‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(วงการภาพยนตร์ภาษาทมิฬ ‪ได้ร่วมมือกันเพื่อช่วยเหลือคนในช่วงการระบาด)
‪(เก้าเรื่องราว เก้าอารมณ์)
‪(9 อารมณ์)
‪(รัก)
‪(รักเร้าอารมณ์)
‪(โอ้ จะเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไร ‪มันต้องเป็นความรัก)
‪(ดีดกีตาร์)
‪ขอบอกให้ทุกคนรู้ว่าที่ "เซนต์ออฟมิวสิก"
‪คืนนี้เรามีศิลปินยอดเยี่ยมมากมายรอแสดง
‪และศิลปินคนต่อไปในรายการ ‪คือผู้เข้าชิงรางวัลแกรมมี่ปีนี้
‪และหนึ่งในกำลังใหม่ในวงการเพลง
‪ขอเสียงต้อนรับให้คามาล
‪นี่ มากินตอนยังร้อนๆ
‪(เสน่ห์ดึงดูด)
‪- นี่ ‪- เดี๋ยวผมตักเอง
‪แม่กินแล้วเหรอ
‪เดี๋ยวกิน หนังได้ฉายหรือยัง
‪ยัง
‪ไม่ได้ฉาย
‪พวกเขาโทรคุยเมื่อคืน
‪ไม่เป็นไร
‪ทุกเพลงในหนังเพราะหมด
‪สามเพลงที่ปล่อยมากลายเป็นเพลงดังทันที
‪เปิดเพลงของลูกทุกที่
‪คนเป็นล้านได้ฟังเพลงแล้วก็ชอบ ‪นั่นก็ดีพอแล้ว
‪ก้าวต่อไป
‪ลูกแต่งเพลงไว้เยอะไม่ใช่เหรอ
‪ไม่ใช่จากหนัง
‪เพลงของลูกเองน่ะ
‪ร้องให้แม่ฟังบ้างสิ
‪แม่อยากฟัง
‪ไม่ได้ฟังนานมากแล้ว
‪เหมือนคลื่นซัด คลื่นซัด เธอชำระล้างตัวฉัน
‪ทุกคลื่นลูกใหม่เหมือนรักครั้งใหม่
‪เหมือนหยดน้ำค้าง หยดน้ำค้าง ‪เธอทำให้ใจฉันชุ่มฉ่ำ
‪ทุกหยดน้ำเหมือนรักครั้งใหม่
‪เธอบอกว่า "หยดน้ำค้างเล็กๆ นี้ ‪กักเก็บมหาสมุทรสีฟ้ากว้างใหญ่ได้"
‪เธอบอกว่า "น้ำตกนี้ติดอยู่ในดวงตาเธอได้"
‪เมื่อฉันหลับตา
‪เธอกลายเป็นหยดน้ำตา
‪แม่
‪ผมต้องไปจากตรงนี้
‪ผมอยากทุ่มเทแค่เรื่องดนตรีเท่านั้น ‪ผมต้องเรียนรู้อีกมาก
‪ผมอยากอยู่ในโลกดนตรี ‪เป็นคนแต่งเพลง คนแสดงดนตรี
‪ผมอยากแสดงต่อหน้าผู้ชมครับแม่
‪ที่นี่เราไม่มีผู้ชมแบบนั้น ‪ไม่มีดนตรีหรือมีครูแบบนั้น
‪ผมต้องไปจากที่นี่ แม่ ‪แต่แม่ต้องไปกับผม
‪ผมรู้ว่าแม่จะไม่ไป ‪นั่นคือเหตุผลที่ผมยังอยู่ที่นี่
‪ผมไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่นั่นได้ยังไงถ้าไม่มีแม่
‪ผมขอร้องนะ แม่ ไปกันเถอะ
‪ลอนดอน
‪ไปกับผมนะ แม่ แม่จะชอบที่นั่น
‪ผมวางแผนทุกอย่างไว้แล้ว
‪แค่ห้าปี
‪ไปกันเถอะ แม่
‪ยามเช้า
‪(ลึกสุดใจกับคามาล)
‪ดวงจันทร์ส่องแสงสว่าง
‪ส่องแสงเหนือฉัน
‪เต็มฟ้า
‪ในท้องฟ้า
‪ไม่
‪ดวงจันทร์นิรันดร์
‪เสียงอ้อแอ้สดใสของทารก
‪เสียงกระซิบมหัศจรรย์ของน้ำตก
‪เสียงนกร้องแสนไพเราะ
‪ทุกอย่างจืดจางไปเมื่อเทียบกับเธอ
‪กลิ่นหอมจากบุหงา
‪กลิ่นหนังสือเก่า
‪กลิ่นหอมของใบกะเพรา
‪ทุกอย่างจืดจางเมื่อเทียบกับเธอ
‪ทำไมฉันไม่รู้ตัวเร็วกว่านี้
‪ทำไม
‪และพอรู้แล้ว ทำไมฉันถึงยังไม่ได้สติ
‪ตอนนี้ฉันละอายใจมาก ‪ฉันละอายใจมาก
‪ที่รัก นี่คือคำสารภาพของผู้ชายคนหนึ่ง
‪ตอนนี้ฉันละอายใจมาก ‪ฉันละอายใจมาก
‪นี่คือการทบทวนความรู้สึกของฉัน ที่รัก
‪อาลัปมือเบส วิเจย์เล่นกีตาร์หลัก
‪คุเบรัน และคชาตรียันเล่นคีย์บอร์ด
‪นี่ หนุ่มๆ
‪พวกคุณทำตัวดีกับคนรักของคุณไหม
‪ถ้าไม่ ขอโทษตอนนี้เลย
‪ตอนนี้เลย และเพลงนี้ก็เกี่ยวกับเรื่องนั้นนี่แหละ
‪โอเคนะ
‪เธอเข้ามาเพื่อแสวงหาดนตรีของฉัน
‪เธอกลายเป็นเสียงดนตรีของฉัน
‪ถ้าไม่มีดนตรีแล้วฉันจะเป็นยังไง
‪ไม่มีดนตรีแล้ว ฉันคงจะกลายเป็นหิน
‪ขอโอกาสฉันสักครั้งเพื่อเปลี่ยน
‪แล้วฉันจะไม่พลาดอีก
‪อย่าจากฉันไป ‪กลับมาหาฉัน ดนตรีของฉัน
‪ที่รักของฉัน
‪ตอนนี้ฉันละอายใจมาก ‪ฉันละอายใจ
‪นี่คือการทบทวนความรู้สึกของฉัน ที่รัก
‪มาฟังทุกคนร้องกันบ้าง
‪มาร้องคำว่า "โอ" กัน
‪ถ้าเราอัดเสียงเสร็จ เราจะได้เงินทุน
‪- เนื้อเพลงพร้อมแล้วใช่ไหม ‪- พร้อมมาสักพักแล้ว
‪เห็นชัดเลยว่าคุณไม่เคยดูโทรศัพท์
‪- ฉันส่งไปให้คุณกับเธอทางวอตส์แอปแล้ว ‪- โอเค
‪ลองดู ฉันจะถือสายรอ
‪อืม ผมว่าโอเคนะ
‪- ถ้าคุณโอเค เราจะได้อัดเสียง ‪- เอาเลย
‪ใครเป็นคนร้อง ‪ถ้าจะถามให้ถูก นักร้องอยู่ไหน
‪เธอบอกฉันว่าเพิ่งถึง ‪เดี๋ยวเธอจะไปหาคุณ
‪เธอชื่อเนตรา
‪แล้วก็นี่ ฉันไม่รู้จักเธอเป็นการส่วนตัว
‪ฉันไม่เคยฟังเธอร้องเพลง ‪ลูกค้าเป็นคนแนะนำเธอมา
‪งั้นเธอต้องร้อง ‪ต่อให้เธอร้องไม่ได้ ใช่ไหม
‪ใช่
‪แต่คุณเป็นคนตัดสินใจ ‪ฉันมั่นใจว่าไม่มีปัญหา
‪- ได้ โอเค ‪- โอเค บาย
‪สวัสดีค่ะ เนตราค่ะ
‪เมื่อวันพุธ
‪ผมได้จองตั๋วเครื่องบินเพื่อออกจากประเทศ
‪ช่วงสุดสัปดาห์ เพื่อมาที่นี่
‪แต่นาทีที่ผมเห็นเธอ
‪ผมมีความรู้สึกนี้ ผมสาบานเลย…
‪ผมรู้ว่าจะไม่มีวันไปขึ้นเครื่องเที่ยวนั้น
‪- สวัสดีครับ เนตรา ‪- ฉันชอบเพลงของคุณมากค่ะ
‪สามเพลงที่ออกมาดนตรีแน่นมาก
‪เสียงแบบใหม่ คุณทำได้เยี่ยม
‪ฉันเปิดวนฟังตลอดเลย
‪ฉันคิดว่าฉันควรบอกคุณตอนเราเจอกัน
‪ขอบคุณสำหรับเสียงดนตรีค่ะ
‪สามเพลงนั้นหล่อเลี้ยงใจฉันจริงๆ
‪และหลายคนที่ฉันรู้จัก จริงๆ นะ
‪ขอบคุณครับ
‪- เชิญนั่งครับ ‪- ฉันพูดจริงๆ นะ
‪งั้น…
‪หนังจะออกฉายเร็วๆ นี้แล้วไม่ใช่เหรอคะ
‪ฉันอยากฟังเพลงประกอบมาก
‪ไม่ครับ ยังไม่ใช่ตอนนี้
‪มันถูกเลื่อนออกไปอีก
‪เหรอคะ
‪ครับ งั้นเนื้อเพลง…
‪- แต่ไม่เป็นไร ‪- มาดูกัน…
‪จะมีหนังหรือไม่ก็ตาม อย่างน้อยก็มีดนตรี
‪อยู่ในอากาศ
‪ทุกที่
‪คุณแค่ต้องกดปุ่มเล่น
‪แค่นั้นไม่ใช่เหรอ
‪เมื่อคุณได้พบผู้หญิงคนหนึ่ง ‪และภายในไม่กี่นาที
‪คำพูดของเธอเหมือนกับที่แม่คุณพูดเปี๊ยบ
‪เมื่อเป็นแบบนั้น คุณรู้ว่าคุณจบแล้ว นั่นคือ…
‪ติดเบ็ดจนดิ้นไม่หลุด
‪ไม่ จริงๆ นะ
‪การได้ฟังเพลงพวกนั้น ‪โดยไม่มีภาพให้อ้างอิงถึง
‪เพลงของคุณ…
‪คุณรู้ไหมว่ามันสมบูรณ์แบบแค่ไหน
‪มันใช้แค่จินตนาการ
‪ฉันชอบมาก
‪- แค่ดนตรีเท่านั้น ไม่ใช่เหรอ ‪- ครับ
‪เหมือนกับผลงานดนตรีคลาสสิก
‪บนยูทูบ คุณเห็นแค่รูปคนแต่งเพลง
‪เหมือนเพลงเฟือร์เอลีเซอของเบทโฮเฟิน
‪คุณนึกภาพคู่รักเต้นรำอยู่รอบๆ ต้นไม้ได้ไหม
‪มันคงจะทำลายความรู้สึก
‪แน่นอนนอกจากว่าภาพพวกนั้นถ่ายมาดี
‪ครับ
‪คุณรู้ไหมฉันพูดถึงอะไร
‪ครับ
‪จริงๆ ฉันไม่สงสัยว่า ‪คุณรู้เรื่องการแต่งเพลงไหม
‪ผมไม่ได้พยายามพิสูจน์ว่าผมรู้ ‪แค่อยากเล่นเพลงที่อิงจากเพลงนั้น
‪ผมลืมมันไปแล้ว แต่คุณทำให้ผมนึกถึง
‪ขอบคุณครับ
‪ก็แค่…
‪ขอเวลาผมแป๊บ เดี๋ยวผมจะจัดการต่อ
‪รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนไหม
‪เหมือนใจของฉัน ใจของเธอ
‪รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนไหม
‪เหมือนใจของฉัน ใจของเธอ…
‪นี่คือแผ่นดินไหวรึเปล่า
‪ถ้าฉันบอกสายตาฉันว่ามันคือภาพที่เห็น ‪สายตาฉันจะเชื่อฉันไหม
‪ฉันเคยได้ยิน ‪คนเล่นกีตาร์เพลงของอิลัยยาราจา
‪นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยิน ‪คนเล่นกีตาร์เพลงของเบทโฮเฟิน
‪เหมือนกัน
‪วันนี้เป็นวันพิเศษ
‪เป็นวันเกิดคุณเหรอครับ
‪ไม่ใช่ค่ะ
‪เพราะสิ่งที่ฉันเพิ่งได้เห็นและได้ยิน
‪ฉันพูดจบแล้ว ฉันพูดมากไปรึเปล่าคะ
‪เราเริ่มได้เลยค่ะ
‪ไม่เลยครับ
‪ครับ
‪ดีมาก
‪คุณไม่เหมาะกับที่นี่
‪ฉันรู้สึกแบบนั้นตอนที่ได้ยิน ‪สามเพลงนั้นของคุณ
‪ดนตรีมีความเป็นสากลมาก
‪แม้แต่เพลงประกอบหนังโฆษณานี้ ‪ฉันสงสัยว่าต้องมีอารมณ์และเสียงแบบนี้ไหม
‪ไม่ว่ายังไง เราต้องพยายาม ‪สร้างความสดใหม่
‪ถูกต้องค่ะ
‪แต่คุณเคยรู้สึกแบบนั้นรึเปล่า
‪ว่าคุณไม่เหมาะกับที่นี่น่ะ
‪อย่างแรก ทุกเช้าเลย
‪ไม่ใช่ในแบบขี้อวดหรืออะไรแบบนั้น
‪ผมต้องสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ
‪ผมไม่แน่ใจว่าผมจะทำแบบนั้นได้ที่นี่
‪เดี๋ยวก่อน
‪วันนี้ผมเพิ่งคุยเรื่องนี้กับแม่มา
‪คุณมาแอบฟังรึเปล่า
‪คุณไปที่บ้านผมมาหรือยังไง
‪ฉันไม่ได้แอบฟัง
‪แต่ฉันเข้าใจ
‪โอกาสทางดนตรีที่นี่ไม่มีเลย
‪ใช่
‪นอกจากว่าคุณทำดนตรีประกอบหนัง ‪มันไม่มีโอกาสเลย
‪ฉันก็มีความฝันเหมือนกัน
‪ไปที่ไหนสักที่ที่ดนตรีคลาสสิกดังก้อง
‪ไม่ใช่อเมริกา แต่เป็นยุโรป
‪แต่ประเทศส่วนใหญ่ในยุโรปไม่พูดภาษาอังกฤษ
‪นั่นแหละปัญหา
‪คุณเรียนดนตรีได้
‪แต่คุณก็ต้องเรียนภาษาใหม่ด้วย
‪ลอนดอน
‪ดีที่สุด
‪- และมีโอกาสด้านดนตรีมากมาย ‪- เดี๋ยวก่อน
‪นี่มันแปลกมาก
‪โอเค คุณไม่ได้แอบฟัง
‪แต่ตอนนี้คุณเข้ามาอยู่ในหัวผม
‪คุณจะไปลอนดอนเหรอ
‪- ใช่ ‪- ว้าว
‪คุณจะไปเมื่อไหร่
‪ผมซื้อตั๋วไว้ ไม่ได้ระบุวัน
‪อาจจะพรุ่งนี้
‪คุณวางแผนทั้งหมดไว้แล้วเหรอ
‪ถ้าแม่ผมตกลง ก็วางแผนจะไปห้าปี
‪ดีจัง
‪ขอให้โชคดีนะคะ
‪ได้รางวัลแกรมมี่สักสองสามรางวัล ‪อาจจะออสการ์สักรางวัล คุณสุดยอดมาก
‪ขอบคุณครับ
‪เราควรเจอกันถ้าคุณไปลอนดอน
‪งั้นถ้าฉันอยากเจอคุณอีก ‪ฉันต้องไปลอนดอนเหรอคะ
‪ครับ
‪เจอกันครับ
‪เจอกันค่ะ
‪ฮัลโหล พ่อคะ
‪ค่ะ เพิ่งเสร็จค่ะ ‪หนูบอกว่าจะไปถึงตอนสามทุ่ม บายค่ะ
‪ผมจะเดินไปส่ง
‪- คุณทำงานต่อเถอะ ฉันไปเอง ‪- ไม่เป็นไรครับ เชิญคุณเลย
‪ขอโทษครับ
‪เธอเสียงดีมาก
‪เจอคนมีฝีมือแล้วล่ะ ผมชอบเธอมาก
‪งั้นคุณก็ชอบเธอสินะ
‪- เธอน่ารักมาก ‪- น่ารักเหรอ
‪แค่น่ารัก
‪เป็นคำพูดที่ใช้พูดถึงผู้หญิงที่น่าเบื่อมาก
‪ดูจะ "น่ารัก" สินะ
‪- ผมบอกว่าเสียงเธอน่ารัก ‪- ฉันจะวางสายแล้ว
‪โอเค งั้นก็อัดเสียงเสร็จแล้วใช่ไหม
‪มิกซ์เสียงแล้วส่งมาให้ฉัน ‪ไว้เจอกัน บาย
‪โอเค บาย
‪- สวัสดีครับ ‪- ตายจริง
‪ฉันสงสัยอยู่ว่าใคร
‪ผมก็ประหลาดใจเหมือนกัน
‪ขอโทษครับ ผมกำลังจะกลับบ้าน ‪และผมเห็นคุณเดินอยู่
‪ผมเลยเลี้ยวกลับมาถามว่า ‪คุณอยากให้ไปส่งไหม
‪แต่ผมมีความรู้สึกว่า…
‪บ้านคุณอยู่ตรงถนนนั้น
‪และคุณจะบอกว่า ‪นี่คือการเดินออกกำลังกายประจำวัน
‪ถ้าผมเสนอว่าจะไปส่งโดยไม่จำเป็น
‪ผมก็เลยจะแค่บอกว่า "สวัสดี"
‪"คุณร้องเพลงเพราะมาก เพลงฟังดูดีมาก"
‪และ…
‪ผมจะบอกลาแล้วจะไป
‪บ้านฉันไม่ได้อยู่แถวนี้ค่ะ
‪อยู่ที่เมืองอินทิรา
‪ฉันไม่ได้จะกลับบ้าน ฉันกำลังจะไปที่อื่น
‪- ถนนซีวาร์ดที่หนึ่ง ‪- ครับ
‪และนี่ไม่ใช่การเดินออกกำลังกายประจำวัน
‪ฉันเดิน
‪ฉันเดินไปทุกที่ที่ฉันต้องไปในเมือง
‪- โอเค ‪- ถ้าฉันต้องไปที่ไหนไกลๆ หรือรีบไป
‪ฉันจะนั่งรถเมล์หรือรถไฟ
‪ไม่งั้นปกติแล้วฉันก็เดินเท้า
‪- ฉันเดิน ‪- ครับผม
‪ผมจะไม่ถามคุณว่าทำไม แต่คุณแน่ใจเหรอ
‪- เรื่องอะไรคะ ‪- เรื่องเดินไปจนถึงที่นั่น
‪ไม่ค่ะ ถ้าคุณอยากไปส่งฉัน ‪แน่นอนว่าฉันจะนั่งไปกับคุณ
‪ไม่มีปัญหา
‪- จริงเหรอครับ ‪- ค่ะ
‪ฉันไม่มีหมวกกันน็อก จะเป็นอะไรไหม
‪ผมจะขี่ช้าๆ อย่างปลอดภัย
‪แล้วตำรวจล่ะ
‪นั่นก็…
‪ถ้าเจอแล้วค่อยว่ากัน
‪- ได้นะ คุณโอเคไหม ‪- ค่ะ
‪ผมนึกว่าครั้งหน้าที่เราพบกัน ‪จะเป็นที่สะพานลอนดอน
‪ผมไม่คิดว่าเราจะเจอกันที่สะพานอัดยาร์
‪มุกขำดี
‪คุณร้องเพลงได้ดีมาก เสียงเพราะ
‪ผมขอให้คุณมีผลงานเพลงเยอะ ‪มีชื่อเสียงและร่ำรวย
‪ขอบคุณค่ะ
‪คุณก็เหมือนกัน
‪โอเค ฉันจะบอกนะ
‪มีบางอย่างเกี่ยวกับคุณ
‪ตอนที่คุณเล่นกีตาร์ที่สตูดิโอ ‪ฉันไม่อยากให้คุณหยุดเลย
‪ฉันนึกหวังให้เรา ‪อัดเสียงต่อไปเรื่อยๆ ไม่มีวันจบ
‪มันเป็นเพลงที่สั้นมากเหลือเกิน
‪ฉันตั้งใจร้องพลาดสองสามท่อนด้วย
‪ฉันไม่อยากไป ฉันรู้สึกแบบนั้นตอนออกมา
‪แต่ดูฉันสิ ครึ่งชั่วโมงต่อมา ‪นั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์คุณอยู่
‪ไม่อยากเชื่อเลย
‪ครับ
‪คิดว่าฉันจะขอให้มีสันติภาพในโลก ‪แล้วมันจะเป็นจริงได้ด้วยไหม
‪แต่คุณไม่ได้คิดเหมือนกันใช่ไหม
‪ฉันแค่ถามเพราะรู้สึกถึงบรรยากาศในห้อง
‪ฉันนึกว่าคุณก็จีบฉันด้วย
‪คุณรู้ไหมตอนไหน
‪ตอนที่คุณบอกว่า "ผมจะเจอคุณในลอนดอน"
‪บอกสิว่าฉันคิดผิด
‪คุณคิดผิด
‪โอเค ฉันคงจะตีความผิดไป
‪ฉันคงคิดผิด ขอโทษด้วย
‪การใช้คำว่า "ผิด" ตรงนี้เป็นเรื่องผิดพลาด
‪เพราะถ้ามันเป็นอย่างนั้น
‪มันคงจะไม่ใช่ความผิดพลาด
‪แค่บอกเฉยๆ น่ะ
‪บางทีอาจเป็นที่สายตาของคุณ
‪ต้องใช่แน่เลย
‪สายตาของคุณเป็นปัญหา
‪เวลาที่คุณมอง…
‪ลึกซึ้งมาก
‪อย่างที่มันเป็น
‪- ไม่เอาน่า ‪- แน่นอน ฉันเองก็เป็นปัญหา
‪ทำไมคุณต้องมาเจอฉันที่นี่
‪คุณขี่รถต่อไปก็ได้
‪คุณเสนอตัวไปส่งฉันทำไม
‪มีคุณยายเดินอยู่หน้าฉัน
‪คุณเสนอไปส่งคุณยายแทนก็ได้
‪ผมรู้จักคุณยายคนนั้น บ้านเธออยู่ตรงนั้น
‪นั่นคือกิจวัตรประจำวันของเธอ ‪เธอวิ่งเหยาะๆ ไม่ใส่รองเท้าด้วยซ้ำ
‪ผมถึงเสนอตัวไปส่งคุณ
‪แค่นั้นเหรอ
‪แค่นั้นเลย
‪ง่ายๆ แบบนั้น
‪การเก็บความรู้สึกไว้หลายวันแล้วไม่แสดงออกมา ‪มันไม่สมเหตุสมผลเลย
‪ฉันคิดอยู่ว่าควรขอเบอร์คุณ ‪ไว้ส่งข้อความหรือโทรหาไหม
‪ตอนที่ฉันเดินอยู่ตามถนน
‪ฉันตัดสินใจว่าไม่ดีกว่า ‪แล้วจากนั้นคุณก็โผล่มา
‪แล้วจะให้ฉันไม่พูดออกไปได้ยังไง
‪เมื่อพูดถึงความรู้สึกนี้ ‪ใครจะรู้ว่ามันจะเกิดขึ้นตอนไหน
‪โอเค
‪ฉันรู้สึกแบบนั้นในสตูดิโอนั่น
‪และหวังว่าคุณจะรู้สึกเหมือนกัน
‪แล้วก็นี่
‪มันเกี่ยวกับว่าคุณจะพูดกับใคร
‪ฉันรู้สึกปลอดภัยกับคุณ
‪เสียงเล็กๆ ในใจฉันบอกว่า ‪คุณจะไม่ตัดสินฉันที่พูดแบบนี้ไป
‪อย่างที่ผมบอก
‪มีบางอย่างเกี่ยวกับคุณ
‪ใช่เลย
‪แต่คุณไม่เคยพูดแบบนั้น
‪ผมพูดแล้ว ในหัวผม
‪คุณไม่ได้ยินเหรอ
‪แต่คุณได้ยินสิ่งที่แม่ผมพูด
‪ที่รักๆ มองในตาฉัน
‪ที่รัก บอกฉันทีว่า ‪การตกหลุมรักเธอเป็นแบบนี้ใช่ไหม
‪ไม่มีเนื้อเพลงจะร้องออกไป ‪แต่ฉันแค่อยากจะร้องเพลงกับเธอ
‪ที่รักๆ มองในตาฉัน
‪ที่รัก บอกฉันทีว่า ‪การตกหลุมรักเธอเป็นแบบนี้ใช่ไหม
‪"บางอย่างเกี่ยวกับคุณ" ‪แบบว่า… คุณชอบเสียงฉันเหรอ
‪แค่นั้นเหรอ
‪แล้วคุณบอกว่า ‪สายตาผมลึกซึ้งและสวย แค่นั้นเหรอ
‪งั้นคุณก็ยอมรับใช่ไหม เรื่องสายตาของคุณน่ะ
‪ผมแค่พูดสิ่งที่คุณพูด
‪ไม่ใช่แค่สายตาของคุณ
‪ฉันบอกคุณไปแล้ว
‪เสน่ห์ดึงดูดใจเต็มๆ
‪สิ่งที่คุณพูด
‪วิธีที่คุณพูด
‪เสียงของคุณ
‪ทุ้มแบบผู้ชาย แต่ก็นุ่มนวล
‪แล้วก็มีการเชื่อมถึงกัน บรรยากาศแบบนี้
‪ประตูไม้หนาและ ‪กำแพงกระจกระหว่างคุณและฉัน…
‪มันทะลุสิ่งที่กั้นไว้ออกมา
‪บรรยากาศนั้น
‪- และดนตรี ‪- ใช่
‪ฉันพูดถึงตัวเลือกทางดนตรีของคุณ
‪มันบอกถึงตัวคุณเยอะมาก
‪ขอบคุณ
‪เบทโฮเฟินที่คุณเล่น
‪และก่อนหน้านั้น…
‪เธอเข้ามาเพื่อแสวงหาดนตรีของฉัน
‪เธอกลายเป็นเสียงดนตรีของฉัน
‪ถ้าไม่มีดนตรีแล้วฉันจะเป็นยังไง
‪ฉันจะกลายเป็นสิ่งไม่มีชีวิต
‪คุณอยู่ที่นั่นเหรอ
‪- คุณอยู่ที่นั่นเหรอ ‪- ความรู้สึกของฉันเริ่มต้นจากตรงนั้น
‪แต่ผมไม่เห็น
‪คุณครองเวทีนั่น
‪นั่นคุณ
‪คุณมีดีอยู่ในตัว
‪ดังนั้นความรู้สึกนั้น…
‪เป็นครั้งแรกสำหรับฉัน
‪ในรอบ 22 ปี ‪ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนั้นมาก่อน
‪แล้วจากนั้นคุณก็เดินออกมาส่งฉัน
‪ใครทำแบบนั้นกัน
‪นั่นคือตอนที่ความรู้สึกนั้นเลยเถิด ‪และมันโดนใจฉันเข้าเต็มๆ
‪ฝากรอยไว้กับฉัน
‪ซึ่งเป็นเหตุผลว่า ‪ทำไมฉันถึงบอกคุณทันทีที่นั่งรถคุณ
‪เพื่อให้คุณรู้ว่า "คุณทำให้ฉันเป็นแบบนี้"
‪ตาคุณแล้ว
‪โอเค งั้นก็แค่เสียงของฉันเหรอ
‪ไม่เป็นไร
‪ถ้าคุณไม่รู้สึกเหมือนกัน ไม่เป็นไร
‪ฉันรับได้
‪นี่เป็นครั้งที่สองของผม
‪ครั้งที่สองในรอบ 32 ปี
‪นั่นละปัญหา
‪นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ผมไม่พูดอะไรมากกว่านั้น
‪ครับ
‪คุณอายุแค่ 22 ปีเหรอ
‪ฉันดูแก่กว่านั้นมากเหรอ
‪ไม่ๆ ไม่ใช่แบบนั้น… ในแง่ดีน่ะ
‪สาบานได้ ฉันอายุแค่ 22
‪- ฉันไม่ได้โกหก ‪- อย่าพูดแบบนั้นต่อ
‪มันเจ็บ
‪ดี ฉันชอบ
‪อายุที่ต่างกันและความจริงที่ว่า ‪พ่อของฉันจะไม่ยอมรับแน่ๆ
‪นั่นเป็นปัญหาของอนาคต
‪มันจะเกิดขึ้น
‪แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนั้นเลย
‪มันเร็วเกินไปที่จะคิดถึงเรื่องนั้น
‪แต่ตอนนี้เรามาถูกทางแล้ว
‪คุณก็รู้สึกถึงมันใช่ไหม
‪บรรยากาศและเสน่ห์ดึงดูดแบบที่ฉันรู้สึกน่ะ
‪บอกฉันมาหน่อย
‪ฉันมีเวลาอีกห้านาที
‪หรือจะไม่พูดอะไรเลย
‪และฉันจะออกไปจากชีวิตคุณ ‪ในอีกสิบวินาที
‪ผมตัดสินใจที่จะไปจากประเทศนี้
‪สิบวินาทีก่อนที่คุณจะเดินเข้ามา ‪และจนถึงตอนนี้
‪ผมลืมเรื่องนั้นไปหมดเลย
‪ผมคิดตั้งแต่ตอนที่คุณสัมผัสประตูนั้น
‪ท่าทางที่คุณเดินเข้ามา
‪ท่ายืนของคุณ ‪การที่คุณจับมือผม และมองผม
‪วิธีการพูดของคุณ ‪สายตา ใบหน้า เสียงของคุณ
‪ท่าเดิน สไตล์ การแสดงออกของคุณ
‪ผมบรรยายลักษณะทางกายของคุณไปเรื่อยๆ ได้
‪จะเป็นความจริงทั้งหมด แต่มันไม่ใช่แค่นั้น
‪คุณพูดทุกอย่างที่แม่พูดกับผม
‪ผมว่าผมต้องการการยืนยันเรื่องนั้น
‪ตัวอย่างเบทโฮเฟินที่คุณพูด ‪นั่นสร้างแรงบันดาลใจให้ผม ไม่ใช่อย่างอื่น
‪บรรยากาศที่ทะลุประตูกระจกออกมา
‪ใช่ มีสองสามครั้ง…
‪ที่ผมให้คุณร้องซ้ำบางท่อน
‪ผมจงใจทำแบบนั้น
‪การอัดเสียงของเราจะได้ยังไม่จบ
‪คุณจะได้ไม่จากไป
‪และจากนั้นเมื่อผมเจอคุณอีกทีบนถนน…
‪ผมจะไม่พูดกับคุณได้ยังไง ‪ผมจะไม่ถามได้ยังไง
‪ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นตามธรรมชาติ
‪ฉันจะไปแล้ว
‪คุณควรไป
‪ที่รักๆ มองในตาฉัน
‪ที่รัก บอกฉันทีว่า ‪การตกหลุมรักเธอเป็นแบบนี้ใช่ไหม
‪ไม่มีเนื้อเพลงจะร้องออกไป ‪แต่ฉันแค่อยากจะร้องเพลงกับเธอ
‪(มิวสิกคอลลีอะไลนด์)
‪เธอและฉัน เสาะหาไปด้วยกัน
‪ท้องฟ้า อากาศ และโลกส่งแรงใจ
‪ก้าวเดินไปด้วยกัน ‪แบบที่โลกนี้ไม่เคยเห็นมาก่อน
‪สะกดรอยตามฉันเหรอ
‪เปล่านะ
‪คุณบอกว่าเจอผมแล้ว ‪เหมือนโดนสายฟ้าฟาด
‪ผมน่ารักมากพอที่จะรอสองชั่วโมง ‪เพื่อจะส่งคุณกลับบ้าน
‪จะเป็นการสะกดรอยตามได้ยังไง
‪ถูกต้อง
‪งั้นคงว่างงานมากสินะ
‪ผมเป็นนักดนตรีไม่ใช่เหรอ
‪ถ้าผมเป็นอิลัยยาราจา ‪ผมคงแต่งได้ห้าเพลงแล้ว
‪คุณแต่งเพลงใหม่เหรอ
‪ใช่
‪- ถามจริง ‪- จริง
‪- ร้องให้ฉันฟังหน่อยนะ ได้โปรด ‪- ได้สิ
‪เอาละ เป็นแบบนี้นะ
‪ผู้ชายเจอผู้หญิง
‪พวกเขาเชื่อมถึงกัน ‪บรรยากาศ ปิ๊งกันทันที
‪พวกเขาใช้เวลาด้วยกันสิบวัน ‪และมันก็นำไปสู่จูบแรก
‪- นั่นคือเนื้อหาเพลง ‪- เหมือนเรื่องของเราเหรอ
‪คุณโอเคไหม
‪- ไปตรงนั้นกันไหม ‪- ไปตรงนั้นกันไหม
‪มาสิ
‪- ข้างขวา ‪- ได้
‪ก็…
‪ผมจะแต่งเนื้อเพลง
‪- เอาเลย ‪- ได้
‪นี่
‪รับหัวใจของฉันที่ร่วงหล่นไป
‪นี่
‪ดับความกระหายของเธอด้วยฝันของฉัน
‪นี่
‪กางปีกน้อยๆ ของเธอ
‪มาสิ
‪มาที่ปากฉันและยิ้ม
‪เกาะที่สายกีตาร์ของฉัน
‪เธอเหมือนกับนกกระจอกเสียงร้องแสนหวาน
‪เธอแต้มสีนับล้าน
‪ให้กับชีวิตฉันที่มืดมนไร้สีสัน
‪เหมือนแปรงของจิตรกร ‪เหมือนแปรงของจิตรกร
‪เธอเหมือนสายรุ้ง โปรยปรายเหนือฉัน
‪เหมือนนางฟ้า เหมือนนางฟ้า
‪เธอถอนหัวใจฉันจากแกนกลาง
‪ฉันลอยอยู่เหมือนใบไม้ในแอ่งน้ำดนตรี
‪เธอเป็นฝนที่ตกโค่นฉันให้ล้มลง
‪ทำฉันเปียกปอนไปถึงรากถึงโคน
‪(ละลายไปใน…)
‪ละลายไปในวิญญาณฉันเหมือนน้ำ
‪(พรุ่งนี้เจอกันที่สตูดิโอไหม)
‪เกาะอยู่บนคีย์เปียโนของฉัน
‪เธอเต้นรำเหมือนนกยูงตัวเมียแสนน่ารัก
‪เธอแต้มสีนับล้าน
‪ให้กับชีวิตฉันที่มืดมนไร้สีสัน
‪เหมือนแปรงของจิตรกร ‪เหมือนแปรงของจิตรกร
‪เธอเหมือนสายรุ้ง โปรยปรายเหนือฉัน
‪เหมือนนางฟ้า เหมือนนางฟ้า
‪(ความรัก… ฉันต้องการเธอ ‪จบเรื่อง)
‪เธอถอนหัวใจฉันจากแกนกลาง
‪(รู้สึกไม่ดีเท่าไหร่)
‪(ทำไมคุณไม่แวะมาล่ะ)
‪(เพื่ออะไร)
‪(ให้ดนตรีจัดการ… อาจจะนะ)
‪เหมือนแปรงของจิตรกร ‪เหมือนแปรงของจิตรกร
‪เธอเหมือนสายรุ้ง โปรยปรายเหนือฉัน
‪เหมือนนางฟ้า เหมือนนางฟ้า
‪เธอถอนหัวใจฉันจากแกนกลาง
‪เรามาที่นี่ทำไม
‪เราจะเดือดร้อนเปล่าๆ นะ
‪วันนี้เป็นวันที่สิบที่เราคบกัน ‪เหมือนในเพลงของคุณ
‪มาจัดกันเถอะนะ
‪ตรงนี้เหรอ
‪ไม่มีทาง
‪งั้นแค่…
‪จูบกันไหม
‪อาจจะนะ
‪ฉันก็หมายความแบบนั้น
‪คุณคิดว่าอะไรเหรอ
‪งั้นสำหรับคุณ จูบก็คือ "แค่จูบ" ใช่ไหม
‪ไม่ใช่เลย
‪สาบานได้ ไม่ใช่แบบนั้น
‪โอเค เดี๋ยวก่อน
‪ผมมีบางอย่างจะบอกคุณมาสองสามวันแล้ว
‪ขอผมก้าวข้ามมันไปก่อน
‪ผมรักคุณ
‪อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
‪ผมไม่อยากให้เราแยกจากกัน ‪ผมไม่อยากไปจากคุณเลย
‪ผมรักคุณ
‪รักจริงๆ
‪ก็แค่ว่า… ตั๋วเครื่องบินนั้นแพงมาก
‪ผมไม่คิดว่าบริติชแอร์เวย์ ‪จะคืนเงินให้ทั้งหมด
‪คุณรักผมไหม
‪ฉันก้าวข้ามมันไปแล้ว ‪ตอนที่คุณร้องว่า
‪"เธอแต้มสีสันนับล้าน ‪ให้ชีวิตฉันที่มืดมนไร้สีสัน"
‪ได้ใจฉันไปเลย
‪บ้าบอหรือว่าอะไร
‪คุณอยากให้ฉันพูดมันออกมาใช่ไหม
‪ฉันรักคุณ
‪และรักตลอดไป คามาล
‪สูงขึ้น สูงขึ้นไปอีก ‪เราจะไปสูงขึ้น สูงขึ้นไปอีก
‪ทุกลมหายใจที่เธอเอาไป ‪ที่รัก ฉันทึ่งมาก
‪เข้าใกล้ เข้ามาใกล้อีก ‪ฉันจะขยับเข้าไปใกล้อีก
‪ฉันแค่อยากใช้เวลาในค่ำคืนนี้ ‪โดยมีเธออยู่ใกล้ๆ มองตาเธอ
‪ว้าว
‪มาร์ติน ผมชอบมากเลย ‪ขอเสียงให้มาร์ตินหน่อย
‪และนั่นคือเรื่องราวเบื้องหลังเพลงนี้
‪ถ้าพวกคุณทั้งหลายอยากจะรู้
‪เธอไม่ได้อยู่ในชีวิตผมแล้ว
‪- บอกเราหน่อยว่าทำไม ‪- จริงเหรอ
‪ไม่ มันไม่สำคัญว่าเป็นยังไงหรือทำไม
‪สิ่งที่ผมคิดว่าจะเป็นเรื่องราวของชีวิตผม
‪กลายเป็นแค่บทหนึ่งที่สวยงาม
‪ผมเลยมาอยู่ที่นี่ สองสามปีต่อมา
‪ฉลาดกว่าเดิมในทางดนตรีและการใช้ชีวิต
‪และผมยอมรับมันแล้ว
‪ซึ่งนำผมไปสู่เพลงต่อไป
‪นี่จะเป็นเพลงภาษาทมิฬ ภาษาของผม
‪ตรงมาจากใจ
‪โอ้ เธอบินหนีไป
‪เธอลืมฉัน
‪ฉันเอื้อมไปกอดเธอ แต่เธอหายไปในอากาศ
‪เธอคืออากาศในดนตรีของฉัน ‪เธอคือไวยากรณ์ในเนื้อเพลงของฉัน
‪ขณะที่ฉันวางแผนอนาคตของเรา ‪เธอกลายเป็นอดีต เป็นวันวาน
‪เธอและฉัน ฉันนึกว่าเราจะเป็นนิรันดร์
‪ประกายรักที่เกิด
‪สิ่งนั้นหายไป
‪ต่อให้เราจบกัน เธอยังคงเป็นแรงผลักดัน
‪ให้ฉันหารูปแบบของตัวเอง
‪เธอและฉัน ฉันนึกว่าเราจะเป็นนิรันดร์
‪ประกายรักที่เกิด สิ่งนั้นหายไป
‪ไม่ใช่คนรักของฉันอีกต่อไป ‪ร้องเพลงที่สะพานลอนดอน
‪นั่นเป็นเพราะเธอ เป็นเพราะเธอ
‪โอ้ เธอบินหนีไป เธอลืมฉัน
‪ฉันเอื้อมไปกอดเธอ แต่เธอหายไปในอากาศ
‪เธอเคยเป็นเรื่องราวของชีวิตฉัน ‪และตอนนี้เธอเป็นแค่ประโยคในหนังสือ
‪แม้ว่าเธอจากไปแล้ว ‪เธอยังเป็นดนตรีที่ฉันแต่งครั้งแล้วครั้งเล่า
‪เธอและฉัน ฉันนึกว่าเราจะเป็นนิรันดร์
‪การชำเลืองมอง ‪กลายเป็นความหลงใหลได้ยังไง
‪ตอนไหนที่ความหลงใหลถูกขนานนามว่าความรัก
‪วิทยาศาสตร์ค้นหาหลุมดำในกาแล็กซีห่างไกล
‪แต่ทำไมมันถึงไม่เห็นหลุมดำที่เรียกว่าความรัก
‪ความรักคือฟิสิกส์เพราะเสน่ห์ดึงดูดเหรอ
‪คือเคมีเพราะเปลี่ยนแปลงได้เหรอ
‪คือคณิตศาสตร์เพราะหัวใจเหรอ
‪คือวิศวกรรมของชีววิทยาเหรอ
‪ไม่มีคำตอบให้คำถามเหล่านี้ ‪ความรักก็แค่ความรัก
‪อยู่ด้วยกันหรือจากกัน…
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ