SERIAL NETFLIX
W miejscu pełnym tajemnic Gdzie przeszłości czuć zew
Bohaterka historii Ku przygodzie się rwie!
Ona ratuje przyszłość Przeszłości broniąc bram
To jej moment I teraz pokaże się nam
Ridley Jones!
Śmiała, dzielna i odważna
Ridley Jones!
Strzeże muzeum z dumą
Ridley Jones!
Swym entuzjazmem nas zaraża
Dinozaur i dodo I kosmiczna małpka są z nią
Ridley Jones!
Kapelusz to jej znak firmowy Ridley Jones!
Wyzwaniom nie kłania się
Nie lęka się nigdy, o nie Jak sprostać przygodom też wie
Leci do boju już
Wszystkich ratuje tu
Ridley Jones!
To nie przystoi królowej.
Pycha.
Cieszę się, że możemy jeść twarde i ciepłe podróbki lodów.
To lody liofilizowane.
W kosmosie lód nie może cieknąć z rożka.
Dziękuję, nauko.
- Dziękujemy za kolację. - Na nas już czas.
Wstawiamy sfinksa-fontannę.
- Jest ogromny i podświetlany. - A lasery?
Brzmi świetnie! Możemy go zobaczyć?
No nie wiem. Mam zgrywać niedostępnego?
Skąd! Chcę wam ją pokazać!
To moje koronne osiągnięcie, brawo ja!
- Sam ją montował. Ciekawe, czy działa. - To my zbudowaliśmy piramidy!
Chyba dam sobie radę z dekoracją.
O nie! Moja sukienka!
Fala wznosząca!
W nogi!
Mam pewne dobre wieści.
To nie to dziadostwo… To nie ta fontanna cieknie!
Nie wiem, skąd leci woda, a jest jej sporo.
- A nasz dom? - Nasze piękne rzeczy?
- Obawiam się, że wszystko jest pod wodą. - Ismat, tak mi przykro.
Tato, tato, co teraz?
Będzie dobrze. Mamy wszystko, czego nam trzeba.
Wracam pod wodę, żeby to zbadać, ale musi mi pomóc ktoś silny jak wół.
To ja! Mam siłę i jestem jak wół!
Zmokniemy.
Może jednak nie.
Woda psuje idealnie ułożone sztuczne rogi. Może Dante?
Tak! Łuskowata skóra wygrywa!
Pływasz pieskiem? Czy też dinozaurem?
Z pływania byłem na tricera-topie!
No dobra!
- Jurajsko! - Hura!
Co za noc! Jestem wykończona. Gotowi do spania?
Mamy problem mały jak księżniczka na ziarnku grochu.
Nasza wystawa jest zalana.
No tak, nie możecie tam wrócić.
Bandaże mogłyby się rozwinąć!
- Nic przyjemnego. - Nie chcę tego widzieć.
Spokojnie, coś ci znajdziemy.
U mnie jest dużo miejsca.
Bo wiecie, jestem ciągle sam.
Chyba rozumiem, o co ci chodzi.
Aten, Kosy, możecie spać na wystawie dodo.
A Ismat przenocuje u mnie.
Też mogę dołączyć? Obyś nie chrapała!
Królowe nigdy nie chrapią! One oddychają głośno we śnie.
Czyli chyba chrapią.
Drodzy panowie i pani, słyszałam o wypadku w komnacie.
Przyjmijcie, proszę, moją kolczugę nocną.
Jest szalenie wygodna.
Dziękuję.
Dziękuję!
Teraz mogę myć jeden ząb naraz.
A ja zaśpiewam wam kołysankę!
Dziękuję, pani Sanchez.
Widzisz? Pomożemy ci!
Dziękuję wam wszystkim!
Prawie zapomniałam, że nie będę spała we własnym pokoju.
Oto i nasze łóżeczko!
Być może przyda nam się coś troszkę większego.
Jasne, rozumiem.
Chwileczkę.
Przepraszam…
Zasilacz zgubiłem gdzieś na Serengeti.
Ridley, lina i lornetka! Żeby nie było powtórki!
Niektórzy lunatykują, ja mam przygody.
Peaches do mamy!
Chyba znalazłam przeciek.
To sąsiednia wystawa amazońska!
- Ziom, to są piranie! - Nie jesteśmy w menu!
Na wszelki wypadek tam pójdę. No wiecie, piranie.
Czas na kimkę!
Potrzebujesz go?
Po prostu czas do spania. Zgaszę światło i…
Ciężko jest mi się ułożyć
na tak pospolitej poduszce.
W domu mam egipską bawełnę.
Proszę, księżniczko.
Ridley, światło?
Chodzi o coś więcej niż tylko poduszka.
Chodzi o pokój!
Żądam, żebyśmy przestawili meble!
Ale się pobawimy.
Trochę w lewo.
I trochę w prawo.
Teraz lewo.
Przestawiliśmy meble pięć razy.
Już jest dobrze.
A nawet lepiej.
Chyba czas na spanie.
To nie byłoby wspólne nocowanie bez gier, prawda?
Ridley, teraz ty!
Lewa stopa na niebieski. Ridley?
Co…?
Wygrałaś! Teraz śpijmy!
Zaczekajcie!
Królowa żąda królewskiej dokładki!
Czy Ismat nie jest jeszcze bardziej wymagająca niż zwykle?
Dziś przesadza z księżniczkowaniem.
Coś jeszcze?
- Jest dobrze. - Dziękuję!
Na pewno? A woda? Wiatrak?
Może opowiecie ulubionemu wymarłemu ptakowi
historyjkę na dobranoc?
Ale tylko jedną.
Dawno, dawno temu, była sobie bardzo przystojna mumia…
Czekaj!
Dość!
Nikt nie narzekał na robienie bransoletek
ani na układanie włosów, bo to akurat było super,
ale dość już!
Powiedz, o co chodzi, a potem chodźmy spać!
Widzę, że coś cię martwi,
ale nam możesz powiedzieć wszystko.
To prawda.
No dobrze, po prostu to powiem!
- Boję się ciemności. - Czemu nic nie mówiłaś?
Jestem królową!
Królowe nie powinny się bać.
Powinnyśmy być odważne!
Królowa rządzić ma
Ze stylem na sto dwa
Odporną winna być Na takie drobne straszki, bo
Nie powinna na co dzień Się martwić, niepokoić
Gdy tylko wokół niej gdzieś Wyłączy światła ktoś
Powinna być zuchwała
I choćby przesadzała
Nie powinna tak bardzo martwić się
Powinna rządzić krajem
Bez strachu, za to z rozmachem
Tylko tak liderka Tu odciśnie piętno swe
Nieustraszona, silna Nie słaba, niestabilna
Strachliwy Sfinks Co nawet głupot jak mrok boi się
Tak odważna, tak śmiała
Jak jej garderoba cała
Czemu tak królewsko boję się?
Królowa nie powinna tak bać się
Ismat, przyznanie się do strachu jest szalenie odważne.
To wymagało nie lada siły,
a o sile coś przecież wiem!
Mówiąc innym, czego się boisz, stajesz się bardziej ludzka.
Ciągle zmumifikowana, ale rozumiesz.
Będziesz lepszą liderką.
Dziękuję wam.
Skoro wiemy, czego się boisz, możemy ci pomóc.
Co sprawia, że boisz się mniej?
W nocy mogę spać tylko z moim świecącym żukiem.
Lubię też, gdy poddani kołyszą mnie do snu.
Chyba musimy iść na przygodę!
Dudley!
- Śpisz? - Tak!
To czemu szepczesz?
No tak, fakt.
Musisz nam pomóc!
Drużyno, czas na misję ratunkową.
Ismat zostawiła na wystawie coś ważnego.
Peaches, jak tam przeciek?
Mam kod 10-4.
Mama i babcia poszły na wystawę amazońską,
sprawdzić, czy go naprawią.
Aligatorku, cofnij się!
Chyba wszystko kontrolują.
Teraz za mną.
I uważajcie na amazońskie piranie!
Musimy skoczyć.
Gotowi? Raz, dwa, trzy… skok!
Szukamy lampki nocnej w kształcie żuka.
Chodzi ci o to?
- Jest! - Dobra robota!
Wskoczę tam.
Peaches, wypatruj niebezpieczeństw.
Przyjęłam.
Pnącze na dwunastej!
Przed tobą węgorze elektryczne!
Dobrze, że mam tę linę.
Mam!
Piranie!
- O nie! - Hej!
Chyba nie zdążę.
- O rany. - Ale się boję.
Powiedziałam to na głos, więc boję się mniej, bo to odważne.
Hej, piranie, tutaj!
- Brawo! - Git!
Życie stanęło mi przed oczami.
Ridley, dziękuję wszystkim za pomoc.
My dziękujemy tobie!
Uratowałaś nam skóry!
Ridley miała rację, mogę przyznać, że się boję.
Natychmiast poczułam przypływ odwagi.
Chciałam też być liderką i przyjaciółką.
- Odważna królowa! - Jesteś spoko!
- Brawo! - Co za odwaga!
Fred, to urocze.
Nie wiem, o czym mówisz.
Ridley, za przejście wód Amazonki i pomoc przyjaciołom…
nowa pieczątka!
Mam ich już tak dużo!
Naprawiłyśmy też wyciek. To była wina biednej anakondy.
Potrzebowała okularów, ale na szczęście mamy tę samą wadę.
- Aten, Kosy, Ismat, możecie wracać! - Już idziecie?
A ja zrobiłem nam pączki!
Pysznie pachną!
Dudley, zawsze możesz do nas wpaść! Zwłaszcza z pączkami!
Mówisz poważnie?
Astronomiczne wieści! Uratowałam kilka waszych rzeczy.
To prawdziwy skarb.
- Ismie. - Kocham was.
Peaches, mamy problem.
Czysto!
Goście opuścili budynek.
Może dostanę za to pieczątkę?
Dziękuję za twoją pomoc, Ridley. Dobra robota!
Nie mogę się doczekać relaksu w domku.
Może idź od razu?
Sama mogę pozamykać.
Na pewno?
Jestem w stu procentach gotowa!
Dużo przede mną,
ale jeśli mam dbać o muzeum, tego też muszę się uczyć.
Fakt, a skoro mamy nie ma,
przyda mi się twoja pomoc.
Jesteś gotowa.
Dziękuję!
Upewnię się, że wszystko i wszyscy są bezpieczni.
Jakby co, daj znać.
Przydałaby mi się jedna rzecz.
Właśnie! Magiczny kompas!
Teraz mogę już iść.
- Cześć! - Ridley!
Hej!
- Piękna fura, słońce! - Dzięki!
Szkolę się na opiekunkę, więc mama dała mi własne autko do patrolowania!
Jestem gotowa na przygodę!
- Co to? - Pingwiny znów dorwały maszynę do lodów?
Sprawdźmy.
- Klucze? - Już, już.
Pan Peabody i Lonny!
Muzealny alarm! To nie są ćwiczenia!
Nie ma czasu na powrót na wystawy! Spróbujcie się wpasować!
Ktoś tu jest.
Ridley, to tylko ty.
Pan Peabody? Lonny? Co tu robicie tak późno?
Zauważyłem dziwną aktywność w muzeum!
Podejrzewam, że w nocy dzieje się tu coś dziwnego.
Ja nic takiego nie widziałam.
Lonny zainstalowała elektroniczny system nadzoru.
Jeśli coś się tu dzieje, na pewno się o tym dowiem.
Do obsługi potrzeba tego ustrojstwa. Głównie jego.
Od alarmu, przez światła, do drzwi: nic mi nie umknie!
Jeśli włączy się alarm, wrócę.
Mnie też nic nie umknie.
Zwłaszcza dziś!
Dobrze, czas na obchód!
Zniknęła na chwilę.
System bezpieczeństwa? W muzeum?
- To królewsko niedobrze. - Nie będziemy mogli się ruszać!
Kiedy mam ćwiczyć lot? Już coraz lepiej go sobie wizualizuję.
- A moja jazda na desce? - I moje groźne ryki?
Życie w muzeum zmieni się…
już na zawsze!
Nie pozwolę na to.
Jestem opiekunką muzeum, obiecuję, że obronię nasz dom.
Ale jak?
Jeszcze nie wiem.
Peaches, dowiedz się wszystkiego o tym systemie.
Tak jest! Będę oczami na niebie!
Zobaczmy, co tam u Lonny.
Nie widzę dodatkowej ochrony,
ale nigdy nie była w tym dobra.
Czegoś nie zrobiłam…
No tak! Muszę to włączyć!
Lasery?
Uwaga! Peaches?
Mamy problem.
Lonny chyba jednak się na tym zna!
Nie do wiary! To chyba system idealny!
Trzymajcie się.
Działa!
Nie do wiary!
Czemu działasz?
Alarmie, wyłącz się!
Choć raz mogłoby mi się to udać!
Peaches, Lonny do ciebie idzie.
Wciąż nie wiem, jak to działa!
Zaraz tam wejdzie!
Musisz się zbierać!
Kto je zamknął?
Jest tam kto?
Alarmie, wyłącz się! Ślicznie proszę!
O raju, wysoko zaszłam.
No już, poddaję się!
System wyłączony.
- Lasery! - Wyłączyły się!
Uratowany!
Peaches, wszystko wróciło do normy!
Czemu muszę być tak wysoko?
Nie mogę patrzeć! To zbyt straszne!
Norma nie powinna chyba tak wyglądać.
Peaches, mamy nowy problem.
Sporo nowych problemów! Co się stało?
Chowałam się pod sufitem i banany narobiły rumoru.
Jakoś się tym zajmę!
Na pewno? Chyba się boisz.
Ja się boję?
Skądże! Pamiętaj, z kim rozmawiasz!
Schody się schowały, a babcia utknęła w środku.
Wszyscy muszą wrócić na wystawy przed panem Peabody.
Lonny robi obchód, a muzeum wariuje, więc jak mamy to zrobić?
To będzie przygoda!
Mumie tędy! Jesteście już blisko!
Tak!
Cieszę się ich szczęściem, ale czy zawsze jest tu taka mgła?
Moje rogi z włosów się puszą!
Tu jest raczej ciepło i sucho.
Peaches, blokuje nas mgła!
Mgłę widzę, ale was nie.
Poczekajcie!
Już was widzę.
Dwa kroki do przodu.
Teraz trzy w lewo.
Dante, drugie lewo.
Dzięki!
Teraz wielki krok dla małp!
- Tak! - Dzięki!
Motylki, nie panikujcie! Wasza wystawa jest za rogiem.
Uratowani!
Teraz musimy tylko wrócić do…
Więcej laserów!
W nogi!
Ismat!
Biegnijcie!
Ja się chyba zawinę!
Nie martw się, coś wymyślimy.
Kto da radę przejść przez lasery?
Ja nie. Ralph też nie.
Tragicznie tańczy.
Nie to co ja i moje ruchy.
Zatańczysz ze mną, księżniczko?
Królowo, ale tak, chętnie!
Cóż mogę powiedzieć?
Te kopyta rwą się do tańca!
Ależ z ciebie przeuroczo uroczy bizon.
Może tak, ale nie o to mi chodzi. Chcę być straszną bestią!
Peaches, damy radę opanować muzeum?
Czujniki są przeciążone!
Mój jedyny pomysł to odcięcie prądu.
Skrzynka z bezpiecznikiem jest…
na samej górze.
Trzeba się wystrzelić!
Drzwi się zamykają!
Peabody wrócił! Muszę lecieć na wystawę.
Bez odbioru!
Szybko!
Chyba nikt nie wróci na swoją wystawę.
Co jeszcze?
Źle to wygląda.
Pan Peabody nie może nas zobaczyć!
To jest ta skrzynka, prawda?
Możemy wyłączyć prąd!
Sporo tu kabli, ziom.
Peaches wie, który przeciąć, prawda?
Co się stało?
To chyba nie jest najlepszy moment,
ale boję się wysokości.
Jesteś astronautką!
- Przyczepiłaś się do rakiety. - Byłaś setki kilometrów nad Ziemią!
Z własnego wyboru. Jak to możliwe?
Zamykam oczy podczas startu?
Zła polerka, zła!
Lonny! Wpuść mnie!
Dlatego bałaś się siedzieć pod sufitem? Czemu nam nie powiedziałaś?
W swoim czasie zrobiłam sporo nieziemskich rzeczy
i nigdy nie zawiodłam swoich ludzi.
Przepraszam wszystkich.
Może wcale się do tego nie nadaję.
Każdy się czegoś boi, Peaches.
Ja, że nie znajdę magicznego kompasu.
- Ja, że ominie mnie Fashion Week. - A ja, że Ralph się kiedyś wyprowadzi.
Boję się, że niczego się nie boję.
Ja boję się wszystkiego.
Dziękuję.
Ale chyba nie jestem w stanie się ruszać, a co dopiero ciąć przewody.
Dasz sobie radę. Teraz ja popatrzę za ciebie.
Będę twoją kontrolą lotów!
Serce już wali
I czujesz stres
Lecz jesteś małpką Co kosmosu zwiedziła kres
To rzecz jest trudna
Lecz nie martw się
Włączaj silniki Leć w orbitę
Czoła staw!
Strachom swym!
Poprzez niebo pięknie leć Obawy zamień w dym
Czoła staw
Szanse są małe A ważna rzecz
Lecz jesteś małpką Która latać nauczyła się
Zegar już tyka
- Nie złapią nas - Tik-tak
To małpki-astronautki nadszedł czas
Czoła staw!
Uwierz, że
Gdy stawisz czoła strachom swym Wszystko jest możliwe
Czoła staw!
Stawię czoła swoim strachom.
Dla was dam radę!
Mam cię!
Chwila… Czyli…
To był…
Fałszywy alarm, panie P. Chyba lepiej sobie radzę za dnia.
Nocną zmianę zostawmy paniom Jones.
Nikt nie zna muzeum lepiej.
Pewnie masz rację.
Nie udowodnię, że dzieje się tu coś dziwnego.
Idę do domu.
Podwieźć cię?
Chętnie, bo polerka zjadła moje kluczyki.
Tak! Udało się!
Muzeum dalej będzie dla nas bezpiecznym domem.
- Cudownie! - Przyjęłam!
Mum-jazdowo!
Poprowadziłaś mnie przez odmęty strachu.
Bez skrzydłowej by się nie udało.
Walka ze strachem jest prostsza z przyjaciółmi!
Dajesz nam wiatr w żagle, Peaches!
Napisy: Jędrzej Kogut