวันก่อนฝนตกลงมาไง เฮ้อ
‪อันนี้ของหัวหน้าครับ
‪วันนี้วันเกิดภรรยาคุณนี่ครับ
‪โธ่ ใส่ใจกระทั่งภรรยาผมด้วยเหรอ
‪วันนี้หัวหน้าคงไม่ต้องซื้อเค้กแล้ว
‪- ส่วนนี่ของว่างครับ ‪- โอ้ ขอบคุณนะครับ
‪- ขอบใจนะ หัวหน้าทีมพัค ‪- ไม่เป็นไรครับ
‪- เอามาสิครับ เดี๋ยวผมทำเอง ‪- ไม่ต้องๆ
‪- เดี๋ยวก็ได้ทิ้งชุดหรอก มันเหม็นนะ ‪- โธ่
‪- โธ่เอ๊ย ‪- ทิ้งตรงนี้นะครับ
‪แหม เก่งเชียว
‪เฮ้อ ต้องให้ใช้กำลังอยู่ได้
‪- รู้จักเพลงนี้ไหมคะ คุณพัคแจวอน ‪- ครับ
‪แม้แต่เวลาก็พรากเธอไปจากฉันไม่ได้
‪คงมีแค่ฉันที่ปล่อยเธอไปไม่ได้
‪ความทรงจำที่ฝังลึก ‪เหมือนดั่งเสี้ยนหนาม
‪วันนั้นเขาเพิ่งเดินทางมาถึงยางยาง
‪ใช้ชีวิตในรถแคมป์ปิ้งตลอดหนึ่งเดือน
‪อีกอย่างคือ เล่นกระดานโต้คลื่น ‪ตลอดหนึ่งเดือน ให้ตายกันไปข้างหนึ่ง
‪เขาดูตื่นเต้นมาก
‪ทุกคนมักรู้สึกแบบนั้น ‪เวลาไปเที่ยวนี่
‪ฉันก็เป็นเหมือนกัน
‪แต่นแต๊น
‪ตอนนั้นพวกเราคงเสียสติไปนิดหน่อย
‪พิธีสมรสระหว่างยุนซอนอา ‪และพัคแจวอนจะเริ่มแล้วนะครับ
‪พวกเราอยู่ด้วยกันครับ ‪พวกเราแต่งงานกันแล้ว
‪ช่วงเวลาสองเดือนที่อยู่ด้วยกัน ‪ที่ริมชายหาดเป็นเหมือนความฝัน
‪เธอบอกว่าเธอก็อาศัยอยู่ที่โซล
‪ฉันนึกว่าเราจะบังเอิญเจอกันสักครั้ง
‪แต่กลับไม่เคยเจอกันเลย
‪ฉันพยายามที่จะลืมเขา
‪ไม่สิ ฉันลืมเขาไปแล้ว
‪ฝนตกเหรอ
‪อะไร เสียเหรอ
‪เป็นอะไรเนี่ย
‪แกเป็นอะไร ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ
‪เอ๊ะ
‪มาหยุดตรงนั้นได้ยังไง
‪ลงไปเลย ฉันบอกให้ลงไปไง
‪ตายจริง ‪แกก็เลื่อนไม่ลงเหมือนกันเหรอ
‪ให้ตายเถอะ
‪- เหม็นหึ่งเลย ‪- รถสวยนะเนี่ย
‪พ่อแม่คงซื้อให้แน่ๆ
‪รถคันนี้ ฉันซื้อเองนะ ‪ด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง
‪น่าขายหน้าจริงๆ
‪เหมือนหน้าต่างจะกดไม่ลงด้วย
‪ใช่สิ หน้าต่างรถนาย ‪คงเลื่อนลงลื่นปรื๊ดเลยสิ
‪อยากจะบ้า ทำไมโซลถึงได้แคบแบบนี้
‪เขาคงไม่เห็นฉันใช่ไหม
‪(โอทรี)
‪เหตุผลที่เลิกกันเหรอ
‪รู้ไหมว่าถ้าเลิกกันแบบฉัน ‪เรื่องอะไรที่ลำบากที่สุด
‪ไม่ใช่การคิดถึงยัยนั่น ‪หรือคิดถึงช่วงเวลาที่ใช้ร่วมกัน
‪แต่เป็นการที่เอาแต่คิดว่า ‪"ฉันทำอะไรผิดไปนะ" ต่างหาก
‪ไม่รู้สิ
‪มีหลายเหตุผลมากน่ะ
‪เหตุผลเหรอ
‪ไม่มีทางมีเหตุผลหรอก ‪เพราะฉันไม่ได้ทำอะไรผิด
‪เหตุผลแรกคือ
‪มีเรื่องหนึ่งที่เขาจำไม่ได้
‪ชอบทุกอย่างของคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า
‪- ถ้าเกิดว่า… ‪- อือ
‪ถ้าฉันเป็นคนอื่นจะเป็นยังไงเหรอ
‪เป็นคนอื่นเหรอ คนแบบไหน
‪ก็แบบเป็นคนที่ไม่มีรอยสัก
‪ไม่แต่งตัวแบบนี้ ไม่ทำผมแบบนี้น่ะ
‪งั้นก็ไม่ใช่ยุนซอนอาน่ะสิ
‪นั่นแหละเหตุผล
‪ฉันเคยบอกแล้วไง ‪ว่าที่ยางยางไม่ใช่ตัวตนจริงๆ ของฉัน
‪ตอนนั้นแหละที่ฉันตัดสินใจได้
‪ว่า "ฉันคง…
‪ต้องเลิกกับเขาแล้ว
‪ฉันควรจบความสัมพันธ์ไว้แค่ที่นี่"
‪ถ้าเราทะเลาะแล้วเลิกกัน ‪ฉันคงไม่ลำบากขนาดนี้หรอก
‪เหตุผลที่สองก็คือ…
‪ฉันแค่
‪อยากรู้ว่าเธอทำอะไร อยู่ที่ไหน
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน