SERIAL NETFLIX
W miejscu pełnym tajemnic Gdzie przeszłości czuć zew
Bohaterka historii Ku przygodzie się rwie!
Ona ratuje przyszłość Przeszłości broniąc bram
To jej moment I teraz pokaże się nam
Ridley Jones!
Śmiała, dzielna i odważna
Ridley Jones!
Strzeże muzeum z dumą
Ridley Jones!
Swym entuzjazmem nas zaraża
Dinozaur i dodo I kosmiczna małpka są z nią
Ridley Jones!
Kapelusz to jej znak firmowy Ridley Jones!
Wyzwaniom nie kłania się
Nie lęka się nigdy, o nie Jak sprostać przygodom też wie
Leci do boju już Wszystkich ratuje tu
Ridley Jones!
Opieka nad lemurkami.
- Ridley! - Cześć!
Jak wam minął dzień? Wspaniale?
Spójrzcie, co dostałam od mamy!
Pożyczyła ci magiczny kompas? Super!
Jak to mówią: kompas to najlepszy przyjaciel dziewczyny.
Prawda?
- Powinna go zawsze mieć przy sobie! - Nie dziś!
Mama idzie na 20-lecie szkoły archeologicznej,
więc mam się nim za nią opiekować!
To wielka fala odpowiedzialności.
Wiem!
Będziesz pilnować muzeum bez mamy,
a babcia jest za miastem.
Na pewno dasz radę?
Jasne!
Widzisz? Nie potrzebowałam pomocy.
Mamo, pięknie dzisiaj wyglądasz!
Dzięki, ale mam nadzieję, że nie tylko dzisiaj.
Widziałaś Peaches? Jest moim gościem honorowym.
Gość honorowy? Farciara!
Koleżanki błagały, żebym ją wzięła.
Mówią, że to wyjątkowo „żywy” eksponat.
Zgłaszam się na gościa honorowego!
Musimy lecieć, chyba że…
Na pewno mogę zostawić cię dziś samą?
Mam wszystko pod kontrolą.
Dobrze, ale dzwoń, jakby co.
Jasne.
Idź, bo się spóźnisz!
Peaches, pamiętaj, że nie możesz się ruszać i mówić!
Przyjęłam! Będę cicha jak Saturn.
Pa, mamo! Pa, Peaches!
Ridley, ty tu rządzisz.
- No już, idziemy. - To Lemursonowie.
Cześć! Super kwiaty!
- Dzięki! - Dla mamy.
Jej ulubiony kolor!
Uroczo! Co to za okazja?
- Nasza rocznica! - Rocznica?
Jaki masz romantyczny plan na wieczór?
Silny bizon też może być romantyczny!
To nie dodaje uroku!
Tobie nie trzeba dodawać uroku, po prostu go masz.
Nie mamy żadnych planów.
Żadnych planów na rocznicę?
To nie w porządku!
Nigdzie nie pójdziemy. Musimy opiekować się tymi rozrabiakami.
Może my ich przypilnujemy?
- Że co? - Tak!
Zajmiemy się nimi, żebyście mogli świętować!
To pomysł w kopytko!
O raju? Na pewno?
Pewnie! Do usług!
Dzięki!
Teraz muszę tylko wymyślić, gdzie ją zabrać.
Sklep z pamiątkami? Kupię jej nową główkę.
Pozwól, że Fred się tym zajmie.
Wymyślę tak romantyczną randkę,
że żona znowu zakocha się w tobie po kopytka!
Uroczo.
- Ale uroczo. - No!
Wcale nie uroczo!
Czy uroczy bizon planowałby wyjątkową randkę lemurów?
Nie odpowiadajcie!
Przekażę żonie wieści!
Super!
My tu popilnujemy twoich aniołków.
Nie podoba mi się to pod nieobecność mamy. Umiesz pilnować lemurów?
Muszę pomagać każdemu w muzeum.
Poza tym przetrwaliśmy Serengeti i wodę pełną piranii.
Opieka nad dziećmi to łatwizna.
Pięknie wyglądacie!
Dziękuję. Harold wyciągnął mi robaki z futerka.
Więc jesteście gotowi na mój très romantique wieczór.
Rycerka w lśniącej zbroi poprowadzi was przez noc pełną amour.
Miłości.
Dziś zjecie na wystawie paryskiej,
gdzie miłość jest zawsze w menu!
Zawsze chciałam zwiedzić Paryż!
Ponoć robią tam najlepszą korę!
Bądźcie grzeczni.
I żadnego soku wieczorem, bo nie zaśniecie!
- Dobrze! - Tak!
Czyż nie są to słodziaki?
Wcale nie są słodkie!
- Łaskotkowy potwór cię dorwie! - Nie chcę łaskotek!
Łapy precz od rogów!
Wiesz, ile czasu się je układa?
Tworzę nowe prawo i nakazuję wam
trzymać łapy precz od moich bandaży!
Myśl o miłych…
Łaskotkowy potwór!
Moje rogi!
Wymknęły się spod kontroli! Patrzcie na moje futro!
Ta fryzura do ciebie nie pasuje.
Już lepiej!
Co robimy, Ridley?
Wiecie, kto by wiedział?
Twoja mama. Zadzwoń do niej.
Nie. Powiedziałam, że dam sobie radę.
Uda nam się.
Ale jak? Te lemury są królewsko okropne.
Wiem. Kto by pomyślał, że będzie tak trudno?
W końcu to malutkie futrzaste dzieci!
Właśnie tak!
To dzieci. A czego potrzebują dzieci?
- Wsparcia? - Porady modowej!
Nie. Potrzebują dużo snu.
Musimy wymyślić, jak je uśpić.
„Poszukiwaczka przygód Addie ześlizgnęła się ze skały!
Potem otworzyła spadochron i wylądowała w jamie węży!”
Fu, węże!
Może to było zbyt przygodowe jak na bajkę na dobranoc?
Zostawcie robotę to królowej.
O nie, Ismat.
Co im dałaś?
U nas, gdy ktoś wybrzydza, mówimy: „Niech je ciastka!”.
Niedobrze.
Widzisz? To działa!
Gdybym miał rodzinę dodo, mówilibyśmy:
„Gdy małe lemurki zjedzą dużo cukru, bierz nogi za pas!”.
Patrz i ucz się, księżniczko.
Dobry popłoch zamęczy największego bizona…
nawet mnie.
Małe lemurki zaraz pośpią.
To najdłuższy popłoch w moim życiu.
Popłoch!
Przyznamy się do porażki?
Przyniosę białą flagę z wystawy flag.
Dam sobie radę.
Ridley, czas zadzwonić do mamy.
Chciałam pokazać, że mogę spędzić tu całą noc sama…
bez jej pomocy.
To nie znaczy, że jesteś słaba. Dobrzy przywódcy proszą o pomoc.
Nawet dinozaury potrzebują pomocy!
Zawsze wszystkim pomagasz!
Dlatego będziesz świetną opiekunką muzeum.
Ale też możesz prosić o pomoc.
Racja, potrzebuję pomocy. Czas zadzwonić do mamy.
Ridley!
Houston, mamy wielki bałagan!
Przepraszam.
Myślałam, że poradzę sobie z opieką nad lemurami.
Spokojnie, naprawimy to.
Najpierw musimy je znaleźć.
Wiem, że sobie poradzisz.
Drużyno, zbiórka. Mamy małe lemurki do znalezienia!
- Dasz radę, Dudster? - Oj tak.
Oto łaskotkowy potwór!
Zawijamy się, lemurku.
I tak się to robi!
Mamo, udało się! Jak je uśpimy?
Pamiętasz, jak usypiałam ciebie?
Śpiewałaś muzealną kołysankę.
I to tyle? Wystarczy im zaśpiewać do snu?
Nie jestem pewna, czy pamiętam słowa.
My pamiętamy.
Znacie tę kołysankę?
Nie tylko ja cię usypiałam.
Wszyscy śpiewali uroczej Ridley.
Rób to, co my.
Oczy zmruż, najdroższa ma
Słuchaj, a usłyszysz jak
Muzeum to swą śpiewa pieśń
Tajemnic pełną treść
Każdy posąg śpiewa tu
Faraonów mruczy tłum
Słuchaj, a każda tu rzecz
Do snu ukoi cię
Cały dzień spędziłaś na
Zwiedzaniu cudów świata
Wieloryby teraz licz
Dinozaury, owce też
Idź już spać
Udało się!
A raczej: udało się.
Dziękuję, zawsze mi pomagacie.
Nawet gdy nie chcę was poprosić.
Przepraszam za ten bałagan.
Mnie za pierwszym razem poszło gorzej.
Czemu nie zadzwoniłaś wcześniej?
Nie chciałam ci psuć spotkania.
Tak się cieszyłaś.
Nie ma nic ważniejszego od pomocy mojej małej podróżniczce.
Dzięki, ale tak naprawdę chciałam udowodnić,
że mogę sama zająć się muzeum.
Chyba nie jestem gotowa.
Potrzebuję dużo więcej pomocy.
Dasz mi swój paszport?
Pieczątka? Za co?
Za prośbę o pomoc.
To jedna z najważniejszych lekcji dla opiekunki muzeum.
Dzięki, mamo.
Co za wspaniały wieczór. Światła, styl…
A jedzenie?
Nigdy nie jadłem francuskiej bagietki z kory!
We śnie są takie spokojne.
Jesteśmy tak wdzięczni za organizację pięknej rocznicy.
Opiekunkom podziękujcie jutro.
Dziś muszą odsapnąć.
Zagadka Sfinksa.
Gotowi?
- Zawsze! - Chyba.
- Ja też! - Dobrze.
Operacja „Uśmiech Sanchez” ruszyła!
Czas na nici!
I szczoteczki!
Nie sądziłam, że będę myła wielorybowi zęby.
Tak się szkolą opiekunki muzeum. Wygląda pani wielorybio, pani Sanchez!
Dziękuję za bezskorupiakowy uśmiech, moi drodzy!
W jaką pieczątkę będziesz teraz celowała?
Poczekaj chwilę, to dźwięk wózka widłowego babci.
A to oznacza…
Nową wystawę!
Hej, drużyno!
Rzut oka na nowości?
Co to jest?
O mój Egipcie!
Serio pytam, co to jest?
To Sfinks!
Pradawny, potężny posąg, skrywający cenny sekret.
- To szalenie cenny skarb, bo… - Doktor Jones!
- To pan P.! - Rozsypka!
Panie Peabody, co pan tu robi o tej porze?
Musiałem zobaczyć naszą nową wystawę: skarb Sfinksa!
Ludzie będą ustawiać się w kolejce…
To… chwila…
Gdzie jest skarb?
Sfinks pilnuje skarbu.
W tym cały kram.
Otwórzmy. Ciekawe, co kupiliśmy.
Rzecz w tym, że nikt go nigdy nie otworzył.
Zabawa tkwi w tajemnicy!
Zabawa tkwi w wystawianiu skarbu dla ludzi.
Otwórzcie skarbiec do rana
albo zwrócę tego Sfinksa!
Chce ją odesłać?
Przecież to ona nadaje temu skrzydłu szyku.
Ja się nim zajmę. Możecie dostać się do skarbu?
Oczy Muzeum już się tym zajmą!
Oczy na trzy!
Raz, dwa…
Warto próbować.
Może ją poprosimy?
Sfinksy są zazwyczaj milczące. Ta może się nawet nie obudzić.
Halo!
Warto było czekać!
Gdybyście tylko widzieli swoje miny!
Już dość.
Przepraszam, słodki ptaszku. Po prostu się bawię.
Dobre, kamienna damo!
Ta „kamienna dama” nazywa się Thoebe!
Witaj w muzeum, Thoebe! Chodź, oprowadzimy cię.
Tam mamy odważną, ale przyjacielską rycerkę Idę.
To wystawa muzyki, a to domek na drzewie!
- Spodoba ci się tu. - Jeśli zostanę.
Niemiły facet znowu chce mnie odesłać.
Jak to znowu?
Ludzie na całym świecie byli wściekli, gdy nie mogli otworzyć skarbca.
To pewnie nie lada skarb. Co tam masz?
Nie mogę powiedzieć. To jedna z zasad Sfinksa!
Wybaczcie, nawyk Sfinksa, tak bywa.
Fajnie jest zwiedzać świat, ale chciałabym zostać gdzieś na dłużej.
Życie bywa trudne kiedyś sfinksem jest Prawdę poznać chcesz? Szkoda fest
Tajemnicę mam, choć chronię dobrze jej To też zdradzić strasznie chcę
Aby dorwać skarb, którego bronię ja Czeka tu na ciebie trudna zagadka
W zupełnej niewiedzy każdy z gości tkwi Bo nie mogę pomóc im
To zagadka Sfinksa jest
I choć miło jest zapoznać krajów sto To wolałabym wybrać jedno miasto
Jak z kimkolwiek tu mam zaprzyjaźnić się Jeśli wciąż tego strzegę
Sam musisz zdać mój test
To zagadka Sfinksa jest
Żeby otworzyć twój skarbiec…
Musicie rozwiązać nie lada zagadkę.
To podaj nam odpowiedź i po tajemnicy.
Masz świetne podejście.
Ale nie mogę, musicie ją rozgryźć. To jedna z zasad!
Tak właśnie będzie!
Znamy się na łamigłówkach.
Spróbujecie?
Otworzymy skarbiec do rana albo nie nazywam się Jones!
Tak jest!
Ujęłaś mnie za serce z kamienia,
ale to twarda sztuka.
Tak jak ja! Słuchamy!
Choć jestem sam, to samotny nie.
Mam wiele nóg, każda razem idzie.
Stoję na ziemi z oczami w niebie.
Nie zwinę się ani nie zmienię.
Twardy jak skała, lecz z sercem ogromnym.
Mych wiele ust łączy głos wspólny.
Czym jestem?
- Wiem! - Mów, pierzasty przyjacielu!
„Choć jestem sam, to samotny nie”.
To ja!
Stoję sam na wystawie, ale mam przyjaciół, więc nie jestem sam!
Odpowiedź musi brzmieć… dodo!
Dzięki za grę, ale to nie to!
Co ja zrobiłem?
Fred, urna! Dante, wazy!
Co to było?
Wybaczcie, to ja. Po złej odpowiedzi czeka was wyzwanie.
Nie chcę was stresować, ale takie są zasady Sfinksa.
Będzie ciężej niż myślałam.
Wiedziałam, to zbyt trudne.
Już wiem! Odpowiedź zaczyna się na literę…
Tak, wiem. Żadnych podpowiedzi.
- Uważaj, księżniczko! - Spokojnie.
To trudna zagadka, ale razem na pewno damy radę.
Wiem!
„Mam wiele nóg, każda razem idzie”.
Tricełatwizna!
Odpowiedź na zagadkę to…
deskorolka!
Przepraszam.
Chciałem powiedzieć: dinozaur na deskorolce.
Pies na deskorolce?
Wafelek na desce?
Może uciekniesz?
Dinozaur leży! Przepraszam. Kto teraz?
„Stoję na ziemi z oczami w niebie”.
Toż to małpka astronautka jak ja!
Mayday!
„Twardy jak skała”? Bizon to największy twardziel!
Toż to najsilniejszy słodziak świata!
Ale nie. Uważaj.
Siła i rozmiar nie pomagają, gdy podłoga się sypie.
Nie martw się, ja starczę! Idź, gdzie wskażę.
Ta jest dobra.
Lewo. Prawo. Poczekaj!
Staram się nie spaść, Dudley!
To miało być „prawie”!
Teraz w lewo i prosto!
Prosto we mnie!
„Nie zwinę się?”
Musi chodzić o pełną gracji królewską mumię!
Ja się nie zmienię,
ale bandaży nie wolno moczyć!
Już działam!
Nie chcę was dołować, ale już prawie rano.
Blisko!
W pewnym sensie, bo z innej strony ledwo zaczęliście.
Dasz nam wskazówkę?
Jeśli nie otworzymy skarbca, będziesz musiała wyjechać.
Nie chcę tego! Wreszcie mam przyjaciół.
Kogo? Może ich znam.
Ciebie, Dudley. Was.
Nie powinnam pomagać, takie zasady,
ale jesteście wspaniali.
Powiem tylko, że wszyscy się mylą…
ale mają rację.
Czy to możliwe?
Tego nie wiem,
ale wiem, że musimy otworzyć skarbiec, żeby Thoebe mogła zostać.
Dzięki, Ridley, ale będzie dobrze.
Miło było was poznać choćby na jedną noc.
Też się nie poddawaj! Jesteśmy przyjaciółmi, wspieramy się.
Jak wtedy, gdy Peaches uratowała królową
i całą resztę przed powodzią!
Dudley pomógł mi przejść nad jamą.
Oczy Muzeum razem mogą wszystko.
Zagadkę też rozwiążemy! Oczy na trzy!
Raz, dwa…
Oczy!
„Mych wiele ust łączy głos wspólny”.
Już znam odpowiedź!
„Jestem sam, to samotny nie. Wiele nóg, każda razem idzie.
Stoję na ziemi z oczami w niebie. Nie zwinę się ani nie zmienię.
Twardy jak skała.
Mych wiele ust łączy głos wspólny. Czym jestem?”.
Myliłyśmy się, ale miałyśmy rację.
Odpowiedź brzmi „my”! Drużyna!
Jesteście drużyną!
Tylko drużyna dałaby sobie radę!
- Brawo, ziomki! - Tak!
O mój Egipcie!
Thoebe, nie wierzę, że przemilczałabyś ten piękny skarb!
Nic o nim nie wiedziałam, nikt go nigdy nie otworzył!
Wiecie, co nie jest tajemnicą?
Że się cieszę!
Dziękuję, że się nie poddałyście!
Od czego są przyjaciele?
Spokojnie, panie Peabody, w końcu go otworzymy!
- To pan P.! Kryjcie się! - Do zobaczenia!
Jeśli skarbiec nie jest otwarty,
Sfinks dostanie bilet w jedną stronę!
Obędzie się bez wysyłki.
Otworzyłaś skarb? Chcę go zobaczyć!
Chwila!
Tyle złota.
Jest piękny!
Brawo, panie Jones.
Ta wystawa chyba zagości tu na długo.
Zgadzam się.
Porozmawiajmy o marketingu.
Słyszałaś, Thoebe? Zostajesz!
- Bizońsko! - Super!
Jesteście najlepsi!
Złoto jest świetne, ale prawdziwy skarb to przyjaciele.
Chodźcie.
- Kocham was! - A my ciebie.
Napisy: Jędrzej Kogut