(ฮันมะ บากิ)
ดูนี่สิทุกคน
นี่คือภาพที่บอกเล่าเรื่องราว
มันคือบันทึกภาพที่งดงามและยิ่งใหญ่ตระการตา
ศาสตราจารย์ครับ คนที่หันข้างคนนี้เป็น…
อืม ผมมั่นใจมากเลยว่า นี่ต้องเป็นปีศาจในภาพก่อนหน้านี้เป็นแน่
งั้นศาสตราจารย์ครับ ปีศาจตัวน้อยที่หันหน้าเข้าหาเขาคืออะไร
เป็นไปได้ว่าทั้งสองเป็นสายเลือดกัน พ่อกับลูก
แล้วฝูงชนขนาดใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างหลังผู้เป็นพ่อล่ะ
ผมก็คิดอยู่เหมือนกันว่าคืออะไร
เมื่อตรวจสอบอย่างละเอียดดีแล้ว ใบหน้าของพวกเขาแตกต่างกันไป
ทั้งเชื้อชาติ เพศ และอายุ
ดูเหมือนฝูงชนกลุ่มนี้จะเป็นผู้ติดตามของเขา
ไม่แน่กลุ่มนี้อาจกำลังเชิดชูปีศาจตัวพ่ออยู่ก็ได้
เขาเป็นคนโด่งดังเหรอ
อืม
ลูกพี่ ขอโทษด้วยนะครับ
เราอยู่ข้างหลังสุดเลย ให้ผมไล่พวกนี้ออกไปไหม
ไม่ต้องหรอก ดูจากตรงนี้ละ
ถึงแกจะเสียโสตประสาทไปแล้ว และไม่ได้ยินที่พ่อพูด แต่จงฟัง
สิ่งที่เรา ยูจิโร่กับบากิ
กำลังจะทำนี้ ไม่ใช่เป็นการสานต่อสิ่งที่ผ่านมา
แต่ทว่ามันก็ไม่ใช่จุดเริ่มต้นเช่นกัน
ดังนั้น เราจะมาสรุปศึกนี้กัน
และแล้วมันก็จบลง
ทำแบบนี้เริ่มจากนิ้วก้อยนะ
ทีละนิ้ว ใช่
นี่คือเครื่องมือชั้นดีที่สุดในโลก
เครื่องมือ…
มันสามารถใช้แทนเครื่องมืออื่นๆ ได้สารพัดอย่าง
แล้วก็แน่นอน…
แน่นอนเหรอ
ว่าใช้เป็นอาวุธได้ด้วย
ไม่ว่าจะเป็นค้อน ดาบ หรือแม้แต่หอก
นี่คือวิธีการทำมือให้เป็นหอก
ทำแบบนี้เริ่มจากนิ้วก้อยนะ
พับทีละนิ้วลงไป
ทีละนิ้วตั้งแต่นิ้วก้อยเข้าไปถึงนิ้วกลาง
ดีมาก
อันนี้ตรงข้ามกับอันก่อนหน้า
เริ่มจากนิ้วชี้ ค่อยๆ เก็บนิ้วเข้าไป
และปิดท้ายด้วยการงอนิ้วโป้งเก็บ
แกกำอะไรอยู่
ความแข็งแกร่ง แกกำลังกำความแข็งแกร่ง
แกจะต่อยด้วยพลังที่กำอยู่
แกจะทะลวงด้วยพลังที่กำอยู่
นี่คืออาวุธที่เก่าแก่และยอดเยี่ยมที่สุดของมนุษย์
นี่คือกำปั้น
ปล่อยความตึงเครียดจากนิ้วที่พับไว้
แล้วค่อยๆ ประคองไว้ด้วยนิ้วโป้ง
ไม่ต้องไปห่วงเรื่องท่ายืน
ดึงกำปั้นเข้ามาชิดติดลำตัว
บางเรื่องก็จำขึ้นใจเลยนะ
จุดเริ่มต้นของจุดเริ่มต้น คำสอนแรกจากพ่อ
ลูกพี่ ผมว่าข้างหน้าเรามีคนแค่สิบแถวเอง
เอาไงดีครับ ให้ผมไล่ไปดีไหม
ไม่ต้องหรอก ดูจากตรงนี้ละ
ลืมเรื่องการป้องกันตัวไปซะ
จดจ่อกับการเทน้ำหนักตัวมาที่หน้าเท้า
จดจ่อกับการปล่อยหมัดเท่านั้น
สิ่งอื่นทั้งหมดถือเป็นความแปดเปื้อน
กำปั้นที่ทุ่มเททุกอย่างเข้าไป จะยิ่งใหญ่เหนือสิ่งอื่นใด
ไม่ต้องห่วงว่า "จะได้ผลไหมนะ" ไม่จำเป็นต้องคิดแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ
นั่นสิคือการประลองความแข็งแกร่ง
เสียงกำปั้นกระทบกับใบหน้า
น่าจะเป็นเสียงที่ดังที่สุด ที่ออกมาจากพ่อลูกคู่นี้ในคืนนี้
การหลีกเลี่ยงสถานการณ์อันตราย และเอาชนะศัตรู
นั่นคือศิลปะการต่อสู้
นั่นคือเทคนิค
การไม่สนที่จะป้องกันตัว แล้วเปิดทุกส่วนของร่างกายด้านหน้า
ที่ซึ่งเป็นศูนย์รวมของจุดอ่อน
ให้ถูกโจมตีได้
นั่นไม่ใช่ศิลปะการต่อสู้ หรือกีฬาการต่อสู้อีกต่อไปแล้ว
แต่เป็นการประลองความแข็งแกร่ง และแข่งวัดความเป็นลูกผู้ชาย
ขอทางหน่อยนะครับ
อะไร
มองไม่เห็นเลย
ใครเหรอ
นั่นคือ… นั่นคือออก้า…
ทำอะไรของเขา
ภาวนาเหรอ
ว่าแต่…
ตอนนี้ชักจะมีชาวต่างชาติเยอะขึ้นแล้วเนอะ
ออก้า
โห! สุดยอด!
ไม่ถอยกันเลยสักคนเดียว
ชายแกร่งทั้งสองเปิดศึกแลกหมัดรัวๆ!
มีคนที่กล้า…
แลกหมัดกันตัวต่อตัวกับออก้า…
ใครจะนึกว่าโลกนี้มีคนที่กล้าทำแบบนั้นด้วย
ลูกพี่ ไม่อยากจะเชื่อเลยครับ
เขากระหน่ำแลกหมัดกับฮันมะ ยูจิโร่
อิจฉาจัง
งั้นเราก็น่าจะเข้าไปให้ใกล้ๆ กว่านี้นะ
ไม่ต้องหรอก ดูตรงนี้ละ
ครับ
ก็อยู่ข้างหน้าแล้วป่ะ
ใช่แล้วละ
เมื่อจบการกระหน่ำแลกหมัดกันแล้ว
ก็จะได้ผลสรุปการต่อสู้ครั้งนี้
ผู้คนที่อ่อนแอ…
ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเหล่าผู้อ่อนแอ…
คือปีศาจ
ข้างหลังเขามีเหล่าผู้อ่อนแอ
มีกลุ่มผู้ที่อ่อนแออยู่เสมอ
ข้างหน้าเหล่าผู้อ่อนแอย่อมมี…
ใช่แล้ว ทหารที่แข็งแกร่ง
ชายผู้นี้ตัดสินใจแล้ว
ยังไงที่ของฉันก็คือต่อหน้าคนที่แข็งแกร่ง
ไม่มีความยุติธรรม ไม่มีความชั่วร้าย
มีแค่เพียงความแข็งแกร่ง
และในที่สุด ประเทศที่ใหญ่มากแห่งนึง ก็ได้ให้ชื่อ "ออก้า"
กับชายซึ่งมาปรากฏตัว ต่อหน้าเหล่าผู้นำประเทศต่างๆ ได้อย่างง่ายดาย
ด้วยความสั่นกลัว พวกเขาจึงหลบในเงาของพระเจ้า
แล้วใช้เงินมหาศาลหลายดอลลาร์เพื่อซื้อเขา
เหล่าผู้อ่อนแอที่ถูกกดขี่ให้สิ้นหวัง
ต่างบูชาภัยคุกคามต่อประเทศที่ทรงพลัง
และรักเขาประดุจเทพสวรรค์
วงแหวนที่ล้อมรอบคู่พ่อลูกค่อยๆ หดเล็กลง
สนามพลังที่มาจากพ่อลูกคู่นี้ใกล้จะถึงจุดจบแล้ว
พวกเขาอยากอยู่ใกล้ อยากสัมผัสพลังจากใกล้ๆ
พวกเขาอยากให้มันตราตรึงอยู่ในใจ
กำปั้นของลูกชายสัมผัสพ่อ
หมัดของพ่อรู้สึกยังไงนะ
หมดของทั้งสองต่างเสาะหา มุมที่สร้างความเสียหายมากที่สุด
เท้าของทั้งคู่ย่ำหาตำแหน่งที่มีประสิทธิภาพที่สุด
ปัญหาภายในประเทศนี้ ได้ถูกถ่ายทอดผ่านกล้องสำนักข่าวและมือถือ
สู่ห้องนั่งเล่นและจอคอมพิวเตอร์ทั่วประเทศ
ดูอยู่หรือเปล่า พ่อ
การประลองครั้งนี้ ผม…
ฉันอยากให้ใครชนะศึกนี้ดีนะ
พ่อ…
ผมก็สู้พ่อได้เหมือนกันนะ!
เขาทำเพื่ออวดความแข็งแกร่งของเขาหรือเปล่า
หรือเขาอยากกอดลูกชายสุดที่รักที่โถมใส่เขา
ผู้เป็นพ่อค่อยๆ อ้าแขนออกมา
ฉันมองเห็นหรือเปล่านะ
ยังได้ยินเสียงอยู่ไหมนะ
หมัดที่กำลังต่อยร่างพ่อ…
สิ่งนั้นฉันรู้สึกได้อย่างแน่นอน
หมัดที่ชาของฉัน เป็นสิ่งเดียวที่เชื่อมต่อฉันเข้ากับพ่อ
ฉันต่อยพ่ออยู่จริงๆ ไหมนะ
พ่อต่อยฉันบ้างหรือเปล่า
นี่เป็นโอกาสให้เราได้เชื่อมต่อเข้าด้วยกัน
ต่อยแบบธรรมดาก็น่าเสียดายนะ
ใช่แล้ว ฉันจะต่อยให้เหมือนกำลังกอดพ่อ
ซี่โครงหักแล้ว
สอง หรือสาม น่าจะมากกว่านั้น
สุดยอดไปเลย พ่อฉันสุดยอดมาก
กี่ครั้งนะ
คืนนี้ฉันชมว่าพ่อสุดยอดกี่ครั้งแล้วนะ
นี่มันเหมือนกับ…
ครั้งนั้นเมื่อห้าปีที่แล้วเลย
กระดูกขากรรไกรล่างหัก
ปุ่มคางหัก
ส่วนท้ายฟันกรามหัก
อีกทั้งยังมีจุดร้าวอีกมากมาย
กระดูกเบ้าตาข้างซ้ายด้านล่างแตก
กระดูกจมูกยุบ
กระดูกโหนกแก้มแตก
อีกทั้งยังมีจุดร้าวอีกมากมาย
ฟันหน้ากับฟันกรามสึก
หลายซี่หักและเสียหาย
แก้วหูทั้งสองข้างแตก
กระดูกคอบิดทั้งสองข้าง มากกว่า 30 องศา
ซี่โครงหักหกจุด
กระดูกและข้อมือทั้งสองข้าง อักเสบเล็กน้อย
กระดูกเท้าทั้งสองข้างเคล็ดเล็กน้อย
อีกทั้งยังมีอาการอักเสบเล็กน้อย
เลือดออกใต้ผิวหนังทั่วทั้งร่างกาย
สมองและอวัยวะภายใน หลายจุดมี…
แค่นี้พอแล้วละ
พอได้แล้ว ถ้าขืนสู้ต่อไปอีก…
ถ้าขืนต่อยอีกทีก็คงเรียกว่าการต่อสู้ไม่ได้แล้ว
แบบนั้นจะไม่สมกับที่เป็นจอมโหด
ขอบคุณครับ!
ขอบคุณครับ
ขอบคุณ
ขอบคุณ!
คุ้มค่ากับเวลาที่เสียไปจริงๆ
เตะพ่อเหรอ
ระหว่างที่พ่อเดินออกมา แกส่งท้ายพ่อด้วยลูกเตะที่ปะทะกับแก้ม
อืม
เข้าใจแล้ว
ใช่ ดี
จิตวิญญาณนักสู้ของเขายังไม่ยอมแพ้
ทนดูไม่ได้แล้วสิ
ยอมก็ได้ บากิ พอได้แล้ว
อะไรกัน ไม่จริงใช่ไหม
นั่นมัน…
เต้าหู้เหรอ
คนดูเห็นชัดเลย
เขากำลังหั่นเต้าหู้ที่วางอยู่บนฝ่ามือ
เขาหั่นต้นหอมที่วางบนเขียง
อาหารจานโปรดของจอมโหด ฮันมะ ยูจิโร่
ซุปมิโซะใส่เต้าหู้
เอ้า ทำเสร็จแล้ว
ลุกสิ
อ๋อ ถึงเวลาแล้วเหรอ
ไม่น่าเชื่อ
"ของว่างในจินตนาการ" ที่เป็นครั้งแรกและน่าจะครั้งสุดท้ายด้วย
พ่อมีแค่นี้แหละ
แค่นี้ก็เหลือเฟือแล้วครับคุณพ่อ
สุภาพเกินไปแล้ว เรียก "พ่อ" เฉยๆ ก็พอ
พวกเขา…
พวกเขานั่งด้วยกัน
จะว่าอะไรไหมถ้าทำที่นี่เลย
โธ่พ่อ จะที่ไหนก็เหมือนกันนั่นแหละ
อย่านั่งเกร็งสิ นั่งตามสบายเลย
เดี๋ยวซุปก็เย็นหรอก
ขอบคุณนะครับ
เป็นอะไรไป
พ่อเคยเห็นแกทำแบบนี้มาก่อน
ทำไมไม่จับตะเกียบดีๆ
ที่นี่ไม่ใช่ร้านอาหารหรูซะหน่อย
อร่อยจัง
แต่เค็มไปหน่อยเนอะ
แกไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่า ซุปมิโซะอร่อยๆ มันต้องรสชาติยังไง
ได้ งั้นพ่อชิมเอาเองเลยสิ
เอาเลย
อย่ามางี่เง่า
มันก็แค่ซุปในจินตนาการอยู่วันยังค่ำ รสชาติจืดยิ่งกว่าน้ำเปล่า
งั้นเหรอ
ลูกชายพลิกโต๊ะกินข้าว!
ไอ้เด็ก…
หายไปแล้ว!
ทั้งโต๊ะ…
แล้วก็ชาม…
พ่อ
ผมช่วยพ่อไว้นะ
นี่จะบอกว่าแกช่วยฉันเอาไว้เหรอ
ถูกต้องแล้วละ
ฉันรู้ว่าแกพูดถึงอะไร ซุปมิโซะนั่นมันเค็มไปหน่อย
เขายอมรับแล้ว!
งั้นเค็มเกินไปเหรอ
ฉันไม่กล้ายอมรับ ก็เลยหลอกแก
ฉันโกหก
ออก้าโกหกเหรอ
แกเห็นว่าฉันว้าวุ่น
ก็เลยพลิกโต๊ะเพื่อช่วยกู้หน้าฉัน
ความแข็งแกร่งขั้นพื้นฐานคือ
ความแข็งแกร่งที่จะทำสิ่งที่ใจปรารถนา
แกร่งพอที่จะทำสิ่งที่ต้องการได้
แกทำให้พ่อ ชายผู้แข็งแกร่งที่สุดในโลก ต้องเข้าครัวจนได้
ไม่มีอะไรเห็นแก่ตัวมากไปกว่านี้อีกแล้ว
จงยอมรับตำแหน่ง ชายผู้แข็งแกร่งที่สุดในโลกไปซะ!
เขายอมรับแล้ว
ออก้ายอมรับแล้ว
เขายอมรับว่าบากิแข็งแกร่งที่สุด
ฮันมะ บากิคือชายผู้แข็งแกร่งที่สุดในโลก!
"สุดท้ายแล้ว…
ใครก็ตามที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด
โดยให้หัวอยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่า
คนที่มองลงมายังอีกคนจะถือเป็นผู้ชนะ"
นั่นคือคำพูดของพ่อ
พ่อมองลงมาที่ผมแล้วก็เดินจากไป
ณ ตอนนั้น ผมตายไปแล้ว
นั่นเป็นความจริงที่หักล้างไม่ได้
ผมเป็นผู้แพ้
หูของบากิยังไม่สามารถได้ยินอะไร
และเขาไม่รู้เลยว่า เขาเป็นชายผู้แข็งแกร่งที่สุดในโลกแล้ว
เขายอมรับแล้ว
ผู้แข็งแกร่งที่สุดในโลกยอมรับความพ่ายแพ้!
จบได้สวยจริงๆ
คำพูดเด็ดขาดของลูกชาย ของชายผู้แข็งแกร่งที่สุดในโลก
อาจเพราะจู่ๆ ก็นึกสนุกคืนนั้น
ผู้เป็นพ่อได้ส่งต่อตำแหน่ง ชายผู้แข็งแกร่งที่สุดในโลก
แต่ผู้เป็นลูกได้ยกชัยชนะให้กับเขา
เราได้ผู้ชนะแล้ว!
ต่างฝ่ายต่างก็สละสิ่งที่ดีที่สุดที่ตนมี
โชคดีซะจริงๆ
หายจากโรคแล้ว
ศึกพ่อลูกที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก…
จบลงตรงนี้
(จบบริบูรณ์)
รายงานชี้ว่าการแข่งขันนี้เป็นแค่การจัดแสดง
คิดยังไงบ้างกับการที่ มันไม่ใช่นัดแข่งขันอย่างเป็นทางการ
ผมไม่ได้ใช้เท้า
ผมไม่ได้ใช้เข่า
ผมไม่ได้ใช้ศอก
ใช้เพียงแค่สองกำปั้น
โจมตีร่างกายส่วนบนของคุณโบลท์ และปะทะเขาซึ่งๆ หน้า
นั่นคือวิธีคว้าชัยชนะของผม
ผมเป็นผู้ชนะ
ไม่มากหรือน้อยไปกว่านั้นแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นนัดทางการหรือไม่ก็ตาม
และไม่ว่าเข็มขัดที่ไคเซอร์มอบให้ผม
จะได้รับการยอมรับหรือไม่ก็ตาม…
ผมก็ไม่อาจรู้ได้หรอก
และผมก็ไม่สนด้วย
ผมสามารถคว้าชัยชนะ ภายใต้กติกามวยสากล
โดยใช้วิชากังฟูเพียงแค่เศษเสี้ยวเดียวเท่านั้น
แค่นั้นละ
คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล