SERIAL NETFLIX
W miejscu pełnym tajemnic Gdzie przeszłości czuć zew
Bohaterka historii Ku przygodzie się rwie!
Ona ratuje przyszłość Przeszłości broniąc bram
To jej moment I teraz pokaże się nam
Ridley Jones!
Śmiała, dzielna i odważna
Ridley Jones!
Strzeże muzeum z dumą
Ridley Jones!
Swym entuzjazmem nas zaraża
Dinozaur i dodo I kosmiczna małpka są z nią
Ridley Jones!
Kapelusz to jej znak firmowy Ridley Jones!
Wyzwaniom nie kłania się
Nie lęka się nigdy, o nie Jak sprostać przygodom też wie
Leci do boju już Wszystkich ratuje tu
Ridley Jones!
Zorza polarna.
Ile śniegu.
Nie lubisz śniegu?
Prawie nikt nie odwiedza muzeum, gdy napada go aż tyle.
Bez dzieciaków zabawa jest marna.
A jeśli spadnie go dość dużo, dzieje się coś okropnego.
To znaczy?
Pada śnieg, pan Peabody zamknął muzeum.
Właśnie to.
Liczyłem na to, że spotkamy się z dzieciakami.
Miałem włożyć w piórka łyżki i udawać, że jestem kosmitą!
Wiesz, że nie mogę ci na to pozwolić.
Pomyślałyby, że dodo przybyły z kosmosu.
I tak nikt dziś nie przyjdzie. Czas na ogłoszenie.
- Ten dzień jest beznadziejny. - Stary.
Nie dla mnie.
Takie dni to okazja do wyjęcia pogromcy śniegu X-57.
Najmocniejszego pługu śnieżnego na rynku.
Na pewno dasz sobie radę na mrozie?
Nie martw się, skarbie.
Kiedyś chodziłam na wystawę o Arktyce.
Razem z przyjacielem oglądaliśmy tam zorzę.
- Babciu. - No tak!
Włączam tryb babci śnieżnej.
- Łap, Ridley! W razie czego. - Dzięki, babciu!
Już to czuję.
Moc beznadziejnego dnia spływa po mnie jak klej.
Nie zgadzam się!
Przygotujcie się.
Nie wygrasz z nim,
jest zbyt potężny.
Muzeum jest zamknięte,
ale my spędzimy niebeznadziejny dzień.
Pojedziemy na Arktykę jak babcia.
Na pożyczonych ze stołówki tackach
oficjalnie pokonamy beznadziejność tego dnia.
Ależ wycina na stoku!
Tak jest!
Tak się walczy z beznadzieją!
Jestem tuż za tobą!
Mówcie mi saltozaur!
Ostatni śmierdzi!
Do zobaczenia na dole, powolniaki!
Powiedzcie, czy jadę w dobrym kierunku!
Mam cię.
Na chwałę królestwa!
Ida!
Jesteś cała?
Tak jest.
Ochroniła mnie ma zbroja.
Gotowy na pożegnanie beznadziei?
Sam nie wiem. Może zjedź beze mnie.
Nie ma mowy, przyjacielu. Jedźmy ramię w ramię.
Dalej, dodo!
Jadę w kierunku całkowitego wyginięcia gatunku!
Ała.
Fred! Dudley!
- Nic nam nie jest. - Widzisz?
- Ale co? - Co?
Jak to co?
Wywaliliśmy się przez potęgę beznadziei.
Co tam jest?
Widzę coś w lodzie.
To mamut włochaty!
- Myślałam, że wyginęły. - Elita tak ma.
Jacha.
Wyginęły jakieś 4000 lat temu.
To wielkie odkrycie! Musimy oddać go do muzeum.
Chyba wszyscy się zgodzą, że tym zajmie się Fred.
Ale super!
Beznadziejny dzień zmienia się w dzień znajdywania gatunków wymarłych.
Nie mogę go przesunąć,
a to oznacza, że jest nie do ruszenia.
Nie poddam się.
Mam nadzieję, że pingwiny są gotowe na przygodę, bo mam plan.
Tyrtum pyrtum! Pingwinia przygoda!
Flipper! Flapper! Pedro! Fred!
Wrócimy do muzeum w mgnieniu oka!
Dalej, mamuciku.
Koło wulkanu rozmrozi się raz dwa.
A jeśli pan Peabody nas nakryje? Beznadzieja.
Masz rację.
Naprawdę? Na pewno?
Mam pomysł, co z tym zrobić.
Teraz pójdzie szybciej.
Dużo szybciej.
Gdzie ja jestem?
Nie martw się.
- Jesteś w muzeum. - Muzeum?
To nie jest moje muzeum.
Wszystko jest na opak!
Muszę stąd wyjść!
Powiedział: „Moje muzeum”.
To pewnie mamut muzealny. Widzieliście go kiedyś?
- Ja nie. - Ziom był tu przede mną.
Od kiedy był w lodzie?
Nie wiem, ale chyba się boi.
Musimy coś zrobić.
- Do dzieła! - Mum-jazdowo!
Zatrzymaj się, kudłaty agresorze!
Nie mam nic przeciwko tobie.
Wciąż tam jesteś, ziomalko?
Moja zbroja mnie ochroniła.
Stój mamucie!
To rozkaz królowej!
No już!
Dziękuję.
Naprawdę miałby sobie coś zrobić?
Raczej może coś zrobić nam.
O nie!
Pedro!
Mam cię!
Tu będziesz bezpieczny.
To cię spowolni.
Beznadzieja.
Dzięki, Ridley.
Beznadziejny dzień.
Może naprawiając beznadziejny dzień,
tylko pogorszyłam sprawę?
Nie poddawaj się! To moja specjalność!
Ty się nie poddasz,
nawet jeśli przez to może cię zgnieść kudłaty słoń.
Czasem jest beznadziejnie
Na szczęście nie codziennie
Plujący wielbłąd splunie w obiad mi
Albo gdy moje lokum
Zamkniesz na czas remontu
Lecz uczysz mnie W czym sekret tutaj tkwi
Me serce waży tonę
Bo goście poszli sobie
Lub oblać zdarzy się Ismat piękną suknię
My mamy powiedzenie
Które ja bardzo cenię
Nie pozwól beznadziei wygrać nic
Bo w dniu, gdy cię poznałem
Byłem tak smutnym panem
Lecz ty pomogłaś z chandrą wygrać mi
Więc gdy jest ci ponuro
Czy jak w grobowcu buro
Nie pozwól beznadziei wygrać nic
Masz rację.
Naprawdę? Na pewno?
Muszę bronić muzeum przed beznadzieją i przed kudłatym słoniem!
Nie mogę się poddać!
Czekaj! Ridley! Masz się nie poddawać!
Ale nie musisz się dać zmiażdżyć!
Przestań!
Panie Mamucie, proszę przestać.
Królewsko!
Wiem, jesteś skołowany i przerażony,
ale muzeum jest bezpieczne.
Zrobimy wszystko, żebyś czuł się tu dobrze.
Wyglądasz znajomo.
Wybacz, trochę tu pokudłaciłem.
Spokojnie, pobudka w nowym miejscu
po hibernacji może być dziwna.
Chodzi głównie o to, że muzeum wygląda całkiem inaczej.
Nukelik, to ty?
To moje imię,
ale kim jesteś?
To ja, Sylvia.
Sylvia?
- Sylvia Jones? - Chodź tu, wielki kudłaty potworze.
Zestarzałaś się.
Długo cię nie było.
Babciu, co się dzieje?
Gdy byłam w twoim wieku,
był moim najlepszym przyjacielem.
Nazywałam go Nukie.
Pomogłem ci zebrać większość pieczątek.
Razem chodziliśmy na wystawę o Arktyce, żeby oglądać zorzę.
Pewnego dnia wyszedłem sam.
Zasnąłem i zamarzłem w bryle lodu.
Tak długo szukałam, ale bezskutecznie.
- Aż do teraz. - Aż do dziś.
Twoja babcia się nie poddała.
To w końcu Jones.
My się nie poddajemy.
Nukie, Ridley Jones, wnuczka Sylvii.
Dlatego wyglądasz tak znajomo.
Miło mi, Ridley.
Widziałem, jak się ruszasz. Widać, że masz to po babci.
To najlepszy komplement świata!
Przedstawię cię.
To znów może być twój dom.
Ale może najpierw pójdziemy oglądnąć zorzę polarną
jak za dawnych lat?
A ja na to…
Rany.
Piękna.
Tak ją zapamiętałam.
Wracają wspomnienia.
Pięknie!
Dziękuję, za wsparcie.
Miałeś rację.
- Naprawdę? - Na pewno.
Muszę przyznać,
że ten dzień nie był taki beznadziejny.
Wyszło całkiem nieźle.
Wszędzie wolno, ale w domu najwolniej.
Hej, Lonny.
- Co robisz? - Ridley!
Naprawiam rurę.
Kapie od roku, dostanę małpiego rozumu.
To zabawne, bo dostaję też małpiego rozumu od skórek po bananach.
Po bananach?
Dziwne. Pomóc ci?
Dziękuję, prawie skończyłam.
Jestem zaklinaczką rur.
Spójrz.
Widzisz? Lonny jeden, przecieki zero.
Słyszysz coś?
Lonny zero,
przecieki sto!
Zachowaj spokój, pójdę po zapasowy wihajster,
żeby wyłączyć wodę.
W nogi, szybko!
Co to znaczy?
Niedobrze.
Oczy, zbiórka!
- Musimy ocalić leniwce! - Do dzieła.
To już wszystkie. Teraz musimy zatrzymać wyciek.
Jasne, Ridley, ale co z nimi?
- Uciekamy! - W którą stronę?
Zagońmy je, zanim pojawi się tu Lonny.
Ktoś mówił o zaganianiu?
To jedna z naszych ulubionych czynności!
Tak spędziliśmy miesiąc miodowy.
Dzięki. Wy załatwicie leniwce, my wodę.
Hajda, małe leniwce!
Zabandażowane bandażami!
Tak powstrzymamy napływ wody do powrotu Lonny.
Tak jest!
Mayday!
To Lonny!
Rozejść się.
Ridley, sama zatamowałaś przeciek?
Bez żadnej pomocy.
To dobrze, bo okazuje się, że nie mam zapasowego wihajstra.
Muszę zamówić nowy, to potrwa.
Bez niego nie dam sobie rady z przeciekiem.
Te słodziaki muszą iść do schowka.
Zajmę się nimi.
Słowo.
Proszę bardzo. Koce, poduszki, jedzenie i woda.
Dzięki za wszystko…
Za wszystko, co dla nas zrobiłaś.
Cześć, jestem Julietta.
Według rodziców bardzo szybko mówię.
Miło mi. Grunt, że nic wam nie jest.
Też się cieszę.
Ale tęsknię za ulubionym kocykiem. Kiedy wrócimy do domu?
Nie wiem, Lonny nie wie, ile zajmie jej naprawa.
No dobrze. Dziękuję.
Też nie śpicie?
Nie czuję się dziś królewsko.
Wyglądam wspaniale, ale…
Ciągle myślę o naszych leniwcach.
Ja też, ale czy nie dostały wszystkiego?
Mam wrażenie, że coś jest nie tak. Chodźmy tam.
Ten schowek jest okropny.
Kto chciałby tu żyć?
- Nie ma miejsca na wypas. - Nie widać gwiazd.
Nie ma pluszowych dodo do tulenia.
Leniwce mają wszystko do przetrwania, ale nie mają domu.
- Stać nas na więcej! - Tak jest!
Leniwce, znajdziemy wam lepszy lokal.
Dziękujemy, Ridley!
Przepraszam,
ale przesadziłem z entuzjazmem.
Musimy znaleźć im coś innego. Pomysły?
A skrzydło egipskie?
Księżniczka ma mnóstwo miejsca i jest tam ładniej niż tutaj.
Jestem królewsko dobrą gospodynią.
Julietto, co powiesz na nocleg w egipskim pałacu?
Naprawdę?
Co to jest?
Złapię.
Czekaj!
Puść, od razu rozpoznam pułapkę!
Puszczaj, proszę.
Szybciej nie dam rady.
Przyspiesz, bo zasypie nas piach!
Ale mięciutki! Przypomina mi mój ulubiony kocyk.
To wyjątkowa chusta, którą dostałam od tatów.
Uwielbiam ją, bo idealnie pasuje do królowej.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Możesz wziąć ten kocyk?
Ridley!
Kocham naszych leniwych przyjaciół,
ale to chyba nie jest miejsce dla nich.
Wiesz, gdzie może się udać?
No gdzie?
Banan, mniam.
Cześć.
Nie rób tego, nie dotykaj tamtego, nie idź tam!
Nie obierajcie ich!
Jak leci?
Jest bardziej kudłato, niż sądziłam.
Wybacz, ale to chyba nie jest miejsce dla nich.
Wiesz, gdzie może im być dobrze?
Nie, to się nie uda.
Za dużo leniwców! Nie mogę biegać!
Ale ślisko!
Uwaga na dole!
Wybacz, Ridley.
Próbowaliśmy wszędzie!
To na nic.
Wybacz, że tak wybuchłem.
- Ale… - Dzięki, Ridley.
Wrócimy z rodziną do schowka.
To nie w porządku.
Żadne miejsce w muzeum nie pasuje do leniwców.
Bo o to nie zadbaliśmy.
Spróbujmy jeszcze raz.
Słuchajcie.
Wiem, że gościliście już leniwce i zawsze coś było nie tak.
- Nie. - Muszę biegać.
Tyle futra!
- I banany. - Artefakty.
Pomyślcie, przez co przechodzą. Jakbyście się czuli na ich miejscu?
Pamiętajcie, że muszą żyć w ciemnym schowku.
- Okropne. - Straszne.
Próbowaliśmy, ale nie włożyliśmy w to serca.
My nic nie zmieniliśmy, choć ich życia nie są takie same.
Chyba nie byliśmy dobrymi sąsiadami.
Byle nie na moim podwórku.
To takie podejście nas tu doprowadziło.
Mówię o moim podwórku, bo mamy tam ruchome piaski.
Zgadzam się z nią.
Nawet królowa popełnia błędy, ale wie, kiedy je naprawić.
Pomożemy ci z leniwcami.
Powstrzymajmy je, zanim wrócą do schowka.
Nie zaszły daleko.
Julietta!
Bardzo cię przepraszam.
Musieliście tak wiele poświęcić, więc ja też mogę poświęcić coś swojego.
Naprawdę?
O to chodzi w byciu dobrym sąsiadem.
To nie jest ważne, kim jesteś
I nieważne, skąd pochodzisz
Jesteś tu, sąsiedzie mój
I cieszymy bardzo się
Nie ma sprawy
Poczekamy
Jak u siebie poczuj się
Zawsze jesteśmy wszyscy razem
Sąsiedzi razem właśnie tu
Pomożemy ci i powitamy cię
Zamiast budować mur
Nie ma sprawy
Poczekamy
Jak u siebie poczuj się
Nie ma sprawy
Poczekamy
Jak w domu poczuj się
Jak się w to gra?
Ja rysuję, a ty zgadujesz.
No tak, dobra.
Wiem! To Ralph!
- Dobrze. - Mayday po razu drugi!
Lonny nadchodzi!
W nogi!
No tak, wy lubicie wolno.
Ridley, zainstalowałam nowy wihajster na rurze.
Wystawa leniwców jest sucha jak kość dinozaura.
Mówiłam, zaklinaczka rur.
Nie wątpiłam.
Pójdę do schowka po leniwce.
- Ja to zrobię. - Dziękuję!
Ale pomocny dzieciak.
- Słyszeliście wieści? - Tak.
Słyszeliśmy…
Dobre wieści!
Cieszymy się na powrót!
- Nie! - O nie.
- Masakra. - Koledzy.
Ledwo wpadliście.
Rzecz w tym, że będziemy tęsknić.
Może jeszcze jedna partia?
Dobra, jeszcze jedna.
Dudley, teraz ty zgadujesz.
Wiem! Kropka?
Linia. Zawijas. Długa linia.
Patyk. To patyk, prawda?
Dudley.
Napisy: Jędrzej Kogut