SERIAL NETFLIX
W miejscu pełnym tajemnic
Gdzie przeszłości czuć zew Bohaterka historii
Ku przygodzie się rwie!
Ona ratuje przyszłość Przeszłości broniąc bram
To jej moment I teraz pokaże się nam
Ridley Jones!
Śmiała, dzielna i odważna
Ridley Jones!
Strzeże muzeum z dumą
Ridley Jones!
Swym entuzjazmem nas zaraża
Dinozaur i dodo I kosmiczna małpka są z nią
Ridley Jones!
Kapelusz to jej znak firmowy Ridley Jones!
Wyzwaniom nie kłania się
Nie lęka się nigdy, o nie Jak sprostać przygodom też wie
Leci do boju już
Wszystkich ratuje tu
Ridley Jones!
Opowieść rycerki.
Idzie! Przygotujcie się.
Jestem tak podekscytowany, że aż!
Ja też, Pedro.
Na mój znak.
Raz, dwa, trzy!
Niespodzianka!
Do broni, bestie!
Witajcie. Przepraszam.
Myślałam, że to zasadzka złoczyńców.
Nie. Życzymy ci powodzenia w ważnym dniu!
Jakim ważnym dniu?
Fred znalazł to w sklepowym koszu.
Nie mam zielonego pojęcia, co to może być.
To zaproszenie na doroczny Turniej Bohaterów.
Zaadresowane do ciebie, Ido!
Na pewno jest tam moje pełne imię?
Może to dla innej Idy?
Tak, jest tu twoje imię!
„Ida z Pierwszego Piętra, Strażniczka Rotundy,
Wielka Mistrzyni Sklepu i Pogromczyni Froterki Lonny”.
To dość konkretne.
Wiemy, że od rycerzątka marzysz,
żeby zwyciężyć w tym turnieju.
Teraz w końcu masz na to szansę!
Muszę wam coś wyznać.
Że jesteś bohaterką mojego królestwa? To znaczy muzeum? Wiemy już.
- Nie do końca… - Oto Ida, prawdziwa bohaterka!
Wiwat nasza Ida Co każdą przeciwność pokona
Po co nam Król Artur Kiedy jest z nami ona?
Ocaliła Dudleya Z lepkiej sieci pajęczej
I uśmierciła smoka Co grasował w kafejce
Jesteś bohaterką, Ido
W całej rotundzie Sławią jej czyny chwalebne
Rycerka tak odważna Że rumaki jej niepotrzebne
Łotrów, złoczyńców i zbirów Z lobby się pozbyła
Zgubionych we własnej jaskini Jaskiniowców ocaliła
Przecież każdy mógłby dokonać tego
Wierzcie mi, to naprawdę nic takiego
Coś wprost przeciwnego
Jesteś bohaterką, Ido
Złap mnie, bohaterko!
Nawet taki zgrabny, ale twardy bizon jak ja,
musi parę razy upaść, zanim mu się uda.
Przepraszam, że cię zawiodłam.
Że zawiodłam was wszystkich.
To ja wyrzuciłam to zaproszenie.
Bo wcale nie jestem bohaterką.
Co? Jasne, że jesteś.
Nie tylko moja zbroja ma lepsze czasy za sobą.
Tak dawno nie dokonałam heroicznego czynu, że nie wiem, czy jeszcze bym potrafiła.
Dlatego nie wezmę udziału w turnieju.
Muszę pogodzić się z tym, że nie będę już bohaterką.
Dziś oficjalnie zrzekam się tytułu rycerskiego.
Nie!
Zrzekasz się?
Moja ulubiona rycerka się zrzeka?
Przecież nie ma tu żadnej rzeki.
Nie zrzeka się. Nie pozwolę na to.
Przypomnimy Idzie, że ten turniej to jej marzenie.
Podoba mi się ten pomysł. Jaka jest misja?
Bohaterowie zawsze przybywają na ratunek.
Stworzymy niebezpieczne sytuacje, żeby Ida mogła pomóc
i pojąć, że nadal jest bohaterką.
Konie się nie zatrzymują!
Zaraz spadniemy z tego klifu!
Pomocy!
Niech nam ktoś pomoże!
Pomocy!
Na ratunek!
To było super!
Pewnie, że tak!
Ido, uratowałaś osadników, Ma i Pa!
Hej! Dzięki twojej odwadze możemy dalej jechać na zachód…
rotundy.
Ponoć są tam ładne wystawy.
Teraz musimy tylko pokonać kałużę przy fontannie.
I bandytów. Ale z nimi sobie poradzę.
To jak, gotowa na turniej?
Turniej? O nie! Uratowałam tylko jedną małą rodzinę.
Rozmiar się nie liczy!
Mały ratunek jest tak samo ważny.
Nawet giermek mógł to zrobić.
Żegnajcie, ludziki. Uważajcie na siebie.
Jeśli Ida ma odzyskać swój animusz, potrzebujemy większej akcji.
Nawijaj i splataj. Właśnie tak.
Do kroćset.
Potrzebujemy twoich rycerskich talentów, ziomalko!
Burza meteorów w skrzydle kosmicznym niszczy wahadłowiec!
A do torów przywiązana jest mumia!
To był nasz pierwszy pomysł na blef.
Chciałem powiedzieć, że w wahadłowcu jest Peaches!
Nawet nie kończ. Czas na nas!
Halo? Czy przywiązywanie do torów jest nadal aktualne?
Królowo Ismat?
Dobrze, że jesteś, Ido!
Nie wiem, jak długo mój statek wytrzyma tę burzę meteorów.
I już.
Świetna robota! Nasza bohaterka potrafi władać mieczem.
Udało ci się, Ido!
- Super! - Jurajowsko!
Ocaliłaś mnie i mój statek.
Bo jesteś jedną z najwspanialszych bohaterek w galaktyce.
Drobnostka. Potrafi to każdy, kto szkolił się w walce ze smokami.
Nie znam nikogo, kto by tak umiał.
Bo nie spotkaliście Lancelota.
Późno już.
Śpieszę się na aerobik wodny na wystawie morskiej.
Żegnajcie, przyjaciele!
Ida już prawie uwierzyła, że jest bohaterką.
Czuję to! Musimy zaaranżować ostatnią wielką akcję ratunkową.
Naprawdę straszną!
I astronomicznie niebezpieczną!
Coś czuję, że nie będę zachwycony.
Miałem rację.
Dzięki za linę, pani S.
Nie ma sprawy.
Pamiętajcie tylko, żeby ją oddać.
Ta lina stabilizuje mi ogon!
Lina zabezpieczona! Okej, Dudley?
Jasne. Jestem tylko nielotem, bezradnie wiszącym nad wulkanem.
Pewnie, że okej.
Spokojnie. Dante ci pomoże, jeśli nasz plan zawiedzie.
Pewnie, mały! Ups!
Włos ci z głowy nie spadnie. A raczej piórko. Bo jesteś ptakiem!
Nieważne.
Na miejsca!
Bierzmy się do roboty.
Rycerka bije królową.
Oraz robota. Hurra!
Ido! Pomóż nam!
Dudley odwiedzał panią Sanchez i wpadł do wulkanu,
który może wybuchnąć!
Pomocy! Jestem dodo w opałach.
Ale serio, niech mi ktoś pomoże! Robi się tu naprawdę gorąco!
Dziękuję, rycerko.
Prawie zostałem smażonym dodo.
To było bohaterskie!
- Się wie! - No pewnie!
Chyba faktycznie było.
Możesz to podpisać, proszę?
Słuchajcie, chcę coś ogłosić.
Ja, Ida z Pierwszego Piętra,
postanowiłam wziąć udział w Turnieju Bohaterów!
- Hurra! - Super!
Ekstra!
Zbiorę swoje rzeczy i wyruszam na zawody.
Świetnie wam poszło.
Ida uwierzyła, że macie kłopoty.
Tak, daliśmy radę.
A co do naszej zapłaty…
No tak. Proszę.
- Juhu! - Jesteśmy bogaci!
Potrzebujesz, żebyśmy znów udawali?
Daj tylko znać.
Ida? O nie! Chyba nas podsłuchała.
Kurka. Pewnie nie czuje się już bohaterką.
Ale i tak zatrzymamy tego centa.
Ido, zaczekaj! Pozwól mi wyjaśnić.
W porządku. Wasz czyn był szlachetny.
Ale to było na niby. Nie jestem bohaterką.
Jesteś! Wszyscy to wiemy. Musisz w to tylko uwierzyć.
Chyba zapomnieliśmy to oddać.
O nie! Moje liny!
Uważajcie tam na dole!
Zostaną z nas naleśniki! Ratuj się, kto może!
- Uwaga! - Uciekajcie!
Moje zdjęcie.
O nie! Pedro!
Nie musisz już pozorować katastrof.
To się dzieje naprawdę. Musimy uratować Pedro!
Trzymaj się, pingwinku!
Łap, lady Jones!
Mam cię!
Dała radę!
Brawo, Ido!
Uratowałaś mnie. Moja bohaterka!
To było niesamowite!
Naprawdę macie mnie za bohaterkę? Choć tamto było na niby?
Oczywiście!
Tamte sytuacje może były na niby,
ale twoje czyny nie.
Tak! Bez wahania ratujesz innych przed niebezpieczeństwem.
Właśnie.
Nieważne, że masz zardzewiałą zbroję. Bohaterstwo kryje się pod nią.
Płynie z serca. A ty, Ido, masz serce bohaterki.
Dziękuję, Ridley. Dziękuję wam wszystkim.
Przypomnieliście mi, co to znaczy być bohaterką.
A teraz wybaczcie, czeka mnie turniej!
- Tak! - Do dzieła!
Zwyciężysz czy nie, dla nas i tak jesteś bohaterką.
Czyli nagrodą jest stolik? Nie spodziewałam się tego.
Najfajniejsza nagroda, jaką widziałem!
Dziękuję, Pedro.
Możesz pomóc mi go polerować.
Wiwat nasza przyjaciółka. Prawdziwa bohaterka.
Hurra!
Bohaterko, złap mnie!
Ida!
Piekło Dudley’ego.
- Siema! - Witaj, pierzasty kolego.
Pierce! Skrzecz cicho,
żeby Lonny mnie tu nie przyłapała.
Kumple i ziarenka, czego chcieć więcej?
Obejrzycie ze mną show?
Show?
Jaki show?
Ten show!
Wulkan Dantego! Znowu działa!
Wulkan jest naprawiony!
Jak się okazało, w środku były dinozaurze skarpetki.
- Opuścisz windę? - Się robi!
Brawo, drogie panie Jones! Wszystko wróciło do normy.
No, prawie wszystko.
Nie mam pojęcia, skąd ten dodo co noc się tu bierze.
Proszę, mały. Oto twoje miejsce.
Lonny do pana Peabody’ego. Halo?
Gdyby nie Lonny, nie musiałbym tu tkwić sam.
Miałbym klucz do wolności!
Klucz.
Panie P? Jest tam pan?
To nie krótkofalówka. To skaner biletów!
Panie Peabody, panie Jones naprawiły wulkan.
- Lonny! - Ale pan szybki.
Zamknij już drzwi. Chcę iść do domu.
Odprowadzę pana.
Szukam, szukam… Ale dużo kieszeni!
Wszystko gra, Lonny?
Tak, tylko nie mogę zamknąć, bo zgubiłam klucze…
po raz setny.
Jak mogę zarabiać na tym…
Jak mam chronić to muzeum, skoro nie możesz zamknąć drzwi?
Każdy popełnia błędy.
Dlatego daję Lonny ostatnią szansę.
Znajdź klucze, zanim wrócę, albo zabiorę ci odznakę i skaner!
Bo wylecisz z pracy!
Wylecę?
To muzeum jest dla mnie jak dom.
Wiem, co czujesz, Lonny.
Klucze mogą być wszędzie, więc muszę wszędzie szukać.
Chciałabym znajdować tak dobrze, jak gubię.
Złe wieści.
Dobre wieści!
- Musimy znaleźć klucze. - Zabrałem klucze.
Chwila. Masz je?
Tak! Lonny zawsze mnie odnosi na moją samotną, małą wystawkę.
A ja jestem towarzyski.
Co mają z tym wspólnego klucze Lonny?
Bo jeśli wyleci z pracy, muzeum nie będzie miało ochrony.
Jestem geniuszem!
Ale to miejsce Lonny.
Nawet jeśli nie chroni go zbyt dobrze.
Nawet nie wie, że trzymam u niej banany.
Musimy oddać jej klucze, żeby nie straciła pracy.
Tak należy postąpić.
Gdzie je schowałeś, ziom?
Chodźcie.
Są pod moim gniazdem.
- Na pewno? - Zniknęły!
Hurra! To znaczy, buu!
Musimy je znaleźć, i to szybko.
- Oczy, to jak? - Wchodzę w to!
Ja też!
Ale pomyślcie.
Bez Lonny możecie opuścić wystawę i uczyć się latać z orłami, kiedy chcecie.
Chyba ty.
Dobra, pomogę.
Ale nie będę się starał.
Peaches, sprawdzisz monitoring? Może tak znajdziemy klucze.
Przyjęłam!
Juhu!
Ale mamy łup!
Jesteśmy bogaci!
Ridley, widzę klucze Lonny!
Przygotujcie się na pościg za powozem!
Ma! Pa!
Czekajcie!
Chyba na ogonie siedzą nam bandyci.
- Do jaskini! - Mam ich!
Kraksa!
To ślepa uliczka.
Otwory wentylacyjne!
Odetnijmy im drogę!
Juhu!
- Zatrzymać się! - Hola!
Ma? Pa?
Te klucze to własność Lonny.
- Kurka wodna! - Nie wiedzieliśmy.
- Lonny jest dobra. - Nie daje dzieciom zabierać nas do domu.
Naprawdę? To miło z jej strony.
Szkoda, że mnie zawsze odnosi na wystawę dodo.
Proszę bardzo.
To, co zostało.
Zostało?
Zgodnie z tą listą, sprzedali klucze dwom wystawom.
- Chyba. - Która jest pierwsza?
Uwaga na rogi.
Dzieci Lemursonów.
Potrzebujemy tego klucza!
- Tutaj! - Znalezione nie kradzione!
Słyszycie? Znalezione nie kradzione. Próbowaliśmy. Trudno.
Musimy się z nimi pobawić. Lemursonowie!
Rzucajcie daleko!
- Superdaleko! - Epicko!
Tak! Mamy jeden klucz. Został drugi.
Pierce, masz gołębie serce.
Dziękuję ci za ten piękny naszyjnik.
Wiem, jak uwielbiasz błyskotki. To z okazji rocznicy wystawy.
Przepraszam…
Widziałaś, co mi dał? To najlepszy współlokator świata!
Dlatego tu jestem.
Ten klucz należy do Lonny.
Musimy jej go oddać, bo wyślą ją na zieloną trawkę.
Choć dobrze wyglądasz.
Bardzo modnie, Flo.
Żebyś wiedziała!
Ale chętnie oddam klucz, żeby Lonny mogła zachować pracę.
Całkowicie się zgadzam.
Zawsze wyciera czekoladowe odciski palców z naszej wystawy.
Nie wiedziałem. Może Lonny wcale nie jest taka zła.
Mamy już wszystkie klucze.
Klucze! Cip-cip, klucze!
Schowajcie się!
Lonny!
Dobre wieści! Znalazłam twoje klucze.
Co? Nie wierzę!
Hurra! Tylne drzwi, boczne drzwi, właz…
Powiedziałam „hurra”? Miało być „buu”.
O co chodzi?
Nie ma klucza do drzwi wejściowych.
Jest zdecydowanie najważniejszy.
Skąd się tu znowu wziąłeś?
Jeśli nie znajdę go, zanim wróci pan Peabody,
będę jak wschodnie skrzydło muzeum.
Skończona.
Bez obaw, będę szukać.
Dzięki, ale bądźmy szczere. To może być moja ostatnia noc tutaj.
Żegnaj, domu w koronie drzewa
Do widzenia, wielka kałamarnico
Nigdy nie zapomnę ciebie
Ani twojego dotyku
Tylko nie mów o tym mojemu szefowi
Żegnaj, wspaniały sklepie z pamiątkami
Do widzenia, paskudne robaki
Wkrótce będę sama Bez starożytnej porcelany
Pa, zakurzone, stare dzbany
To smutne, gdy kończy się tak wiele!
Żegnajcie, drodzy przyjaciele!
Żegnaj, ostatni mały dodo
Mój kolego, o którym często śnię
Pożegnam się z przyjaciółmi Tak bliskimi mojemu sercu
Z orłami, co szybują tak pięknie
Z miejscem, które kocham
Lonny naprawdę kocha muzeum.
I to bardzo. Nie pozwolę jej odejść.
- Musimy znaleźć ostatni klucz! - W końcu się zgadzasz.
Mam dobrą i złą wiadomość.
- Oto dobra: znalazłam ostatni klucz. - Świetnie! A zła?
Obejrzałam nagrania z kamer.
Lonny przypadkiem wrzuciła klucz do wulkanu!
- O nie! - Ojej!
Wpadło mi tam wiele rzeczy i wiem, że trudno je wyciągnąć.
Zwłaszcza, że znowu parska ogniem, jak mawiają bizony.
Banany z masłem orzechowym! Pan Peabody wjechał na parking!
Jesteśmy w tarapatach.
Wracajcie na wystawy.
Wezmę sprzęt i wyciągnę klucz z wulkanu.
Obym zdążyła.
Żegnaj, muzeum.
Dudley!
Pora na skok w wykonaniu dodo!
Sporo tu śmierdzących skarpetek.
Bez obaw, mała damo.
Mocno trzymamy tę ptaszynę.
O nie. Zaraz wybuchnie!
Dudley, wychodź już!
Ma, Pa! Do dzieła!
- Juhu! - Wio, koniki!
O nie!
- Dudley, nic ci nie jest? - Teraz już nie.
Ostatni klucz.
Lonny? Wpuść mnie!
Pan Peabody tu jest!
Wulkan znów wybucha!
Złap mnie za rękę!
Dobrze, Lonny.
Pokaż mi klucze albo ja pokażę ci drzwi.
Tak się składa, panie P…
Proszę!
Wszystkie są tutaj.
Nie mogę w to uwierzyć.
Szczerze? Ja też.
Czyli Lonny może zostać, prawda?
Na razie, dopóki znowu nie zgubi kluczy.
- Super! - Bizońsko!
Świetnie pomogłaś Lonny.
Proszę o paszport.
Za pomoc innej miłośniczce muzeum
masz pieczątkę!
Bez ciebie nie znalazłabym wszystkich kluczy.
To nasza pieczątka.
Ale muszę zapytać. Czemu postanowiłeś pomóc Lonny?
Jestem ostatnim przedstawicielem gatunku
i wiem, jak samotnie można się czuć bez swojego miejsca.
A miejsce Lonny jest z nami w muzeum.
Nigdy się nie dowiem, jak on to robi.
Jest naprawdę wyjątkowy.
Oboje jesteście.
Chyba znalazłem nową przyjaciółkę.
Oboje jesteśmy wyjątkowi,
ale ulepieni z tej samej gliny.
Napisy: Marzena Falkowska