‎(ฮันมะ บากิ)
‎บากินั่นเป็นครั้งสุดท้ายนะ
‎พ่อจับโกหกฉันได้
‎แกออมมืออีกแล้ว
‎ฉันเองก็ออมมือเพื่อตอบโต้กับกิริยาดูถูกของแก
‎ฉันต้องเผยตัวตนที่แท้จริงข้างในให้พ่อเห็น
‎ไม่เอาสิบากิ
‎พอซะทีเถอะ
‎แสดงฝีมือที่แท้จริงให้พ่อดูซะทีสิ
‎เอาจริงหน่อยสิ
‎น่านะ
‎แกอ้าปาก พ่อก็เห็นไส้ติ่งแล้ว
‎รีบๆ แสดงฝีมือให้ดูหน่อยสิ
‎น่านะ
‎แน่นอน พ่อต้องมองฉันออกอยู่แล้ว
‎ความก้าวหน้าทั้งหมดเพื่อให้มาถึงจุดนี้…
‎การเติบโต พัฒนาการ
‎แน่นอนว่าพ่อต้องรู้หมดแล้วแน่ๆ
‎ก็ได้ พ่อ
‎ผ่อนคลาย
‎กล้ามเนื้อของฉัน…
‎ข้อต่อในร่างกาย…
‎อวัยวะภายใน…
‎แม้แต่ความชื้นภายในร่างกาย…
‎ต้องทำแบบนั้นถึงจะสามารถ
‎บรรลุความเร็วเหนือมนุษย์
‎มีเพียงสิ่งมีชีวิตชนิดเดียว ‎มีอาจารย์เท่านั้นที่จะทำได้
‎ความเร็วสูงสุดภายในทันที!
‎รอไม่ไหวแล้ว อยากกอดแกจะแย่
‎อย่าหยุดสิ!
‎ผ่อนคลาย…
‎ความอ่อนยวบอันเป็นที่สุดของที่สุด
‎ที่ละลายได้แม้กระทั่ง ‎เส้นใยกล้ามเนื้อที่ควบคุมด้วยจิตใต้สำนึก
‎ในความคิดของเด็กหนุ่มผู้นี้ ‎กล้ามเนื้อของเขาไม่ได้เป็นมัดอีกต่อไป
‎แต่กลายเป็นของเหลว
‎เขาจินตนาการต่อไปว่าของเหลวนั้นระเหย
‎สภาวะอ่อนปวกเปียกขั้นสุดยอด
‎ตอนนี้แหละ
‎เขาได้บรรลุความเร็วเริ่มต้นสูงสุด ‎ที่มีเพียงแมลงสาบเท่านั้นที่ทำได้
‎เป็นไงล่ะพ่อ
‎ลูกคนนี้ได้พัฒนา ‎ท่าไม้ตาย 270 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‎หรือท่า "แมลงสาบกระโจน"
‎เตะเศษกระจกนับไม่ถ้วนด้วยเท้าเปล่า
‎แต่ไม่มีเลือดออกแม้แต่หยดเดียว
‎ไม่ใช่การฝึกฝนธรรมดาๆ…
‎อะไรกันนี่
‎ไปหัดมาจากที่ไหน
‎เปลี่ยนกล้ามเนื้อเป็นของเหลว
‎แล้วผ่อนคลายต่อจนกลายเป็นไอน้ำ
‎เสร็จแล้วก็เกร็งใหม่ในทันที
‎พลังพุ่งกระโจนที่เกิดขึ้นจากมัน ‎มันเกินความคาดหมายของฉันเลย
‎ในอดีต นักกีฬาและนักสู้ทั้งหลาย
‎ต่างก็เคยลอง ‎เทคนิคการผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่ยากยิ่งนี้แล้ว
‎แต่ก็ไม่เคยมีใครผ่อนคลายมันได้ ‎จนถึงขั้นกลายเป็นของเหลว
‎ไปเรียนรู้ทักษะนี้มาจากไหน
‎ใครเป็นคนสอน
‎ได้ใครมาเป็นครู
‎บากิ
‎แกได้ครูดีจริงๆ
‎มีตำนานเมืองเรื่องนึง
‎ตำนานของพ่อลูกที่แข็งแกร่งที่สุด
‎ณ สถานที่แห่งหนึ่งใต้เมืองโตเกียว ‎มีสนามประลองลับตั้งอยู่
‎นักรบ นักสู้ และผู้เข้าแข่งขันมากมาย ‎ต่างพากันไปที่นั่น
‎เพื่อตัดสินว่าใครแข็งแกร่งที่สุด
‎กติกาการต่อสู้นั้นเรียบง่ายมาก
‎สู้ด้วยหมัดเปล่า แค่นั้นแหละ
‎จะเตะกล่องดวงใจ จิ้มตา
‎หรือแม้แต่กัดคู่ต่อสู้ก็ยังได้
‎แชมป์ผู้ครองตำแหน่งการแข่งขันสุดโหดนี้
‎ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเด็กอายุ 17 ปี
‎แต่คนที่ทำให้เด็กหนุ่ม ‎ผู้แข็งแกร่งที่สุดคนนี้เกรงกลัวได้
‎ใช่แล้ว คือพ่อของเขานั่นเอง
‎เขาได้ปราบคู่ต่อสู้มามาก ‎สังหารสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์อื่น
‎เอาชนะอาวุธ ทำลายยุทโธปกรณ์ และท้ายที่สุด…
‎เขาก็ได้ยึดครองผู้มีอำนาจ ‎และทำให้กองทัพทั้งหลายเกรงกลัวเขา
‎ไม่ว่าใครหน้าไหนก็เป็นต้องเกรงใจ
‎ชายผู้นี้ได้นำเอาความแข็งแกร่งดุดัน ‎แล้วดันมันไปจนถึงขั้นสุด
‎นี่คือเรื่องราวต่อจากนั้นของตำนานนี้
‎พักหลังมานี้ ‎บรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดมาก
‎ชายวัยหนุ่มต่างตามติดข่าววงในนี้กันหนึบ
‎(ตำนานเมืองประจำไตรมาส)
‎แม้แต่ชายคนนี้ ‎บางครั้งก็เจอเรื่องที่ทำให้ต้องประหลาดใจ
‎แห่มาดูอะไรกันเนี่ย
‎โอ๊ะ ออก้าอยู่นั่นไง
‎- เขาอยู่นั่นไง ‎- ตัวจริงป่ะเนี่ย
‎โห สุดยอด!
‎ไปไม่ถูกเลยทีนี้
‎ทันทีที่เขาลุกขึ้นมา…
‎ว้าว!
‎สุดยอด เขาอยู่นั่นไง!
‎นั่นบากิหรือเปล่าน่ะ
‎- บากิ ‎- อะไรนะ
‎พ่ออยู่ไหนเหรอ
‎โอ๊ะ ออก้าอยู่นั่นไง
‎- เขาอยู่นั่น ‎- เขาอยู่นั่น
‎ทั้งหมดนี้เริ่มต้นขึ้นด้วยรายการข่าวรายการเดียว
‎เราเพิ่งได้รับรายงานข่าวด่วนครับ
‎โรงแรมพาร์คฮิลตันในชินจูกุ โตเกียว
‎ถูกตำรวจปราบจลาจล ‎และกองกำลังป้องกันตนเองปิดล้อมเอาไว้
‎ซึ่งเหตุผลนั้นก็น่าทึ่งมาก
‎ดูเหมือนว่าจะมีการต่อสู้กันระหว่างพ่อลูกคู่นึง
‎(ห้ามเข้า)
‎คุณคาซึงะ
‎ดูนั่นสิ!
‎รูปทรงมันบู้บี้หมดแล้ว แต่มันคือรถครับ
‎ที่น่าทึ่งที่สุดก็คือ ‎รถคันนั้นเป็นของท่านนายกรัฐมนตรี
‎ท่านนายกฯ เหรอ
‎เกิดอุบัติเหตุขึ้นหรือเปล่าครับ
‎พวกเขาร่วงลงมาใส่รถ
‎ระหว่างที่พ่อลูกสู้กัน ‎พวกเขาร่วงลงมาจากชั้นบนสุดของโรงแรม
‎โรงแรมถูกปิดล้อม รถถูกทำลาย
‎และกองกำลังป้องกันตนเองถูกส่งไป
‎พ่อลูกคู่นี้คงต้องมหากาฬน่าดู
‎พวกเขารู้เลย
‎พวกเขารู้ในทันที ทั้งที่นี่ ที่นั่น และที่โน่น
‎"รู้แล้วว่าพ่อลูกคู่นี้เป็นใคร"
‎(ตำนานเมือง)
‎"ข่าวลือพ่อลูกคู่นั้น…"
‎"ศึกพ่อลูกเริ่มขึ้นแล้ว!"
‎"ถ้าไปตอนนี้ยังทัน"
‎"ต้องไปให้ทัน"
‎"ถ้าไปตอนนี้ต้องทันแน่ๆ"
‎บากิ!
‎แข็งแกร่งที่สุดในโลก!
‎เรื่องแบบนี้มันไม่เห็นต้องมาดูเลย แต่ก็นะ…
‎นี่เป็นเรื่องคาดไม่ถึงและไม่ทันตั้งตัวมาก
‎ฝูงชนที่แห่มานั้นใหญ่เกินจินตนาการ
‎ใคร… .ใครบ้าที่ไหนเรียกไอ้พวกนี้มันมา
‎แม้แต่สำหรับยูจิโร่ผู้ฉลาดล้ำ
‎ก็ยังคาดไม่ถึงกับเหตุการณ์นี้
‎ยิ่งไปกว่านั้น สถานีที่ใกล้ก็มีคนมากันแน่นขนัด
‎ฝูงชนคนดูหลั่งไหลมากันไม่ขาดสาย
‎แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก ‎ที่เขาต่อสู้ต่อหน้าฝูงชน
‎แต่บรรยากาศแบบนี้มันแปลกใหม่เหลือเกิน
‎พ่อลูกที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกมาประลองฝีมือกัน!
‎แข็งแกร่งแค่ไหนกันนะ
‎นี่ แยกย้ายกันดีกว่า วันนี้พอแค่นี้ก่อน
‎ผมไม่หยุดหรอกนะ
‎ว่าไงนะ
‎พ่อพูดผิดแล้วนะ
‎ที่จริงต้องพูดว่า ‎"ฉันกลัวโดนแกแหกหน้าต่อหน้าฝูงชน"
‎"ไว้เราค่อยกลับมาต่อกันทีหลังดีกว่า"
‎ใช่ไหมล่ะ
‎เสียสติไปแล้วงั้นเหรอไอ้ลูกชาย
‎สายตาของฝูงชนที่ไร้การฝึกฝน
‎มองไม่เห็นการโจมตี ‎ต่อเนื่องกันสามทีของเด็กหนุ่ม
‎แต่ทว่าถ้ามองด้วยตาเปล่าก็จะเห็น…
‎ช่วงเวลาตอนที่ฝุ่นพัดขึ้นมา ‎หลังจากเขาโดดกลับมาที่เดิม
‎- เมื่อกี้อะไร ‎- มีเสียงตู้มด้วย
‎จู่ๆ ก็ลอยขึ้นไปในอากาศ
‎แล้วก็มีเสียง "ปัง"
‎ฉันไม่เห็นอะไรเลย
‎เช่นเดียวกับเด็กหนุ่ม พวกเขากำลังเรียนรู้
‎ใครจะเป็นคนเริ่มก่อนนะ
‎ต้องออก้าแน่นอน
‎ไม่หรอก ต้องบากิสิ
‎มันได้เริ่มไปแล้ว
‎มันเริ่มขึ้นตั้งนานแล้ว
‎ใช่แล้วละ
‎พวกมือโปรก็เงี้ยแหละ
‎มันเริ่มตั้งแต่ทั้งสองคนเจอหน้ากันแล้ว
‎เหรอ
‎เข้าใจแล้ว ฉันสอนแกอย่างนั้นเอง
‎แค่คนนึงบอกให้หยุด ก็ไม่ทำให้การต่อสู้สิ้นสุด
‎ทั้งสองฝ่ายต้องเห็นตรงกันถึงจะพักรบได้
‎เมื่อได้เหวี่ยงหมัดออกไปแล้ว ‎ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ชอบก็ตาม
‎ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากโจมตีต่อไป
‎ฉันจำครั้งสุดท้าย ‎ที่เลือดออกด้วยน้ำมือคนอื่นไม่ได้จริงๆ
‎เมื่อเผชิญกับอันตราย ‎ก็ต้องเอาชนะมันด้วยตัวเอง
‎ความนับถือที่ฉันมีให้กับพ่อ ‎ถูกแสดงออกผ่านการโจมตีจุดสำคัญสามครั้ง
‎แต่ดูพ่อสิ ไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อยนิด
‎โดนหรือเปล่าเนี่ย
‎หรือพ่อแค่ยอมให้โจมตีโดนเฉยๆ
‎จะยังไงก็เถอะ
‎ไม่มีทางเลือกแล้วนอกจากต้องลุยต่อ
‎ผ่อนคลาย… ละลาย…
‎แปรเปลี่ยนสภาพใจ… ให้เป็นน้ำ…
‎ใช่แล้ว นั่นแหละนะ
‎ขยับไม่ได้เลย ไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว
‎แกใช้ท่าเดิมกับฉันซ้ำสอง…
‎"อวดดี"
‎ค่อนข้างมั่นใจนะว่าได้ยินคำนั้น…
‎มั้งนะ
‎เคนอิจิ ซาวาอิจะเป็นที่รู้จัก ‎ในฐานะผู้เชี่ยวชาญกังฟูผู้ไม่ธรรมดา
‎นี่คือคำพูดของเขา
‎"ถ้าเราเหวี่ยงแขนออกไปอย่างผ่อนคลาย
‎เหมือนนักเบสบอลที่ขว้างลูกออกไป
‎แล้วให้มันไปปะทะกับหน้าคู่ต่อสู้ ‎มันจะก่อให้เกิดความเสียหายมหาศาล
‎จะโดนทั้งตาและจมูกพร้อมกัน
‎และคู่ต่อสู้จะน้ำตาไหลพรากจนมองไม่เห็น"
‎เขาลอยมาจากตรงนั้นเหรอ
‎สามเมตรกว่าเลยนะ
‎เขามาทางนี้แล้ว!
‎ออก้า
‎รู้ไหมออก้า…
‎ฉันดีใจกับนายด้วยนะ
‎ความฝันของนายเป็นจริงแล้ว
‎นายได้มีความรัก…
‎และโหยหา…
‎นายได้เลี้ยงดูและฟูมฟัก…
‎จนกระทั่งมีวันนี้ขึ้นมาได้
‎ฉันอิจฉานะเนี่ย
‎ไม่ว่าจะเป็นปฏิกิริยาทางร่างกายต่อการบาดเจ็บ
‎หรือความผิดหวังที่ตัวเองไร้ทางสู้
‎เด็กหนุ่มน้ำตาไหลพรากลงบนใบหน้า
‎และเขาได้แต่คิดในใจเบาๆ ว่าอย่างนี้
‎นี่ไม่ใช่เวลามาตีกันแบบพ่อลูก
‎เขาต้องเปิดศึกจริงๆ แล้ว
‎ลุกแล้ว!
‎เอาละ ลุยกันเลย
‎เดี๋ยวนะ เลือดหยุดไหลแล้ว
‎เมื่อนักสู้เลือดออกในสังเวียน
‎จะมีการปฐมพยาบาลด้วยการป้ายสารห้ามเลือด
‎แต่ทว่ามีวิธีการห้ามเลือดที่มีประสิทธิภาพยิ่งกว่า
‎นั่นคือความมุ่งมั่นที่จะสู้ต่อไป
‎จิตวิญญาณนักสู้อันทรงพลัง ‎จะไปกระตุ้นให้มีการหลั่งสารอะดรีนาลีน
‎ไม่มีอะไรห้ามเลือดได้เร็วกว่านี้อีกแล้ว
‎โค้ชที่มีพรสวรรค์บางคน ‎ก็สามารถที่จะไปปลุกใจให้นักมวยของตน
‎มีแรงฮึดสู้ขึ้นมาจนเลือดหยุดไหลได้
‎ยังไม่ยอมแพ้สินะ
‎ยอมแพ้เหรอ
‎อย่ามาพูดไร้สาระ
‎ดีใจด้วยนะ
‎ดีใจด้วยนะบากิ
‎ให้เขาเล่นกับนายเลย
‎ให้พ่อเล่นด้วยจนกว่าจะพอใจเลย
‎บากิ…
‎ไม่มีพ่อคนไหนที่เล่นกับลูกมากขนาดนี้แล้ว
‎ถือว่าฉันเป็นหนี้นายนะ
‎การประสานงานระหว่างกองกำลังป้องกัน ‎กับตำรวจปราบจลาจลเป็นไปอย่างราบรื่น
‎แบบนี้พลเมืองทั่วไปน่าจะไม่โดนลูกหลง
‎มีแต่สายเลือดฉันเท่านั้นละที่ทำแบบนี้ได้
‎จนถึงตอนนี้ เขาทำได้ดีมาก
‎แต่นี่เป็นกีฬาการต่อสู้
‎งั้นสินะ
‎เขาอยู่ที่นี่
‎ถ้าอย่างนั้น…
‎ก็ต้องจัดให้ดูซะหน่อย
‎ฉันรู้ว่านายจะมองเห็นได้ด้วยสายตาของนาย
‎ด้วยวิสัยทัศน์ ต้องมองออกแน่ๆ
‎ไอ้นี่…
‎ผู้ฝึกฝนศาสตร์ท่ารำเลียนแบบสัตว์ ‎จะสามารถทำให้คนมองเห็น…
‎สัตว์ตัวที่เขาเลียนแบบได้
‎พวกเขาจะเลียนรูปร่างได้จนเหมือน
‎ฝูงชนที่มองดูอยู่นั้นมองเห็นชัดเจน
‎ตัวที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต
‎ร่างของคู่ปรับตัวฉกาจของทีเร็กซ์
‎ไอ้ลูกชายคนเก่งของฉัน
‎ณ เวลานี้…
‎มีคนคนนึงมานั่งดูพ่อลูกคู่นี้ต่อสู้กัน
‎คนที่สายตาคมกริบ ‎กว่ามนุษย์ทั่วไปถึงแปดเท่าเหรอ
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล