‎(ฮันมะ บากิ)
‎ชุดนี้ไม่ผ่านแน่เลย
‎เรารออยู่พอดีเลยครับท่านฮันมะ
‎ทางเราเตรียมห้องส่วนตัวไว้ให้แล้ว ‎เชิญทางนี้ครับ
‎ขมจัง
‎ทำไมกาแฟเอสเปรสโซต้องขมขนาดนี้ด้วยนะ
‎กาแฟก็ขมอยู่แล้ว ‎ได้เวลาเปิดบทสนทนาที่ขมขื่นกว่า
‎ทำไมถึงมาถามเอาตอนนี้
‎ทำไมน่ะเหรอ
‎ก็ผมอยากรู้จริงๆ นี่นา
‎มันแปลกนักเหรอ
‎มันแปลกมากเหรอที่ผมอยากรู้ว่าพ่อฆ่าแม่ทำไม
‎ผมไม่เคยถามมาก่อนเลย
‎แล้วทำไมล่ะ พ่อฆ่าแม่ทำไม
‎เรื่องบางเรื่องน่ะ มันไม่ควรจะมาล้ำเส้น ‎เหมือนเป็นเด็กเอาแต่ใจ
‎รู้จักเจียมตัวซะบ้าง
‎ในฐานะลูกแม่ ผมมีสิทธิ์รู้
‎ว่าไงพ่อ ผมต้องทำไงพ่อถึงจะยอมบอกเหตุผล
‎ว่าไงล่ะพ่อ…
‎ขออภัยครับ
‎ต่อมา โนนากะ มิตซึโอะ ‎ผู้จัดการร้านอาหารที่ให้บริการทั้งสองคน
‎พูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นว่า…
‎ผมจะไม่มีวันลืมภาพนั้นเลย
‎เป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัว ‎จนไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
‎ผมต้องทำแบบนี้ใช่ไหม
‎หน็อยแน่ ไอ้…
‎หรือว่า…
‎ต้องแบบนี้
‎แผ่นดินไหว
‎ลูกใหญ่เลย
‎ช่างเป็นภาพที่น่าฉงน
‎มีเพียงแค่สองคนนั้นเท่านั้นที่ไม่สั่นไหว
‎ถึงแกจะเป็นเด็กไร้มารยาท
‎แต่แม้แต่แกก็น่าจะเข้าใจ ‎ว่าแตะต้องฉันแบบนั้นมันหมายความว่าไง
‎แตะต้องพ่อเหรอ
‎โธ่ ก็แค่จับเบาๆ
‎ไม่นึกเลยนะว่าแค่นั้นก็หัวเสียแล้ว
‎สำหรับออก้าผู้ยิ่งใหญ่ ‎แค่ท่าจับคอเสื้อยกมันแค่เด็กๆ
‎ได้ยินมาว่าแกเรียกการต่อสู้ของเรา ‎ว่าเป็น "ศึกพ่อลูก" งั้นเหรอ
‎ไม่อยากให้เรียกแบบนั้นเหรอ
‎ไม่ใช่
‎ไม่ได้ว่าอะไร
‎บากิ
‎แถวตรง!
‎(ตำรวจ)
‎นี่พ่อ… ตีตูดผมเหรอ
‎บากิ…
‎เขาเฝ้ารอที่จะได้ประลองกับพ่อมานานสี่ปี
‎แต่เด็กหนุ่มผู้นี้ขัดแย้งในใจ
‎แต่ทำไมล่ะ
‎เขาอยากถอยไป อยากวิ่ง
‎อยากหนีไปให้พ้น
‎ทันทีที่พ่อสั่ง
‎เขาก็ไม่สามารถห้ามไม่ให้ตัวเองยืนตัวตรง
‎เมื่อพ่อก้าวเข้ามาใกล้ๆ ‎เขาก็อดที่จะวิ่งเปิดตูดไม่ได้
‎และแล้วก็เกิดแรงกระแทกเหนือมนุษย์
‎ขณะที่เขาทะยานไปข้างหน้า…
‎ขณะที่เขาพุ่งออกไปข้างนอก…
‎ขณะที่เขาป้องกันตัว…
‎เขาก็ได้เข้าใจสิ่งนึงอย่างถ่องแท้
‎พ่อเหนือชั้นกว่าเขาเยอะเลย
‎มันไม่ใช่ความผิดแกหรอก
‎มันไม่ใช่ความผิดแก แต่ว่า…
‎มือนี้ต่างหากล่ะที่กระทำความผิด ‎กล้าดีมาจับคอของพ่อ
‎ไอ้เด็กเปรต
‎เด็กหนุ่มคนนี้เริ่มจะเข้าใจแล้ว
‎พ่อไม่ได้เล็งจุดสำคัญเลย
‎ดังนั้นนี่ไม่ใช่การต่อสู้
‎นี่คือการทำโทษ
‎ดูเหมือนแกยังไตร่ตรองพฤติกรรมตัวเองไม่พอ
‎เขาเป็นไรไหมเนี่ย
‎ขออภัยที่มาขัดจังหวะค่ำคืนของทุกคนนะ
‎อย่างที่เห็น ฉันกำลังสั่งสอนไอ้เจ้า…
‎ลูกไม่รักดี
‎เหลือเชื่อ!
‎ฉันกำลังอบรมบ่มนิสัยมันอยู่
‎ผู้ปกครองและเด็ก พ่อกับลูก
‎ความสัมพันธ์ที่ชวนให้ต้องขัดแย้งกันอยู่เรื่อยๆ
‎ลูกชายที่พยายามวัดรอยเท้าพ่อ
‎พ่อที่ไม่ยอมให้ใครมาข้ามหน้า
‎สนุกมากเลยใช่ไหมล่ะ
‎สนุกจริงๆ!
‎นั่นคนนี่นา!
‎ทำบ้าอะไรของพ่อ!
‎ฆ่าลูกพร้อมฆ่าตัวตายเหรอ
‎ไม่หรอก ฉันมั่นใจว่าพ่อไม่มีวันทำ
‎หมอนี่ห่างไกลจากพวกฆ่าตัวตายเป็นที่สุด
‎บากิ เตรียมตัวลงจอดนะ
‎ลงจอดเหรอ
‎เวลาโดดลงมาจากตึกสูงระฟ้า ‎เป็นไปได้ไหมที่จะเล็งว่าลงตรงเป้าหมายไหน
‎จ่าสิบเอกคามุระ อากิโอะ ‎อายุ 53 ปี จากหน่วยฝึกพลร่ม
‎ของกองกำลังพลร่มที่หนึ่ง ‎กองกำลังป้องกันตนเองทางบก
‎ที่เคยโดดมาแล้ว 345 ครั้งกล่าวว่า
‎ผู้โดดต้องมีระยะทาง ความสูง
‎ยกตัวอย่างเช่น ‎ถ้าใช้ท่ายืนตัวตรงจากความสูง 3,000 เมตร
‎ก็จะสามารถเคลื่อนที่ได้ไว ‎1,000 เมตรต่อ 60 วินาที
‎ดังนั้นถ้าอยู่ที่ความสูง 150 เมตร
‎และตั้งใจลงจอด ‎ที่รถที่จอดอยู่ด้านล่าง มันก็เป็นไปได้
‎ในอดีต มีเพียงไม่กี่ครั้ง
‎ที่มีผู้รอดตายจากการร่วงลงมาจากตึกสูง ‎เนื่องจากลงตรงรถยนต์พอดี
‎แต่ถึงอย่างนั้น…
‎เขายังไม่ตาย
‎รถหรูพวกนี้มันอาจไม่มีประโยชน์อะไร
‎แต่อย่างน้อยก็ใช้เป็นเบาะในเวลาแบบนี้ได้
‎เอาละ เรากินข้าว และดื่มน้ำชากันแล้ว
‎เมื่อไรจะเลิกทำตัวเหมือนเด็กซะที
‎โดนแค่นี้ แกไม่มีทางน็อคแล้วหรอก
‎ดึงผมขึ้นไปที ผมขยับไม่ได้
‎ช่วยหน่อยสิ
‎การจับมือซ้ายถือเป็นสัญลักษณ์ว่า ‎ความสัมพันธ์มาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว
‎ถึงอย่างนั้น เขาก็ได้เอาความเมตตา ‎ของพ่อมาใช้เป็นอาวุธ
‎ด้วยการโจมตีซึ่งๆ หน้า
‎มันเป็นการกระทำที่ไม่ยุติธรรม
‎และความรู้สึกที่วาบผ่านเข้ามาในใจของผู้เป็นลูก
‎คือความเสียใจหรือเปล่านะ ‎หรือไม่มั่นใจ รู้สึกผิด หรือรู้สึกภูมิใจ
‎เขาไม่มีเวลาจะคิด ‎ว่าตัวเองได้รับหรือสูญเสียอะไร
‎ภาพที่ปรากฏขึ้นในใจของผู้เป็นลูกชาย ‎โดยไม่ได้ตั้งใจ… คือสิ่งนี้
‎หินก้อนมหึมาที่ตั้งตระหง่านมาช้านาน ‎แม้จะถูกลมฝนกระหน่ำซัด
‎พื้นผิวโค้งมนมีความแวววาว
‎และมีชั้นยางหนาหนึ่งเซนติเมตรปกคลุมอยู่
‎นั่นคือสิ่งที่เขาใช้ฝ่ามือ ‎ฟาดเข้าไปด้วยพลังทั้งหมดที่มี
‎มีภาพมากมายวาบเข้ามาในหัวเขาพร้อมกัน
‎ส่วนใหญ่เป็นภาพที่สิ้นหวังและน่าสลด
‎ไอ้เด็กอวดดี!
‎จับเขา!
‎หยุดนะ!
‎เป็นแค่เด็กเหลือขอ กล้าดียังไง ‎ถึงตบหน้าฉันแบบจงใจไม่โดนจุดสำคัญ
‎ราคาของการออมมือให้กับยูจิโร่…
‎แกได้ทรมานแน่
‎คิดว่าทำได้งั้นเหรอ
‎คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์…
‎ที่จะออมมือให้กับฉันเหรอ
‎แกมีสิทธิ์งั้นเหรอไอ้เด็กเวร
‎ตอบมาสิ!
‎เจ็บนะโว้ยไอ้พ่อบ้า!
‎คืนนี้ไม่จบง่ายๆ แน่
‎ใช่แล้วพ่อ
‎ผมไม่จำเป็นต้องตอบพ่อหรอก
‎นี่มันไม่ใช่ศึกใหญ่
‎ตราบใดที่เราเผชิญหน้ากันแค่สองคน
‎งั้นนี่ก็จะเป็นได้แค่การตีกันของพ่อลูก
‎ดังนั้นผมจะไม่ยอมเล็งจุดสำคัญ
‎แบคสปิน
‎ในการต่อสู้แบบพ่อลูก ‎เราไม่ได้พยายามสร้างความเสียหาย…
‎แกมันเป็นเด็กไม่มีหัวคิด
‎เราอาจไม่ได้เล็งจุดสำคัญ…
‎ไม่อยากทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บ…
‎แต่คู่ต่อสู้ของฉันยังคงเป็นฮันมะ ยูจิโร่
‎นี่เป็นครั้งแรกในรอบสี่ปี ‎หรือเกือบ 1,500 วัน ที่ถูกพ่อโจมตีจังๆ
‎พ่ออาจหลีกเลี่ยงอวัยวะสำคัญ แต่…
‎ในตอนนั้น เขารู้สึกไร้ทางสู้
‎ความแตกต่างระหว่างเขากับยูจิโร่มันมากเกินไป
‎มาทันทีเลยครับ ตอนนี้เลยครับ
‎ถึงสมองแกจะกลวง ‎แต่ร่างกายแกก็กลับใจเร็วนะ
‎เมื่อก่อนหลายคนดูถูกท่านี้ ‎เพราะมีแต่ผู้หญิงกับเด็กที่ใช้มัน
‎พ่อจะทำ พ่อทำแน่ๆ เลย
‎เวลานี้เหมาะสมที่สุดแล้ว
‎มันอาจไม่อันตรายถึงตาย ‎แต่ก็สามารถทำให้ดิ้นทุรนทุราย
‎หมัดฟาดแส้
‎งั้นก็เอาเลยสิ
‎ท่าที่ผู้หญิงและเด็กใช้น่ะ
‎โดนฮันมะ ยูจิโร่ใช้หมัดฟาดแส้ใส่ ‎มันจะรู้สึกยังไงเนี่ย
‎จะเป็นยังไงนะ
‎แรงปะทะที่หลังของบากินั้น ‎ช่างรุนแรงเกินสิ่งใดที่เขาเคยพบเจอ
‎ช่วงเวลาไม่กี่อึดใจ ‎ที่เขาควรใช้ตอบโต้การโจมตีของพ่อ
‎ตอนนี้เขาได้แต่ใช้มันเตรียมตัวรับความเจ็บปวด
‎และแล้ว…
‎เจ็บจังเลย เจ็บๆๆ
‎เจ็บ
‎ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ไปซะทีเดียว
‎วันนี้แกยืนตัวตรงสองรอบแล้วนะ
‎ร่างกายที่นึกว่าได้รับการฝึกฝนมาดีแล้ว…
‎กลายเป็นร่างกายที่อ่อนแอ ‎เพราะไม่สามารถทนรับความเจ็บปวด
‎เหมือนถูกฟาดด้วยแส้เหล็ก
‎เป้าหมายของมันคืออวัยวะ ‎ที่ใหญ่ที่สุดของร่างกายมนุษย์ ผิวหนัง
‎มันเป็นไปไม่ได้ที่จะปกป้องทุกส่วนพร้อมกัน
‎เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้มัน
‎การป้องกันตัวที่ใช้โดยผู้หญิงกับเด็ก ‎อย่างที่พ่อของเขาสอนเขา
‎เอาไปกินเองมั่งเลย!
‎โดนซะมั่ง เจ็บเองซะมั่ง!
‎โดนซะ!
‎ความเจ็บปวดที่ยากจะทนไหว
‎จงเข้าสู่สภาวะที่พ่อต้องลืมเลือนทุกสิ่ง…
‎ไม่แปลกที่เด็กหนุ่มผู้นั้นจะช็อค
‎พ่อเปลี่ยนรูปร่างกะทันหัน ‎เหมือนกับถูกแล่ผิวหนังออกมา
‎ก็ไม่ยากที่จะเข้าใจได้
‎สมมุติว่าเราตบมือขวาของเรา
‎จากนั้นตบมือซ้ายเพื่อลดความเจ็บปวด
‎เขากำลังกระจายความเจ็บปวดจากหมัดฟาดแส้
‎ตาเขาถลนออกมา
‎ฟันกัดแน่น
‎มือทั้งสองกำแน่นสุดชีวิต
‎จากนั้นก็คลายออกด้วยความพยายามทั้งหมดที่มี
‎เขายืดแขนออกด้วยพลังทั้งหมด ‎แล้วก็เกร็งกล้ามเนื้อทุกส่วน
‎เขายืดขาด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมด ‎และงอมันขึ้นมาพร้อมๆ กัน
‎หน้าท้องแขม่วจนยุบ
‎สะโพกเอียงข้าง
‎หน้าอกเกร็ง
‎หลังเกร็ง
‎เขาต่อต้านไม่ให้ส่วนใดของร่างกายผ่อนคลาย
‎พูดอีกอย่างคือ
‎ใช่แล้ว เขากำลังเกร็งกล้ามเนื้อทุกมัด ‎โดยที่ไม่ขยับเขยื้อนเลย
‎เพราะความเจ็บปวดจากการเกร็งทุกส่วนนี้
‎เขาจึงกระจายความทรมานที่ผิวไปได้
‎เขาแทบจะไม่สามารถคงสีหน้าปกติไว้ได้เลย
‎ไม่เจ็บเหรอ ทรมานแบบนั้น
‎เด็กอมมือ โง่จริงๆ ที่ไม่ยอมเล็งจุดสำคัญ
‎ถึงแกจะเบาปัญญาแค่ไหนก็เถอะ
‎แต่แกคงพอจะเข้าใจได้บ้างแล้วนะ
‎เข้ามาเลย
‎โจมตีเหมือนจะแก้แค้นให้แม่ซะสิ
‎ไม่ต้องบอกซ้ำสองหรอก
‎ยังไงซะ นี่ก็เป็นการแก้แค้นอยู่แล้ว
‎แล้วเด็กหนุ่มก็ตั้งท่าต่อสู้เป็นครั้งแรกของค่ำคืนนั้น
‎มือที่แบออกกลายเป็นกำปั้น… ‎ช่างเป็นการเปลี่ยนแปลงเชิงสัญลักษณ์จริงๆ
‎แต่มือของพ่อยังแบอยู่
‎ฉันได้เลือกที่จะตั้งท่าต่อสู้แล้ว
‎ไม่ใช่สิ
‎ฉันไม่ได้เลือกที่จะตั้งท่านี้ด้วยตัวเองหรอก
‎แต่ถูกบีบบังคับให้ต้องทำ
‎นั่นแหละ
‎เจ้าเด็กมือใหม่ มีอะไรก็งัดออกมาใช้ให้หมดล่ะ
‎บากิ!
‎จัดหนักไม่ต้องยั้งเลยนะบากิ!
‎คุณตา
‎ไม่ต้องห่วง
‎ผู้พักอาศัยแถวนี้ แล้วก็แขกโรงแรมน่ะ
‎ถูกทหารพาอพยพออกไปหมดแล้ว
‎เป็นตาแก่ที่กระฉับกระเฉงจริงๆ
‎บดขยี้ออก้ากับทั้งตึกนี้ตามสบายได้เลย!
‎ขอบคุณครับ
‎เหมือนยกภูเขาออกจากอกเลย
‎ถ้างั้นตอนนี้ ขอลุยเลยละกัน
‎ใช้ไม่ได้
‎สุดยอด
‎ทันทีที่แขนซ้ายเหยียดตรง ‎ออกไปจนสุดเหมือนเสาธง
‎พ่อก็มารับมันไว้พอดิบพอดีเลย
‎พ่อมองฉันออก
‎สุดยอดไปเลย
‎บากิ นั่นเป็นครั้งสุดท้ายนะ
‎พ่อจับโกหกฉันได้
‎แกออมมืออีกแล้ว
‎ฉันเองก็ออมมือเพื่อตอบโต้กับกิริยาดูถูกของแก
‎ฉันต้องเผยตัวตนที่แท้จริงข้างในให้พ่อเห็น
‎อย่าหาทำอีก
‎แน่นอนอยู่แล้ว คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน…
‎คือความแข็งแกร่งที่อัดแน่นอยู่ในคนคนเดียว ‎เขาเอาชนะคู่ต่อสู้มานักต่อนักแล้ว
‎แน่นอนว่าพ่อต้องมองเห็น ‎ความสามารถทั้งหมดของฉันได้ในทันที
‎โธ่…
‎ไม่เอาสิบากิ
‎พอซะทีเถอะ
‎แสดงฝีมือที่แท้จริงให้พ่อดูซะทีสิ
‎เอาจริงหน่อยสิ
‎น่านะ
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล