‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ในที่ที่เต็มไปด้วยปริศนา
‎ที่ซึ่งอดีตมีชีวา
‎มีฮีโร่แห่งประวัติศาสตร์
‎ผู้ที่หมายมาดจะลุยโลด
‎เธอปกป้องอนาคตของเรา
‎โดยปกป้องอดีตแก่เก่า
‎เธอคือฮีโร่ผู้ได้เฉิดฉายในที่สุด
‎ริดลีย์ โจนส์!
‎กล้าหาญ ท้าทาย และไม่กลัวเกรง
‎ริดลีย์ โจนส์!
‎ปกป้องพิพิธภัณฑ์ด้วยความภาคภูมิ
‎ริดลีย์ โจนส์!
‎เซนส์การผจญภัยของเธอมันระบาด
‎พร้อมเพื่อนไดโนเสาร์ โดโด้ ‎และลิงอวกาศเคียงข้าง
‎ริดลีย์ โจนส์!
‎สวมหมวกปีกกว้างที่เป็นสัญลักษณ์ของเธอ
‎ริดลีย์ โจนส์!
‎ไม่มีเรื่องท้าทายใดจะหยุดเธอได้
‎ไม่มียอมแพ้ให้ความกลัว
‎เปล่งประกายเมื่อการผจญภัยเข้ามาใกล้ตัว
‎โลดโผนในการต่อสู้
‎และปกป้องวันนี้ไว้ให้รู้
‎ริดลีย์ โจนส์!
‎โบยบินไปคล้ายนกอินทรี
‎ตกลงว่ามีเซอร์ไพรส์อะไรคะ ‎ไปผจญภัยที่เซเรนเกตีเหรอ
‎หมวกใหม่เหรอ ‎หรือพิพิธภัณฑ์จะมีห้องจัดแสดงไอศกรีม!
‎เครื่องประทับตรา เจ๋งดี
‎นี่ไม่ใช่เครื่องประทับตราทั่วไปนะ
‎ในเมื่อลูกได้ฝึกงานอย่างเป็นทางการแล้ว
‎ก็ถึงเวลาที่ลูกจะมีพาสปอร์ตพิพิธภัณฑ์ ‎เป็นของตัวเอง
‎เหมือนของแม่กับยายเลย
‎ระหว่างที่ฝึก ลูกจะได้รับตราประทับพิเศษ
‎พอสะสมตราประทับเต็มพาสปอร์ตแล้ว ‎หลานก็จะได้รับนี่
‎มันเรียกว่าดวงตาเข็มทิศ ‎แล้วมันก็มีเวทมนตร์ด้วยนะ
‎หนูอยากได้ อยากได้ตอนนี้เลย!
‎แม่รู้ แต่ลูกต้องรอนะ
‎ผู้พิทักษ์พิพิธภัณฑ์เต็มตัวทุกคนต้องมีคนละอัน
‎มันคือสิ่งที่เนรมิตรสิ่งเหล่านี้!
‎ให้ตายสิ ไม่มีวันเบื่อเลย!
‎แล้วแน่ใจเหรอคะว่า ‎ให้ดวงตาเข็มทิศหนูตอนนี้เลยไม่ได้น่ะ
‎ต้องให้พาสปอร์ตเต็มก่อน ลูกถึงจะพร้อมเต็มตัว
‎ตอนนี้แค่ต้องอดทนและตั้งใจ
‎ต้องอดทนและตั้งใจ เข้าใจแล้วค่ะ
‎ฮิวสตัน เรามีพาสปอร์ตแล้ว
‎เหมือนที่แม่เธอเคยได้ ตอนอายุเท่าเธอเลย
‎เจ๋งสุดๆ ว่าไหม ดัดลีย์
‎ดัดลีย์
‎โลกเรียกดัดลีย์ ตอบสิดัดลีย์
‎ว่าไงดัดลีย์ นายมองอะไรน่ะ
‎อ้าว พวกนายมากันตั้งแต่เมื่อไหร่
‎ฉันแค่กำลังฝันว่า… เอ๊ย กำลังดู
‎ห้องจัดแสดงนกอินทรีอยู่น่ะ ‎ห้องของพวกเขาเจ๋งสุดๆ เลย
‎ฉันฝันอยากจะบินกับพวกนกตัวใหญ่ๆ มาตลอด
‎แล้วทำไมไม่ทำล่ะ
‎เพราะฉันเป็นนกที่บินไม่ได้ ‎ฉันแค่กระพือปีกไปงั้นๆ
‎แบบว่าทำไมนายไม่ไปเที่ยว ‎ที่ห้องจัดแสดงนกอินทรีล่ะ
‎เดี๋ยวนะ ฉันย้ายไปห้องจัดแสดงอินทรีได้เหรอ
‎ก็ไม่น่าจะมีปัญหานี่ ‎ฉันมีหน้าที่ช่วยทุกคนในพิพิธภัณฑ์นี้
‎ถ้านั่นคือความฝันของนาย ‎ฉันก็จะทำให้มันเป็นจริง มาสิ!
‎ก๊อกๆ มีใครทำรังหรือเปล่า
‎เฮ้ เธอคงเป็นริดลีย์ โจนส์ ‎ที่ทุกห้องจัดแสดงกรี๊ดกร๊าดกันสินะ
‎ยินดีที่ได้รู้จักนะ!
‎ใช่แล้ว และนี่คือดัดลีย์
‎ว่าไง เราเคยเจอกัน ‎ที่งานรวมห้องจัดแสดงนกเมื่อปีก่อน จำได้ไหม
‎อ๋อ จริงด้วย! ดีใจที่ได้เจออีกครั้งนะ
‎- ฉันชื่อโฟล ส่วนกองขนนี่ชื่อ… ‎- เพียร์ซ เฟทเธอร์ตันที่สาม
‎ฉันมาจากตระกูลอันยิ่งใหญ่แห่งนกอินทรี ‎ที่อยู่ในพิพิธภัณฑ์มายาวนาน
‎- เลิกเก๊กได้ละ ตาทึ่ม! ‎- ให้ตายสิ
‎นี่ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะกวนขนนายนะ
‎เข้าใจมุกฉันปะ
‎เราแวะมาเพราะว่าดัดลีย์…
‎ที่เป็นนกที่เจ๋งที่สุดที่ฉันรู้จัก
‎อยากจะขอย้ายมาอยู่กับพวกเธอได้ไหม
‎แต่ห้องจัดแสดงนกอินทรี ‎มีไว้สำหรับนกอินทรีเท่านั้นนะ!
‎มันเป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์
‎ตลอดหลายปีที่ฉันเกาะอยู่บนท่อนไม้โฟมนี่
‎อย่าเคร่งนักเลยน่า เพียร์ซ ‎เรายินดีต้อนรับเธอจ้ะ
‎ยินดีต้อนรับนะ เจ้าหนู!
‎ได้เวลาเปิดทำการแล้ว!
‎ไหนดูซิ… อุดแม่น้ำไนล์ที่รั่วแล้ว ‎เปิดเพลงในห้องจัดแสดงแล้ว
‎ดัดลีย์ก็อยู่ในห้องจัดแสดงนกอินทรี… ‎เดี๋ยว อะไรนะ
‎ไม่ดีแน่
‎คุณพีบอดี้!
‎ริดลีย์เรามีปัญหาขนาดโดโด้แล้ว
‎แม่อยากให้ลูกเอาดัดลีย์ออกจาก ‎ห้องจัดแสดงนกอินทรีก่อนที่จะมีใครเห็น
‎เดี๋ยว อะไร ทำไมล่ะ
‎ไว้อธิบายทีหลัง เดี๋ยวแม่จะไปเบนความสนใจ ‎คุณพีบอดี้ ส่วนลูกไปจัดการดัดลีย์ที
‎หนูจัดการให้!
‎คุณพีบอดี้คะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี…
‎แขกกลับไปหมดแล้วค่ะ ‎คุณยายกำลังปิดพิพิธภัณฑ์
‎และดัดลีย์ก็กลับไปที่ห้องจัดแสดงตัวเองแล้วเหรอ
‎ค่ะ เพิ่งเช็กเลย แต่แม่คะ ‎ทำไมดัดลีย์ถึงอยู่ในห้องจัดแสดงนกอินทรีไม่ได้ล่ะ
‎เขาชอบที่นั่นมากนะ
‎ในฐานะผู้พิทักษ์พิพิธภัณฑ์
‎เราต้องทำให้ทุกอย่าง ‎เป็นไปตามความจริงที่เรารู้
‎ข้อเท็จจริงมันสำคัญ เพราะพิพิธภัณฑ์สอนให้เด็กๆ ‎ได้รู้ความจริงเกี่ยวกับโลก
‎เราเลยปล่อยให้ห้องจัดแสดงว่างเปล่า ‎หรือมีข้อผิดพลาดไม่ได้
‎พอจะเข้าใจไหมจ๊ะ
‎ไว้ใจได้เลย ‎หนูจะทำให้ทุกอย่างตรงตามความจริง
‎ขอบคุณที่เข้าใจนะ ดัดลีย์
‎แน่นอน ฉันเข้าใจ
‎ฉันอยู่ตัวเดียว ‎เพราะฉันคือตัวสุดท้ายของเผ่าพันธุ์
‎นกโดโด้ตัวสุดท้ายที่ยืนหยัด… นั่งละ
‎ฉันไม่อยากอยู่ในนี้คนเดียวเลย
‎เมื่อเธอมีเพียงหนึ่งเดียวในโลก ‎ชีวิตจะดูเปลี่ยวดาย
‎หนึ่งเดียวในโลก
‎มีเพื่อนเพียงหนึ่งเดียวคือตัวเอง
‎มันห่วยสิ้นดี เมื่อต้องเผชิญกับการใกล้สูญพันธุ์
‎เมื่อเธอมีเพียงหนึ่งเดียวในโลก
‎หนึ่งเดียวในโลก
‎ไม่เคยมีเคียงคู่
‎หนึ่งเดียวในโลก
‎ไม่มีใครที่คล้ายกัน
‎เธออาจเคยได้ยิน
‎ว่านกถูกใส่ร้ายเยี่ยงไรบ้าง
‎เมื่อเธอมีเพียงหนึ่งเดียวในโลก
‎มันช่างกดดันทางอารมณ์เหลือทน
‎เมื่อเพื่อนที่เหมือนเธอต่างพากันสูญพันธุ์
‎ฉันมีเพียงหนึ่งเดียวในโลก
‎หลงทางและไร้เพื่อน
‎หนึ่งเดียวในโลก
‎เผ่าพันธุ์ฉันสูญสิ้นแล้ว!
‎ฉันยืนยันได้เลยว่าเธอจะต้องเครียด
‎รังร้างทำให้นกน้อยลำบาก
‎แม้แต่ขนยังเป็นสีฟ้าหม่นเศร้า
‎เช่นกันกับเธอ เมื่อเธอมีเพียงหนึ่งเดียวในโลก
‎นี่ ดัดลีย์ แค่อยากมาดูว่านายเป็นยังไง…
‎ไม่ๆ แบบนั้นไม่ได้นะ นายต้องกางปีกให้สูงอีก!
‎- ทีนี้ก็กระพือ กระพือปีกได้! ‎- ดัดลีย์
‎ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม
‎ไม่ได้จ้ะ ฉันจะบินถลาเหมือนนกอินทรีและ…
‎ฉันคงพักได้สักแป๊บแหละ
‎นายต้องอยู่ในห้องของตัวเองนะ จำได้ไหม
‎ต้องเป็นยังงั้นจริงๆ เหรอ
‎ใช่ แม่บอกว่าต้องไม่มีห้องจัดแสดงไหนว่าง
‎ทุกส่วนของพิพิธภัณฑ์ ‎ต้องเป็นจริงที่สุดเท่าที่เราจะทำได้
‎ข้อเท็จจริงมันสำคัญ
‎ข้อเท็จจริงมันสำคัญเหรอ
‎โอเค ฉันหาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตมา
‎ปรากฏว่านกโดโด้อยู่ที่ไหนก็ได้!
‎ดูนี่สิ นกโดโด้บนอวกาศ
‎นกโดโด้กอดกันกลมกับลูกแมว และ…
‎นกโดโด้บินเคียงข้างนกอินทรี
‎มันอยู่ในเน็ต เพราะงั้นก็ต้องเป็นเรื่องจริง!
‎อยากบอกเองหรือจะให้ฉันบอก
‎คือนายจะเชื่อทุกอย่างในเน็ตไม่ได้นะ
‎นั่นไม่ใช่เรื่องจริง
‎ขอโทษนะ ดัดลีย์
‎แม้แต่รูปที่นกโดโด้ขับรถด้วยเหรอ
‎ใช่ มันไม่สมเหตุสมผลเลย
‎นกโดโด้ไม่ขับรถ
‎ฉันนี่อัจฉริยะสุดๆ
‎ถ้าปลอมตัวแบบนี้ ฉันก็เนียนไปกับเพนกวินได้
‎ดัดลีย์เหรอ
‎ความแตกแล้ว
‎ห้ามให้ห้องจัดแสดงของนายว่างไง จำได้ไหม
‎ใช่แล้ว อย่างที่เห็นกันว่า ‎ห้องจัดแสดงนี้เป็นติดกับห้องโถงใหญ่
‎ห่างจากห้องจัดแสดงดนตรีทันสมัยเพียงไม่กี่ก้าว
‎มีวิวแจ่มๆ ของบ้านต้นไม้โจนส์
‎ตกแต่งพร้อมอยู่!
‎ห้องจัดแสดงลีเมอร์มันแน่นมากเลย
‎และฉันก็เบื่อที่จะต้องแบ่งกิ่งไม้ ‎กับพวกพี่ๆ น้องๆ แล้ว
‎คุณแน่ใจนะว่าเราย้ายมานี่ได้อะ
‎แน่นอนสิ ขอแค่ห้องจัดแสดงฉันไม่ว่างก็พอแล้ว!
‎ถ้ามีอะไรให้ช่วย ไปหาฉันได้ ‎ที่ห้องจัดแสดงนกอินทรีนะ ไว้เจอกัน!
‎ฉันว่าเราไม่น่าจะแลกห้องจัดแสดงกันได้นะ
‎ฉันก็ว่างั้น แต่นายก็ได้ยินนกพูดแล้วนี่!
‎และฉันก็อยากย้ายไปเซเรนเกตีตั้งนานแล้ว
‎แต่ถ้านายย้ายไปที่นั่น ‎แล้วสัตว์พวกนั้นจะไปไหนล่ะ
‎เอ๊ะ จะไปไหนกันน่ะ
‎แย่ละ
‎นี่อะไรกัน อัศวินมายึดห้องจัดแสดงไบซันของฉัน
‎ตอนนี้เธอเลยดูแกร่งแทนแล้ว!
‎เธอก็ดูแกร่งมาตลอดไม่ใช่เหรอ
‎เธอคิดว่าทำไมมันถึงได้วุ่นวายโกลาหลแบบนี้เนี่ย
‎ไม่แน่ใจหรอกนะ แต่คิดว่าน่าจะเดาไม่พลาด
‎ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะเคลียร์เรื่องนี้เอง
‎พวกนายช่วยพาคนอื่นๆ ‎กลับไปห้องจัดแสดงที่ถูกต้องทีนะ
‎บินกลับบ้านไปเลย เจ้าผีเสื้อ บินกลับบ้านนะ!
‎ไม่คิดถึงที่ประจำของตัวเองเหรอ นายหญิง
‎ขอโทษที่ทำให้วุ่นวายนะ
‎ฉันคิดว่าฉันทำตามกฎแล้ว… ทำนองนั้นน่ะ
‎ฉันก็อยากให้นายได้ย้ายไปที่ที่ต้องการนะ
‎แต่ทุกคนในพิพิธภัณฑ์ต้องอยู่ในที่ของตัวเอง
‎- โอเคไหม ‎- โอเค
‎เยี่ยม
‎แต่ฉันรู้สึกว่าการได้อยู่กับพวกนกอินทรี ‎คือที่ของฉันนี่
‎เอาละ ทีนี้ก็จะได้จับตาดูจนถึงเช้า
‎และเช็กให้แน่ใจว่า ‎ทุกคนอยู่ในที่ของตัวเองได้แล้ว
‎ตายละ ถ้าไปทางนี้ ริดลีย์ต้องเห็นแน่
‎แค่อีกนิดเดียว ‎แล้วฉันจะอยู่เหนือห้องจัดแสดงนกอินทรีพอดี
‎ยิปปี้ไค…
‎ไม่นะ ฉันเผลอหลับไป นี่เช้าแล้วเหรอเนี่ย
‎- เดี๋ยวพิพิธภัณฑ์ก็จะเปิดแล้ว ‎- ช่วยด้วย!
‎ใครก็ได้ช่วยที ฉันติด!
‎ไม่ต้องห่วงนะ ดัดลีย์ ฉันไปช่วยแล้ว!
‎ริดลีย์! ดีใจจนตีปีกเลยที่ได้เห็นเธอ
‎เกิดอะไรขึ้นน่ะ
‎ฉันกำลังจะแอบย่องเข้าไป ‎ในห้องจัดแสดงนกอินทรี
‎ขอโทษที่แอบหนีไปนะ
‎ดัดลีย์ทำไมนายถึงอยากอยู่กับนกอินทรีนัก
‎ก็ฉันมันมีแค่หนึ่งเดียวในโลกไง
‎และการเป็นนกโดโด้ตัวสุดท้ายก็เหงาเกินไป
‎ฉันอยากเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวสักครั้งนึง
‎ริดลีย์ เราพร้อมแล้ว
‎ใครพูดน่ะ
‎ครอบครัวนายไง
‎เราทุกคนมาที่นี่เพื่อนายนะ พ่อหนุ่มโดโด้
‎ต้องเอานายออกมา ‎ก่อนจะถึงคาบเรียนฝึกบินครั้งต่อไป!
‎พร้อมให้ดึงเมื่อไหร่ก็บอกได้เลยนะ
‎โอเค ดึงเลย!
‎ฮุยเลฮุย ฮุยเลฮุย
‎เดี๋ยว หยุดก่อน ลอนนี่มา
‎โอเค ต่อได้เลย!
‎ฮุยเลฮุย ฮุยเลฮุย
‎เยี่ยมมากทุกคน เดี๋ยวลงไปนะ
‎ดัดลีย์ นายโอเคไหม
‎โอเคเหรอ ฉันรู้สึกดีสุดๆ เลย!
‎ฉันมีเพื่อนที่กล้าหาญที่สุดในโลก
‎ทุกคนเสี่ยงกีบและกรงเล็บเพื่อช่วยฉัน
‎ก็ใช่สิ
‎โธ่ ดัดลีย์!
‎- นายก็อยู่ในฝูงเรานะ ‎- นักบินร่วมของเรา
‎ครอบครัวของเรา
‎นายมีแค่หนึ่งเดียวในโลกนะ ดัดลีย์ ‎แต่นายไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว
‎ก็นายมีเพียงหนึ่งเดียวในโลก
‎มีนายเพียงหนึ่งเดียว
‎หนึ่งเดียวในโลก
‎แต่นั่นคือเหตุผลที่เรารักนาย
‎ใครจะมาแทนที่ใบหน้าแสนหวานนั่นได้
‎ฉันไม่เคยสงสัยใดใดเลย
‎ว่านายนั้นมีเพียงหนึ่งเดียวในโลก
‎ขอบคุณนะทุกคน ‎ใช่แล้ว เธอพูดถูก ฉันมีครอบครัว
‎ทุกคนเลย
‎และระหว่างที่นายต้องกลับไป ‎อยู่ห้องจัดแสดงตัวเอง
‎นายก็มาหาเราได้เสมอในตอนกลางคืนนะ
‎จริงเหรอ พูดจริงเหรอ
‎แน่นอนสิ!
‎ใช่สิ ก็นายเป็นนกอินทรีกิตติมศักดิ์นี่
‎- หมอนี่เป็นใครน่ะ ‎- นกโดโด้เหรอ
‎มีแค่หนึ่งเดียวในโลกเหรอเนี่ย เจ๋งอะ!
‎ทุกอย่างในพิพิธภัณฑ์อยู่ในที่ที่ถูกต้อง ‎และดัดลีย์ก็อยู่ในห้องจัดแสดงตัวเอง
‎แม่ภูมิใจในตัวลูกจัง ลูกสมควรได้รับมัน
‎หนูทำได้! ตราประทับแรกของหนู ว้าว
‎ดูเหมือนทุกอย่างจะลงเอยแบบที่ควรจะเป็นแล้ว
‎มื้อค่ำกับอิสแม็ท
‎เกมนี้มันสูสี
‎นักเตะอยู่ที่ฐานหนึ่งและสาม
‎อิสแม็ทประจำตำแหน่งแล้ว
‎ในฐานะราชินี ฉันชอบเป็นตัวตัดสินเกม
‎และฉันขอประกาศเลยว่าเราจะชนะ!
‎อิสแม็ท! อิสแม็ท! อิสแม็ท!
‎เรียกฉันเองแหละ ต้องไปละ
‎เดี๋ยวนะ แล้วเกมล่ะ
‎คือเสียงทรัมเป็ตหนึ่งครั้ง ‎แปลว่าถึงเวลามื้อค่ำ ต้องกลับบ้านแล้ว
‎มันแปลกนะ
‎ฉันเห็นห้องจัดแสดงของทุกคนแล้ว ‎แต่ไม่เคยไปของเธอเลย
‎จริงเหรอ อะไรเนี่ย ไว้เจอกันนะ!
‎เดี๋ยวสิ ไหนๆ เกมก็จบแล้ว ‎ทำไมไม่ให้เราไปส่งล่ะ
‎ดีจัง แต่ฉันมีคนมารับน่ะ
‎ทุกคน รถมาแล้ว ยังไงก็ขอบใจนะ!
‎ฉันพูดว่า "มารับ" เหรอ ‎ฉันหมายถึงเดินกลับบ้านต่างหาก
‎เดินไปเลย บายนะ!
‎นี่ฉันคิดไปเอง หรือว่าอิสแม็ททำตัวแปลกๆ น่ะ
‎แล้วมีใครเคยไปบ้านเธอบ้างไหม
‎มาเริ่มเกมใหม่กันดีกว่า!
‎- ตาฉันแล้ว ‎- เล่นบอลกัน!
‎พวกนายไม่คิดว่าเราควรไปดูอิสแม็ทหน่อยเหรอ
‎ไม่อะ
‎ไม่เอาน่า เราเป็นเพื่อนเธอนะ
‎ดูก็รู้ว่ามีอะไรกวนใจเธอ
‎เราควรไปดูว่ามันคืออะไร
‎ก็ได้
‎อยู่นั่นไง
‎ว้าว ดูเหมือนเจ้าหญิง ‎จะได้รับการปฏิบัติเหมือนเจ้าหญิงเลย
‎ฉันนึกว่าเธอเป็นราชินีซะอีก
‎ก็คือๆ กันแหละ
‎ฉันว่าเธอสบายดีนะ ‎เรากลับไปเล่นกันต่อได้ไหม
‎แค่เพราะเธอถูกปรนนิบัติ ‎ไม่ได้แปลว่าไม่มีอะไรผิดปกตินะ
‎ถึงมันจะดูดีก็เหอะ อิสแม็ทรอด้วย!
‎ริดลีย์ ดันเต้ ดัดลีย์ พีชเชส และก็เฟร็ดเหรอ
‎องค์หญิง
‎สบายจน "ตัวลอย" เลยเหรอ
‎"ตัวลอย" งั้นเหรอ นี่น่ะนะ
‎ไม่ได้ตัวลอยนะ
‎มันไม่ใช่แบบนั้น
‎แล้วพวกเธอมาทำอะไร ‎ที่พิพิธภัณฑ์ส่วนนี้กันน่ะ
‎ตามหาเธอไง
‎อิสแม็ทอยู่นี่เอง
‎พร้อมสำหรับงานเลี้ยงของราชวงศ์หรือยัง
‎พร้อมไหมเหรอ ผมน่ะหิวไส้กิ่ว
‎หิวไส้กิ่ว ยินดีที่ได้รู้จักนะ
‎ล้อเล่นๆ มุกสไตล์พ่อมัมมี่น่ะ
‎เดี๋ยวนะ
‎พวกเธอคือเพื่อนของอิสแม็ท!
‎สวัสดีๆ
‎เราคือพ่อๆ ของอิสแม็ท
‎ฉันชื่ออาเทน ส่วนนี่โคซี่
‎ดีใจที่ได้เจอกันสักทีนะ
‎อิสแม็ทเล่าเรื่องเธอให้เราฟังหมดแล้ว
‎ดีใจที่ได้เจอเหมือนกันค่ะ เธอก็… ‎ไม่เคยเล่าอะไรให้เราฟังเลย
‎งั้นพวกเธอต้องอยู่กินมื้อค่ำด้วยกันนะ
‎เราจะไปเอาของจากห้องใต้ดินมาเพิ่มนะ
‎เดี๋ยวก่อนค่ะ! พ่อ!
‎อิสแม็ท เธอไม่ได้พยายาม ‎ปิดบังว่ามีพ่อสองคนใช่ไหม
‎เพราะฉันว่ามันเจ๋งออกนะ
‎อะไร เปล่านะ!
‎มีพ่อสองคนน่ะดีที่สุดแล้ว ‎ฉันได้ฟังมุกตลกของพ่อเยอะสองเท่าเลย
‎แล้วทำไมไม่เคยชวนเรามาเลย
‎หรือถ้าห้องจัดแสดงของเธอมันเล็กหรือว่าแคบ ‎ก็ไม่เป็นไรหรอก
‎และฉันสัญญาว่าจะระวังหางให้ดี
‎ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก
‎เดี๋ยวเห็นก็เข้าใจเองแหละ
‎ว้าว!
‎แม่เจ้าชิวาว่า!
‎โอเค ไม่เล็กหรือแคบเลยสักนิด
‎หางฉันครองปีกฝั่งนึงได้เลยมั้ง
‎ปีกฉันก็ครองหางฝั่งนึงได้เหมือนกัน!
‎ฟังแล้วไม่เข้าท่าเลยแฮะ
‎แต่ยังไงซะ ที่นี่ก็โอ่อ่าเหลือเกิน!
‎เธออยู่ที่นี่เหรอ
‎ใช่ แต่แค่ในห้องนี้กับอีกห้องนึง
‎และอีก 33 ห้องถัดไปน่ะ
‎แต่มีแค่นั้นแหละ
‎ชีวิตราชวงศ์ธรรมดาๆ
‎ได้เวลานั่งกินข้าวแล้วสินะ!
‎ไม่อยากจะเชื่อเลย
‎มันอาจจะยิ่งใหญ่และน่าประทับใจกว่าตัวฉันอีกนะ
‎นี่มันหลุดโลกไปแล้ว ‎และฉันก็เคยหลุดโลกไปแล้วด้วย
‎สวัสดีครับ ท่านมัมมี่ผู้มีเกียรติทั้งหลาย
‎ก่อนที่เราจะเริ่มกินกัน ‎ผมขอนำเสนอราชินีของเรา…
‎ราชินีอิสแม็ท ‎โชนี่โจมานาเอดริซเคพรีมหาราช
‎แต่เรียกฉันว่า "อิสแม็ท" ก็ได้ ‎มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
‎ทีนี้เราจะเริ่ม "เรื่องใหญ่" ‎อย่างแรกของค่ำคืนนี้กัน
‎การปรนนิบัติมัมมี่ราชวงศ์!
‎พวก ตลอด 65 ล้านปีที่ผ่านมานี่ ‎ฉันเห็นอะไรสุดติ่งมาเยอะนะ
‎แต่นี่มันเกินเหตุไปเยอะเลย
‎ขอพัดเพิ่มอีกได้ไหมครับ ปีกละอันไปเลย
‎การดูแลแบบชั้นบนสุดของพีระมิด
‎ไม่รู้สิ อิสแม็ทดูไม่ค่อยชอบใจเลยนะ
‎ฉันรู้ว่ามันดูเหมือนฉันถูกปรนนิบัติแบบราชินีนะ
‎คือฉันก็เป็นราชินีแหละ
‎แต่มันไม่ได้หรูหราอย่างที่เห็นหรอก
‎ดีแล้ว เพราะตอนนี้มันดูหรูหราเกินเหตุมากเลย
‎ต่อไปเธอคงจะบอกว่ามีนกยูงเต้นระบำด้วยสิ
‎ไม่นะ ที่จริงแล้วฉัน… คือว่า…
‎สำหรับส่วนที่สำคัญที่สุด ‎ของธรรมเนียมประจำค่ำคืนของเรา
‎"ประจำค่ำคืน" เหรอ ‎นี่เธอถูกปรนนิบัติแบบนี้ทุกวันเหรอ
‎ขอเสนอมงกุฎราชินี
‎โค้งคำนับ โค้งคำนับ
‎ไม่มองตา โค้งคำนับ
‎เดี๋ยวก่อน ไม่นะ พ่อ
‎คือว่า… พอได้แล้ว
‎มื้อค่ำจบแล้ว!
‎ลูกรัก
‎หนูไม่ใช่ลูกรักของพ่อ!
‎คือว่าหนูรักพ่อนะ จุ๊บๆ ‎แต่ตอนนี้หนูเป็นราชินี!
‎และหนูขอประกาศ
‎ยกเลิกมื้อค่ำ!
‎อิสแม็ทเกิดอะไรขึ้นน่ะ บอกเราได้นะ ‎เราเป็นเพื่อนกันนี่
‎แต่เป็นพลเมืองของเธอด้วย ‎เพราะงั้นอย่าพูดว่า "เอาไปตัดหัว" นะ
‎ฉันชอบหัวฉันอะ
‎เธอทำแบบนั้นไม่ได้หรอก หรือเปล่านะ
‎ฉันทำได้
‎แต่ฉันไม่ทำหรอก
‎ความจริงคือฉันไม่เคยชวนพวกเธอมาเลย
‎เพราะฉันอายกับเรื่องหวือหวาทั้งหมดนี่
‎ทุกๆ คืน มื้อค่ำบ้านเรา ‎จะมีธรรมเนียมอลังการแบบนี้
‎และฉันก็จะถูกปรนนิบัติตั้งแต่หัวจรดเท้า
‎อย่าเข้าใจฉันผิดนะ ฉันชอบถูกปรนนิบัติ
‎ยังไงซะฉันก็เป็นราชินี แต่ไม่ใช่ทุกคืนแบบนี้
‎ฉันไม่ติดนะ ถ้าฉันนั่งบนบัลลังก์ ‎และถือคทาก็คงดูดีไม่หยอก
‎ฉันชอบอยู่กับพวกเธอ ‎เพราะพวกเธอทำเหมือนฉันเป็นเด็กทั่วไป
‎แม้แต่ตอนที่ฉันทำตัวเป็นราชินีต่อหน้าเธอ
‎แน่นอนสิ สำหรับเราเธอจะเป็นแค่อิสแม็ทเสมอ
‎ฉันรู้ แต่พ่อของฉันเลยเถิดไปไกลแล้ว
‎และพวกเขาทำเหมือนฉันเป็นเชื้อพระวงศ์ ‎มากกว่าลูกสาว
‎ฉันคิดถึงการเป็นเด็ก เป็นลูกของพวกเขา
‎กอดหมู่กันหน่อย
‎ขอบคุณนะ ทุกคน
‎เธอควรบอกพ่อเรื่องที่เพิ่งบอกเราไปนะ
‎ฉันแน่ใจว่าพวกเขาต้องอยากรู้แน่นอน
‎เธอพูดถูก
‎ฉันต้องบอกพวกเขาว่า ‎ฉันไม่อยากสวมมงกุฎนี้ทุกคืน
‎เดี๋ยวมงกุฎหายไปไหนน่ะ
‎มงกุฎร่วง! มงกุฎร่วง!
‎ไม่มีอะไรในนี้นอกจาก… ของเหลือแสนอร่อย
‎ไม่นะ พ่อจะต้องเสียใจมากแน่ๆ ‎ถ้ารู้ว่าฉันทำมงกุฎหาย
‎แค่ที่ตะโกนใส่ไปก็ทำพวกเขาเสียใจมากแล้ว
‎ฉันต้องแก้ไขมัน เราจะทำยังไงดี
‎ไม่ต้องห่วงอิสแม็ท เราจะหามันเจอ ‎แค่ต้องใช้ตาดูให้ดี
‎หรือจะพูดว่าใช้ดวงตาจากบนฟ้าดี
‎เอาละทุกคน ฉันจับตาดูทุกปีกในพิพิธภัณฑ์แล้ว
‎ต้องหาว่ามงกุฎนั่นอยู่ที่ไหน
‎เดี๋ยวนะ นั่นมัน…
‎เกิดนาซาอะไรตรงนั้นน่ะ
‎สัญญาณเตือนผิดพลาด! ขอเวลาเดี๋ยว
‎นั่นไงล่ะ ริดลีย์ คงจะมีข้ารับใช้มัมมี่สักคน
‎เผลอเก็บกวาดมงกุฎไปพร้อมกับจานแน่เลย
‎โอเค เราจะไปทางนั้น
‎ฉันจะอยู่ที่นี่ เผื่อพ่อฉันกลับมา
‎โชคดีนะ ทำให้ราชินีของเธอ… ‎เอ๊ย เพื่อนของเธอภูมิใจที
‎ได้เลย
‎โอเค มุ่งหน้าไปทางขวา แล้วเลี้ยวไปทางซ้าย
‎อยู่นั่นไง!
‎เร็วเข้า!
‎รู้แล้วเนอะว่ามันอยู่ในกล่อง
‎กล่องละลานตาเลย
‎มงกุฎอยู่ในห้องใหญ่นี่แน่นอน
‎อยู่ในกล่องพวกนี้สักกล่อง ‎ที่ดูเหมือนกันไปหมดเลย
‎ได้เวลาแกะกล่องแล้ว เร่งมือด้วย
‎นี่ คนจะหลับจะนอน
‎โทษที
‎ไม่เห็นมันใน…
‎ล้มตึง! ฉันมาแล้วเพื่อนยาก
‎- เดี๋ยวก่อน ดันเต้ ‎- ระวัง!
‎คลื่นกล่องยักษ์ซัดมาแล้ว!
‎ดัดลีย์ นายหาเจอแล้ว
‎มันไม่ง่ายเลยละ
‎เหมือนที่เขาว่าไว้ไงว่า ‎หัวที่สวมมงกุฎมาพร้อมภาระอันหนักอึ้ง
‎โอ้ ดัดลีย์!
‎ไม่นะ ฉันพูดจริง นี่มันหนักชะมัด ช่วยด้วย!
‎ริดลีย์ ทุกคน ขอบคุณนะ
‎ฉันคงไม่รู้ว่าจะทำยังไง ‎ถ้ามงกุฎหายไปตลอดกาล
‎พ่อคะ พ่อคะ หนูขอโทษ ‎ที่ทำให้พ่อเสียใจด้วยการประกาศไปแบบนั้น
‎และที่ไม่ซื่อสัตย์กับพ่อ
‎ไหนๆ ลูกก็พูดความจริง ‎เพราะงั้นเราจะยอมรับคำขอโทษนะ
‎แต่ลูกเป็นอะไรไปหรือเปล่า
‎มันน่าอายที่พ่อปฏิบัติกับหนู ‎เหมือนราชินีตลอดเวลา
‎หนูไม่อยากให้เพื่อนเห็น
‎และบางครั้งหนูก็คิดถึงการ ‎ให้พ่อเป็นพ่อแทนที่จะเป็นพลเมืองของหนู
‎คงต้องยอมรับ ‎ฉันชอบงานเลี้ยงและการโค้งคำนับ
‎และโอ้เทพราห์ มงกุฎนี้เหมาะกับหัวฉันมาก
‎แต่ก็มีบางวันที่แม้จะมีคนรับใช้กราบกราน
‎ฉันกลับอยากเป็นเด็กธรรมดาแทน
‎บางคราฉันก็อยากเป็นครอบครัวธรรมดา
‎มีแค่พ่อสองคนกับฉันเพียงเท่านั้น
‎ฉันชอบที่ข้ารับใช้อุทิศตนให้กับนายหัว
‎และการพัดวีนี่ก็ช่างแสนสบาย
‎เธอคงไม่คิดสิว่า ‎ราชินีจะเบื่อคนป้อนองุ่นส่วนตัวได้
‎แต่บางครั้งคราวเธอก็เบื่อเหมือนกัน
‎บางคราฉันก็อยากเป็นอย่างอื่นมากกว่าราชวงศ์
‎มีแค่พ่อสองคนกับฉันเพียงเท่านั้น
‎จะได้ไหมคะ ถ้าให้คืนนี้ไม่สมเป็นราชินีหน่อยน่ะ
‎- ล้อเล่นหรือเปล่า แน่นอนสิ! ‎- โล่งอกไปที!
‎พ่อไม่โกรธเหรอ
‎ไม่เลย ลูกรู้ว่าบอกเราได้ทุกเรื่อง
‎และการทำตามธรรมเนียมเข้มงวดทุกคืน ‎ก็เหนื่อยมากเลยล่ะ
‎ลูกรู้ไหมว่าต้องขัดเงาหนักแค่ไหน ‎เพื่อให้มงกุฎเงางาม
‎อีกอย่างเราก็ไม่ใช่ ‎ครอบครัวตามธรรมเนียมอยู่แล้วด้วย
‎ซึ่งมันก็มัมมี่ยอดเยี่ยมไปเลย
‎ขอบคุณที่เชิญเรามากินมื้อค่ำอีกครั้งนะ อิสแม็ท
‎ใช่ ดีใจจังที่ได้กลับมา
‎ตอนนี้ฉันอยากได้อะไรมาปรนเปรอบ้าง ‎ข้ารับใช้จ๋า ฮัลโหล
‎ดัดลีย์!
‎พ่อกับฉันให้ทุกคนหยุดงาน ‎เราจะได้กินมื้อค่ำเงียบๆ กับพวกเธอ
‎อะไรนะ แล้วใครจะป้อนองุ่นฉันล่ะ ฉันเองเหรอ
‎นี่ดันเต้ นายใช้หางป้อนฉันได้นะ!
‎ไม่มีปัญหา เจ้าหนู
‎โอเค ต่ำลงมาอีกหน่อย อีกนิด
‎นกคงพอทำตัวให้ชินได้อยู่
‎คำบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร