Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[tajemnicza muzyka]
[dramatyczna muzyka]
[radosna, idylliczna muzyka]
[radosna muzyka – nie słychać wypowiedzi]
[facet] Teraz zobacz.
Zaraz będzie mat.
Ha?
Twój ruch.
No, Nika, myśl.
Myślę, tato.
Nie widzę.
[Nika] Mama.
[dzieci] Mama!
- Ale nie po trawniku. Nie po… - Mama!
- Mela! - Mama!
- Można w kółko powtarzać. - Mela, chodź tu!
[kobieta] Mela, zostań. Już, już. Ty bierzesz…
- I już dziękujemy pani. - Już dziękujemy pani.
Ty bierzesz i ty bierzesz.
Co mówiłem?
Korki były?
Nie, ale niełatwo znaleźć te rzeczy do twojej diety.
- Ale masz je? - Mam. A ty czemu nie pojechałeś?
Zostawić ich?
Żeby mi trawnik zadeptały?
- Świeżo nawoziłem. - Mhm.
Miłego dnia.
Pilnuj ich.
Kochanie, nie jedz tak szybko. To jest niezdrowe.
Trzeba żuć, tak?
Gdyby makaron był al dente, to miałbym co żuć.
Dobrze, słuchajcie. Co powiecie? Jutro kino po kościele.
Może łaskawie najpierw ze mną to skonsultuj?
Jutro nie mogę.
Mam biznesowy mecz tenisowy u Czerwińskiego.
[chichocze cicho] A, wiem, wiem.
- To ten od restauracji. - Od restauracji i nie tylko.
- Taki kontakt może nas nieźle ustawić. - Mhm.
A on dobrze gra?
- Gram z jego żoną. - [wzdycha]
To wiem którą.
Tą nową. [chichocze]
Z plastikowym biustem.
[chichoczą]
A co w tym złego?
Dzisiaj to jest nawet w dobrym guście.
[kroki]
[zabawka piszczy]
[z irytacją] No jak to jest możliwe, no?
Mela, zostaw to.
Rano tu był porządek.
No widzisz, tak to jest z dzieciakami, ciągły zapieprz.
[Magda] A może weźmiemy w tym roku udział w Otwartych Ogrodach?
Nie ma mowy. Zadepczą mi trawnik.
Tomek.
Ja teraz pójdę z psem.
- Chodź, Melcia, chodź. - [Tomek mruczy potakująco]
Idziemy, chodź.
Mela!
[muzyka orientalna]
[dzwoni telefon – orientalny dzwonek]
Coś pilnego? Bo się wachluję.
Nie uwierzysz, Tomek kupił mi perfumy.
Ale wiesz, że takie małe fiolki to są próbki i dają je za darmo?
[śmiech] Nie. Fajne mi kupił, nawet takie drogie.
Tak. Skąd wiesz, ile kosztowały? Dał ci z rachunkiem?
No bo znalazłam paragon.
Ładne przynajmniej?
Nie wiem, bo mi jeszcze nie dał.
Chodź, Mela.
Leć do parku.
To może wcale nie są dla ciebie?
- [śmiech] A dla kogo? - Kiedy on ci ostatnio coś kupił?
[bojowy okrzyk]
[mruczy niepewnie]
Dał mi deskę. Fajną, dizajnerską.
Aaa…
Do surfowania?
Tak, do surfowania żelazkiem. [chichocze]
Jak nic ma kochankę.
[szczekanie – z oddali]
Mela!
- [niespokojne szczekanie] - Mela!
Magda?
- Hej! [gwiżdże] - [tajemnicza muzyka]
Ty, Magda!
Ej, to był żart. Słyszysz?
Co się na żartach nie znasz? Żart był.
Magda!
[ciche rozmowy – nie słychać słów]
Trzymasz się?
No, trzymam się.
Za naszych czasów to jest chyba pierwsze morderstwo w Podkowie Leśnej.
Znałaś ją?
Nie, co ty? Nietutejsza.
Skąd wiesz?
No bo ubrana była jak na przyjęcie,
szła w stronę kolejki, pewnie wracała do domu.
To znaczy, że tu nie mieszka. Znaczy… nie mieszkała.
Dokładnie tak samo myślałem.
A coś widziałaś?
Nic. Znalazłam ją dokładnie 37 minut temu.
Musiała zginąć chwilę wcześniej, bo krew jeszcze wypływała.
- Ale… bez szczegółów. - A gdybyś mnie zapytał
- o przybliżoną godzinę śmierci… - Nie pytam.
…to 22.20.
Nie pytałem.
A jak byłam na Modrzewiowej, to spotkałam Stefana.
- Szedł od strony parku. - Tak?
A skąd wiesz, że to był Stefan?
Po ciemku go poznałaś?
Nie po ciemku, po kapeluszu.
A skąd ty to wszystko wiesz? Co ty, ze Scotland… [jąka się] Yardu?
Agatha Christie, pożyczę ci.
[policjant] Komisarzu.
Prokurator pana prosi.
[szeptem] Przestań, przestań…
[Magda, szeptem] Jacek.
[bicie dzwonów]
Jedno morderstwo i zostałaś celebrytką, proszę, proszę.
- Mama, idziemy na lody? - Tak, tak.
Ja chcę cztery kulki.
[śmieje się kpiąco] Cztery. Od razu. Dwie co najwyżej, dwie.
- To trzy. - Madzia…
Dzieci i ryby głosu nie mają.
Magdunia!
Magduniu…
- Mama, jesteś sławna. - No…
- Sławna, sławna. - Magdunia!
Zajmiemy kolejkę.
Dobrze.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Kochanie, czy to prawda?
To ty znalazłaś tę kobietę?
A to ktoś od nas?
- Przestań, nie mogę tego słuchać. - Ciągle to nosisz.
Weronika miała podobny.
Musisz do nas wpaść.
Na herbatkę.
Upiekę ciasto.
Zostaw, Wanda. Nie przyszła tyle lat, to teraz też nie przyjdzie.
To nie tak.
Przyjdę.
Przepraszam, muszę iść. Do widzenia.
Do widzenia!
[spokojna muzyka]
Mamo, a kto to był ten pan i ta pani?
- Rodzice Weroniki. - Tej, co zginęła?
Zaginęła. Po prostu nikt nie wie, gdzie ona jest.
Ty też nie wiesz?
Jak nikt, to ja też nie.
[facet] Pani Magdo.
- [śmiech] - Co za spotkanie.
Dzień dobry.
Kochanie, to jest doktor Walczak.
Chodzimy do niego z naszą Melą.
Ty chodzisz… Witam.
[Walczak] Dzień dobry.
- Chyba ściągnąłem panią myślami. - Tak?
Pamięta pani doktora Milaszewskiego?
- Tak. - Przeniósł się do Warszawy.
Czy nie skusiłaby się pani na pół etatu w mojej klinice?
[wzdycha]
No tak.
No to byłoby fantastyczne wrócić do zawodu.
Tak, ale tyle lat nie pracowałam, więc…
Szybko by się pani wdrożyła. Trzeba w siebie uwierzyć.
No tak. Kochanie, przecież ustaliliśmy,
że dopóki dzieci są małe, będziesz zajmowała się domem, tak?
Prawda? Ustaliliśmy.
Tak, rzeczywiście tak.
Przykro mi.
Mhm.
W każdym razie miejsce na panią czeka.
Nie wiem tylko, czy zdołam je zatrzymać, aż dzieci wezmą ślub…
[śmiech]
- Ale bądźmy dobrej myśli. - Pewnie. [śmiech]
Do widzenia.
Ale się ubawiłem.
[chichocze]
[smutna muzyka]
Słucham.
Zaginęła moja przyjaciółka.
Miałyśmy takie same.
To jest wszystko, co mam.
Niestety.
Wiem, o kogo chodzi, ale nie pomogę ci. Nie jestem w stanie.
- [wzdycha] - Dlaczego? Co?
Za mało?
To jest bardzo poważna sprawa.
W świecie energii wszystko musi być…
zrównoważone i w sprawie tak poważnej zapłata także musi być bardzo wysoka.
Inaczej działanie nie będzie skuteczne.
Ale pan nawet nie sprawdził, ile to jest.
Bardzo mi przykro.
Takie są prawa kosmosu.
[Magda łka cicho]
Łał.
Ale mam dzisiaj siłę!
- Do sąsiadów. - Ło! Energia!
[trzepot skrzydeł, piski ptaków]
Grać z tobą to czysta przyjemność.
[kobieta chichocze]
Idźcie.
- Kotku, widziałeś? - Tak, wszystko widziałem.
Tak, Zuza gra coraz lepiej.
To prawie poziom profesjonalny.
Patrząc na kwoty, które wydaję na trenera, to powinna już była wygrać Wimbledon.
[Tomek śmieje się]
Trzeba było wczoraj u Szeligi tyle nie pić.
Cudowna impreza, same gwiazdy, jak z Pudelka.
Mam zdjęcia, musisz zobaczyć.
Świetnie.
Zapraszam dziś państwa na drinka.
- Taki mały, miły rewanż. - Nie.
Ja dziękuję, dzisiaj odpoczywam. Dziękuję.
Moja żona, Magda.
Magda, Zuzę znasz, a to jest pan Jarosław Czerwiński, mąż.
Zaprosiłem dzisiaj państwa na kolację.
Rozumiem, państwo są zmęczeni, ale my też jesteśmy po nieprzespanej nocy.
Proszę sobie wyobrazić, żona w parku znalazła trupa.
Serio? Prawdziwego trupa?
Gdzie?
No, w parku. Tam koło Urzędu Miasta.
[Zuza] Niesamowite.
Kurczę, ty to masz jednak szczęście.
- Zawał? - Morderstwo.
O ja cię.
Aż mam gęsią skórkę.
- Misiu, zobacz. - Tak, tak.
O której ta kolacja?
- Nieźle, co? - Ho, ho, rewelka.
- Gra w serialu. - Łał.
[Magda, bez entuzjazmu] Łał.
- Pani Magdo, pani pochodzi z Podkowy? - Tak, urodziłam się tutaj.
Ale zazdroszczę.
Cudownie wychowywać się w takim pięknym miejscu.
Tak, było cudownie. Tak.
Niesamowite, że właśnie w takim miejscu zdarzyło się morderstwo.
Misiu! Nie zaczynaj znowu, please.
Jak słyszę o tym trupie, to aż…
Żabo, dostajesz gęsiej skóry. Wiem.
Pani Magdo, jak to było?
Wyszłam na spacer z psem wieczorem
i ona mi nagle gdzieś zniknęła, pobiegłam za nią i znalazłam…
kobietę w krzakach, martwą.
- A gdzie to było? - W parku, obok stacji kolejowej.
- Tam nie ma monitoringu? - Jest.
Jest, tylko nie obejmuje właśnie tego fragmentu.
Morderca miał szczęście.
- Pani go nie widziała. - Nie.
Znaczy, widziałam Stefana, naszego miejscowego pijaczka
i policja myśli, że to on, ale jestem pewna, że nie.
Dlaczego nie?
Madziu, nie zanudzaj już państwa. Daj spokój.
[dramatyczna muzyka]
To jest ona.
Co? Jaka ona?
To jest ta zamordowana kobieta.
- Ja muszę zadzwonić do Sikory. - [Tomek, z irytacją] Magda.
Sikory? Tego komisarza Jacka Sikory?
Tak, znają się jeszcze ze szkoły.
Pewnie zaraz przylezie, mieszka obok.
Przepraszam państwa.
Jacek nie odbiera, chyba śpi.
A gdzie są nasi goście?
Poszli sobie. Gratuluję.
Słucham?
Po jaką cholerę w ogóle mówiłaś im o tym trupie?
Ja tu interesy załatwiałem. Zapomniałaś?
Przepraszam, przecież on sam dopytywał…
Tak. Tak ich pogoniłaś, że zapomnieli tych cholernych zdjęć.
Nie rozumiem, czemu nikt nas nie zaprasza na takie imprezy.
Przykro mi.
Dobrze, to ja tu posprzątam zaraz.
Sprzątaj, nie sprzątaj. W dupie to mam!
[tajemnicza muzyka]
[muzyka cichnie]
- Co to jest? - Ja i Weronika na festynie.
No i co?
Patrz, to.
- Co? - Ona ma naszyjnik Weroniki.
A to nie jest ta denatka?
Skąd ty masz to zdjęcie?
Od nowej żony Czerwińskiego.
Była na imprezie u Szeligi.
Właśnie miałem sprawdzać, czy tego wieczoru nie było żadnych imprez.
No, była. Jedna. U Szeligi.
- Ogłaszał udział w wyborach do Senatu. - Przecież mówię!
Musisz sprawdzić listę gości.
Wtedy dowiemy się, kim była ta kobieta.
Przecież w tym momencie miałem to robić!
- Masz jeszcze jakieś zdjęcia? - Mam.
Daj mi to.
To jest sprawa dla policji.
Grażyna!
Jacek, to też jest moja sprawa.
Chcę wiedzieć, skąd ona miała ten sam wisiorek.
Wydrukuj mi to. Nie ten sam, tylko taki sam.
Ten sam.
Wiem, bo jej go dawałam.
To jest śledztwo w sprawie morderstwa, a nie kradzieży wisiorka.
Ale ja muszę wiedzieć, bo mnie to może zaprowadzić do Weroniki.
Tamta sprawa jest zamknięta. Weronika uciekła z domu 15 lat temu,
teraz siedzi w Londynie albo w Pernambuco i ma na wszystko wywalone.
Nie. Ona by mnie tak nie zostawiła, Jacek.
Ale może najwyższy czas, żebyś ty zostawiła ją.
[smutna muzyka]
[muzyka – nie słychać wypowiedzi]
[muzyka cichnie]
Elka!
No?
- Co się stało znowu? - Słuchaj.
Pamiętasz te wisiorki?
Weronika miała identyczny, tylko w kształcie litery W.
Nie, Magda, nie gadam z tobą o Weronice.
Ale chodzi o to, że ta kobieta, którą znalazłam, miała identyczny.
Dobra, to inaczej.
Dał ci Tomek te perfumy?
To inaczej. Wiesz, kto robi w Podkowie takie naszyjniki?
A sprawdziłaś datę na kwitku? Jak kupił dawno, to może nie dla ciebie?
Nie wiem, czemu tak go nie lubicie.
[Elka] Chodź, to ci powiem. Tylko nie wiem, czy masz aż tyle czasu.
To mógł być Bodzio.
Taki drewniany dom jak z Hitchcocka, Kwiatowa.
Kocham cię.
[z irytacją] Ja ciebie też.
[wzdycha głośno]
[tajemnicza muzyka]
Halo, jest tu ktoś?
[dramatyczna muzyka]
To atrapa. [śmiech]
Zwykle nie witam gości w ten sposób, ale…
mam tutaj teraz troszkę towaru.
Za parę dni do Mazura przyjeżdża szejk Kataru,
a każdy szejk lubi złoto, nie?
No to trzaskam takie cacuszka.
[Magda] Aha, pięknie.
Wie pani, że Mazur uzdrowił szejkowi kota?
Ze zdjęcia.
Popatrzył
i go uzdrowił.
- Cud. - Cud. Tak.
[Magda] Tak.
I teraz szejk przyjeżdża, żeby mu osobiście podziękować.
[Magda] Aha.
[pies mlaszcze]
Fifi, nygusie.
No nieładnie tak jeść.
No fuj, Fifi.
[Magda] Boże.
Kwiatuszku, mój ty słodki łakomczuszku.
Zjadła gorzką czekoladę, musimy jechać do weterynarza.
- Natychmiast. To jest dla niej trucizna. - Ale…
Dzień dobry, my do pana doktora.
Dzień dobry, doktora chwilowo nie ma.
Fifi cała się trzęsie.
Magda Borowska, ja tutaj pracuję.
- Idziemy… - Ale przepraszam panią!
- Nie może tam pani wchodzić. Kolejka. - [Magda] Dziękujemy.
Żabeńko moja.
Skarbeńku słodki. Ale mamy przygodę.
Dzień dobry.
Pani już tu pracuje.
Nagła sytuacja.
Zatrucie gorzką czekoladą.
- O! Dzień dobry. - Dzień dobry.
Cześć, maluchu.
No, no.
Dobra robota. W tak cienką żyłkę nawet ja mam czasem problem się wbić.
Jakoś tak mi wyszło.
To co?
Widzimy się jutro o ósmej rano?
[chichocze]
Nie, nie, to była jednorazowa sytuacja.
Pani Magdo, najwyższy czas zrobić coś dla siebie.
[pies skomle]
- Chciałam się o coś zapytać. - Tak?
Kojarzy pan może te wisiorki?
No tak.
Przecież to moja robota.
Zrobiłem po jednym na każdą literę alfabetu.
Ładne, prawda?
Tak, tak.
Czyli z „W” jest tylko jeden.
No, jeśli nikt mnie nie podrabiał, to tak.
[tajemnicza muzyka]
[muzyka cichnie]
- Kto go znalazł? - Nasi.
Przeczesali pustostany, tak jak pan komisarz kazał.
Bardzo dobrze.
- Śmierdzi gorzałą. - Fakt.
Trochę nawalony.
Ale miał za co.
Czyli motyw rabunkowy. Doskonale.
Szybko i skutecznie.
[Magda] Jak dla mnie to trochę za szybko.
Kto ją tu wpuścił?
- To pani Magda. - Co z tego, że pani Magda?
To Magda.
To całe morderstwo dla pieniędzy to jest straszna lipa.
Stefan to on dla pieniędzy trawę kosił, to on, nie wiem, złom zbierał.
A nie żeby zabił.
A co ty jesteś? Profilerką?
To był naszyjnik Weroniki, sprawdziłam.
- No i co z tego? - To z tego, że się znały.
Ona mogła zdobyć ten wisiorek na miliard różnych sposobów.
A tutaj mamy mordercę, mamy motyw i sprawa rozwiązana.
Dobra, chcę wiedzieć tylko jedno. Czy na szyi denatki był wisiorek?
- Był wisiorek na szyi denatki? - Nie.
- No właśnie. Czyli ktoś go zabrał.
Stefan. Potem go sprzedał, kupił sobie wódę i wóda go zabiła.
- Jacek… - Już.
Zabierzcie ją stąd, bo nie ręczę za siebie.
- Banalne strasznie. - Żegnam.
Chciałam powiedzieć, że mi szkoda Stefana.
Halo? Tak, proszę powiedzieć pani Mazurowi, że już jadę. I przepraszam.
- Temu Mazurowi? - Jeszcze tu jesteś?
Odejdź, acetonie.
Odejdź, amoniaku.
Odejdź, arsenie.
Odejdź, benzopirenie,
butanie, chlorku winylu.
Idźcie precz, ciała smołowate, cyjanowodorze i DDT.
Spóźnił się pan. Terapia się zaczęła.
[Mazur] Przepadnij, formaldehydzie, kadmie, metanolu.
Naftyloamino. Polonie, tlenku węgla.
Toluidyno, uretanie i nikotyno, idźcie precz!
Idźcie precz! Idź…
Pan komisarz?
Tak jest.
Ja służbowo, w sprawie szejka.
To niech pan poczeka chwilę.
Proszę państwa, dziękuję. To wszystko.
Zapraszam do recepcji.
I strzepujemy. Dziękuję bardzo. Do recepcji zapraszam.
A niech mi pan powie, bo…
Jak to z tym kotem, że…
Jak to pan zrobił, że to tak na odległość? To niebywałe.
Wystarczy mieć zdjęcie.
Jak by to panu wyjaśnić?
[otwieranie drzwi]
W skrócie, wie pan, w świecie ezoterycznych energii…
czas i przestrzeń w ogóle nie istnieją.
Rozumie pan?
Nie no, tak…
Oczywiście.
I szejk dobrze płaci.
A, pani Magda.
Co ty tu robisz?
Mówiła, że jest pana partnerką.
Partnerką? W jakim sensie?
No, a ile teraz kosztuje uzdrowienie kotka?
Pani Magdo, to nie tak.
Przepraszam bardzo. Ja za chwilkę wracam.
Jacek, ja umiem się do niego dobrać. Mam z nim stare sprawy…
- Proszę mi tutaj nie dyskutować. - Jacek, po prostu, no to chodź…
To jest zwykły, chciwy, nadęty, po prostu pazerny bufon.
Nie chciał pomóc w znalezieniu Weroniki, bo miałam za mało pieniędzy.
Coś ci powiem.
Wiesz, kto lada dzień pojawi się w Podkowie?
Szejk Kataru.
- Skąd wiesz? - Wszyscy wiedzą.
Tak?
Jak taka mądra jesteś, to się dowiedz, komu twój mąż perfumy kupił.
[smutna muzyka]
[muzyka cichnie]
- Kiedy je kupił? - Dwa tygodnie temu.
No widzisz.
- Może jest jeszcze jakieś wytłumaczenie. - Spytaj go.
- Nie spytam, bo jestem tchórzem. - Wiem.
Myślisz, że on się ze mną rozwiedzie?
A tam, zaraz rozwiedzie.
Może to po prostu skok w bok.
To ma mnie pocieszyć?
Magda, nie pracujesz, on ma cię w garści. Jesteś na jego utrzymaniu.
- Tak się umówiliśmy. Dla dobra dzieci. - Tak.
Tylko on bardzo dobrze wie, że jak żona znajdzie męża z kochanką,
to się dwa razy zastanowi, czy zrobić mu dziką awanturę czy śniadanie.
Mam mu zrobić śniadanie?
Miałam raczej na myśli dziką awanturę.
Nie wiem, to są na razie poszlaki same, tak?
No to rób śniadanie.
- [otwieranie drzwi] - O, braciszek.
O Jezu.
Wódki potrzebuję.
Przecież wiesz, że nie możesz wódki, bo ci szkodzi.
Winka ci naleję.
Magda,
- sorry cię. - Nie gadam z tobą.
- To nie był Stefan. - Co?
To nie był Stefan!
Mówiłam.
Wiedziałam.
Wiedziałam, że to nie Stefan.
Mówiłam ci od początku.
Jeszcze mi tutaj odstaw taniec radości.
Dobra, no. Co mamy?
Po pierwsze,
zbadaliśmy odciski palców z narzędzia zbrodni.
Nie należały do Stefana.
No wiadomo. Dobra, odciski, dalej.
Po drugie,
facet sam został zamordowany, rozumiesz?
Tępym narzędziem w tył głowy.
Upozorowany wypadek.
Banalne.
Przestań.
- Daj mi twój telefon. - Po co?
Daj mi twój telefon.
No dobra.
Dobra.
Ustawię ci mój numer telefonu jako alarmowy.
Jak naciśniesz trzy razy szybko tutaj klawisz wyłączenia,
to momentalnie twoja lokalizacja przychodzi do mnie
i zdjęcie z przedniej i z tylnej kamery.
I co wtedy?
- I wtedy przyjeżdżam. - Na sygnale?
Stefan zginął, bo widział mordercę.
I ty też jesteś w niebezpieczeństwie.
Ale ja nie widziałam.
Ale morderca nie widział, że ty nie widziałaś.
[dzwoni telefon – motyw z filmu Różowa pantera]
Tomek.
Halo.
No tak.
Za minutę będę.
Muszę lecieć.
Może chce ci dać te perfumy.
To odwiozę cię tak na wszelki wypadek.
[Tomek] Nie podoba mi się, że jeździsz na skuterku z obcymi facetami.
To nie jest obcy facet, tylko Jacek.
[mruczy wątpiąco]
Poza tym wiesz, dlaczego mnie przywiózł?
Nie mogę się doczekać, aż mi powiesz.
Bo mi grozi śmiertelne niebezpieczeństwo.
[śmiech] Magda, śmiertelne niebezpieczeństwo.
Co? Raczej pączki cię zabiją, wiesz?
Cukier, cichy zabójca.
[Tomek chichocze]
[z oddali] Śmiertelne niebezpieczeństwo.
[smutna muzyka]
[pukanie]
Proszę.
[muzyka cichnie]
Dzień dobry.
Dzień dobry. Ósma zero zero.
Nie spodziewałem się pani, ale miałem nadzieję.
- [dzwoni telefon] - Przepraszam.
Tak, klinika, słucham.
[Walczak] Mhm.
Mhm, dobrze.
Za chwilę ktoś przyjedzie.
Pani Magdo, chyba wrzucę panią na głęboką wodę.
Pies, podejrzenie zapalenia ucha, Liliowa 18.
Może pani pojechać? Ja nie mogę stąd wyjść.
[Magda mruczy potakująco]
Cholereczka.
[tajemnicza muzyka]
Komisarz Sikora. Co pana do nas sprowadza?
Może pan usiądzie?
Dziękuję.
Wspaniała rezydencja.
No, pierwszy raz jestem…
Ogromne wrażenie.
Jak to się stało? Od dziś jest pan na liście naszych stałych gości.
Dobrze. [chrząka nerwowo]
Ta dziewczyna była u państwa na przyjęciu w sobotę. Zna ją pan?
Została zamordowana.
Tak, słyszałem.
Upiorna sytuacja.
Tu, w Podkowie…
Nie chciałbym, żeby się to przedostało do mediów.
[chrząka] No ale przyznam, że jej nie kojarzę.
A ja ją niestety pamiętam.
Przyszła z człowiekiem od studia poligraficznego.
On się nazywa… Cieślak. Prawda, kochanie?
[spokojna muzyka]
♪ Ten świat ♪
♪ Ten świat absurdu niech trwa ♪
♪ Ta noc ♪
♪ Do innych tak niepodobna ♪
♪ Ten czas ♪
♪ Ten czas niebawem obnaży was ♪
- ♪ Wymyka się jak świt ♪ - [chórek] ♪ Jak świt ♪
♪ Co księżyc właśnie skradł ♪
♪ Tak, to szatańska gra ♪
♪ Życia gra ♪
- [piosenka cichnie] - [oklaski]
Moi mili państwo.
Z prawdziwą przyjemnością
przedstawię państwu teraz
mojego męża
i przyszłego senatora,
pana Brunona Szeligę.
[oklaski]
Dziękuję, dziękuję.
Dziękuję wszystkim za obecność.
Szanowni państwo, nie byłoby mnie tutaj…
Yy… Nie byłoby mnie tutaj, gdyby…
nie moja żona.
Dziękuję ci, kochanie.
A pani powiedziała, że niestety ją pani pamięta.
I stąd moje pytanie: dlaczego „niestety”?
Niestety, ponieważ zaszły pewne bardzo nieprzyjemne okoliczności.
[Szeliga chrząka]
Pokłócili się, Cieślak z tą kobietą, ostro.
- [Jacek] O co poszło? - Nie mam pojęcia.
Oboje byli pod wpływem alkoholu, więc…
pewnie nic ważnego.
[Jacek] Jak państwo tu mają przepięknie.
Ile przestrzeni!
Jak jasno! Ile jest światła dziennego.
To jest niespotykana rzecz w naszej Podkowie.
Tak.
Podkowianie tak kochają swoje drzewa, że całe życie spędzają
w ich cieniu.
Witamina D.
[szeptem] Co ty tu robisz?
- Aresztować cię za utrudnianie śledztwa? - To nie tak, jak myślisz.
- Nie mów mi, że myślę, znaczy, co myślę. - Dzień dobry.
Ja do pieska.
- [Szeliga śmieje się dumnie] - No piękne zwierzę.
No! Piękne i mądre.
Jest idealnie posłuszne.
No to zazdroszczę, bo…
- mój się mnie wcale nie słucha. - A wie pani, że to nie wina psa?
Tylko właściciela.
Zapraszam.
Bruno, piesku.
Bruno, mój pieseczek. [cmokanie]
Nie powinna się pani bać.
Pies to czuje.
Halo!
[niepokojąca muzyka]
Użyłam przycisku alarmowego
i nasze położenie i zdjęcie poszło na policję.
Nie może mnie pan teraz zabić.
Zapomniała pani reszty. Proszę.
[szeptem] Dzień dobry. Przepraszam.
Życzę smacznego.
[sygnał alarmowy]
- [z oburzeniem] Wiesz, ile czekam? Wiesz? - Do psa?
Numer alarmowy.
Pięćset razy mogli mnie zabić.
- Jakoś nie zabili. - Ale pizza mi wystygła.
Poza tym co jest dla ciebie ważniejsze od mojego życia?
Po pierwsze, zidentyfikowałem ofiarę.
Po drugie, mam w aucie jej narzeczonego. Główny podejrzany, wiozę go na komisariat.
- Ja się nazywała? Powiesz mi? - Joanna Maj.
Była fryzjerką z Brwinowa.
I ten narzeczony, myślisz, że on ją…
Pokłócili się, a na narzędziu zbrodni znaleźliśmy jego odciski.
Nie, nie. To coś mi się nie podoba.
Jakby zabił, toby wytarł. Mogę z nim pogadać?
Zwariowałaś chyba.
Ale ona miała naszyjnik Weroniki, a on może wiedzieć skąd.
To jest nasz jedyny ślad.
Palnij się w łeb! Nie pozwolę ci rozmawiać z mordercą.
A numer alarmowy możesz wykasować, zagrożenie minęło.
- Właśnie odwożę je na komisariat. - Dobrze.
- [dzwoni telefon] - Cicho!
Tak jest.
[tajemnicza muzyka]
Dzień dobry. Przepraszam pana.
Pana narzeczona miała taki, tylko „W”. Pamięta pan?
[Jacek] O, teraz to przegięłaś.
[Cieślak] Nigdy wcześniej go nie nosiła.
Jak wychodziliśmy, to nie mogła go znaleźć.
Błagałem ją, żeby założyła coś innego, miała tych błyskotek na pęczki.
Ale się uparła.
Powiedziała, że bez tego wisiorka nie idzie.
A wie pan, skąd ona go miała?
- Co mnie to obchodzi? - Dlaczego to było takie ważne?
Że tak jej zależało?
Nie wiem.
Ale faktycznie, jak powiedziałem, gdzie idziemy, to zaczęła świrować.
[tajemnicza muzyka]
[muzyka cichnie]
- Pogrzeb Aśki jutro o 16.00 w Żyrardowie. - Przepraszam.
Czy pani mówi o Joannie Maj, tej zamordowanej kobiecie?
Pani znała naszą Asię?
Tak przelotnie tylko.
Joanna Maj.
Pracowała tutaj.
[dzwoni telefon – motyw z filmu Różowa pantera]
[dzwonek cichnie]
Jacek, fryzjerka mówi, że narzeczony nie zabił.
To fryzjerka też teraz śledztwo prowadzi?
To może ja będę strzygł?
Co ty taki?
Jezus, nie mogę.
Jeszcze przez tego Mazura palenie rzuciłem.
[chichocze]
To nie narzeczony.
Znaleźli go na jakimś filmiku z imprezy.
W momencie morderstwa maczał się w basenie.
- A odciski? - To był rożen, każdy mógł tego dotykać.
Słuchaj.
Myślę, że ona założyła ten wisiorek, bo chciała się komuś pokazać.
Jutro jest jej pogrzeb, ja zamierzam tam być.
Chodź ze mną. Może się czegoś dowiemy.
Głowa do góry.
- Nie pocieszaj mnie. - Nie pocieszam, chcę drzwi zamknąć.
Przestań się tak szczerzyć, to jest pogrzeb.
Wiem, ale ja myślę, że my niedługo rozwiążemy tę zagadkę.
Rozglądaj się, czy nie widzisz kogoś podejrzanego.
Widzę. Ciebie.
Heniu.
Pomógłby pan?
- Ja? - No.
No niech pan pomoże.
Nie daruję ci tego.
Jedziecie państwo samochodem czy autokarem?
- Samochodem. - To zabierzecie ciocię?
- A dokąd? - Na stypę, kochanie.
- Po pogrzebie. - Tak. Ciocię zawsze.
Przepraszam.
[gwar rozmów]
Henio, polej.
Nie, dziękuję bardzo. Ja nie piję.
Bo ja prowadzę.
No ale to co, za Joannę się nie napijesz?
Nie, żeby mąż mógł się napić.
Proszę?
- Jacuś… - Pani była koleżanką Joanny?
Tak.
- Tak. - Tak.
Joasia nas strzygła.
To znaczy mnie tragicznie nie zdążyła.
Mnie…
tragicznie…
zdążyła.
A może ja bym mogła pójść do toalety?
Na górze.
Pij, mikrus.
[tajemnicza muzyka]
Nie te.
Aha.
A pani?
Co pani tu robi?
Ta dziewczyna na zdjęciu…
Ona miała na imię Weronika, kojarzy ją pani?
A to przyjaciółka Joanny, trzymały się razem.
- Przyjaciółka? - Tak.
Przecież mówię, przyjaciółka. Były jak siostry.
Wszystko miały wspólne.
I kosmetyki, i ciuchy, i biżuterię.
Biżuterię.
Ale tu nie ma żadnej biżuterii i gotówki też nie ma.
Tak, tak. Tak, oczywiście.
- To ja pójdę, bo to jest pomyłka. - Jaka pomyłka?
Złodziejko jedna.
- Nie, absolutnie… - Heniu,
- znasz tę panią? - Nie.
Przecież ja panią tu przywiozłam.
A ty wiesz, że nikt ich tu nie zna?
To złodzieje są jak nic.
Pomyłka, to po prostu tak się…
Kochani biesiadnicy.
Chciałem zgłosić toast.
Za naszą świętej pamięci denatkę…
Sto lat!
Niech nam żyje!
Zdrowie!
Jacek!
Dziękujemy bardzo za…
czas poświęcony i…
że państwo dla nas… Dziękujemy.
Ja już wiem, dlaczego Joanna miała na szyi mój naszyjnik.
Słuchaj, bo ona przyjaźniła się z Weroniką, rozumiesz?
Tam, na przyjęciu, był ktoś związany z Weroniką
i Joanna o tym wiedziała, i dlatego zginęła.
Rozumiesz? Te nasze śledztwa to to samo śledztwo,
bo powodem śmierci Joanny była Weronika.
- Serdeczni… - Jacek!
[niepokojąca muzyka]
[Jacek] Bardzo mili ludzie.
[Magda] No wiesz, my miałyśmy ich nigdy nie zdejmować.
Ja miałam wyrzuty sumienia, że ja jestem złą przyjaciółką,
że się nią… wiesz…
[obie stękają]
…za mało interesowałam.
Jeszcze za mało?
Ona gdzieś miała życie, obok.
Drugie, beze mnie.
[Jacek] Bardzo mili ludzie… życzenia…
Magda…
Zawsze uważałam, że gdyby nie zaginięcie Weroniki,
to nigdy byś za Tomka nie wyszła.
Co?
Byłaś jak mokra plama, wystarczyło przyjść z mopem i cię pozbierać.
On po prostu był pierwszy.
Czasem żałuję, że to nie był Jacek.
[chichocze]
Jacek…
Jacek to on się kochał w…
To znaczy wszyscy się kochali w Weronice.
No właśnie nie wszyscy.
[Jacek mamrocze]
[sentymentalna muzyka]
Madzia?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Witaj, Madziu. Proszę.
Byłam pewna,
że przyjedziesz.
Pani Wando, ja nie ukrywam, że…
jest powód, dla którego chciałam się z panią zobaczyć.
Tak? Do nas możesz wpadać zawsze.
Byłam na pogrzebie tej zamordowanej kobiety, Joanny Maj.
I dowiedziałam się, że ona przyjaźniła się z Weroniką.
[udawany śmiech]
- Nie mówmy o tym. - Ale, pani Wando, to jest dla…
[stanowczo] Nie mówmy o tym.
Weronika nie miała dobrych relacji ze swoim ojcem.
Ciągle awantury, kłótnie, sprzeczki.
Gdyby on się dowiedział,
że ona jest w ciąży…
Rozumiesz…
Bez ślubu.
Ona była w ciąży?
Tak.
Ta Maj poznała ją z tym typem…
- Z kim? - No…
- Przychodził do niej do restauracji. - Ale jak się nazywał? Jakiej restauracji?
Na wyścigach konnych.
Tam były kelnerkami.
Weronika wiedziała, że jej nie obronię przed ojcem.
Dlatego uciekła.
[smutna muzyka]
[Magda] Dzień dobry.
[szum silnika]
[niepokojąca muzyka]
[jęk]
- Pani Magdo. - Przepraszam, przepraszam.
Co pani robi?
Ten samochód mnie śledzi.
Pan pomyśli, że zwariowałam, ale naprawdę nie.
Jeździ za mną od paru dni.
- To musimy zadzwonić na policję. - Nie, policja śpi.
Może mnie pan zawieźć do domu?
Tak, oczywiście.
- Proszę zapisać mój numer i dzwonić. - Dobrze, wpiszę sobie jako alarmowy.
Dobrze.
Ciekawe, co teraz masz mi do powiedzenia.
Co robisz z tym nadętym dupkiem na motorze?
Mam z nim romans.
Przepraszam.
Zaraz podgrzeję ci obiad.
Nie trzeba. Wychodzimy.
Dokąd?
Niespodzianka.
[muzyka – jazz]
Tomku…
Poczułem…
że muszę ci się jakoś odwdzięczyć za to, że opiekujesz się domem,
naszymi dziećmi…
Mam dla ciebie pewien drobiazg.
Nie otworzysz?
No.
Śmiało.
- No! - [mruczy zamyślona]
Ojej, Magdo, spokojnie, spokojnie.
Ja też jestem wzruszony.
Tomku.
Chciałam ci coś powiedzieć, bo bardzo dużo się dzieje ostatnio i…
A ja miałam bardzo ciężki dzień.
Wybaczam ci.
[Czerwiński] Deser?
Aha.
Świetnie.
Jest pan nadto uprzejmy.
[Tomek mruczy radośnie]
- Kończycie powoli? - Mhm.
Damy dzisiaj mamie odetchnąć.
Ja was zabiorę do szkoły.
[ze smutkiem] Ojej.
Co to miało znaczyć?
Raz, raz, do samochodu.
[Tomek] No co? No już, bo się spóźnicie.
Tylko mi tam nie nabrudzić.
O, moje ulubione perfumy.
Zbierać się, wyjeżdżamy.
[Tomek] Tylko butami nie po siedzeniach.
[smutna muzyka]
[muzyka cichnie]
- Pani chciała rozmawiać z właścicielem? - Tak.
Ilona Czerwińska.
Pani jest żoną Jarosława Czerwińskiego?
Byłą.
To była wyjątkowa dziewczyna.
Dostawała dwa razy większe napiwki niż reszta.
Wszyscy ją uwielbiali.
Ale pracowały tu we dwie, tak?
To była zdzira, tamta druga.
Uwzięła się na mojego męża.
Joanna, tak?
Nie mam pojęcia, jak miała na imię. Za dużo ich było.
Może pani spojrzeć jeszcze raz?
Czy to nie była Weronika?
Chyba wiem, z kim się puszczał.
Ta druga to była inna historia.
Taka prawdziwa miłość.
Ten mój to tylko zaliczał, a tamten się naprawdę zakochał.
Bardzo. Ona w nim chyba też.
Chociaż, szczerze mówiąc, jak facet ma tyle kasy,
nie wiadomo, czy chodzi o uczucie czy o portfel.
Znała go pani?
Tak.
Co chwilę tutaj przyłazili. Jedli, pili, obstawiali gonitwy.
Nawet coś tam wygrywali.
To była taka…
bajka.
Pamięta pani, jak on się nazywał?
Jasne.
Bruno Szeliga.
[smutna muzyka]
[z oddali – okrzyki publiczności]
[podniosła muzyka]
[muzyka – nie słychać wypowiedzi]
[muzyka cichnie]
[nie słychać wypowiedzi]
Wiesz, że nigdy w życiu nie byłem na wyścigach?
[Magda] Myślę, że Weronika nie żyje.
Ja ich dzisiaj…
Ja ich dzisiaj widziałam tam…
na trybunach.
Ja to poczułam, Jacek.
Wiesz, czego ja się dowiedziałem?
Czerwiński wspiera finansowo kampanię Szeligi.
A za nim stoją inni. To jest gruba sprawa.
Weronika była w ciąży z Szeligą.
- Co? - No.
Znany biznesmen, szanowany społecznik.
Dobrze, ale to nie znaczy, że nie żyje.
Była w ciąży z żonatym gościem.
Nie wiesz, jak to jest?
Zakochał się w pięknej dziewczynie.
Wielka miłość. Tylko jak okazało się, że jest w ciąży, to był kłopot.
Może ją wysłał do Berlina albo na Bali?
I płaci jej za zniknięcie.
Tak by mogło być, tylko potem zginęła Joanna.
A ona o wszystkim wiedziała.
Przyszła na przyjęcie, na którym on miał ogłosić
rozpoczęcie kariery politycznej.
I założyła naszyjnik Weroniki.
I zginęła.
- Czyli chciała kogoś szantażować. - Nie kogoś, tylko Szeligę.
Musisz go aresztować.
To tak nie działa.
Nie można kogoś aresztować, nie mając dowodów.
A Weronika?
To jest tylko hipoteza. Nawet nie mamy ciała.
Sześćdziesiąt.
Osiemdziesiąt.
Dziewięćdziesiąt.
Sto procent.
Proszę bardzo.
Nie, nie, to zapraszam pana do recepcji.
Dziękuję.
Przemienia pan wodę w spirytus?
Nie.
Energetyzuję, żeby była bardziej odżywcza.
I droższa.
Wszystko się musi równoważyć.
[Magda] Takie prawa kosmosu.
Oj.
Pani mi nigdy nie daruje, co?
Przychodzimy w bardzo ważnej sprawie.
- Potrzebujemy pomocy. - Pro bono.
Pro publico bono…
Dla Podkowy.
Pro publico bobo qui Podkowa.
Trzeba było od razu tak mówić.
Dzień dobry, kochani.
Witamy was serdecznie z małżonką w naszym ogrodzie.
Jest z nami burmistrz Podkowy Leśnej.
Arturze, zapraszam cię do inauguracji festiwalu.
- Proszę cię. - Dziękuję.
Dzień dobry państwu.
Witam na kolejnych podkowiańskich Otwartych Ogrodach.
To już 15. rok z rzędu, kiedy otwieracie bramy swoich ogrodów,
ale i serca dla naszych sąsiadów.
Wydarzeniem dzisiejszego dnia będzie koncert artystki operowej,
pani Ewy Warty-Śmietany.
[Szeliga] Zapraszamy! Brawo!
♪ A nocą ♪
♪ Cień doliny spływa ♪
♪ Znużony dzień gaśnie ♪
♪ Odpływa ♪
[śpiewa coraz wyżej – słowa niezrozumiałe]
Bardzo błagam, panie Robercie, jakoś intensywniej.
Proszę pani, ja to robię bardzo intensywnie.
Ale tego nie widać.
No bo to jest świat energii,
- niewiele osób… - Idzie.
Słynny cudotwórca i jasnowidz w moim skromnym ogrodzie.
Nie wiedziałem, że państwo się znają.
Tak, tak. Pani Magda mnie poprosiła, żebym pomógł jej
w pewnej sprawie zaginięcia sprzed lat.
- [Magda] Tak. - Fascynujące.
Ale państwo nie powinni tutaj przebywać, to…
- teren prywatny. - [Magda] No.
- Ale dzisiaj otwarty dla wszystkich, tak? - Oczywiście.
Co tam jest? Przepraszam, bo…
Stara część ogrodu, z której już nie korzystamy.
Zapraszam państwa na koncert.
Z tego miejsca bardzo źle słychać.
[niepokojąca muzyka]
[muzyka cichnie]
Nie może pan spać?
Co pan tu robi?
To teren prywatny.
Czemu się pan unosi?
To tylko ja.
Panów tu nie powinno być.
Tak się składa, panie Szeliga,
że szukamy ciała.
Tu?
Macie nakaz?
Mamy.
Tylko nie wiedzieliśmy, gdzie kopać.
Ciekawe, że pan się nie zapytał, czyjego ciała.
Zabierzcie pana.
Wszystko w porządku?
Jasne.
Jacek.
Ja mogę z tobą tam wejść?
Nie mogę ci pozwolić przesłuchiwać podejrzanego.
[Jacek] Nie lepiej ją było taką zapamiętać?
Wszystko wiemy.
O romansie, o wyścigach…
O ciąży.
Kochał pan kiedyś?
[tajemnicza muzyka]
Tak naprawdę.
Głęboko.
Prawdziwie.
To był weekend.
Żona gdzieś wyjechała.
Zaprosiłem Weronikę do domu.
Spędziliśmy cudowną sobotę.
W niedzielę rano Wera źle się poczuła.
Nie miałem środków przeciwbólowych, więc…
To był wypadek.
Spadła ze schodów, uderzyła się w głowę.
Tego, co było później, prawie nie pamiętam.
Czyli nie pamięta pan, jak zakopywał jej ciało w swoim ogrodzie.
Nikt by mi nie uwierzył, że to był wypadek, więc…
pochowałem ją pod brzozami.
Płakałem i modliłem się, żeby mi wybaczyła.
A Joanna?
Ta dziewczyna z parku?
Też się pan modlił, żeby panu wybaczyła?
Nie zabiłem jej.
Gdyby pan był bardziej dokładny, wiedziałby pan,
że nie opuściłem przyjęcia.
Nawet na minutę.
[łka]
O, cześć.
Cześć.
Ty już po?
Po czym?
- Po przesłuchaniu. - Tak, tak.
Ten komisarz całkiem przystojny.
Może mnie aresztuje?
W dzień po odnalezieniu Weroniki dowiaduję się, że mąż mnie zdradza.
To co?
Śniadanie czy awantura?
Zastrzyk.
- Co? - Muszę lecieć.
Pies Szeligi potrzebuje weterynarza.
Nie, nie wierzę.
Gdzie są moje pieniądze?
Dałem Szelidze bańkę w gotówce na kampanię.
Tymczasem na sukces wyborczy chyba się nie zanosi.
Nie wiem nic o żadnych pieniądzach. Bruno nie zwierzał mi się z takich rzeczy.
Chcesz mi powiedzieć, że moja bańka pękła, zanim kampania wystartowała?
Chyba mówię wyraźnie.
To nie moja sprawa.
- Te rozliczenia zawsze były między wami. - [śmiech]
Nie rozśmieszaj mnie, Barbara.
Nie wciskaj mi kitu.
W tym domu mysz się nie wysra bez twojej wiedzy.
Otwieraj sejf albo zrobię to po swojemu.
Tak?
A chcesz wiedzieć, przez kogo cały ten burdel?
- Co? - Przez ciebie.
Gdybyś nie poznał Brunona z tą dziwką…
Nawet nie wiesz,
jakie to było upokarzające.
Przez tyle lat staraliśmy się z Brunonem o dziecko,
a tu zjawia się ta i zachodzi w ciążę.
[tajemnicza muzyka]
Od dawna wiedziałam o ich romansie.
Chciałam ich nakryć w łóżku, upokorzyć.
Udałam, że wyjeżdżam.
Kiedy wróciłam do domu…
Ty szmato.
Myślisz, że możesz to wszystko mieć?
Że możesz mi to wszystko zabrać?
Ty dziwko.
- Zabiję cię. - Nie, nie!
[dramatyczna muzyka]
Nigdy nie uwierzyłem w bajkę o upadku. W przeciwieństwie do twojego męża.
Tylko że to twój mąż będzie siedział, nie ty.
Gdybym wtedy nie przyjechał, jego też byś zabiła.
Dawaj moją forsę!
I jeszcze ta dziewczyna w parku.
Ona chciała szantażować Bruna. Nie mogłam na to pozwolić.
- [Szeliga] Nie wiem, o czym pani mówi. - [Joanna] Zachciało ci się młodej dupy?
Gdzie jest Weronika, się pytam!
Gdzie jest moja koleżanka?
Powiedz mi, gdzie jest moja… Chcę porozmawiać z tym panem.
[przekrzykują się]
Debila ze mnie robisz!
Chcę wiedzieć, gdzie jest Weronika!
- Wszyscy się patrzą! - Daj mi spokój.
[przekrzykują się]
- Zostaw mnie, proszę cię! Zostaw mnie! - Doigrałeś się!
♪ Ten czas niebawem obnaży was ♪
- ♪ Wymyka się jak świt ♪ - ♪ [chórek] Jak świt ♪
♪ Co Księżyc właśnie skradł ♪
[niepokojąca muzyka]
[syrena pociągu]
[dramatyczna muzyka]
Nie pomyślałaś, że przez te wszystkie lata to ja pilnowałem Bruna?
Kto niby posprzątał burdel po Weronice?
Myślisz, że zgodziłbym się, żeby ta dziwka go zniszczyła?
Tylko że ja chciałem to zrobić po swojemu.
Tak jak z żulem. Ale ty wszystko spieprzyłaś.
[dzwoni telefon – motyw z filmu Różowa pantera]
Dzień dobry.
Ja przyszłam do pieska.
[dramatyczna muzyka]
O! Fuck.
Goń ją!
Nie, nie.
- Jedzie. - Przyjąłem, bez odbioru.
Szefie. On tam jest.
Kto on i gdzie?
No, Szeliga. Jest na filmie z imprezy. On tego nie zrobił.
- [klakson] - [radosne okrzyki]
[mówi po arabsku]
[szejk] Thank you!
[mówi po angielsku] I am very happy to be here.
Thank you!
Salam alejkum!
- Hi! - [mamrocze gardłowo]
Salam alejkum!
[mówi po angielsku] Welcome in Forest Horseshoe.
[mamrocze niezrozumiale]
I know the… [mamrocze]
[mamrocze niezrozumiale]
[krztusi się]
[szejk] Cholera.
Nie dam rady.
Przepraszam.
A dlaczego pan…?
No bo interesy kiepsko idą i…
chciałem podreperować upadający brand.
[Magda chichocze]
No i wymyślił pan sobie szejka?
No.
Jak to, jest pan uzdrowicielem, a jednocześnie oszukuje pan ludzi?
Ja nie jestem żadnym uzdrowicielem.
Ja jestem byłym szefem marketingu takiej dużej korporacji.
Teraz chciałem po prostu zacząć robić na swoje własne konto.
Ale pan leczy ludzi.
[ze śmiechem] Pani Magdo.
Ludzie się sami leczą.
Nie wiem, może jest jakaś pozytywna energia albo…
wiara.
Wiara czyni cuda.
A Sikora przestał palić.
- Tak? - No.
Placebo.
Wtedy co pani do mnie przyszła…
w sprawie tej przyjaciółki,
tego zaginięcia,
ja bardzo chciałem pani pomóc.
Ale nie mogłem, no bo jak?
Jak można oszukiwać w takiej poważnej sprawie?
Co innego rzucenie palenia, a co innego…
Przepraszam.
A u Szeligów, w ogrodzie tam…
to pan wyczuł,
gdzie było ukryte ciało Weroniki.
Naprawdę?
- Tam był ciało? - Tak.
- Tam za… - Tak.
- No właśnie, bo różdżka sama jakoś… - Tak.
No bo pan ma ten dar i to pana właśnie…
- Myśli pani? - No tak.
Musi pan uwierzyć w siebie.
- Dobra. Ja muszę iść. - Nie wyda mnie pani?
- Nie. - Dziękuję.
Kto jest dobrym psem, no kto?
Pięknie, pięknie.
[dzwonek telefonu]
Pies jest zdrowy jak ryba, a ja muszę iść na pilną wizytę domową.
Do widzenia. Do zobaczenia.
- [dzwonek telefonu] - O cholera.
[dramatyczna muzyka]
[muzyka orientalna]
Elka, Elka…
Goni mnie jakiś facet.
Tak. Fajny jakiś?
- Morderca Joanny. - Tańcz.
To on!
[Elka] Wachlarz!
Zapraszam.
[piosenka „Kung Fu Fighting” Carla Douglasa]
[Czerwiński] Wysiadaj!
- Wysiadaj! - Aua, aua!
Nie, nie!
[pies warczy groźnie]
Bierz ją!
[Jacek] Magda, Magda!
- Cicho. - Gdzie klucz?
Magda, tylko spokojnie.
[Walczak] Podnieś się.
[Walczak szeptem] Magda, nie bój się.
Tylko spokojnie, wstań.
Przecież już znasz tego psa.
[Walczak] Wszystko będzie dobrze.
Dasz sobie radę.
Już to robiłaś.
[warczy cicho]
[szeptem] Dobra.
Już. No chodź.
Dobry piesek.
Dobry.
Dobry pies.
No to, panowie, możecie się teraz zapoznać.
[Jacek] Myśmy się już poznali.
Ale to jeszcze raz. Jacek Sikora.
- Walczak. - Bardzo mi miło.
Mam coś dla ciebie.
[smutna muzyka]
A to nie jest dowód w sprawie?
- No jest. - [śmiech]
Ale i tak będą obciążali siebie nawzajem.
A pomyślałem, że po tym wszystkim coś ci się jednak należy.
Oj, Jacula.
Ty to się naprawdę nie nadajesz na policjanta.
Wiesz co? Nie.
To już nie jest moja historia.
Ale bardzo ci dziękuję.
Chcesz, żebym z tobą wszedł i ci pomógł?
Do tej klatki muszę wejść sama.
A co to?
Gdzieś się wybierasz?
Znowu coś mnie ominęło? Magda?
To jest twoja walizka.
Słucham?
Ja wiem, że to dla niej kupiłeś te perfumy.
Jak się zorientowałam, kupiłeś mi drugie identyczne.
- Magda, kochanie, co ty mówisz? - Popatrz na to w ten sposób.
Czerwiński siedzi.
Twoja Zuza potrzebuje opiekuna.
A ja daję ci wolność.
Dobra, Tomek.
To w ogóle nie chodzi o perfumy.
Ja naprawiam nasz błąd sprzed 15 lat.
Madziu, kochanie.
Jaki błąd?
[radosna muzyka]
[piosenka „Szósty zmysł”, śpiewa Anna Smołowik]
♪ Składam elementy rozsypanej układanki ♪
♪ Kiedy ty dociekasz całe dnie i poranki ♪
♪ Och, Sherlocku Holmesie Twe podchody mam w nosie ♪
♪ Ufam swojej intuicji Działam bez amunicji ♪
♪ Po nitce do kłębka Ja niczego się nie lękam ♪
♪ Trupa w szafie, noża w wodzie ♪
♪ Znajdę motyw po dowodzie ♪
♪ Jak Colombo w spódnicy Nie poddaję się nigdy ♪
♪ Krok przed tobą Jestem sobą ♪
♪ Bo ja mam szósty zmysł ♪
♪ Serce mi mówi, gdzie mam szukać ♪
♪ Jeden oka błysk ♪
♪ Intuicji nie da się oszukać ♪
♪ Poszlaki, ślady, tropy Tu naboje, a tam łuski ♪
♪ Nie mogę rozmawiać Właśnie dzwonię do wróżki ♪
♪ Po piętach mi depczesz Coś do ucha wciąż szepczesz ♪
♪ Możesz brać mnie za wariatkę Ja rozwiążę tę zagadkę ♪
♪ Kobieca intuicja Nonszalancka aparycja ♪
♪ Chłopcze, ucz się ode mnie Bo inaczej ekstradycja ♪
♪ To, co pewne jest, kochanie Zaraz znajdę rozwiązanie ♪
♪ Już napisy na ekranie ♪
♪ Bo ja mam szósty zmysł ♪
♪ Serce mi mówi, gdzie mam szukać ♪
♪ Jeden oka błysk ♪
♪ Intuicji nie da się oszukać ♪
♪ Bo jam mam szósty zmysł ♪
♪ Serce mi mówi, gdzie mam szukać ♪
♪ Jeden oka błysk ♪
♪ Intuicji nie da się oszukać ♪
♪ Happy end z nami zostanie ♪
[piosenka „Mary Jane” zespołu Stiff Bones]
♪ Czekam na telefon twój ♪
♪ Pytam po bramach Kiedy będziesz znów ♪
♪ Czy przyjdziesz sama? Czy przyjechać mam? ♪
♪ Daj mi proszę jakiś znak ♪
♪ Gdy nie ma cię Jestem zły ♪
♪ Chodzę po mieście I szczerzę kły ♪
♪ Ta miłość zniewala mnie ♪
♪ Mary Jane Gdzie znajdę cię? ♪
[muzyka cichnie]