ZA CHWILĘ „W SZPONACH STRACHU” Z UDZIAŁEM PETERA I ELLIOTA
SZATAŃSKI LUNAPARK
Kościoły są puste, parki rozrywki przeludnione.
W jednej ze scen
zły klaun mieli księdza w maszynie do waty cukrowej.
Czy filmy o wierze i sile wyższej nie mają sensu?
Diabelska szopa, Potępienie,
Anioły w klatce. Wszystkie z tego roku.
Jaka jest natura zła? Jak mamy z nim walczyć?
Manipulacyjne, pseudoreligijne bzdury.
Żenuje mnie ten temat.
Wszyscy o tym mówią.
SERIAL NETFLIX
W SZPONACH STRACHU
Mama zostawiła mnie w kościele, gdy miałam dwa miesiące.
Był środek zimy.
Nikt jej nie widział.
W św. Józefie spędziłam dziesięć lat.
Zdrowaś Mario, łaski pełna.
Pan z tobą.
„WSZYSCY ZGRZESZYLI I POZBAWIENI SĄ CHWAŁY BOŻEJ” RZ 3:23
Byłam dziwnym dzieckiem.
Wiecznie coś broiłam.
Zakonnice mnie skreśliły.
CHWAŁA BOŻA
Co to?
- Nie wiem. - Nie wiesz, co rysujesz?
Jest inne miejsce.
Coś tam jest.
Wiem, brzmi absurdalnie.
Ale to poczucie mnie zadręczało.
Wiedziałam, że istnieje inne miejsce.
Nie mogłam go opisać, więc rysowałam,
żeby nie dać się tam wciągnąć.
Jak długo miałaś te wizje?
Aż moja przybrana mama, Lila, mnie stamtąd zabrała.
Zmarła zeszłej wiosny.
Miała udar.
Przykro mi.
Nie wiem, czy to stres czy żal…
albo załamanie psychiczne.
Znowu widuję to cholerstwo, a raczej…
czuję.
Coś się zmienia…
Nie mogę myśleć, duszę się…
Znów jestem tą przestraszoną dziewczynką.
Może pan mnie wyleczyć?
Możemy popracować nad ćwiczeniami,
które pomogą opanować te lęki.
Dobrze?
Tak.
Świetnie.
Jak leci?
- Cleo! Przepraszam. Siad! - Nie szkodzi.
Jesteś przeurocza.
To Cleo, a to Melody.
Grzeczna psinka.
- Chodź tu. - Grzeczna sunia.
Przepraszam.
Siad.
Koniec sesji. Melody Pendras, 24 lutego 1993 roku.
Słuchałeś nagrań?
Kilku.
- Znalazłeś coś ciekawego? - Jeszcze nie wiem.
Poszperałem w sprawie tego listu.
Artykuł 60 regulaminu wydziału:
„Zakaz publikowania treści mogących wpłynąć na reputację,
społeczność lub nauczanie w NYU”.
Wiesz, co publikował? Przez co miał kłopoty?
Nie. Coś jeszcze?
Pamiętasz muzykolożkę, z którą się umawiałem, tę z tatuażem?
Wysłałem jej tę dziwną melodię.
Nie wie, co to jest.
Jeśli to nie jakiś latający lemur z Azji,
to nie mam nic o „Ka-le-go”.
- Co u ciebie? - Całą noc rozbierałem łazienkę.
Zajrzałem za lustro, zdjąłem armaturę,
sprawdziłem gniazdka.
Żadnych kamer.
Fiut, ale nie zbok. Pocieszające.
Davenport mówił, że nie ma tu Internetu,
ale w ścianie jest port.
Zdjąłem gniazdko i znalazłem masę kabli.
- System monitoringu. - Właśnie.
Podpiąłem się przez rozgałęźnik.
Mam dostęp do wszystkich kamer w ośrodku.
Widzę to samo, co on.
Muszę tylko rozrysować kąty widzenia kamer.
Będę wiedział, gdzie mnie nie uchwycą.
Zajebiście. A co z piwnicą? Wiesz, jak tam wrócić?
Pracuję nad tym.
Dobra, ale uważaj.
Pamiętasz, jak poraził mnie prąd, gdy grzebałem w zabawkowej kaczce?
Chociaż robiłem jak na YouTubie?
Taryfa podjechała.
Gdy spotkasz się z Melody,
bądź delikatny.
Sporo przeszła.
Oczywiście.
Okaż trochę współczucia.
Współczucie, dobra.
Dam ci znać.
KAPLICA
BRAK KAMER
Nie wiedziałam, że ktoś korzysta z tej sali.
Światło było zgaszone.
Ależ nie.
Nie używam jej, ja tylko…
Rysujesz?
Coś w tym stylu.
Nie będę ci przeszkadzał.
Daj spokój.
Przecież to świetlica.
Mieszkasz tu, tak?
Jestem Melody.
Dan.
Dopiero się wprowadziłam i nie znam zasad.
Ja też.
Jestem nowy.
Ten budynek jest dziwaczny, prawda?
Tak.
Oboje jesteśmy nowi.
Może skoczymy na drinka?
Pogadamy o gównianym ciśnieniu w kranie.
Chyba że nie pijesz.
Możemy iść na kawę.
Albo do spożywczaka naprzeciwko
napić się ananasowej fanty z puszki.
Kto tam?
Bobbi.
To ma mi coś mówić?
Pracuję dla pana Davenporta.
Woda leje się od dłuższego czasu.
Czekałem na gorącą.
Pan Davenport miał pana umieścić w innym pokoju.
W łazience jest problem z pleśnią.
Nie zauważyłem.
Mogę wrócić później…
Nie ma żadnej pleśni.
Davenport obiecał mi prywatność.
Jeśli pojawi się problem, zajmę się nim.
W razie potrzeby proszę dać znać.
- Zrobisz to? - Co?
Ogłosisz to oficjalnie?
Jestem Melody Pendras.
Jest 10.32.
Jestem w świetlicy budynku Visser, gdzie w nocy odbyło się zebranie.
Rzekomego seksklubu.
Zabrałam lampę UV.
Drogie panie, nie wychodźcie bez takiej z domu.
Anabelle.
Wybacz. Też nie chciałabym myśleć o matce w seksualnej sekcie.
Była tam duża szafka z jakimś…
totemem w środku.
I nagranie.
Z dziwnym głosem.
Dochodziło stąd.
Czy to Juice Newton?
Może młoda coś wie.
Jess?
Ma 14 lat. Nie chcę jej w to wciągać.
W jej wieku Alicia Metz zrobiła mi palcówkę w szatni
w czasie lekcji algebry.
Dobra, pogadam z nią, gdy wróci ze szkoły.
Cassandra, prawda?
Pamięta mnie pani? Koleżanka Jess.
Jesteś urocza.
Tak, często to słyszę.
Była tu pani wczoraj wieczorem?
Nie sądzę.
Z Samuelem i innymi mieszkańcami?
Grasz w kanastę?
Wpisz się na listę, jeśli chcesz.
Fajna babka.
Jess?
Jesteś tam?
Cześć.
Wszystko gra?
Wdałam się w bójkę.
W bójkę?
Chcę być lepsza. Nie chcę czekać.
Na co?
- Zadzwonić do twojej mamy? - Nie.
Nie rób tego.
Znowu odeśle mnie do ojca Russo.
Powie, że za mało się staram.
W jakim sensie?
Brak mi wiary.
Mam być czysta i godna Bożej miłości.
Wiem, jakiej pomocy udziela Kościół.
Zawsze gdy to się dzieje…
Nie chcę, by ktoś mnie tak postrzegał.
Nastolatkowie są wredni.
Nie, mają rację.
Coś ze mną jest nie tak.
Boję się.
Że będę to czuła do końca życia.
Nie będziesz.
Miewałam kiedyś…
Jak to nazwać?
Powiedzmy, że chwile grozy.
Ale znalazłam kogoś, kto mi pomógł.
Są ludzie, którzy mogą ci pomóc.
Nie księża. Ludzie, którym zależy.
Może na tobie.
Nie na mnie.
Wiesz, co ludzie uwielbiają?
Gdy obcy zabierają ich dzieci do psychologów.
Jess cierpi.
Potrzebuje pomocy, a jej matka wysyła ją do Kościoła.
Z doświadczenia wiem,
że ich metodologia nie jest pomocna.
Wręcz przeciwnie.
Z Turnerem też nie poszło.
I jest mi winien przysługę.
Naprawdę mi pomógł. Sporo.
Dobry z niego człowiek.
To twój problem. Ciągnie cię do pokrzywdzonych.
Bądź jak Sarah Connor, a nie pieprzona Mary Poppins.
Pal sześć.
Zabiorę ją w sobotę rano, więc sama zrobisz sobie kawę.
Mogę nagrywać? To mi pomaga w pracy.
- Ale nie musimy. - W porządku.
Może opowiem kilka dobrych dowcipów.
No dobrze.
Od jak dawna miewasz te doświadczenia?
Nie pamiętam dokładnie.
Od jakiegoś czasu.
Wszyscy mówią, że to wymysły.
Co się dzieje chwilę wcześniej?
Słyszysz dzwonienie w uszach, widzisz jasne światło?
To raczej…
Jakby mnie coś…
wciągało.
A później…
Nie wiem, po prostu…
wracam.
Ostatnie pytanie.
To bardzo ważne.
Lubisz psy?
Tak.
Zatem…
Poznaj Cleo.
Lubi drapanie za uszami, będzie cię kochać do końca życia.
No i?
To mogą być lęki, stres, napady padaczkowe.
Niczego nie wykluczę, jeśli nie przeprowadzę pełnych badań.
Nie mogę tego zrobić bez pisemnej zgody rodziców.
Przepraszam.
Nawet jeśli matka prosiła o spotkanie.
Martwię się o nią.
Wiem.
Jak się masz, Melody?
Postanowiłam działać.
Poszukam matki. Nie popiera pan tego.
Niczego nie oceniam.
Nie chcę, żebyś cierpiała.
Może ona też nie chce cierpieć.
Może chce mnie zobaczyć, ale…
się boi.
Nie boi się pan o swoje dzieci?
Cały czas.
Obawiam się,
że nie kochają mnie tak, jak ja je.
Zdoła pan pomóc Jess?
Jak pomógł pan mnie.
Wychodzimy, natychmiast!
Mamo, nie!
Jesteś Melody?
Pani Lewis.
Za kogo się uważasz? Zabierasz moją córkę do lekarza?
Przepraszam…
Jess mówiła, że pani się zgodziła.
Nie miałam okazji spytać.
O Boże.
Przepraszam, chciałam pomóc.
Nie mieszaj się w cudze sprawy. Nie chcemy twojej pomocy.
Przepraszam.
Też bym się zdenerwował.
Nie możesz wychowywać cudzych dzieci.
Modliłam się, żeby ktoś powychowywał mnie.
Melody…
Cholera.
Co, do chuja?
Co pani robi?
Sprawdzałam listwy elektryczne.
Jest pani dozorczynią czy elektrykiem?
Wszystko wygląda dobrze.
Chwileczkę.
Miałem dał znać, gdybym czegoś potrzebował.
Zgadza się.
Mogłaby pani otworzyć tę kaplicę zabitą deskami.
Melody Pendras?
Jestem Mark Higgins.
Piszę artykuł o budynku Visser.
Natknąłem się na pani nagrania z 1994 roku.
To seria wywiadów.
Pójdziemy na kawę? Mam kilka pytań.
Taśmy nie były prawdziwe?
Myśli pan, że ci z Blair Witch byli pierwsi?
Chyba nie.
Na nagraniach mówiła pani,
że szuka mamy. To prawda?
Nie znalazłam jej.
Przykro mi. To musiało być trudne.
Chce pan spytać o pożar.
Szczerze mówiąc, niewiele pamiętam.
Obudziłam się w środku nocy i wszystko płonęło.
Ja też.
Ocknęłam się w szpitalu.
Wpisali „tożsamość nieznana”.
Nikt mnie nie szukał.
Postanowiłam zacząć nowe życie.
Nie ma pani kontaktu z mieszkańcami?
Nie.
A Steven Turner? Jakie były wasze relacje?
Naprawdę niewiele pamiętam.
Mogłaby pani czegoś posłuchać? Może pani to rozpozna.
Jasne.
Ładne.
No dobrze.
Bardzo pani dziękuję.
Żałuję, że nie pomogłam.
Nie szkodzi.
Trafię do wyjścia.
Polubiłbyś Cleo.
Też lubiła szarpać papier.
Tata nie lubił psów, ale błagałem, aż zmiękł.
Uciekła po pożarze.
Nie była miejskim psem.
Kurwa.
Zaraz wrócę.
Czekałam na ciebie.
Myślałam, że skoczymy do sklepu po tę ananasową fantę.
Nie szkodzi.
Pewnie źle to odczytałam.
Ciągle to robię.
Dokonuję złych wyborów. Zawsze coś spieprzę.
Zawodzę ludzi.
Wcale nie.
Dzięki, ale…
nie znasz mnie.
Znam.
To znaczy…
Czuję, że jesteś dobra.
Troszczysz się o innych.
Chcesz, by czuli się bezpiecznie.
To funkcja, nie błąd.
Nie chodzisz do kościoła.
Zgadza się.
Chcę pogadać z ojcem Russo.
Może go zwerbuję.
Jasne, zboczuchu.
Żeby pomógł Jess.
No cóż.
Idzie do kościoła, którego nienawidzi,
pogadać z klerem, którym gardzi.
Z Bogiem.
Prawdziwa próba naszej wiary sprowadza się do pytania.
Jak przeciwstawiamy się złu?
Pokusy Szatana są prawdziwe.
Dostrzeżcie Szatana we wszystkich jego postaciach,
nawet jeśli pojawi się w kinie.
Sporo mówi się o nowym filmie: Szatański lunapark.
Czy jest przeciw Kościołowi? Czy chwali Szatana?
Uważam, że warto go obejrzeć
i samemu zdecydować.
Patrząc na hollywoodzką wizję dobra i zła, zadajcie sobie pytanie:
„Co zrobię,
gdy spotkam Szatana w swoim życiu?”.
Jesteś przyjaciółką Jess.
Ze sklepu z narzędziami.
Miałaś kamerę.
Dziś też ją mam.
Robię reportaż o budynku Visser.
Liczyłam na wywiad z księdzem.
Ma ksiądz sporą biblioteczkę.
Ludzie szukają tu odpowiedzi.
Co się tam kryje?
Nancy Drew? Ptaki ciernistych krzewów?
Kościół trzyma w skarbcach sporo zakazanych tekstów.
Mroczne sekrety z całego świata.
Grymuary, teksty okultystyczne.
Warto dobrze poznać swojego wroga.
Długo jest ksiądz w parafii św. Alberta?
Zastąpiłem księdza McCormicka w 1987.
W ostatnich latach frekwencja spadła,
ale staram się nie brać tego do siebie.
Pamięta ksiądz parafiankę Julię Bennett?
Przykro mi, chyba nie.
Nie szkodzi.
Zauważyłem, że nie przystąpiłaś do komunii.
Nie.
Wychowano cię na katoliczkę?
Szkoła katolicka.
Często pakowałam się w kłopoty.
Przepisałam prawie cały Nowy Testament.
Ja też nie byłem najlepszym uczniem.
Nosiłem w sobie sporo gniewu.
Dużo mroku.
Ale po latach poza Bożą łaską
zrozumiałem, że odpowiedzi zawsze były tutaj.
Kościół to światło.
Potrzebujemy go w świecie, który spowija ciemność.
Miłe słowa, ale…
miałam inne doświadczenia.
Jak się mieszka w Visserze?
Nadal się przyzwyczajam.
Zauważyłaś może jakieś…
Niech ktoś mi pomoże!
Pomocy!
Jessica!
Już dobrze. Posłuchaj mnie.
Spokojnie. Wszystko będzie dobrze.
Jesteś w rękach Boga.
Jesteś w Boskim świetle.
- Wezwać karetkę? - Nie.
W imię Ojca i Syna…
Panie, błagam cię, uwolnij ją spod władzy Szatana.
Oddychaj.
Już dobrze.
Będzie dobrze.
Dziękuję.
Boże.
Ma czternaście lat, nie sześć.
Co z tego? Króliczki podnoszą mnie na duchu.
Może teraz jej matka postara się o prawdziwą pomoc.
Co mówiłam o pokrzywdzonych?
Troszczę się o ludzi.
To funkcja, nie błąd.
Co to, kurwa, znaczy?
Że jestem dobra.
Oczywiście, że jesteś.
Pamiętasz tę ciotkę Mame ze świetlicy?
Cassandrę?
Wiesz, że jest nadzianą kolekcjonerką sztuki?
Chce obejrzeć moje prace.
Fajnie.
Może coś kupi i dorzucisz się do czynszu.
Zaczynam czuć klimat Cassavetesa.
Może powinnam kręcić filmy.
Jess?
To ja.
Pomocy!
Słyszałaś?
Jess!
Jess, otwórz!
Jebany telewizor. Wrzucę go do spalarni.
Coś tam się dzieje.
Widocznie ksiądz jest głuchy.
Jaki ksiądz?
Nie pamiętam imienia, ten z parafii.
Zawsze gdy wpada, telewizor dudni na całą okolicę.
Musimy tam wejść. Teraz!
Mówię poważnie! Wezwij Johna Smitha!
Mam klucz od Eriki na wszelki wypadek.
Dobra.
Kurwa, co jest?
Piekielny najeźdźca, nikczemny legion.
- Wynocha stąd! - W imię Jezusa Chrystusa…
- Co ty, kurwa, robisz? - Oczyszczam ją, wypędzam zło.
- Przestań! - Odsuń się, muszę skończyć!
Ale co? Ona cierpi!
- Nie rozumiesz. Pomagam jej. - Krzywdzisz ją!
- To nie twoja sprawa! - Daj spokój.
- Wypieprzamy stąd. - Mamo, proszę, już nie chcę.
Błagam.
Nie możemy przerwać. Odwagi, Eriko.
Dosyć!
Zrobiłeś swoje.
Puszczaj!
Już dobrze.
W porządku? Jesteś bezpieczna.
Wiem, jak bardzo kochasz córkę,
ale ten człowiek to oszust.
Nie wyleczy jej.
Obiecuję, że znajdę prawdziwą pomoc.
Mam kolegów na Columbii,
to eksperci od neurologii dziecięcej.
Pokryję wszelkie koszty.
Pozwól, że pomogę.
Mamo.
Proszę.
Proszę cię.
Przepraszam. Wybacz mi.
Myślałam, że ksiądz jest dobry, ale nie różni się od innych.
Kręci was to średniowieczne pieprzenie o diable.
Jest chora, nie opętana.
Nie masz pojęcia, co tu się dzieje.
Myślisz, że znajdziesz tego, kogo szukasz?
Panuje tu straszliwy mrok.
Nieważne, czy w to wierzysz.
Powinnaś stąd odejść, póki możesz.
Trzymasz się?
Anabelle, wyłącz to.
Kurwa.
Cześć.
Jak sprawy? Rozmawiałeś z nią?
Nie przyszła.
Wybacz, byłem u niej.
Nikogo tam nie było.
Zostawiłem wiadomość. Może się przestraszyła.
Wrócę tam za kilka dni.
Zszedłeś do tej piwnicy?
Okazuje się, że jest tu dozorczyni, Bobbi.
Otworzyła mi kaplicę.
Powiedziałem, że potrzebuję jej do duchowej kontemplacji.
Niech zgadnę, w kaplicy nie ma kamer.
Nie ma kamer, ale jest wejście do tuneli.
A w piwnicy nie ma kamer?
Nagrałem siedem godzin pustego korytarza.
Zapętliłem to w monitoringu.
Davenport zobaczy tylko pusty korytarz.
Muszę tylko zdobyć kod do drzwi.
Jutro się tym zajmę.
Czuję, jakbym cię nie znał.
Gdybym wiedział, że wykręcasz takie akcje…
To dopiero połowa drogi.
Skłamałem.
Co?
Skłamałem co do Melody.
Rozmawiałem z nią. Kurwa, wybacz.
Dobra. Co się stało?
To nie była ona.
Jak to?
Przejęła tożsamość Melody.
Zdobyła dość informacji, by oszukać każdego, kto by jej szukał.
Przeżyła wypadek samochodowy, miała oparzenia.
Nie ogarnęła własnego życia, więc ukradła jej tożsamość.
Miałem być delikatny. Powiedziałem, że jej nie wydam.
Dobra, szukaj dalej.
Przejęcie czyjejś tożsamości, odbieranie renty, zasiłku…
To przejdzie tylko…
gdy prawdziwa osoba nie żyje.
Nikt nie zgłosi kradzieży dowodu ani numeru ubezpieczenia.
Przykro mi.
Wiem, że to było dla ciebie ważne.
Mogę przyjechać.
Nie trzeba.
Dzięki, że tam byłeś. Odezwę się później.
Króliczki podnoszą mnie na duchu.
Może teraz jej matka postara się o prawdziwą pomoc.
Co mówiłam o pokrzywdzonych?
Troszczę się o ludzi.
To funkcja, nie błąd.
Cześć.
Przyszedłeś.
Zdrówko.
Myślałam o tym, co mówiłeś o pomaganiu innym.
Chyba…
Potrzebowałam to usłyszeć. Dziękuję.
To dzieje się naprawdę?
Jakżeby inaczej?
Pierdol się!
Pieprzona Anabelle.
- Dupek! - Przepraszam.
Możesz chwilę zaczekać? Zaraz wrócę.
Nie odchodź.
- Już po tobie, dupku! - Mam to gdzieś!
- Wynocha stąd! - Anabelle, co robisz?
Nie wtrącaj się.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk