‪(ซีรีส์อนิเมะจาก NETFLIX)
‪โคโนฮะ
‪นี่คือการจับกุมครั้งแรกของฉัน ตื่นเต้นจังเลย
‪จับกุมอะไร
‪ซากามิ โทยะ
‪ฉันขอจับกุมนายเนื่องจากกระทำผิดร้ายแรง
‪นายมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด
‪และมีสิทธิ์ว่าจ้างเอไอด้านกฎหมาย
‪นายทำอะไรน่ะ
‪อย่าดิ้นสิ
‪หยุดนะ ใครอนุญาตให้นายมาจับกุมคนอื่นเนี่ย
‪นี่คือความผิดร้ายแรง… ละเมิดมาตรา 82
‪ไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อน
‪ไบร์ท
‪บ้าจริง การหายใจมัน…
‪ทำไมถึงหนาวขนาดนี้
‪อุบัติเหตุ
‪ใช่แล้ว ต้องมีอุบัติเหตุบางอย่างแน่ๆ
‪สวัสดี คุณมิอินะ กรุณาตั้งสติก่อน
‪(ตอนที่สอง: หมอกและความมืดมิด)
‪มืดสนิทเลย
‪คุณมิอินะ บาดเจ็บหรือเปล่า
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪โอ๊ย
‪นายไม่เป็นไรใช่ไหม
‪คุณนาสะ คุณนาสะ ฮิวสตั้น ได้ยินผมไหม
‪- ฮิวสตั้นเหรอ ‪- ฮิวสตั้นเหรอ
‪คุณนาสะ
‪คุณนาสะ เป็นอะไรหรือเปล่า
‪- บาดเจ็บหรือเปล่า ‪- ผมจำได้ เธอปกป้องพวกเราไว้
‪แย่แล้ว คือว่า…
‪คุณนาสะ คุณฮิวสตั้น
‪แย่แล้ว
‪มันแย่มากเลย เธอตายหรือเปล่า
‪เธอยังหายใจและหัวใจเต้นอยู่ เธอยังไม่ตาย
‪(อันชิน ถ่ายทอดสด)
‪ค่อยยังชั่ว คุณนาสะ
‪เราทำยังไงกันดี
‪ผมกำลังขอวิธีจากฐานข้อมูลการแพทย์ออนไลน์ ‪แต่ไม่สามารถเชื่อมต่อได้
‪ไม่ต้อง โทรหาใครสักคน ตำรวจก็ได้
‪อินเทอร์เน็ตทั้งหมดถูกตัดการเชื่อมต่อ
‪คือ ฉันไม่ค่อยเข้าใจน่ะ
‪แต่จะมีคนมาช่วยเราใช่ไหม
‪ไม่รู้เลย
‪แย่แล้วๆ
‪(อยู่ในพื้นที่อับสัญญาณ)
‪เขาบอกว่ามันปลอดภัยไม่ใช่เหรอ ฉันก็เลยมาไง
‪เราจะทำยังไงดี
‪คุณนาสะ
‪หนาวจัง
‪ปวดหูแล้วเนี่ย
‪ความกดอากาศต่ำน่ะ
‪ถ้าเราไม่รีบอพยพไปที่หลบภัย ‪เราจะขาดอากาศหายใจจนตาย
‪ที่หลบภัยเหรอ อยู่ไหนล่ะ
‪ไบร์ท ทเวล์ฟ
‪อย่าอ้วกนะ อย่ามาอ้วกใส่ฉันเชียว
‪ค่อยๆ หายใจช้าๆ
‪- รู้สึกดีขึ้นหรือยัง ‪- อือ ฉันขอโทษนะ
‪โอเค ทีนี้นายลุกไปจากตัวฉันได้แล้ว
‪อย่าทำอะไรรุนแรงนะ
‪ที่หลบภัยควรอยู่แถวๆ นี้
‪ทางไหนเหรอ
‪ถ้าเราเดินเลาะกำแพงไปก็จะถึงเอง
‪เข้าใจแล้ว
‪โอ๊ย
‪- มีอะไรเหรอ ‪- ไม่มีอะไร
‪ไม่ใช่ความผิดของฉันสักหน่อย
‪ความผิดแรงโน้มถ่วงโน่น
‪ความกดอากาศกำลังลดต่ำลง
‪มีรอยรั่วแน่ๆ
‪เราต้องรีบหนีไปก่อนที่อากาศจะหมด
‪ผมว่าอากาศไม่หมดในทันทีหรอก
‪ไม่หรอกเหรอ
‪คุณมิอินะ ผมกำลังจะหยุดทำงาน
‪อีกไม่นาน ลิฟต์ตัวนี้จะลงไปโดยอัตโนมัติ
‪อย่าเพิ่งยอมแพ้ จงไปตามคนมาช่วย…
‪ทเวล์ฟ
‪ขอโทษนะคะ
‪คุณพนักงาน
‪ขอโทษนะคะ
‪เรากำลังมีปัญหาน่ะค่ะ
‪ไม่จริงน่า
‪ใครก็ได้ มีผู้ใหญ่อยู่แถวนี้ไหม
‪- ใครก็ได้ช่วยเราที ‪- ช่วยด้วย
‪ลิฟต์กำลังลง
‪ไม่เป็นไรน่า
‪ทเวล์ฟบอกว่าลิฟต์จะลงโดยอัตโนมัติ
‪โอ๊ย
‪คุณนาสะ
‪- โอ๊ย ‪- ดีจริงๆ ที่ไม่เป็นไร
‪ฉันว่าบทกวีแห่งเซเว่นไม่ได้บอกเรื่องนี้ไว้แน่
‪ที่หลบภัย
‪อันไหนล่ะ
‪นี่ไง
‪ไหนล่ะ
‪หนาวจะแย่แล้ว รีบเปิดมันเร็วเข้า
‪ช่วยบอกในแบบที่ฉันเข้าใจได้ที
‪นายจับผิดคนแล้ว
‪- ฉันขอใช้เอไอด้านกฎหมาย ‪- อะไรนะ
‪ห้ามควบคุมตัวโดยไม่มีเอไอด้านกฎหมาย
‪ไบร์ทเป็นเอไอด้านกฎหมาย
‪งั้นก็เรียกมาเลย ถ้าเขาไม่มา ‪ฉันจะฟ้องนายที่ควบคุมตัวแบบผิดกฎหมาย
‪(ที่หลบภัยอันชิน)
‪มีฮีตเตอร์ไหมเนี่ย
‪มีออกซิเจนให้ก็ดีเท่าไรแล้ว
‪ฉันไม่ชอบอวกาศ มันมืด
‪เราโทรหาใครจากแผงควบคุมนี้ได้ไหม
‪ไม่มีทาง ที่หลบภัยนี้ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ด้วยซ้ำ
‪- ไม่จริงน่า ‪- จริงสิ
‪น่าจะมีอุปกรณ์กันความเย็นอยู่แถวนี้นะ
‪เจอแล้ว
‪อุ่นจัง
‪แล้วของฉันล่ะ
‪มีพอสำหรับคนเดียวเท่านั้น
‪ไม่สมเหตุสมผลเลย
‪ที่หลบภัยนี้ยังสร้างไม่เสร็จก็เลยมีอุปกรณ์ไม่ครบ
‪ตลกสิ้นดี
‪เป็นเพราะบริษัทล้มละลายไปครั้งหนึ่ง ‪และโดนเปลี่ยนการบริหาร
‪- ก็เลยล่าช้า ‪- ฉันจะเข้าไปละนะ
‪- นายทำอะไรเนี่ย ‪- ที่หลบภัยฉุกเฉินไง
‪หยุดนะ อย่าดึงไปสิ
‪(โปรดเคารพและเห็นใจผู้อื่นขณะอยู่ในที่แคบนี้)
‪พร้อมนะ ดัน
‪- เปิดแล้ว ‪- คุณนาสะ
‪โอ๊ย
‪- หนาวจะแย่ ‪- ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย
‪เกาะกลุ่มกันไว้นะ
‪ตามกำแพงไป
‪ที่หลบภัยอยู่ไหนเหรอ
‪โอ๊ย
‪ฮิโรชิคุง อย่าเกาะแน่นนักสิ
‪- ตาโง่เอ๊ย ‪- นี่แหละเหตุผลที่ฉันเกลียดเด็ก
‪- ขอโทษค่ะ ‪- ขอโทษครับ
‪ไม่ต้องขอโทษหรอก ฉันไม่ได้เกลียดเด็กขนาดนั้น
‪(โคโนฮะ ปลอดภัยดีหรือเปล่า ตอบด้วย ‪ส่งข้อความไม่สำเร็จ)
‪โค-โค-โร-ฮะ
‪อย่าดูสิ
‪โค-โค-ฮะ โคโนฮะเหรอ คืออะไรน่ะ
‪ฉันบอกว่าอย่าดูไง
‪ถ้ามีรอยรั่วจริงๆ แปลว่าเรากำลังจะตายใช่ไหม
‪สถานีนี้มีฟังก์ชันอุดรอยรั่วสำหรับผ้าแผ่นที่รั่ว
‪(คุณอยู่ในไซลินเดอร์เอ)
‪แต่มันอาจทำงานไม่สมบูรณ์
‪(แผนที่เต็ม - ไซลินเดอร์เอ)
‪ยิ่งกว่านั้น ด้วยอุบัติเหตุแบบนี้ ‪สถานีควรหยุดหมุนด้วยซ้ำ
‪นั่นก็ใช้ไม่ได้เหมือนกัน
‪นายจะพูดอะไรกันแน่
‪- นี่อาจเป็นการก่อการร้าย ‪- งั้นเหรอ
‪ในฐานะเจ้าหน้าที่ยูเอ็นทู ‪ฉันไม่อาจละเลยความเป็นไปได้ข้อนี้
‪นายหาอะไรน่ะ
‪น่าจะมีหนังสือคู่มืออยู่ในที่หลบภัยนี้
‪ฝากความหวังไว้กับกระดาษงั้นเหรอ
‪แย่แน่ อากาศเบาบางลงเรื่อยๆ
‪นี่ไง
‪ไหนล่ะ
‪มีคู่มืออยู่
‪คุณนาสะ
‪คุณนาสะ อย่าเพิ่งตายนะ
‪นี่มันแย่สุดๆ
‪ผมเห็นลมหายใจเป็นควันอยู่นะ เธอยังไม่ตาย
‪คุณนาสะ ที่หลบภัยอยู่ไหน
‪คุณนาสะ ตื่นเถอะ
‪อาจจะเป็นอันนี้ก็ได้
‪เราทำได้แค่นั่งเฉยๆ และรอ
‪ไม่ เราจะหนีออกไป เราต้องไป
‪คนญี่ปุ่นอย่างเราไม่ลนลานและตื่นตระหนก ‪ในสถานการณ์แบบนี้
‪ในหนังซอมบี้ไม่เห็นเป็นอย่างนั้นนี่
‪ใครนั่งเฉยๆ ก็ตายอยู่ดี
‪ซอมบี้ไม่เกี่ยวกับตอนนี้สักหน่อย
‪ฉันไม่ชอบหนังซอมบี้
‪หนังพวกนั้นมีแต่ตัวละครที่ชอบกดขี่แบบนายไง
‪- นายกลัวซอมบี้เหรอ ‪- ว่าไงนะ
‪พูดอะไรของนาย ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อย
‪นายปรับตัวเข้ากับแรงโน้มถ่วงของดาวอังคาร ‪ยังไม่ได้นี่
‪ว่าไงนะ
‪นายเบี้ยวนัด ‪ทำกายภาพบำบัดแรงโน้มถ่วงใช่ไหมล่ะ
‪เมื่อกี้นายเลยล้มยังไงล่ะ
‪เงียบไปเลย
‪ก็ดีกว่าหมุนเคว้งไปมาในสภาวะไร้น้ำหนัก ‪แบบนายก็แล้วกัน
‪นายนั่นแหละที่อยู่บนโลกไม่ได้ ‪เพราะสภาพร่างกายที่อ่อนแอ
‪ฉันไม่ได้อยากอยู่บนโลกสักหน่อย
‪ปีหน้ารัฐบาลญี่ปุ่นวางแผนตัดงบประมาณ ‪ของภารกิจที่ต้องใช้มนุษย์
‪อะไรนะ
‪เราได้คำสั่งให้ลดงบประมาณ ‪ด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
‪แล้วไง
‪นายเก็บตัวอยู่แต่ในอวกาศและไม่ยอมลงมาที่โลก
‪มันทำให้รัฐบาลลำบาก
‪ไม่รู้ว่านายเข้าใจหรือเปล่านะ
‪นายน่ะมันตัวปัญหา
‪การมีเด็กอาศัยอยู่ในอวกาศ ‪มันไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
‪จะบอกว่าฉันควรตายไปงั้นเหรอ
‪ไม่ใช่นะ
‪มันก็แค่มีหลายคนพูดแบบนั้น
‪โอ๊ย
‪โอ๊ย นายทำอะไร หยุดนะ
‪ฉันช่วยนายไว้แท้ๆ
‪ฉันเกลียดพวกมนุษย์โลก
‪พวกนายน่าจะโดนอุกกาบาตชน ‪แล้วสูญพันธุ์ไปให้หมด
‪นายเป็นผู้ติดตามกลุ่มจอห์น โดใช่ไหม
‪อะไรนะ
‪โดรนของนายแฮ็กระบบ
‪จากนั้นฉันก็ตรวจเจอการละเมิด ‪ปลดล็อกโปรแกรมจำกัดการรับรู้
‪แล้วหลังจากนั้นก็เกิดอุบัติเหตุนี้ขึ้น
‪นายไม่รู้เสียแล้วว่ากำลังพูดกับใคร
‪ตอนนี้ฉันก็แค่ทนนายให้ได้
‪แต่ฉันสามารถรายงานนาย ‪ว่าเป็นผู้ต้องสงสัยคดีก่อการร้าย
‪ตลกเป็นบ้าเลย
‪แล้วทำไมนายถึงปลดล็อก ‪โปรแกรมจำกัดการรับรู้ล่ะ
‪- ไม่เกี่ยวกับนายสักหน่อย ‪- เกี่ยวสิ อธิบายมา
‪ฉันจะฆ่าพวกมนุษย์โลกให้หมด
‪ด้วยการเปิดโหมดล้างผลาญที่เหนือกว่าเซเว่น
‪พอใจหรือยัง
‪ฉันหมดสติไปนานแค่ไหน
‪ประมาณสิบนาที
‪โอ๊ย
‪ฉันอายจังเลย
‪อย่ามองสิ เจ้าเด็กบ้า
‪โอ๊ย
‪- เอายาแก้ปวดไหมคะ ‪- เป็นยาชนิดกินแล้วง่วงใช่ไหมเนี่ย
‪เราต้องไปที่กระสวยอวกาศ ‪เราอาจถูกทิ้งไว้ที่นี่ได้
‪- ถ้าเราหยุดหมุนเคว้งคว้างได้น่ะ ‪- หมายความว่ายังไง
‪ปกติแล้วเวลาเกิดอุบัติเหตุ เบรกจะทำงานทันที
‪และจะทำให้เกิดสภาวะไร้น้ำหนัก
‪ถ้าเป็นแบบนั้น เราอาจลอยขึ้นไปด้านบนสุด
‪อย่างนั้นเหรอ
‪มีโอนิโคล่ในกล่องใต้พื้นไหม
‪- โอนิโคล่เหรอ ‪- อ้อ หมายถึงชุดโอนิโคล่สินะ
‪มันคือชุดอวกาศพื้นฐานเหมือนชุดนักบินอวกาศ
‪จากที่คู่มือบอก มันน่าจะอยู่แถวๆ นี้
‪ถ้าเราออกไปข้างนอกได้ ‪เราก็กลับบ้านที่โลกได้เหรอ
‪มันเป็นชุดถูกๆ ทำจากไวนิล ‪เธอใส่ออกไปข้างนอกไม่ได้หรอก
‪ไวนิลเหรอ
‪- แต่ก็นะ ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย ‪- เจอแล้ว
‪ไม่เห็นมีเลย
‪ถ้าเรามีชุดโอนิโคล่ ‪เราจะทนทั้งความเย็นและรังสีได้
‪เขาลืมใส่มาให้เหรอเนี่ย
‪ออกซิเจน
‪นายทำอะไรอยู่
‪ไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ตหรอก
‪(ตั้งค่าการต่อแบบเพียร์ทูเพียร์)
‪- เพียร์ทูเพียร์งั้นเหรอ ‪- อย่าดูสิ
‪ฉันใส่ชุดโอนิโคล่แล้ว อุ่นจังเลย
‪ที่ถุงมือก็ติดตั้งแอปพลิเคชันสมาร์ตไว้แล้ว
‪ของผมหลวมไปหน่อย
‪ถ้าฉันถ่ายทอดสดเหตุการณ์พวกนี้ได้ก็ดีสิ
‪ฉันอาจได้ผู้ติดตาม 100 ล้านคนเลยก็ได้
‪อย่างน้อยถ้าใช้เซลฟี่ ‪ถ่ายภาพข้างนอกให้เห็นได้ก็คงดี
‪อ้อ ใช่ เพียร์ทูเพียร์ไง
‪นั่นอินเทอร์เน็ตแบบเพียร์ทูเพียร์เหรอ
‪ไม่มีการเชื่อมต่อมาสักพักแล้ว
‪เพียร์ทูเพียร์ไม่ใช่อินเทอร์เน็ตสักหน่อย
‪เพียร์ทูเพียร์คือการต่อโดยตรงระหว่างอุปกรณ์
‪ด้วยการจับคู่อุปกรณ์เข้าด้วยกัน ‪สามารถต่อได้ไกลสุด 200 เมตร…
‪เจอแล้ว
‪อ้อ เพียร์คอมงั้นเหรอ
‪เหมือนเวลานายเชื่อมต่อกุญแจมือ ‪หรือโดรน…
‪นายพยายามเปิดโดรนผิดกฎหมายนั่นเหรอ
‪- ฉันไม่ยอมให้ทำหรอก ‪- ปล่อยนะ
‪ฉันจะเปิดไบร์ทขึ้นมาก่อนแล้วปิดโดรนของนาย
‪ฉันชนะ
‪ทำเป็นเด็กไปได้
‪ฉันมีภาพด้วย
‪นี่คือ… ส่วนสปาอยู่ข้างล่างนี้เลย
‪เชื่อมต่อกับไบร์ทได้แล้วเหมือนกัน
‪(สหประชาชาติ 2.0 - ไบร์ท)
‪ไบร์ท ลุกขึ้น
‪ไปสำรวจพื้นที่
‪มีลังเยอะแยะเลย โอนิโคล่…
‪เจอชุดโอนิโคล่แล้ว
‪แต่ความกดอากาศด้านนอก ‪เทียบเท่ากับยอดภูเขาไฟฟูจิ
‪(โคโนฮะ ตอบด้วย)
‪ด้วยอุปกรณ์ที่เรามีตอนนี้ มันคงจะ… โทยะคุง
‪นายจะไปเหรอ
‪บ้าไปแล้ว
‪เรารอความช่วยเหลืออยู่ที่นี่เถอะ
‪ฉันไม่อนุญาตให้นายออกไปตรงนั้นคนเดียว
‪หนาวจัง
‪ได้แล้ว เชื่อมต่อกับเซลฟี่ได้แล้ว
‪เซลฟี่ เปิดไฟแรงสูง
‪(ชั้นแรงโน้มถ่วงโลก)
‪มองเห็นแล้ว จะมีอากาศหายใจไหมนะ
‪(ความกดอากาศ - อุณหภูมิ)
‪เขาปิดประตูไม่เป็นหรือยังไง
‪หนาวจะแย่
‪นั่นไง ชุดโอนิโคล่
‪โอเค ฉันว่าต้องใส่จากเท้าขึ้นมา
‪เอาละ ใส่ได้แล้ว
‪เร็วเข้า เราปีนขึ้นไปที่กระสวยอวกาศกัน
‪มาเร็ว ดั๊กกี้
‪รอเดี๋ยวสิ นายจะไปไหน
‪ไบร์ท
‪นายจะลงไปทำไม
‪ไม่เกี่ยวกับนายสักหน่อย
‪ดั๊กกี้ เปิดไฟ
‪- ฉันไม่ให้นายหนีไปไหนหรอก ‪- ฉันก็ไม่ได้จะหนีไปไหน
‪(ผนังกั้นสุญญากาศ)
‪นายพยายามไปหาโคโนฮะ ‪เด็กผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม
‪นี่อะไรน่ะ
‪ดูเหมือนหน้ากากอนามัยแบบใช้แล้วทิ้งเลย ‪ทำจากผ้าใยสังเคราะห์งั้นเหรอ
‪มันคือผนังกั้นแบบเบา ทำจากผ้า
‪ผนังกั้นเหรอ ทำไมนายรู้เยอะจัง
‪ใช้มือเปิดเอาเองได้ด้วยเหรอ
‪เปิดได้ถ้าความกดอากาศทั้งสองฝั่งเท่ากัน
‪ไบร์ท
‪ไม่ต้องตามมา
‪ฉันให้นายไปคนเดียวไม่ได้ ฉันจะไปด้วย
‪นายบอกว่าจะเปิดโหมดล้างผลาญ ‪แล้วทำลายล้างทุกคนบนโลก
‪แล้วยังไง
‪นายไม่รู้หรอกว่า ‪โหมดล้างผลาญมันเลวร้ายขนาดไหน
‪เงียบไปเลย มนุษย์โลก
‪คนอย่างนายไม่มีวันเข้าใจฉันหรอก
‪ไม่มีทาง
‪อ้อเหรอ จะแข่งเหรอ ครั้งนี้ฉันไม่แพ้แน่
‪นายคิดว่าคนที่เบี้ยวนัดกายภาพบำบัดอย่างนาย ‪จะชนะมนุษย์โลกที่อยู่กับแรงโน้มถ่วงได้เหรอ
‪สูญพันธุ์ไปซะ มนุษย์โลก
‪เขาช้าจัง
‪นั่นเสียงอะไร
‪ฉันน่าจะย้อนกลับไปดูเขาหน่อย
‪รอเดี๋ยวสิ
‪ผู้รับเหมาก่อสร้างภายใน ‪ไม่ควรเอาของมากองไว้แบบนี้นะ
‪รอเดี๋ยว
‪ระวัง
‪ผนังกั้นแบบผ้างั้นเหรอ
‪(ผนังกั้นสุญญากาศ)
‪- ทำไมมันถึงพองด้านหลัง ‪- อย่าแตะต้องมัน
‪ด้านหลังผนังเป็นสุญญากาศ
‪ขืนแตะมันเข้านายจบเห่แน่
‪ตรงนี้
‪โล่งอกไปทีที่อยู่ด้านนี้ของผนังกั้น
‪(นานาเสะ ไบโคนูร์ โคโนฮะ)
‪ไม่มีใครอยู่นี่
‪(คำเตือน ออกซิเจนในเลือด 75% ‪ภาวะพร่องออกซิเจน)
‪โคโนฮะ
‪เธอเป็นอะไรหรือเปล่า โคโนฮะ
‪ออกซิเจนไม่พอ
‪เป็นอะไรไป เธอตายหรือยัง
‪เราต้องเร่งมือแล้ว ปฐมพยาบาลกู้ชีพเร็ว
‪บ้าเอ๊ย ติดรหัสผ่าน
‪- นายทำอะไร ‪- ลงมือกู้ชีพไง
‪- นายจะทำผิดกฎหมายอีกแล้วเหรอ ‪- เงียบน่า
‪ถ้าฉันทำตามกฎหมายที่เอไอของมนุษย์โลก ‪เขียนขึ้นมา เราทั้งคู่คงตายไปแล้ว
‪อย่ามายุ่ง
‪(หยุดหายใจ ‪หัวใจหยุดเต้นเฉียบพลัน)
‪เธอหยุดหายใจแล้ว
‪รหัสผ่าน
‪บ้าเอ๊ย
‪นายทำอะไรน่ะ หลีกไป
‪ขอโทษนะ
‪(อัตราการเต้นของหัวใจ - ผิดพลาด)
‪รหัสผ่านที่นาสะอาจจะใช้…
‪น่าจะเป็น…
‪(กรุณาใส่รหัสผ่าน)
‪ได้แล้ว
‪ระบบหัวใจและปอด
‪เอาละนะ
‪(อัตราหายใจ - ผิดพลาด)
‪เธอฟื้นแล้ว
‪โคโนฮะ แข็งใจไว้
‪(ปลอดภัย)
‪พวกอิมแพลนต์งั้นเหรอ
‪ข่าวลือเป็นเรื่องจริงสินะ
‪ใช่
‪พวกเราได้รับการฝังโปรแกรมในสมอง
‪เดิมทีมันมีไว้เพื่อปรับสมดุลฮอร์โมนต่างๆ
‪แต่มันสามารถเข้าถึงระบบปฏิกิริยาตอบสนอง ‪หัวใจและปอด
‪รวมถึงระบบการทำงานอื่นๆ ที่สำคัญ
‪เด็กที่เกิดบนดวงจันทร์ทั้งหมด 15 คน ‪มีสิบคนที่ตายตั้งแต่อายุสามขวบ
‪พวกเขามารู้ทีหลังว่าแรงโน้มถ่วงต่ำ ‪บนพื้นผิวของดวงจันทร์
‪เป็นอันตรายถึงชีวิตกับทารกที่กำลังเติบโต
‪เด็กห้าคนที่รอดมาได้ ‪เลยได้รับการฝังโปรแกรมในสมองมาด้วย
‪เป็นกลุ่มอาการของเด็กที่เกิดบนดวงจันทร์
‪มันใช้งานได้ดีสำหรับเด็กทารก
‪แต่เริ่มไม่เสถียร ‪ตอนเข้าสู่การเจริญเติบโตในระยะที่สอง
‪เมื่อความสมดุลของฮอร์โมนเปลี่ยนไป
‪ไม่มีใครรู้เรื่องนี้
‪ดังนั้น ก่อนที่จะเป็นแบบนั้น
‪โปรแกรมอิมแพลนต์ควรสลายตัว ‪กลายเป็นน้ำและไนโตรเจน
‪ตามที่ออกแบบไว้
‪เนื่องจากข้อผิดพลาดในการออกแบบ ‪มันเลยไม่สลายตัวไปเหรอ
‪มันเริ่มจะสลายตัว
‪แต่เนื่องจากผิดพลาดในการออกแบบ ‪เลยยังเหลืออิมแพลนต์อยู่ครึ่งหนึ่ง
‪ของฉันยังพอมีเวลาอยู่
‪แต่ของโคโนฮะเวลาหมดลงแล้ว
‪เราต้องฟ้องร้องดำเนินคดีกับบริษัทที่ทำมันขึ้นมา
‪บริษัทที่ทำมันขึ้นมาล้มละลายไปแล้ว ‪ไม่มีใครให้ฟ้องหรอก
‪บริษัทนั้นคือ…
‪เซเว่นเทคโนโลยี
‪เซเว่นออกแบบมันเหรอ
‪ใช่ มันคือผลิตภัณฑ์ ‪ในยุคที่เซเว่นรุ่งเรืองทางปัญญาที่สุด
‪เซเว่นโหมดล้างผลาญ
‪แต่ปัญญาของเซเว่นก็ล่มสลายไป
‪เซเว่นถูกการุณยฆาต
‪ตอนนี้เลยไม่มีใครเข้าใจ ‪ปรัชญาการออกแบบของมัน
‪อย่าว่าแต่ข้อผิดพลาดในการออกแบบเลย
‪ไม่มีมนุษย์ ย่อมไม่มีเอไอ
‪นี่นาย…
‪นี่คือสาเหตุที่โหมดล้างผลาญ…
‪เจอพวกเขาแล้ว
‪ฉันเอง มิอินะ
‪- แสงจ้าเกินไปแล้ว ‪- ขอโทษที
‪โทยะคุง นี่ฉันเอง
‪นาสะ
‪คุณนาสะยังขึ้นไปข้างบนสุดไม่ไหว
‪เธอบอกให้นำรถเข็นมาด้วย
‪ที่นี่ที่ไหน
‪ผ่านมานานมากแล้วสินะ
‪คุณโทยะ คุณไทโย
‪ฮากาเสะ
‪นาสะ
‪โทยะคุง ไม่เป็นไรใช่ไหม โอ๊ย
‪ทุกคนไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ฉันเจ็บซี่โครง แต่ช่างมันเถอะ ‪โคโนฮะจังเป็นยังไงบ้าง
‪เธอคือเด็กที่เกิดบนดวงจันทร์อีกคนเหรอ
‪อือ คงจะใช่
‪เธอเคยอยู่ที่เมืองปล่องภูเขาไฟบนดวงจันทร์
‪เมืองปล่องภูเขาไฟเหรอ
‪เมืองหนึ่งของญี่ปุ่น ‪บนหุบเขามารีอุสที่พื้นผิวดวงจันทร์
‪เธอคนนี้น่าจะคุยง่ายกว่า
‪เธอหยุดหายใจเหรอ
‪ผมกู้ชีพเธอไว้ได้ทันที ไม่เป็นไรหรอกน่า
‪โทยะคุง เธอแฮ็กโปรแกรมอิมแพลนต์ ‪อีกแล้วใช่ไหม
‪ทำไมจะไม่ได้ล่ะ
‪นี่ไม่ใช่ของที่เธอจะไปปรับเล่นโดยไม่ระวัง
‪- ถ้าเธอทำผิดพลาดครั้งเดียว… ‪- คุณนาสะ
‪เขาช่วยชีวิตเธอไว้ครับ
‪ถ้าเขาไม่ทำ ป่านนี้คุณโคโนฮะคงตายไปแล้ว
‪ฉันรู้
‪ผมไม่ได้ปรับมันเล่นโดยไม่ระวังสักหน่อย
‪ผมทดลองกับอิมแพลนต์ของตัวเอง ‪ในห้องทดลองหลายครั้งแล้ว
‪ฉันรู้ แต่อย่าทำอีกเลยนะ
‪อิมแพลนต์ของโคโนฮะจังอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่กว่า…
‪ผมรู้
‪แต่คุณกับคุณลุงของผมไม่ใช่เหรอ ‪ที่หัวเราะเยาะว่ามันเป็นแค่ตำนานพื้นบ้าน
‪โทยะคุง มันมีเหตุผลที่…
‪พวกผู้ใหญ่อย่างคุณมีส่วนรู้เห็นทั้งนั้น ‪แถมยังคอยปิดบังพวกเราอยู่ตลอด
‪นาสะ
‪ฉันหมดสติไปอีกแล้วเหรอ
‪ใช่จ้ะ แต่ไม่เป็นไรนะ
‪ไม่ใช่ความผิดของคุณนะ
‪เรื่องอิมแพลนต์น่ะ
‪เธอฟังอยู่ด้วยเหรอ
‪ใช่ไหม โทยะคุง
‪ฉันอยากอาการดีขึ้นไวๆ แล้วไปที่โลก
‪คุณโคโนฮะ เดี๋ยวก็ได้ไปที่โลกแล้วนะ
‪- โชคดีนะครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪เรากำลังขึ้นไปอีกแล้วเหรอ
‪แล้วทำไมลิฟต์ต้องลงไปด้านล่างสุดด้วย
‪ก็เพื่อความปลอดภัยไง ‪ถ้าร่วงลงไปเลยมันจะอันตราย
‪พวกเขาไม่คิดถึงแขกที่มาพักเลยเนอะ
‪ถ้ามีคนมาช่วยเราออกไปได้ ฉันจะฟ้องที่นี่
‪ทุกคน เลิกคุยสัพเพเหระแล้วเดินต่อเถอะ
‪ถ้าเราไปถึงบริเวณกระสวยอวกาศได้ ‪ก็น่าจะได้ขึ้นยานกู้ภัยกัน
‪ไทโยคุงนี่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง ‪มาสักพักแล้ว ว่าไหม
‪ฉันเป็นลูกจ้างชั่วคราวของยูเอ็นทู
‪ก็เลยมีหน้าที่ช่วยเหลือทุกคนยามมีภัย
‪- ยูเอ็นทูเหรอ ‪- ยูเอ็นทูอะไร
‪- มันคืออะไร ‪- สหประชาชาติไง
‪นายไม่ใช่ลูกจ้างประจำ ‪ก็แค่ลูกจ้างชั่วคราวเท่านั้น
‪เหมือนงานพาร์ตไทม์นั่นแหละ
‪คุณไทโย
‪ครับ
‪ขอโทษด้วยถ้าโทยะคุงไปสร้างปัญหาให้คุณนะคะ
‪เขาอาจจะปากร้าย แต่จริงๆ แล้วเขาเป็นคนดี
‪อ้อ ใช่เลยครับ
‪เขาปากร้ายทีเดียวใช่ไหมล่ะ
‪ฉันขอโทษแทนเขาด้วยนะคะ
‪เลิกทำแบบนั้นต่อหน้าฉันสักที
‪นั่นอะไร บอลลูนเหรอ
‪ผนังกั้นแบบบอลลูน
‪พวกเรามาจากอีกด้านหนึ่งไง
‪มันซ่อมแซมตัวเองโดยอัตโนมัติ
‪เหมือนอีกฝั่งจะมีออกซิเจนด้วย
‪สปาเหรอ
‪มันเขียนว่าเป็นห้องอาบน้ำขนาดยักษ์… ‪"น้ำพุร้อนอันชิน"
‪ถึงว่าทำไมเรียกว่าโซนสปา
‪มันบอกว่าสามารถเห็นโลกได้จากห้องอาบน้ำ
‪ที่นี่คือชั้นดาวอังคาร ‪ดังนั้นน่าจะต้องไปอีก 100 เมตร
‪ก็ประมาณตึกระฟ้า 30 ชั้น
‪ถ้าเราไต่สูงขึ้นไปเรื่อยๆ แรงโน้มถ่วงยิ่งน้อยลง ‪ก็น่าจะง่ายกว่าลงข้างล่าง
‪คุณโคโนฮะ
‪ฉันชื่อมิอินะ มาจากจังหวัดไซตามะที่โลก
‪เธอกับโทยะคุงเกิดที่ดวงจันทร์ใช่ไหม
‪พวกเราโตมาด้วยกันที่เมืองปล่องภูเขาไฟ ‪เป็นเมืองที่อยู่บนดวงจันทร์น่ะ
‪ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ‪นิสัยของพวกเธอตรงข้ามกันราวฟ้ากับเหวเลย
‪โคโนฮะจังมีผู้ติดตามเท่าไรเหรอ
‪ฉันไม่เล่นโซเชียลเน็ตเวิร์กน่ะ
‪จริงเหรอ ไม่ยักรู้ว่ามีคนแบบเธอด้วย
‪โอ้โฮ
‪ไว้คุยกันทีหลังได้ไหม ไปกันเถอะ
‪ขอถามอีกข้อได้ไหม
‪เธอตื่นเต้นที่จะได้เจอพ่อแม่หรือเปล่า
‪- มิอินะ ‪- อะไร
‪- พี่ไม่ควรถามถึงพ่อแม่ของเธอนะ ‪- ทำไมล่ะ
‪ผมว่าพ่อของคุณโคโนฮะเสียชีวิต ‪ในอุบัติเหตุบนพื้นผิวดวงจันทร์
‪พ่อแม่ของคุณโทยะก็ด้วย
‪เรื่องนั้นมันก็หลายปีมาแล้ว
‪มันคืออุบัติเหตุแบบไหนเหรอ
‪ผมเองก็ไม่แน่ใจ
‪ข่าวลือในอินเทอร์เน็ตบอกว่า ‪พวกเขากำลังทดลองอะไรสักอย่าง
‪เอาละ เราแค่ต้องปีนขึ้นไปบนนั้น
‪โคโนฮะ
‪(ผิดพลาด)
‪โคโนฮะ เป็นอะไรไป
‪หิมะ…
‪หิมะกำลังตก
‪หิมะเหรอ
‪มีอะไรบางอย่างอยู่ข้างบน
‪- หยุดรถเข็นไว้ ‪- อะไรนะ มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ
‪มีหิมะตกในสถานีด้วย
‪ออกซิเจน… ออกซิเจนกำลังรั่ว
‪หนีเร็ว
‪ข้างบนนั้นมีอะไรเหรอ
‪หนีเร็ว
‪เร็วเข้า ปิดมันซะ
‪อะไรกันเนี่ย
‪ทำตามฉันนะ
‪ก่อนอื่น ดึงที่จับ
‪เอาฮู้ดและถุงมือมาใส่
‪ใส่ทุกอย่างให้แน่น
‪พอใส่และล็อกทุกอย่างแน่นหนาแล้ว ‪ให้เปิดวาล์ว
‪ฉันกับนาสะสวมชุดเรียบร้อยแล้ว
‪ของฉันใส่ไม่ได้
‪บ้าเอ๊ย ใส่ไม่ได้เลย
‪เอาออกซิเจนไป ได้ยินฉันไหม
‪หายใจเอาออกซิเจนเข้าไป
‪นั่นอะไรน่ะ มีอะไรอยู่ตรงนั้นด้วย
‪แย่แล้ว เธอเห็นภาพหลอนเพราะขาดออกซิเจน
‪มันมาแล้วนั่น
‪ฉันชื่ออันชินคุง นางฟ้าประจำสถานี
‪- หัวหน้า ‪- หัวหน้าเหรอ
‪รูรั่วมันกว้างขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
‪ตามคนนั้นไป
‪(ปลดล็อก)
‪อุ๊ย
‪กระโดด
‪ไม่ถึง…
‪ฉันเอื้อมไม่ถึง
‪คำบรรยายโดย สิริฉันท์ โรจนรัต