NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
#ROMANTYK
#WOLNY DUCH
#UWIELBIAM JĄ
#SINGIEL Z WYBORU
#W STAŁYM ZWIĄZKU
JESTEŚCIE ZAKOCHANI?
CZTEROOSOBOWY ZESPÓŁ ZAŁOŻONY W LIVERPOOLU W 1962
Jesteś pewien, że będzie padać?
Tak zapowiadali.
Chyba nie będzie padać.
No trudno.
ZESPÓŁ OSIĄGNĄŁ SUKCES ARTYSTYCZNY I KOMERCYJNY
Chodź tu.
DO DZIŚ INSPIRUJĄ WIELU LUDZI
W PRZECIWIEŃSTWIE DO ICH POZOSTAŁYCH UTWORÓW
„KISS ME KISS ME” OTWARCIE MÓWI O MIŁOŚCI
WIELU KOREAŃSKICH ARTYSTÓW COVEROWAŁO TEN UTWÓR
- Wiesz co? - Co?
Nie mogę się skupić na tej książce.
Mogę ci pokazać coś innego.
Co oznacza?
Zrobiłam go, bo był ładny.
„Nie doszukuję się już w niczym znaczeń”.
Właśnie to oznacza.
- To mi się podoba. - Czemu?
Po prostu.
Lubię twój styl i osobowość…
Lubię w tobie wszystko.
Pada.
Widzisz? Mówiłem.
- No nie? - Tak.
Miałem rację. Mówiłem ci.
- Chodźmy. - Co? Dokąd?
Dokąd idziesz?
Uważaj.
Chodź, Jae-won.
Seon-a!
Zaczekaj na mnie!
- Czekaj! - Leje!
Zaczekaj na mnie!
- Ale fajnie chłodzi! - Super, co?
Pierwszy raz w życiu nie byłem zły na to,
że nie mam parasola.
Nawet się z tego cieszyłem.
- Wyjeżdżasz za miesiąc? - Tak.
Wziąłem miesiąc urlopu. A co?
Gdybyś przedłużył urlop o kolejny miesiąc, zwolniliby cię?
A co?
Mam to zrobić?
Jeśli mnie zwolnią,
wrócę do poprzedniej firmy.
Jeśli przedłużę urlop o kolejny miesiąc,
wyjdziesz za mnie?
Mówisz serio?
Tak.
Państwa młodych już mamy.
Mieszkanie też. Kochamy się.
Myślałem, że przestałaś być
niezdecydowana i niepewna.
Masz rację.
I na weselu byłoby fajnie.
No nie?
Zróbmy to dla zabawy. Dobra?
- Co ty na to? - Dobra.
Ale nic więcej nie przygotowałeś na te oświadczyny?
Oświadczyny?
Mam takie marzenie.
Co takiego?
Budki telefoniczne nadal istnieją?
On nie ma komórki?
Trochę kicz.
Tak, oświadczyłem się.
„CO MYŚLISZ?” - YURISANGJA
DUET ZAŁOŻONY W 1996
JEST UWIELBIANY ZA SPOKOJNE BALLADY
TEN UTWÓR ZNALAZŁ SIĘ NA SPECJALNYM ALBUMIE WYDANYM W 2005
TEKSTOWI UTWORU TOWARZYSZY MELODIA PIOSENKI „TRZY KURKI”
To dziwne
Że całe dnie patrzę na ciebie
- Zastanawiam się - Co?
- Czy oszalałem - O co chodzi?
Ale potem znów się uśmiecham
To fascynujące
Wdarłaś się do mojego serca
Bez pukania
I robisz w nim tyle hałasu
- On oszalał? - Przez ciebie jestem skołowany
Nie mogę się ciebie pozbyć
Ze swojej głowy
Zrobisz mi miejsce
W swoim sercu I mnie w nim zamkniesz?
Co ty na to?
- Włączam. - Super.
Nagrywa się.
No dobrze.
Rozpoczynamy ślub Yoon Seon-a i Park Jae-wona.
Nie krzycz tak.
Yoon Seon-a, ślubujesz Park Jae-wonowi miłość aż do śmierci?
Tak!
Park Jae-won, ślubujesz Yoon Seon-a miłość aż do śmierci?
Tak!
Ślubujesz, że nie opuścisz mnie
aż do starości?
Tak!
Czy nawet w deszcz, śnieg, wietrzne dni…
Nie.
Czy ślubujesz, że nie opuścisz mnie nawet
w deszczowe, mroźne i wietrzne dni?
Tak!
- Wystarczy. - Co?
Koniec ślubu.
Jeszcze nie.
Proszę.
Nigdy ich nie zdejmujmy.
KIEROWNIK ZESPOŁU
To mnie jeszcze bardziej wkurza.
Ciekawe, gdzie jej obrączka.
Pewnie ją wywaliła.
Owszem, wywaliłam ją.
Skoro zerwaliśmy, powinna chociaż oddać obrączkę.
I co z nią zrobisz? Dasz innej?
Wyglądam na sknerę?
Nie rozumiem jej.
Po co zgodziła się na ślub, skoro planowała go rzucić?
- Właśnie. - Muszę kończyć.
Jestem zajęta, muszę opracować pewien projekt.
Na pewno tego nie planowała.
On cały czas ją usprawiedliwia.
Ten ślub nie miał mocy prawnej.
- Musi o niej zapomnieć. - Powinien.
- Tu nie chodzi o prawo. - Rozumiem go.
Skoro ślub nie miał mocy prawnej,
miał tym większe znaczenie emocjonalne.
Nie ma co komplikować sprawy.
Mieszkali razem tylko dwa miesiące.
To mało?
Czym są dwa miesiące w porównaniu do życia?
Nie powinien się na tym tak fiksować.
Pora zapomnieć o sprawie.
Łatwo mu mówić, bo to nie dotyczy jego.
Czy w czasie, gdy byli razem, coś mu zaginęło?
Co to za dziwne pytanie?
Tak mi przyszło do głowy.
A może to nie on był jej celem.
A co?
Cóż…
Może zbliżyła się do niego,
bo miała jakiś ukryte zamiary.
Może miał żabę ze złota, która ważyła jeden nyang?
Ile to jest?
Jestem wart mniej niż jeden nyang złota?
Sorki. Mój znajomy jest trochę głupi.
To pisarz, nic dziwnego, że ma bujną wyobraźnię.
Nie, to możliwe.
Chciała czegoś, więc się do niego zbliżyła i to ukradła.
Osiągnęła cel i go rzuciła.
Czy on aby na pewno jest pisarzem, a nie grafomanem?
Debiutował w kwartalniku.
Ma jakieś niestworzone pomysły. Ktoś mu za to płaci?
Na pewno nic mu nie zginęło?
Nie.
Na pewno nie.
Interesowała się nim, mimo że nic nie miał?
Powiedzcie mu, że chcę się z nim spotkać.
Nienawidzę gościa.
Niech najpierw spotka się ze mną.
Najpierw ze mną.
Szósty zmysł mi podpowiada, że jednak coś stracił.
Seon-a na pewno coś ukradła.
Coś, przez co się nim zainteresowała.
A on po prostu nie chce przyznać,
że jej uczucia były udawane.
To coś w rodzaju
związku kobiety po dwudziestce z bogaczem po osiemdziesiątce.
„Tak bardzo cię kocham.
Chcę mieć z tobą dzieci”.
JEST WŚCIEKŁY
On chce wierzyć,
że to prawda.
- Masz rację. - Przestańcie.
Wyłączcie kamerę.
Przestańcie kręcić. Ten wywiad…
Wyłączcie kamerę. Mam tego dość.
Rezygnuję.
WKURZYŁ SIĘ
Przecież mówię, że to nieprawda.
Naprawdę coś do mnie czuła.
Była szczera i zaangażowana.
Nie mogła mnie już bardziej kochać.
Ona nie potrafiła bawić się w półśrodki.
Nikt nie kochał mnie tak jak ona.
Do cholery. Nic o tym nie wiecie.
- Proszę jeszcze dwa piwa. - Jeszcze dwa? Dobrze.
BIN'S SURFING & RA-RA RAMYEON
- Seon-a. - Co?
- Wyrzuć śmieci. - Dobrze.
- Dwa piwa. - Dzięki.
- Smacznego. - Dzięki.
Już wróciłaś? Gdzie kosz?
Nie wiem.
- Nie wiesz? - Nie.
Wyrzuciłaś go?
- Pewnie. - Nieprawda.
- Serio? - Kiedyś szło mi lepiej.
- No weź. - Daj mi to.
- Już koniec? - Tak.
- Chodź. - To był uśmiech.
- Zmieniłaś się. - Żałujesz ślubu?
Co jest?
- Powiedz, że idziemy. - Seon-a, wypij piwko.
- Siadaj. - Napij się.
- Muszę iść do domu. - Co?
- Czemu? - Do jakiego domu?
A on musi iść ze mną.
Co? Idziecie gdzieś?
- Po prostu… - Idziemy do domu.
Mieszkam z nim w przyczepie.
- Serio? - Razem?
Tak, mieszkamy razem.
Od jakiegoś miesiąca.
- Niecały miesiąc. - Co?
- Miesiąc?
Oszalałaś?
Serio?
Nawet wzięliśmy ślub.
- Co? - Poważnie?
- Niemożliwe! - Nie…
- Wyjaśnię wam to. - Oszaleliście.
To prawda, pobraliśmy się.
- Ale to nic poważnego… - Zapamiętajcie to sobie.
Jae-won jest mój.
- Należą im się gratulacje. - Tak.
- Gratulacje! - Gratulacje!
Czemu powiedziałaś wszystkim, że razem mieszkamy?
Bo to prawda.
Jestem tam z tobą od trzech tygodni.
Ale nie krępowałaś się o tym mówić?
Wcale. Mogłabym powiedzieć całemu światu.
Niby jak?
- Pobraliśmy się i mieszkamy razem. - Przestań.
Pobraliśmy się i mieszkamy razem.
Przestań.
Gratulacje.
Pobraliśmy się i mieszkamy razem.
Przestań, bo mi wstyd.
Serio.
Pobraliśmy się i mieszkamy razem!
Ale wstyd.
Piękna pogoda.
- Fajna wycieczka. - Tak.
Jest super.
- Szybciej, Seon-a. - Zwolnij!
TRASA POD GÓRĘ POSTÓJ ZA 150 M
Jae-won, nie poddawaj się!
Dasz radę! Pojadę przodem.
Zaczekaj! Nie zostawiaj mnie!
Gdzie twoja Ziemia?
A twój Mars?
Co ty narobiłaś?
Co to ma być?
Paskudztwo!
Wygląda uroczo.
- Podano do stołu. - Super.
- Co? - Co?
Czemu Jae-won ma wielką porcję?
- Właśnie. - Jedz, Jae-won.
Dodałam ci małże.
Czemu tak dużo?
Uwielbiam małże.
Dobre?
Bulion jest jakiś… inny.
Dobrze nam było razem.
Nie miała żadnych ukrytych zamiarów.
To wszystko jego wina.
Cholernego Kyeong-juna.
To ja jestem tym Choi Kyeong-junem.
Nie radził sobie w pracy, więc musiałem wrócić do Seulu.
Nie było go dwa miesiące, a wyjechał tylko na miesiąc.
Ma pracę gdzieś?
Zgodziłem się tu pracować pod warunkiem,
że dostanę miesiąc urlopu.
No właśnie. Miesiąc.
Nie wróciłeś po miesiącu,
więc musiałem zrobić raban.
Nie umiem robić tego, co ty.
I następnym razem obgaduj mnie ciszej.
Wszystko słyszałem.
Boże.
Przestań wydzwaniać, jestem już w drodze.
Tak, wracam i się tym zajmę.
Tylko nic nie rób, po prostu czekaj.
Powiedz mojemu tacie, że się tym zajmę.
Pojadę do urzędu dzielnicy i to załatwię.
Ile razy mam ci powtarzać, żebyś się nie martwił?
Nie zrobiliśmy nic nielegalnego.
Poza tym wysłałem moją deskę, musisz ją odebrać.
Jae-won.
Przepraszam, Seon-a.
Wyskoczyło mi w Seulu coś pilnego.
- Pamiętasz mój numer? - Tak.
Co zrobisz, jeśli go zapomnisz?
- Jest tutaj. - A jeśli go zgubisz?
- Nie zgubię. - Jeśli go zgubisz,
gdzie się spotkamy?
Trzeci schodek nad rzeką Cheonggyecheon w ostatnią sobotę miesiąca o 10.
Dokładnie. Nie zapomnij.
Proszę zaparkować gdzieś indziej.
Dobrze, jeszcze minutka.
Powinnaś mieć własną komórkę.
Po co ciągle pożyczasz od Bina?
Zadzwonię, gdy tylko kupię sobie telefon w Seulu.
- Idź już. - Dobrze.
- Pa. - Pa.
- Mówiłem serio. - Wiem.
- Pa. - Pa.
- Do zobaczenia.
Idź.
Pospiesz się.
To był koniec.
Na zawsze.
Obiecaliśmy sobie, że spotkamy się w Seulu.
Ale to był koniec.
Mieliśmy razem wrócić do Seulu.
Ale Kyeong-jun…
- Dokąd idziesz? - Nie wiem.
Jak to nie wiesz? To…
Wywal to! Po co trzymasz te śmieci?
- Jak mógłbym to wywalić? - Nie użyjemy ich!
Do niczego się nie nadajesz. Co za kretyn.
On zaczyna mnie wkurzać.
Jae-won, czekaj.
Jae-won. Boże.
- Zmieniasz projekt? - Tak.
- Nie możesz. - Czemu nie?
- Słuchaj. - Kieruję…
Dzień dobry.
Otworzę drzwi.
Chodź ze mną.
ARCHITEKTURA I LUDZIE
Dzień dobry.
KIEROWNIK ZESPOŁU
Jakim prawem
zmieniasz projekt domu w Buam-dong?
To twoja firma?
Próbujesz rządzić firmą ojca?
- Szefie. - Ty draniu.
„Panie Park”, nie „draniu”, szefie.
Wujku, zamknąłem drzwi.
Może wujek krzyczeć i go bić do woli.
Ile razy zmieniałeś ten projekt?
Powinieneś mieć już wykonawcę i zacząć budowę!
Chodzi o to, że z tej strony będzie góra Bugaksan.
Schody powinny być tutaj,
żeby schodząc i wchodząc można było podziwiać widok.
Potwierdziliśmy, że górę będzie widać
z salonu na piętrze.
Klientowi podoba się obecny projekt.
Bo nie wie, że może być lepszy.
Znamy się na tym lepiej, więc powinniśmy mu doradzić.
Trzeba było od razu się postarać.
Góra Bugaksan nagle zmieniła położenie?
Nie miałem jeszcze doświadczenia.
Dlatego dostaję tylko 25% twojego wynagrodzenia.
Nie wierzę, że powierzyłem ci swoją firmę.
Po co to zrobiłeś?
Podobało mi się w poprzedniej pracy, po co mnie tu ściągnąłeś?
Szanowałem prezesa tamtej firmy.
Co mówiłem wujkowi, gdy byliśmy na zupie z dorsza i soju?
- Że pożałuje wujek… - Co ty narobiłeś, draniu?
„Panie Choi”, nie „draniu”, szefie.
Jesteście niemożliwi.
Do widzenia.
Jeszcze jeden taki wyskok,
to was zwolnię.
Dziękuję.
Ale dlaczego mnie?
Lubię tę firmę. Ale…
szefa nie.
A ja go lubię.
Ale kierownika zespołu nie.
Skoro już jesteśmy w temacie…
Myślałem o tym, żeby zmienić położenie schodów.
- W ten sposób. - Czekaj.
Wyjaśnijmy to sobie.
Jeśli to zrobisz,
trzeba będzie przesunąć łazienkę i sypialnię.
Wiem, ale i tak to zrobimy.
- Pojedziemy na budowę? - Nie dotykaj mnie. Nie.
Czemu nie?
Nie mogę. Umówiłem się z Rin-i.
Wychodzę, gdy skończy pracę.
- To pojedziemy razem. - Nie bądź śmieszny.
- Dołączę do was. - Po co? Nie ma mowy.
Pojadę z wami.
- Kupię wam lody. - Przestań.
Kyeong-jun.
Panie Choi! Wracaj!
- Idzie pizza. - Już?
Oto państwa pizza. Smacznego.
- Dziękujemy. Wygląda pysznie. - Dziękujemy.
Jeszcze chwilka.
Zmieniłam się.
Jestem nową Lee Eun-o.
Proszę pani.
Rety.
Nie poznałam cię. Ale się zmieniłaś.
Co u pani?
No tak.
Słyszałam, że jest pani zastępcą dyrektora generalnego.
Tak. A ty wyładniałaś.
- Zmieniłaś styl. - Nie tylko.
Zmieniłam w sobie wszystko.
Rozumiem. Ile czasu minęło, odkąd tu pracowałaś?
- Już siedem lat. - Faktycznie.
- Nadal się uczysz? - Tak.
- To moja wizytówka. - Masz pracę.
Co? Założyłaś firmę?
Jednoosobową. Nazywa się O3, nie 03.
Nazwa nawiązuje do mojego nazwiska.
Jesteś bardziej elokwentna.
Od kiedy masz tę firmę?
Niecały rok. Od dziewięciu miesięcy.
I jak idą interesy?
Szukam zleceń u znajomych osób.
Nigdy nie odmówiłam żadnego zlecenia.
Ledwo wiążę koniec z końcem.
Skoro już o tym rozmawiamy…
Pani wicedyrektor.
Ma pani coś dla mnie?
- Co konkretnie? - Obojętnie.
Jestem do usług.
W razie czego zatrudniam inne osoby.
To może być małe albo męczące zlecenie. Nie wybrzydzam.
Masz ze sobą swoje portfolio?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Co się stało?
Nie podłączyliśmy jeszcze odpływu,
a dwa dni temu padało.
To dla pana.
Pana żona ma dziś urodziny.
Nie musiał pan.
Nie musiał pan kupować tortu.
- A to kilka przekąsek. - Dziękuję.
- Dziękuję, panie Park. - Nie ma sprawy.
- Ja to zrobię. - Nie.
Zniszczy pan sobie garnitur. Jeszcze prześmierdnie.
- Rety. - Proszę wyrzucać tutaj.
Wiedział pan.
Nigdy nie działasz, póki cię nie walnę.
- Znasz tę piosenkę? - Tak.
Nie potrafiłem cię zapomnieć
Nawet czas Nie zdołał mi cię odebrać
Nasze wspomnienia Wbiły się we mnie jak kolec
To był jego pierwszy dzień w Yangyangu.
…miesiąc mieszkać w przyczepie.
I przez miesiąc nie robić nic, tylko surfować.
Był taki podekscytowany.
Wszyscy się ekscytują na wakacjach.
Ja też.
Ta-dam!
Byliśmy wtedy trochę szaleni.
Rozpoczynamy ślub Yoon Seon-a i Park Jae-wona.
Pobraliśmy się i mieszkamy razem!
Te dwa wspólne miesiące na plaży wydają się teraz snem.
Mówiła, że też mieszka w Seulu.
Myślałem, że chociaż raz na siebie wpadniemy.
Ale tak się nie stało.
Próbuję o nim zapomnieć.
Nie. Już zapomniałam.
Pada?
Zepsuły się?
Zatrzymajcie się.
Co się dzieje?
Co?
Nie na środku szyby.
Złaźcie na dół.
Boże. To też nie działa?
Cholera.
- Ale śmierdzi. - Co za bryka.
Pewnie od rodziców.
Ja kupiłam to auto za własne pieniądze.
Ale wstyd.
Okno też się zepsuło.
Pewnie fajnie jest mieć działające okna.
Nie wierzę. Świat jest mały.
Chyba mnie nie widział?
Czemu go rzuciłam?
Wiecie, co jest najgorsze w takim rozstaniu?
Nie tęsknota ani wspólne wspomnienia.
Ciągle się zastanawiam, co zrobiłem źle.
Zastanówmy się…
Jest aż za dużo powodów.
Powodów?
Nie ma żadnych powodów. Nie zrobiłem nic złego.
Po pierwsze,
on tego nie pamięta.
Lubię w tobie wszystko.
- Co jeśli… - Co?
Co byś zrobił, gdybym była inną osobą?
Inną osobą? W jakim sensie?
Gdybym nie miała tatuażu,
nosiła inne ciuchy i fryzurę?
Wtedy nie byłabyś Yoon Seon-a.
To był powód.
Mówiłam, że ta dziewczyna z Yangyangu to tak naprawdę nie ja.
Wtedy sobie pomyślałam,
że muszę
z nim zerwać.
Że muszę zakończyć ten związek.
Rozstanie bolałoby mniej, gdybyśmy się pokłócili.
Drugi powód to…
Chciałbym wiedzieć,
gdzie jest i co teraz robi.
Napisy: Małgorzata Fularczyk