SERIAL NETFLIX
W miejscu pełnym tajemnic Gdzie przeszłości czuć zew
Bohaterka historii Ku przygodzie się rwie!
Ona ratuje przyszłość Przeszłości broniąc bram
To jej moment I teraz pokaże się nam
Ridley Jones!
Śmiała, dzielna i odważna
Ridley Jones!
Strzeże muzeum z dumą
Ridley Jones!
Swym entuzjazmem nas zaraża
Dinozaur i dodo I kosmiczna małpka są z nią
Ridley Jones!
Kapelusz to jej znak firmowy Ridley Jones!
Wyzwaniom nie kłania się
Nie lęka się nigdy, o nie Jak sprostać przygodom też wie
Leci do boju już Wszystkich ratuje tu
Ridley Jones!
Pieczątka dla mamy.
Księżyc zaraz mnie zaćmi!
Mam cię, Dudley!
Ruszajmy stąd!
Na mocy dekretu królewskiego żądam ucieczki!
Byłam na księżycu, ale nie chcę, żeby on był na mnie.
Pedro!
Udało się? Trafiłem piñatę?
Trafiłeś księżyc!
Ale kosmiczny bałagan!
Zastanawiałem się, skąd ten okropny hałas.
Dobra robota, Ridley. Wszystko widziałyśmy.
To prawda.
Prawie cię przygniotło.
Musisz być ostrożniejsza.
Uważam na siebie, naprawdę.
Jesteś pieczątkę bliżej od zdobycia kompasu.
Paszport.
No nie!
- Została mi tylko jedna strona! - To niemożliwe!
Ma naturalny talent tak jak ty.
Dlatego powinna zobaczyć, co jest w tym pudełku.
Gwiazdki ninja? Święty Graal?
Cheeseburgery?
- Pomocy. - Wybacz, Dudley.
Nie ma gwiazdek ani cheeseburgerów.
Jest dodo i rzeczy, które należały do mnie i twojej mamy.
Ten kilof wyciągnął mnie z wielu kłopotów.
Mogę go dostać?
- Jasne, ja z niego już nie korzystam. - Chwileczkę.
- Czy to… - To mój stary paszport.
Od wieków go nie widziałam.
Jest jak mój, tylko…
bardziej zakurzony.
Tyle pieczątek.
Musiałaś przeżyć wiele wspaniałych przygód.
- No raczej! - To jasne.
- To ty? - Tak, byłam wtedy w twoim wieku.
Twoja mama była najlepszą obrończynią w historii muzeum.
- Nieustraszona! - Na pewno mówimy o tej samej mamie?
- Wiecznie się o mnie boi. - Słyszałam!
Była bardzo odważną archeolożką.
Miała nawet swoje małe powiedzonko.
„Czas to odrobinę rozkręcić!”
To było dawno temu.
Tej pieczątki nie poznaję. Za co ją masz?
Spójrzmy.
Za naprawienie rzadkiego artefaktu. To była niebezpieczna przygoda.
Badałyśmy starożytne azteckie ruiny.
Pieczątka zniknęła!
Co?
- Kompas! - Co się stało?
Nigdy nie widziałam znikającego kompasu.
- Jak go odzyskamy? - Coś się stało na wystawie Azteków.
- Pójdę sprawdzić. - Misja dla matki i córki?
To będzie najlepsza noc na świecie!
Przykro mi, ale idę sama. To zbyt niebezpieczne.
Dam sobie radę z niebezpieczeństwem.
- To jakby moje drugie imię! - Zawsze myślałem, że Sarah.
Ridley jest o kilka pieczątek od własnego kompasu.
Dobrze, ale musisz uważać i cały czas mnie słuchać.
Tak, mamo! Dzięki, mamo!
Jak wyglądam?
Jak najbardziej przygodowa mama, ale czegoś ci brakuje.
Nigdy tu nie byłam. Gdzie my jesteśmy?
Tu trzymamy stare wystawy, które nie mogą już stać na górze.
Choćby tę z czarną dziurą.
Wyssie cię w kosmos.
- Spoko! - Straciłam tu za dużo bananów.
Nigdy was nie zapomnę, bananowi towarzysze.
- Rany! - Na ciasto z sosem!
Księżycowy krater!
Ruiny są stare i delikatne.
Takie uderzenie, mogło uszkodzić wiele rzeczy,
na przykład naprawiony artefakt.
Dlatego pieczątka zniknęła.
Muszę go naprawić jeszcze raz.
Nie oddalajcie się.
Twoja mama królewsko zna się na przygodach.
Zobaczysz.
- Moja mama? No nie. - Węże!
Dlaczego akurat węże?
Dorwały mnie! Puszczać!
Ratujcie się!
Mam cię, stary.
Dzięki. I nie mówmy o tym więcej,
- Zwłaszcza orłom. Muszę dbać o reputację. - Przysięgam na łuski.
To nie są pnącza! To…
Malutkie pterodaktyle?
Chodźcie tu, słodziaki.
To nie pterodaktyle! To nietoperze!
Zachowajcie spokój, coś wymyślę.
Ja się tym zajmę.
Uciekajcie, strachliwce!
- To było super! - Dzięki. Ciągle daję radę, co?
Jesteśmy już blisko.
Tam znajdziemy artefakt?
Chroni go niebezpieczna pułapka.
Przejście będzie trudne.
Pułapka nie da rady Jonesównom!
Ridley!
- Uwaga! - O nie!
Stójcie!
- Muszę iść sama. - Mamo, mogę pomóc.
Nie, Ridley. To zbyt niebezpieczne.
Czemu nie wierzy, że jestem gotowa?
Umiem to, co ona.
Cudowna pewność siebie,
ale tego chyba nigdy nie robiłaś.
Bizoniczne ruchy!
Muszę się podszkolić.
Trudne ruchy i twarda ściana do zgryzienia.
Kryć się!
Mamo!
Nie mogę jej zostawić, muszę ruszyć na pomoc.
Spadające kamienie!
Mamo!
Ridley!
Mam cię!
To było niesamowite! Sufit spadał a my hop!
Kamienie robiły huk!
Miałaś mnie słuchać, Ridley.
- Mogłaś sobie coś zrobić. - Przepraszam, ale chciałam pomóc.
Dotarłyśmy do…
Drzwi do sali z artefaktem są całkiem zawalone!
Niedobrze.
- Co zrobimy? - Nie wiem, myślę.
Spójrz.
Chyba dam radę tędy przejść.
Wcisnę się i naprawię artefakt.
Nie. Ta pułapka jest zbyt niebezpieczna.
Jestem gotowa na niebezpieczeństwo.
Dlaczego mi nie wierzysz?
Ridley.
Choć walczę wciąż z obowiązkami
Chronię tu skarbów całą moc
Poza różnymi odkryciami
Czeka ważniejsze znacznie coś
Bo mamą być To właśnie test największy przecież
I to nie zmieni nigdy się
Zadanie mam Ważniejsze niż cokolwiek w świecie
Nim właśnie jesteś ty
Przyglądam się twoim przygodom
Lecz zawsze boję się
Choć tak mądrą jesteś osobą
Czuję szok Silną widząc cię
Ty biegasz wciąż Po ruinach i piramidach
I nie jest łatwo, uwierz mi
Lecz dobrze wiem Że w świecie najważniejsza
Tak właśnie jesteś ty
Wybacz, mierzyłam się z wieloma strasznymi rzeczami,
ale najbardziej i tak boję się o ciebie.
Ale…
Wiem, że jesteś gotowa.
Naprawdę?
Naprawdę. Co ty na to?
- Gotowa, by to rozkręcić? - Dzięki, mamo!
To musi być ten artefakt.
Niezła pułapka.
Rób to, co zrobiłaby mama.
Tak!
Czas to rozkręcić.
Było blisko.
Wysoko tu.
Dam radę, bo mama we mnie wierzy.
Jesteś cała!
Cała? Czuję się świetnie!
- Wspaniale! - A artefakt?
Jak nowy.
Udało ci się. Jestem taka dumna!
Nam się udało!
Chyba jeszcze się z nim nie pożegnasz.
Wygląda na to, że się udało. Wiecie, co to znaczy.
Paszporty.
No tak.
To chyba moja ulubiona pieczątka.
Moja też.
Twój kompas.
Kozacko!
Królewsko!
Myślę, że jesteś gotowa na jeden z nich.
Bo uczyłam się od najlepszej obrończyni i najlepszej mamy na świecie.
Powiedz serozaurus!
Serozaurus!
Na ratunek motylom.
- Tędy! - Karen, zaczekaj!
Gramy w Goń lidera, nie Zostań z tyłu.
Teraz bizońskie tupanie!
Trzęsiemy ogonami i obrót.
Moja kolej! Muszę trenować w Goń lidera!
Dlaczego?
Bo pewnego dnia poprowadzę całe stado.
- Ty? - Poprowadzisz stado?
Nie mogę się doczekać, aż razem pokonamy równiny,
biegnąc ku horyzontowi.
To moje przeznaczenie.
Wątpię!
Co was tak bawi?
Nikt tak mały i…
- Jakiego słowa szukam? - Uroczy.
Nikt tak mały i uroczy jak ty,
byłby w stanie przewodzić stadu.
Lepiej poszukaj nowego przeznaczenia.
Chodź, Chad.
Przewodzić stadu?
Naprawdę by mi się nie udało?
Od zawsze myśl Towarzyszyła tylko jedna mi
Że biegnę z przodu właśnie tam Prowadzę stado i
Marzeniem mym prowadzić ich I patrzeć, jak słuchają mnie
Prowadzić stado chcę
Od zawsze myśl Ta sama w głowie całkiem jasna jest
Że radę sobie dam I będzie ze mnie lider fest
I ani mięśnie, ani zgiełk
Nic tu nie odwiedzie mnie
Prowadzić stado chcę
I wciąż myśl, że Dosyć odwagi mam
Ta pewność we mnie Całe życie trwa
A jeśli to nie tak?
Bo po co w życiu mieć marzenia Jeśli nie spełnią się?
Czy stado poprowadzę?
Fred, mamy kod czerwony! Zbliża się pan Peabody!
Cześć, mamo. Dzień dobry panu. Czy ma pan na głowie motyla?
Owszem, panno Jones. Staram się wczuć w nastrój.
To jedyny dzień w roku, gdy kwitną kwiaty z wystawy o zapylaniu.
Zjadą się tłumy, a ja zarobię fortunę, sprzedając pamiątki w kwiatki i motyle.
To znaczy: uszczęśliwię dzieci.
To naprawdę piękny widok!
Motyle muszą uwielbiać tę wystawę.
Prawdziwe motyle be uwielbiały.
Dobrze, że nie są, bo musicie je przenieść na wystawę.
- Do dzieła, Jonesówny. - Tak jest.
Sprawdzę, czy kwiatki na wystawie mają dość słońca.
Ty odprowadź motyle, dobrze?
Jasne, mamo. Motyli kalejdoskop już leci.
- Hej. - Siema, kumpelo.
Cześć.
Wszystko gra?
- Coś cię gnębi jak grawitacja na Marsie? - Mam za dużo uroku, żeby prowadzić stado?
Ależ skąd.
Tako rzecze królowa: władcy są w różnych rozmiarach.
Inne bizony się nie zgadzają.
Wiem, co cię pocieszy.
Pożegnamy motyle? Zaraz odbędą coroczny lot na wystawę o zapylaniu.
Stegastyczny pomysł!
Co ty na to, Fred?
Chodźmy zobaczyć motyle.
Dobra, motyle, czas na wielką podróż.
Tak jest!
Lećcie.
- Do zobaczenia przy kwiatach! - Lećcie niczym wiatr!
Coś stoi nam na drodze.
Stoisko z pamiątkami? Nie da się go obejść.
Musicie znaleźć inną trasę.
- Nie znamy innej. - Zgubimy się.
- Potrzebujecie przewodnika - Albo lidera.
Znam kogoś.
Fred.
Na to stado mam za krótkie rogi i za małą grzywę.
- Na inne stada też… - Fred, pomożemy ci.
No dobra, do dzieła.
Peaches, dowiedz się, co z kwiatkami. Musimy zdążyć, zanim zakwitną.
Misja przyjęta! Przyglądnę się płatkom.
Cześć.
To mój pierwszy raz w roli lidera motyli.
- Dobrze. - Dla nas to też debiut.
To będzie coś nowego dla wszystkich.
Musicie lecieć za mną na wystawę.
- Dacie radę? - Oby.
Spróbujemy!
Na małpi chlebek, Ridley!
Pierwsze kwiatki już kwitną.
Peabody wkrótce otworzy muzeum.
Dzięki. Fred, gotowi?
Chyba tak.
Dobra, machacze, ruszamy.
- Machacze! - To my.
Idziemy tym korytarzem, jasne?
Chyba nie.
Kolory.
Nie mamy na to czasu.
- Sztuka! - Plask!
Musimy ruszyć te motyle.
- A jeśli… - Wiem!
Te motyle mają oko na barwy.
Moda jest odpowiedzią, cudnie!
Super! Skrzydła!
Mam swoje, ale te są dużo bardziej błyszczące!
Gdy zobaczą motyle skrzydła,
będzie im łatwiej za mną lecieć.
A raczej za tobą. A reszta idzie za mną.
Ładnie!
Też chcę skrzydła!
Już je macie.
Pięknie.
Przestały malować, ale ciągle są rozkojarzone.
Też mi lider…
Nie poddawaj się. Wiem, jak poderwać je do lotu.
Pogadamy jak skrzydlaty ze skrzydlatymi.
Hej, motyle! Ustawcie się w linii!
Ale czemu?
Polecą w szyku.
Tak bym zrobił, gdybym umiał latać.
Ty tu, a ty tu…
Odczep się od czułek brata.
I tam.
No nie wiem.
Machacze mają problem z utrzymaniem kursu.
Latanie w szyku to zaawansowana rzecz.
- Nie sądzisz? - Nie, to łatwizna.
Motyle, wznieśmy się wyżej.
W tamtą stronę, motyle! Nie tę, tę drugą tamtą!
Tę tamtą!
- Którą? - Nie wiem!
Teraz rozumiem, że to mogło nie być jasne.
Witajcie, motylki.
Hej!
Wasze skrzydła!
Łaskoczą mnie!
To nie jest dobry pomysł.
Opuściły rotundę, żeby wylądować w tundrze?
- Musimy je wyciągnąć, zanim… - Jones!
…pan Peabody się zorientuje.
Byłem na wystawie zapylania i nie ma tam motyli!
Pracuję nad tym.
Pospiesz się.
Jeśli goście nie zobaczą kwitnięcia,
to będzie tylko wasza wina!
Jak ciężko może być przenieść motyle?
Ciężej niż pan sądzi.
Mamy królewsko mało czasu, ja się tym zajmę.
Też mam pomysł, ale potrzebujemy dużo deskorolek.
Tundra nie jest bezpieczna, zwłaszcza dla bezbronnych motyli.
Znasz kogoś, kto mógłby je poprowadzić?
- Kiedyś byłbym dobrą osobą. - Wciąż jesteś.
Przestań słuchać innych i bądź sobą, Fred.
Lider może być drobny i uroczy?
Odważny, bystry i zawzięty. Dzięki tym cechom jesteś sobą.
Być sobą? To nowość.
Spróbuję.
- Zróbmy tak… - Deskorolka…
Słuchajcie!
Dziękuję za wasze pomysły na temat prowadzenia motyli,
ale jedno z nas musi stanąć na czele.
Zgłaszam się do zadania.
I to jest właśnie Fred!
Wiatr się wzmaga.
Mój bizoni zmysł mówi, że musimy je jak najszybciej wyciągnąć!
Popłoch za mną!
- Tam są! - Fred!
Uratowali nas!
Jeszcze nie, musicie mnie posłuchać.
Możemy uciec przed tą burzą.
Róbcie tylko jedno, nie spuszczajcie ze mnie wzroku.
- Z jedną rzeczą damy radę. - Prawda.
Wynośmy się!
Lecimy!
Fred, zaczekaj! Wracaj!
Chodźcie, motylki!
Już prawie jesteśmy.
Rany, patrzcie!
Fred zagania te motyle tak jak trza!
- Hura! - Brawo, Fred!
Dziękuję wszystkim. Następny przystanek: wystawa!
Chociaż bardzo bym chciał,
nie mogę się przyczepić.
Dziękuję.
Machacze, a raczej motyle, są piękne na kwiatach.
Spójrzcie na tłumy.
Może sprzedam coś ludziom w kolejce!
Dobra robota, Ridley. Mam dla ciebie małą niespodziankę.
Dostaniesz pieczątkę za pomoc w zaprowadzeniu motyli.
Udało ci się, gdy najbardziej cię potrzebowały.
Tylko dzięki twojej pomocy.
Trzeba było być sobą i tyle.
Co teraz zrobi osoba, która kiedyś będzie liderem?
Od zawsze myśl Towarzyszyła tylko jedna mi
Że będę z przodu właśnie tam Że jestem sobą i
Patrz, daję radę, biegnę przed stadem Marzenie spełniam swe
Prowadzić stado chcę!
Napisy: Jędrzej Kogut