‎(ฮันมะ บากิ)
‎คิดว่า จะเอาชนะเขาได้ไหมครับ
‎หมายถึงเจ้ามนุษย์ยุคหินนั่นน่ะเหรอ
‎ครับ
‎ฉันไม่สนใจมนุษย์ถ้ำนั่นหรอก
‎- แต่ว่า… ‎- รุมินะ
‎มนุษย์ยุคหินที่ชื่อว่าพิคเคิลน่ะ
‎เขาเป็นสมบัติทางวัฒนธรรม แปลว่าอะไรรู้ไหม
‎เขาเป็นสมบัติล้ำค่าของมนุษยชาติไงล่ะ
‎แล้วการจะไปสู้ด้วยเนี่ย
‎เป็นไปไม่ได้พอๆ กับจะให้ไปอยู่ในพีระมิดเลย
‎รู้ใช่ไหมครับว่าเขาแข็งแกร่งกว่าตัวทีเร็กซ์ซะอีก
‎ก็ได้ข่าวมาเหมือนกัน
‎ผมไม่เชื่อหรอก
‎บากิซังเคยสู้กับตั๊กแตนตำข้าวมาแล้ว
‎จะมาบอกว่าไม่สนใจคนนี้ได้ยังไง
‎รุมินะ นายเข้าใจฉันผิดแล้ว
‎ฉันไม่ได้อยากจะเป็น ‎นักสู้ที่เก่งกาจที่สุดในโลกหรอกนะ
‎ฉันแค่อยากจะเอาชนะพ่อในการต่อสู้
‎แต่พ่อฉันแข็งแกร่งมากเนี่ยสิ
‎ก่อนหน้านี้ก็ทำแบบนี้
‎หา ก่อนหน้านี้เหรอ
‎เวลาพูดถึงพ่อ บากิซังดูมีความสุขมากเลย
‎งั้นเหรอ
‎จริงๆ นะ
‎พิคเคิลไม่เคยเบื่อที่จะคิดถึงเรื่องนี้ซ้ำๆ
‎ถึงประสบการณ์ครั้งแรกของเขาครั้งนั้น
‎เขาจำได้ว่าทั้งสองดันกำปั้นชนกันตรงๆ
‎แต่ปัญหาอยู่ที่สิ่งที่ตามมา
‎เขาถามตัวเอง
‎"ลมพัดหรือเปล่านะ ไม่สิ มันไม่ใช่"
‎"เจ้าตัวนั้น แล้วก็ตัวนั้น ‎แม้แต่ตัวนี้ก็ยังไม่เคยทำได้"
‎"ไม่มีตัวไหนทำได้"
‎จู่ๆ ก็มีปริศนาที่ไขไม่ออก ‎โผล่เข้ามาในชีวิตอันน่าเบื่อของเขา
‎มันทำให้พิคเคิลมีความสุข
‎(ศูนย์ฝึกอบรมและวิจัยกังฟู)
‎เก้า!
‎แตกแค่บล็อกที่เก้า!
‎เจ็ด!
‎สี่!
‎สุดยอดไปเลย
‎ตรงกับที่บอกเป๊ะๆ
‎บ๊ะ
‎จบแค่นี้
‎โห
‎สุดยอด
‎เป็นการสาธิตที่น่าทึ่งมาก
‎ถ้านายตั้งใจ ก็อาจทำได้เหมือนกันนะบากิ
‎ไม่หรอก ผมไม่ค่อยเก่ง ‎เรื่องที่ต้องใช้ความละเอียดลออ
‎ถ้างั้นทำไมจู่ๆ ถึงมาที่นี่ล่ะ
‎อยากให้ฉันสอนกังฟูเหรอ
‎กังฟูคือขุมทรัพย์แห่งหลักการ
‎ผมไม่สนประวัติคุณหรอก
‎สำหรับผม คุณเป็นผู้มีประสบการณ์ ‎ด้านศิลปะการต่อสู้
‎ช่วยสอนด้วยนะครับ
‎ฉันต้องขอปฏิเสธนะ
‎บากิ ฉันไม่สนใจนายสักนิด
‎แต่ว่า…
‎พูดกันตรงๆ เลยนะ
‎ตอนนี้ฉันไม่สนใจอะไร
‎หรือใครทั้งนั้น
‎เป็นเพราะคนเดียวแท้ๆ เลย
‎นายคงรู้จักเขาอยู่แล้ว
‎บุรุษจากยุคจูราสสิค
‎พิคเคิล
‎ถูกต้อง!
‎หมอนั่นอีกแล้ว
‎แต่คุณเรซึ พิคเคิลเป็น…
‎รู้
‎เขาเป็นสมบัติทางวัฒนธรรมชิ้นสำคัญ ‎และเป็นสมบัติของมนุษยชาติ
‎ฉันเข้าใจเรื่องนั้นดีอยู่แล้ว!
‎จะไปสู้กับเขาไม่ได้
‎ฉันรู้เรื่องนั้นดีอยู่แล้ว
‎แต่แล้วยังไง
‎ความรู้สึกของฉัน…
‎แรงปรารถนาที่จะต่อสู้ของฉัน ‎ก็เหมือนกับคนมีความรัก
‎ฉันอยากทำความรู้จักเขา
‎อยากสัมผัสเขา อยากขย้ำแรงๆ
‎มันคล้ายกันมาก
‎ตอนนี้ฉันกำลังร้อนรนด้วยความหลงใหล
‎ในตัวคนที่สุดจะป่าเถื่อน ‎ที่มาจากอดีตเมื่อนานมาแล้ว
‎ทักษะที่ถูกบ่มมานานกว่า 4,000 ปีนี้
‎ฉันอยากเห็นว่า ‎ชายดึกดำบรรพ์จะตอบโต้กับมันยังไง
‎ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะทำอะไร
‎ฉันเลยอยากรู้ ฉันอยากสู้กับเขา!
‎นกเลยเรา
‎คำก็พิคเคิล สองคำก็พิคเคิล ‎สนใจกันอยู่แต่เรื่องเดียวกันหมด
‎ญี่ปุ่นโดนพิคเคิลสะกดจิตเข้าแล้วสิ
‎เขาก็คงรำคาญด้วยละมั้ง
‎ผู้กองสไตรดัมกับโทกูงาวะ มิตซึนาริ
‎ขอบคุณมากนะครับที่ให้ความร่วมมือ
‎พิคเคิลเป็นสมบัติล้ำค่าเป็นที่สุด
‎ไม่ใช่แค่สำหรับนักวิทยาศาสตร์อย่างคุณ ‎แต่สำหรับมวลมนุษยชาติด้วย
‎ดังนั้นการที่เขาไม่ยอมกินอะไร ‎ดื่มแต่น้ำอย่างเดียวอยู่เป็นเดือน
‎นี่เป็นสถานการณ์ที่สุดแสนจะเลวร้าย
‎เขาไม่ใช่สัตว์ร้าย
‎อันที่จริงผมว่าเขาเป็นนักรบผู้มีศักดิ์ศรีมาก
‎นักสู้ผู้ทะเยอทะยาน
‎เขาจะไม่ยอมกินอะไร ‎ยกเว้นศัตรูที่เขาต่อสู้เองกับมือ
‎สุดยอดเลย
‎นักสู้ยุคจูราสสิคคนนี้น่าทึ่งจริงๆ
‎กระทิงดุที่นำเข้ามาจากสเปน
‎หมีตัวใหญ่ที่สุดจากคัมชัตกา
‎หรือแม้แต่สิงโต…
‎ทุกตัวมองพิคเคิลที่นั่งอยู่เฉยๆ แค่แวบเดียว…
‎ก็หนีเกือบไม่ทัน
‎สิงโตถึงกับวิ่งหางจุกตูดออกไปเลยด้วยซ้ำ
‎เขาชนะศึกการต่อสู้กับยุคปัจจุบัน ‎โดยไม่ต้องต่อสู้เลย
‎แต่ยังมีอีกนักสู้ที่เรายังไม่ลอง!
‎นักสู้ตัวนี้ราคาแพงมาก
‎เพราะมันเป็นสัตว์สงวนที่ใกล้จะสูญพันธุ์
‎หวังว่าจะให้อภัยเราได้นะ ‎สิ่งที่เราทำก็เพื่อคนที่หาใครมาแทนไม่ได้แล้ว
‎มันไม่ได้กินอาหารมาห้าวันแล้ว
‎อยู่ในสภาพที่เหมาะมาก
‎เสือไซบีเรียเป็นสัตว์ร้าย ‎และมันทรงพลังที่สุดในบรรดาแมวป่า
‎ตัวนี้ยาวถึง 4.7 เมตร หนัก 490 กิโลกรัม
‎หนึ่งในตัวใหญ่ที่สุดของสายพันธุ์
‎พูดอีกอย่างก็คือ มันเป็นสัตว์ที่ทรงพลังที่สุดในโลก
‎ตัวใหญ่มหึมา
‎ตัวใหญ่เท่ากระทิง
‎เขาลุกขึ้นยืนแล้ว
‎เสือคิดว่าพิคเคิลเป็นเหยื่อของมัน
‎พิคเคิลก็คิดเหมือนกัน
‎โอ้
‎น่ากลัวจริงๆ
‎ไม่เห็นต้องแปลกใจอะไรเลย
‎ไม่ว่าจะเป็นแมวลายหรือเสือไซบีเรีย
‎ถ้ามันโจมตีเขา เขาก็จะเห็นมันเป็นอาหาร
‎(เสือไซบีเรียใกล้สูญพันธุ์ ‎ปะทะพิคเคิล สมบัติทางวัฒนธรรม)
‎เสือไซบีเรียกำลังจะสูญพันธุ์อยู่แล้ว
‎แต่ตัวนึงได้กลายไปเป็นอาหารของพิคเคิล
‎เรามีความเห็นเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ ‎จากปากของศาสตราจารย์อัลเบิร์ต เพย์น
‎การมีอยู่ของพิคเคิลคือปาฏิหาริย์
‎ผมอยากให้ทุกคนเข้าใจข้อนี้กันให้ดี
‎แต่พิคเคิลไม่ยอมกินอาหารอย่างอื่นแล้ว
‎เข้าใจไหมครับ ‎นี่คืออาหารสำหรับคนที่มีเพียงคนเดียวในโลก
‎เสือไซบีเรียเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์
‎นี่คือสถานการณ์ที่น่าเศร้า
‎แต่ในตอนนี้ อาหารอย่างเดียว ‎ที่พิคเคิลกินได้ก็คือเสือไซบีเรีย
‎ผมดีใจที่เรามีเสือไซบีเรีย 500 ตัว!
‎อย่ามองว่ามี "แค่" 500 ตัว ‎เราดีใจที่มีถึง 500 ตัว
‎เราควรให้เขากินให้หมดทุกตัวไปเลย
‎ถ้าสปีชีส์เดียวมันจะสูญพันธุ์ ก็แล้วไงล่ะ
‎คุณค่าของพิคเคิลเพียงคนเดียว ‎มันมากกว่าสปีชีส์ใดๆ โข
‎เมื่อได้ฟังความเห็นนี้ ปัญญาชนในทุกวงการ
‎และกลุ่มอนุรักษ์ต่างพากันคัดค้านอย่างรุนแรง
‎บางองค์กรวางแผนจะยกระดับการประท้วง
‎(โทกูงาวะ มิตซึนาริ)
‎ตำรวจสอบปากคำกันละเอียดมากจริงๆ
‎แล้วมาทำไมเหรอแชมเปี้ยน เรซึ ไคโอ
‎ลำบากที่ต้องหาอาหารให้พิคเคิลใช่ไหม
‎ปัญหาคือ อาหารของเขาเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์
‎จากที่ได้ยินมา
‎เขาจะกินแต่สิ่งที่เข้าไปทำร้ายเขาเท่านั้น
‎นั่นก็เป็นส่วนนึงของปัญหา
‎คงเป็นสัญชาตญาณตามธรรมชาติเขาละมั้ง
‎แม้แต่สิงโตก็ยังวิ่งหนีหางจุกตูด ‎ตอนที่มันเห็นพิคเคิล
‎โทกูงาวะซัง
‎คงคิดไม่ตกเลยนะ เรื่องอาหารของพิคเคิล
‎ใช่ นั่นแหละปัญหา
‎ถ้าเป็นเรซึ ไคโอ จะทำยังไงล่ะ
‎โทกูงาวะซัง ถ้าผมยอมไปเป็นอาหารให้ล่ะ
‎เรซึ…
‎ออกมาแล้ว!
‎คุณเพย์นที่ถูกตำรวจสอบปากคำกำลังออกมาแล้ว
‎ศาสตราจารย์เพย์นคะ รู้สึกสำนึกผิดไหมคะ
‎พิคเคิลอยู่ไหน
‎จะเอาสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ไปบูชายัญให้มันอีกไหม
‎ขอความเห็นหน่อยครับ
‎ผมตั้งใจมาเสนอตัวเอง
‎ผมอยากเป็นเหยื่อของพิคเคิล
‎ถ้าจะให้มนุษย์ไปเป็นอาหาร มันคงจะไม่…
‎อยากให้เขาอดตายงั้นเหรอครับ
‎พิคเคิลคือปาฏิหาริย์ไม่ใช่เหรอ
‎มันเป็นไปไม่ได้ เรซึ
‎ฉันปล่อยให้มนุษย์ไปเป็นอาหารเขาไม่ได้
‎ท่านผู้น่าเคารพ คิดว่าผม เรซึ ไคโอ
‎จะยอมสยบให้ถูกกินง่ายๆ งั้นเหรอ
‎ใช่ ผมจะเข้าไปในฐานะเหยื่อของเขา
‎แต่ผมไม่มีความตั้งใจจะยอมถูกกิน
‎มันจะเป็นภาพที่น่าดูมาก
‎พิคเคิล ปะทะ เรซึ ไคโอ
‎โอ๊ย!
‎ไร้สาระ สู้กับคนเนี่ยนะ!
‎บ้าไปแล้วหรือไง!
‎เถอะน่า ไม่เป็นไรหรอกคุณเพย์น
‎เขาเป็นคนอาสาเข้ามาเองนะ
‎ดูเหมือนจะไม่มีอะไร ‎แต่ช่างน่าทึ่งที่เขานอนแบบนั้นได้
‎สัตว์แทบทุกชนิดในโลกธรรมชาติ ‎มักจะไปหาที่ซ่อนเวลานอนหลับ
‎แต่คนนี้นอนโชว์หน้าไม่อายเลย
‎ไม่มีทางสู้แม้แต่น้อย
‎สิงโตบนทุ่งหญ้าสะวันนาก็ทำแบบนี้
‎ดังนั้นนี่ก็น่าจะเป็นธรรมชาติของพิคเคิลด้วย
‎ในห่วงโซ่อาหาร
‎นี่จะเป็นพฤติกรรมของสัตว์ที่อยู่บนสุด
‎ท่านอนของกษัตริย์
‎ยุคของเขาไม่ปลอดภัยเท่าทุ่งหญ้าสะวันนา
‎โลกธรรมชาติในยุคนั้นต่างจากตอนนี้ลิบลับ
‎ยุคแห่งการต่อสู้กับคู่แข่ง ยุคจูราสสิค
‎ถึงจะอย่างนั้น ดูสิว่าเขานอนสบายใจเฉิบแค่ไหน
‎ก็บอกแล้วไง!
‎ถ้ารู้งี้อยู่แล้ว ทำไมถึงทะเล่อทะล่าเข้าไปอีกล่ะ
‎จะว่าไป ไม่มีการต่อสู้ไหนน่าสนใจไปกว่านี้แล้ว
‎เห็นด้วย
‎พลังธรรมชาติของพิคเคิล ‎เป็นของขวัญจากพระเจ้า
‎เรซึผู้เก่งกาจก็เชี่ยวชาญในศิลปะกังฟู 4,000 ปี
‎เมื่อสองคนนี้เผชิญหน้ากัน อะไร…
‎จะไม่มีอะไรให้ดูทั้งนั้น!
‎เขาจะถูกกินภายในทันที แล้วก็จบศึก
‎หุบปากซะทีจะได้ไหม
‎"หุบปาก"
‎เจ้าของรางวัลโนเบลถูกสั่งให้ "หุบปาก"
‎ศาสตราจารย์เพย์นตกอยู่ในสภาวะ ‎ที่ตนเองไม่เคยเจอมาก่อน
‎ไม่เอาสิ
‎จะไม่ฟังที่ผมพูดเลยเหรอ
‎ก็เคยเห็นพลังการต่อสู้ของพิคเคิลกับตาแล้วนี่
‎ทั้งปริมาณและคุณภาพของกล้ามเนื้อ ‎อาวุธของเขา มันเหนือมนุษย์…
‎พูดดังจนตื่นเลยเหรอ
‎ไอ้ดังน่ะก็ดังมากแหละ ‎แต่เขาไม่ได้ตื่นเพราะอย่างนั้น
‎คุณไม่ใช่คนปลุกเขา
‎พิคเคิลลุกขึ้นมาแล้ว
‎ไม่ว่าตัวอะไรจะเดินเข้ามา ‎พิคเคิลก็นั่งเฉยๆ ทุกครั้งไป
‎เชื่อสายตาได้เลย ใครก็ไม่กล้าเย้ยหยันกังฟู
‎ชายป่าเถื่อนผู้โหดเหี้ยมรับรู้ได้ว่า ‎เขากำลังเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจ
‎นี่เขาตั้งท่าต่อสู้เป็นครั้งแรกเลย!
‎จะไม่ยั้งมือนะ
‎โอกาสแบบนี้จะไม่มีอีกแล้ว
‎ฉันอยากเอาพลังของฉัน ไปประชันกับนาย
‎คนจีนคนนั้นสุดยอดมาก
‎เขาทำให้พิคเคิลตั้งการ์ดขึ้นมาเลย
‎นี่เขาจะย่างเข้าไปประชิด ‎แล้วปิดช่องว่างกับคู่ต่อสู้เหรอ
‎พิคเคิล ฉันเข้ามาในพื้นที่นายแล้ว
‎มันไม่ได้ผลหรอก
‎บอกแล้ว สู้ไปก็ไร้ประโยชน์
‎ก็เห็นแล้วนี่ว่าพิคเคิลหนักกว่าเยอะ
‎เข้าใจแล้ว
‎จะแข่งกันที่ความแข็งแกร่งอย่างเดียวไม่ได้
‎ฉันจะใช้เล่ห์กลทั้งหมดที่มี
‎นี่มัน…
‎จบแล้วเหรอ
‎เขาร้องไห้หรือเปล่าน่ะ
‎แค่ล้มก้นกระแทก
‎ฉันเตะเขาเข้าที่หน้า
‎ถ้าเป็นคนธรรมดาคงตายไปแล้ว
‎สำหรับความแกร่งของนาย…
‎ฉันขอซูฮก!
‎เป็นไปไม่ได้
‎มนุษย์จะเอาชนะพิคเคิลได้ยังไง
‎เสยคาง
‎เสยคางเน้นๆ ไปทั้งหมดหกครั้ง
‎สมองของพิคเคิล ‎จะต้องกระทบกระเทือนแล้วเป็นแน่
‎กระแทกอย่างน้อยหลายพันครั้ง
‎ความสุขนี้ช่างเหลือเชื่อจริงๆ
‎อย่าให้มันจบแค่นี้นะ
‎โดนกัด!
‎โดนกิน!
‎หมัดของฉันทำอะไรเขาไม่ได้เลย
‎เขากำลังกัดกินฉัน
‎โอ้
‎เขาถอดรองเท้าแล้ว
‎เขาถอดมวยแล้ว
‎การถอดรองเท้าออกมา ‎ก็เหมือนกับถอดมวยออก แล้วซัดหมัดเปล่า
‎ไอ้บ้าเอ๊ย กล้าดียังไงมากินฉัน
‎แล้วยังร้องไห้อีก!
‎ทักษะพวกนั้น…
‎ศิลปะการต่อสู้และประวัติศาสตร์มัน…
‎ประวัติศาสตร์ยาวนาน 4,000 ปี ‎ทำอะไรเขาไม่ได้เลย
‎ไม่เคยคิดไม่เคยฝันเลย ‎ว่าจะมีวันที่ศิลปะการต่อสู้ไร้ความหมาย
‎น่าอดสู
‎ขอบคุณนะ 4,000 ปี ‎แต่ฉันจะไม่ใช้กระบวนท่าพวกนั้นแล้ว
‎ฉันทนเห็นศิลปะการต่อสู้ ‎พ่ายแพ้แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
‎เรซึ ไคโอ
‎(เรซึ ไคโอ)
‎ชื่อนี้อาจารย์เป็นผู้ให้มา
‎ชื่อที่เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน
‎เรซึ เอชูจะพิทักษ์มันเอาไว้เอง!
‎ชื่อที่พ่อตั้งให้
‎ชื่อที่แม่ตั้งให้
‎เรซึ เอชูจะพิทักษ์เรซึ ไคโอเอาไว้
‎อะไร ทำไมตั้งท่านั้นล่ะ
‎นั่นใช่กังฟูเหรอ
‎ช่างน่าอดสู
‎หมัดกังหัน
‎เขาได้ละทิ้งกลยุทธ์ วิธีการ ‎แผนการ ประสิทธิภาพ และกลเม็ดไปหมดแล้ว
‎เขาใช้แต่อารมณ์ล้วนๆ
‎นี่อาจเป็นอาวุธที่เก่าแก่ที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์ของมนุษย์เลยก็ว่าได้
‎แต่ผลตอบรับที่ได้…
‎เห็นแล้วน่าสมเพชจริงๆ
‎ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ‎เรซึ ไคโอใช้หมัดกังหันต่อยมั่วซะแล้ว
‎พิคเคิลสับสน
‎ตอนแรกที่เขาสู้ ก็เพราะว่าตัวเองถูกโจมตี
‎แต่เพราะเรซึทรงพลัง ‎เขาจึงต่อสู้ด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี
‎แต่แบบนี้มันเหมือนสู้กับ…
‎ผู้หญิง
‎ใช้ท่ากังฟูแล้ว
‎ฉันทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย
‎ไหนบอกแล้วไงว่าจะไม่ใช้กระบวนท่า ‎หลักการ หรือว่าทักษะใดๆ
‎เผลออีกแล้ว
‎- กลับมาแล้ว ‎- ทักษะของเขา
‎นี่มันอะไรกัน
‎เรซึ
‎เจ้าโง่หัวใจเย็นชา
‎อย่าเย็นชานักสิเรซึ
‎ใครน่ะ แกเป็นใคร
‎ไม่รู้เหรอ
‎ฉันคือนาย เรซึ
‎ฉันคือคนที่นายอยากเป็น
‎คนที่นายตั้งใจจะเป็น
‎ฉันคือเรซึ ไคโอยังไงล่ะ
‎นี่คือตัวฉันในอุดมคติเหรอ
‎น่าเสียดายจริงๆ
‎เพื่อปกป้องศิลปะการต่อสู้
‎นายใช้หมัดกังหัน ‎และทอดทิ้งศิลปะการต่อสู้ทั้งหมด
‎แต่ศิลปะการต่อสู้ไม่ได้ทอดทิ้งนาย
‎นายกำลังถูกทดสอบ เรซึ
‎เชื่อมั่นในตัวเองสิ
‎ลืมเรื่องแบกรับประวัติศาสตร์ 4,000 ปีไปซะ
‎ไม่ต้องห่วงเรื่องปกป้องศิลปะ ‎ยอมจำนนให้กับร่างกาย
‎ถ้าไม่ทำเช่นนั้น ‎นายก็จะไม่ได้แบกรับอะไรอีกต่อไป
‎อีกต่อไป
‎เชื่อมั่นในตัวเอง
‎เชื่อมั่นในศิลปะการต่อสู้ของฉัน
‎ไม่ว่าจะยังไง
‎อย่าสงสัยในตัวเอง
‎เชื่อมั่นในตัวเองอย่างสุดใจ
‎ฝากฝังทุกอย่าง…
‎ทุกอย่าง…
‎ไว้ในอ้อมอกศิลปะการต่อสู้
‎โห
‎นั่นคือความหมายที่แท้จริง
‎ของการแบกรับประวัติศาสตร์ 4,000 ปี
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล