SERIAL NETFLIX
W miejscu pełnym tajemnic Gdzie przeszłości czuć zew
Bohaterka historii Ku przygodzie się rwie!
Ona ratuje przyszłość Przeszłości broniąc bram
To jej moment I teraz pokaże się nam
Ridley Jones!
Śmiała, dzielna i odważna
Ridley Jones!
Strzeże muzeum z dumą
Ridley Jones!
Swym entuzjazmem nas zaraża
Dinozaur i dodo I kosmiczna małpka są z nią
Ridley Jones!
Kapelusz to jej znak firmowy Ridley Jones!
Wyzwaniom nie kłania się
Nie lęka się nigdy, o nie Jak sprostać przygodom też wie
Leci do boju już
Wszystkich ratuje tu
Ridley Jones!
Odlotowy jak orzeł.
Co to będzie? Przygoda na Serengeti?
Nowy kapelusz? Muzealna wystawa lodów!
Maszyna do pieczątek. Ekstra.
To nie jest zwykła maszyna.
Skoro oficjalnie się szkolisz,
musisz mieć swój własny muzealny paszport.
Też takie miałyśmy.
Będziesz zdobywać wyjątkowe pieczątki.
Zbierz komplet, a dostaniesz coś takiego.
To magiczny kompas.
Też taki chcę!
Wiem, ale musisz zaczekać.
Strażniczki muzeum muszą takie mieć, żeby robić właśnie to.
Nigdy mi się to nie znudzi!
Nie mogę dostać tego kompasu od razu?
Dopiero jak będziesz gotowa.
Musisz być cierpliwa.
Muszę być cierpliwa, jasne.
Houston, mamy paszport.
Twoja mama miała taki sam w twoim wieku!
Jest super, prawda Dudley?
Dudley?
Ziemia do Dudleya!
Dudley, na co się patrzysz?
Kiedy tu przyszliście?
Tak sobie marzyłem o…
Przyglądałem się wystawie orłów.
Jest taka super.
Zawsze chciałem latać z dużymi ptakami.
Czemu nie?
Bo jestem nielotem. Skrzydła mam dla szpanu.
Czemu się tam nie przeniesiesz?
Naprawdę mogę pójść na wystawę orłów?
Nie widzę przeciwwskazań. Mam tu pomagać każdemu.
Jeśli to twoje marzenie, to je spełnię.
Czy ktoś się gnieździ?
To musi być Ridley Jones. Wszystkie wystawy o tobie ćwierkają!
- Miło mi! - Tak, to ja. A to Dudley.
Wpadliśmy na siebie rok temu na imprezie wystaw ptaków.
No tak! Miło cię znowu widzieć.
- Nazywam się Flo, a to… - Pierce Piórkalski Trzeci.
Pochodzę z ważnego rodu muzealnych orłów.
- Przestań szpanować! - O locie!
Nie chciałam, żebyś się uniósł.
Łapiesz?
Wpadliśmy do was, bo Dudley,
który jest prze super ptakiem,
chciał się tu przeprowadzić.
Ale wystawa orłów jest dla orłów!
To święta ziemia.
Od lat tkwię na styropianie…
Nie czepiaj się, Pierce. Chętnie cię ugościmy.
Witaj w domu, młody!
Otwieramy!
Wyciek z Nilu zatkany,
muzyka nastrojona, Dudley na wystawie orłów…
Że co?
Niedobrze.
Pan Peabody!
Ridley, mamy problem jak dodo.
Dudley musi zniknąć z wystawy orłów.
- Czemu? - Potem wyjaśnię.
- Ja zajmę pana Peabody, ty leć. - Tak jest!
Panie Peabody! Wszystko jest…
- Goście poszli, babcia zamyka. - Dudley wrócił do siebie?
Tak jest.
Mamo, czemu Dudley nie może stać z orłami?
Spodobało mu się.
Strzeżemy muzeum,
więc wszystko musi zgadzać się z prawdą.
Fakty są ważne.
Uczymy dzieci o świecie, wiec wystawy nie mogą mijać się z prawdą.
Rozumiesz?
Wszystko będzie, jak należy.
Dziękuję za zrozumienie.
Jasne, łapię.
Siedzę sam, bo jestem ostatni z gatunku.
Ostatni ptak dodo siedzi na posterunku.
Że też muszę tu tkwić całkiem sam.
Jestem tak wyjątkowy Wiecznie samotny
Wyjątkowy
Smutny i opuszczony
Och, nie ma co Gatunek mój tak jest pechowy
Jestem tak wyjątkowy
Wyjątkowy
I na zawsze sam
Wyjątkowy
Z nikim nie polatam
Może i wiesz
Że tu też w smutne zwierz Wpadł tony
Gdy jesteś tak wyjątkowy
Ciężar dźwigasz nielekki
Bo wszyscy twoi krewni Niczym dodo odeszli!
Tak wyjątkowy
Bez kolegów żyć mam
Wyjątkowy
Mój gatunek wymarł!
Posłuchajcie, że w stresie
Martwi mnie pustka w gnieździe
Nawet piórka oklapły mi
Też tak masz Bo jesteś wyjątkowy
Dudley, chciałam sprawdzić, co u ciebie…
O nie, to nie wystarczy! Skrzydła muszą być wyżej!
- Machaj! - Dudley?
Możemy porozmawiać?
Nie teraz! Lecę niczym orzeł i…
Chyba mogę sobie zrobić przerwę.
Musisz zostać na swojej wystawie.
Naprawdę muszę?
Mama mówi, że wystawy nie mogą być puste,
a w muzeum nie może być przekłamań.
Fakty są ważne.
Fakty są ważne?
Poczytałem trochę w internecie.
Okazuje się, że dodo żyją wszędzie!
Spójrz, dodo w kosmosie.
Ten tu tuli kotki…
a ten leci z orłem.
Internet nie kłamie.
Kto mu powie?
Nie można ufać wszystkiemu, co znajdziesz w internecie.
To podróbki.
Przykro mi.
A ten dodo za kierownicą?
Fakt, to nie ma sensu. Dodo nie prowadzą.
Jestem geniuszem!
W przebraniu wtopię się w tłum pingwinów.
Dudley?
Wydało się!
- Twoja wystawa nie może być pusta. - No tak.
Jak widzicie, wystawa sąsiaduje z rotundą
i modną wystawą muzyczną.
Do tego widok na domek na drzewie Jonesów
i meble w cenie!
Na wystawie lemurów zrobił się tłok.
Mam dość dzielenia gałęzi z rodzeństwem.
Na pewno tak można?
Jasne, że tak! Byle tylko wystawa nie stała pusta!
Ja będę u orłów, pa!
- Przecież nie wolno zmieniać wystaw. - Słyszałeś go!
Zawsze chciałam mieszkać na Serengeti.
A dokąd pójdą tamte zwierzęta?
Dokąd to?
Co jest? Rycerka zajęła moją wystawę!
- Teraz to ona wygląda na twardzielkę! - Jak zawsze.
Skąd to zamieszanie?
Nie wiem, ale mam pewien pomysł.
Spokojnie, zajmę się tym.
Sprowadźcie wszystkich na swoje miejsca!
Lećcie do domu, motyle!
Nie tęsknisz za swym miejscem, o pani?
Wybacz zamieszanie.
Myślałem, że tak można…
Chciałabym ci na to pozwolić, ale wszyscy muszą być na swoim miejscu.
- Jasne? - Tak.
Świetnie.
Ale czuję, że moje miejsce jest tam z orłami.
Teraz upewnię się,
że wszyscy zostaną na swoich miejscach.
Jeśli pójdę tędy, Ridley na pewno mnie zobaczy.
Jeszcze tylko kawałek
i będę nad wystawą orłów.
Jupikajej…
O nie, zasnęłam!
Jest już rano?
- Zaraz otwieramy! - Pomocy!
Utknąłem tu! Pomocy!
Nie martw się, nadchodzę!
- Ridley! Jak miło cię widzieć! - Co się stało?
Chciałem czmychnąć na wystawę orłów.
Przepraszam.
Czemu tak bardzo chcesz być z orłami?
Jestem jedyny i…
czasem czuję się samotny.
Chciałbym należeć do rodziny.
- Jesteśmy gotowi! - Kto to?
Twoja rodzina!
Pomożemy ci, D.!
Przed tobą kolejna lekcja latania!
Kiedy zaczynamy ciągnąć?
No dobra…
Już!
Hej, ho!
To Lonny!
I do roboty!
Hej, ho!
Świetna robota! Zaraz wracam!
Nic ci nie jest?
Czuję się wspaniale! Mam najodważniejszych przyjaciół.
Ryzykowaliście dla mnie wszystko!
No raczej!
No ba, Dudley!
- Należysz do stada - Do załogi.
Do rodziny.
Jesteś wyjątkowy, ale nie samotny.
Jesteś wyjątkowy
Jedyny na świecie
Wyjątkowy
Kochamy cię przecież
Uśmiechu nam tyle dał
Ptak na schwał widać to z każdej strony
Tak, jesteś wyjątkowy
Dziękuję. Naprawdę mam rodzinę.
To wy!
Może i wrócisz na swoją wystawę,
ale odwiedzaj nas w nocy.
Poważnie?
Oczywiście!
Jesteś przecież orłem honorowym.
- A to kto? - Dodo?
Jedyny w swoim rodzaju? Super!
Wszystko jest na swoim miejscu, nawet Dudley.
Zasłużyłaś na jedną z nich.
Moja pierwsza pieczątka!
Wszystko jest tam, gdzie powinno.
Kolacja u Ismat.
Co za mecz.
Dwie bazy zajęte, a Ismat na domowej.
Jestem królową, dobrze mi z podejmowaniem decyzji.
Zdecydowałam, że wygramy!
Ismat!
Muszę lecieć!
A co z meczem?
Jedna trąbka to kolacja, muszę lecieć.
To dziwne…
Widziałam wszystkie wystawy poza twoją.
Co? Naprawdę? Do zobaczenia!
Już pograliśmy, może cię odprowadzimy?
To miłe, ale mam transport.
Cześć, to ja! Dziękuję!
Co ja mówię? Przecież idziemy na piechotę.
No już, idziemy. Pa!
Czy Ismat nie zachowywała się dziwnie?
Czy ktokolwiek był u niej w domu?
- Gramy od nowa! - Teraz ja!
Nie sprawdzimy co u niej?
Nie.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Coś ją niepokoiło.
Musimy to sprawdzić.
No dobrze.
Oto ona!
Wygląda na to, że księżniczka żyje jak szlachta.
Nie jest królową?
Jedno i to samo.
U niej wszystko gra. Wracamy?
Rozpieszczają ją, ale to nic nie znaczy.
Choć wygląda to wspaniale… Ismat, zaczekaj!
Ridley? Dante? Dudley? Peaches? Fred?
Wasza Wysokość.
Ponieśli królową?
Mówisz o tym?
Nikt mnie nie niósł.
To nie tak.
Co robicie w tej części muzeum?
Szukamy cię.
Ismat, tu jesteś!
Gotowa na ucztę?
Co za pytanie? Jestem głodny!
Cześć, Głodny, miło mi.
Żartuję! Taki tam ojcowski żart mumii.
- Chwila… - To koledzy Ismat!
Cześć!
Jesteśmy tatusiami. Mam na imię Aten, a to Kosy.
Miło was w końcu poznać.
Ismat o was opowiadała.
Nam też jest miło, choć nigdy o was nie wspominała.
- Musicie zostać na kolację. - Pójdziemy po krzesła do piwnicy.
Zaczekajcie!
Ismat, ukrywałaś przed nami to, że masz dwóch tatów?
Super sprawa!
Co? Nie!
Dzięki temu słyszę dwa razy więcej sucharów!
Czemu nas nie zaprosiłaś?
Jeśli masz małą wystawę, to nic się nie dzieje.
Będę uważał.
Zupełnie nie w tym rzecz.
Zaraz zobaczycie.
O rany!
Ała, chihuahua!
Nie jest mała.
Osobne skrzydło na ogon!
A ja ogon na skrzydła!
To nie ma sensu.
Tak czy siak: ogromniasta przestrzeń!
Mieszkasz tu?
Tak, ale mamy tylko ten pokój, ten obok
i następne 33.
Ale to tyle.
Proste królewskie życie.
Chyba czas zasiąść do kolacji!
Dacie wiarę?
Ta sala jest większa ode mnie!
Nie z tego świata. Coś o tym wiem!
Witam zmumifikowanych państwa.
Oto nasza królowa:
Ismat Chione Jomana Edrice Khepri zwaną też Wielką.
Mówcie mi Ismat, to nic takiego.
Teraz przejdźmy do „czegoś takiego”.
Królewskie rozpieszczanie!
Ziomki, sporo widziałem przez 65 milionów lat,
ale to już przesada.
Mogę prosić o drugi wachlarz?
Pięciopiramidowy wypoczynek!
Ismat nie wydaje się zachwycona.
Traktują mnie jak królową, ale…
Fakt, jestem królową,
ale nie jest tu aż tak wytwornie.
Wydaje się być niewiarygodnie wytwornie.
Jeszcze pojawiłyby się tu tańczące pawie.
Ależ skąd!
No wiecie…
Rzecz w tym…
Teraz najważniejsza z conocnych tradycji!
Tak wygląda każdy wieczór?
Oto korona królowej!
Ukłony.
- Nie patrzę ci w oczy. - Chwilka! Rzecz w tym…
Dosyć!
Kolacja skończona!
Skarbie!
Żadne skarbie!
To znaczy: jasne, buziaczki, ale teraz jestem królową!
Z mojego rozkazu
kolacja jest odwołana!
Coś się stało?
Jesteśmy twoimi przyjaciółmi.
Ale też poddanymi, więc nie ścinaj nam głów.
Lubię swoją.
Nie może tego zrobić. Możesz?
Mogę.
Ale nie chcę.
Nigdy was nie zaprosiłam, bo jest mi trochę wstyd…
tej całej afery.
Codzienne wielkie tradycje przy kolacji i rozpieszczanie od stóp do głów.
Lubię trochę takich luksusów, w końcu jestem królową.
Ale ileż można…
Mnie by to pasowało. Dobrze mi z insygniami.
Lubię się z wami bawić, bo traktujecie mnie normalnie.
Nawet gdy wychodzi ze mnie królowa.
Dla nas zawsze będziesz po prostu Ismat.
Wiem, ale moich ojców trochę ponosi.
Jestem bardziej królową niż córką.
Tęsknię za byciem ich dzieckiem.
Przygotować ręce do przytulania.
Dzięki.
Po prostu im to powiedz.
Na pewno chcą wiedzieć.
Masz rację.
Nie chcę każdej nocy nosić tej korony.
Gdzie się podziała?
Korona zniknęła!
Tu są tylko pyszne resztki.
Tatusiowe się załamią, jeśli ją zgubię!
Już i tak jest im przykro.
Muszę to naprawić! Co zrobimy?
Spokojnie, rzucimy za nią okiem.
A raczej oczami… z góry!
Dobra, mam oko na każdą okolicę muzeum.
Znajdę tę koronę!
Czy to…
Co tam się dzieje, do NASY?
Fałszywy alarm! Chwilę…
Ridley, jedna z służących mumii
musiała ją wziąć razem z naczyniami!
Dobra, idziemy!
Ja poczekam na tatusiów.
Powodzenia! Nie zawiedźcie królo… przyjaciółki!
Jasne!
W prawo, prosto a potem w lewo.
Jest!
Szybko!
Mamy to pudło!
Sporo ich.
Korona jest w tym ogromnym pokoju
w jednym z identycznych pudeł?
Czas je otwierać, no już!
Ja tu drzemię!
Wybacz!
Tu nie ma…
Karambol! Biegniemy!
- Dante! - Uważaj!
Fala pudeł!
Dudley masz ją!
Nie było łatwo.
Ciężka jest głowa, co koronę nosi.
Dudley!
Mówię poważnie, ciężka jest. Pomocy!
Dziękuję wam wszystkim.
Co bym zrobiła, gdyby zginęła na zawsze?
Tato, tato, przepraszam. Zraniłam was tamtym rozkazem.
No i nie byłam szczera.
Zachowałaś się trochę „królewsko”, ale wybaczamy.
Co się dzieje, maleńka?
Wstydzę się, że zawsze traktujecie mnie jak królową.
Nie chciałam, żeby to widzieli, bo czasem jest tak,
że tęsknię za tatusiami, nie poddanymi.
Przyznaję się Kocham bankiety i pokłony
I o mój Ra Korony styl tak leży mi
Lecz czasem zdarzy się i tak Że choć mi służą z każdej strony
Wolałabym zwyczajnym dzieckiem być
Czasem wolałabym Żyć jak normalna rodzina
Tatusiów dwóch i ja
Uwielbiam fakt Że tak hołubią mnie poddani
I wachlowanie Tego by mi brakowało
Nie sądziłbyś, że znudzi cię Karmienie winogronami
Lecz raz na jakiś czas To zdarza się
Czasem wolałabym Już nie żyć jak królewna
Tylko tatusiów dwóch i ja
Możemy spędzić niekrólewską noc?
- Żartujesz? Jasne! - Co za ulga!
Nie ma problemu?
Skąd! Zawsze możesz z nami porozmawiać.
Trzymanie się tradycji bywa męczące. Wiesz, ile używamy oleju polerskiego?
Nie jesteśmy tradycyjną rodziną,
a to dość mumistyczne!
Dziękujemy za zaproszenie.
Miło jest wrócić.
Chętnie dałbym się rozpieścić. Halo, poddani!
Dudley!
Daliśmy wszystkim wolne, żeby spędzić razem cichy wieczór.
A kto nakarmi mnie winogronami?
Dante, nakarm mnie ogonem!
Jasne, mały!
Trochę niżej…
Można się przyzwyczaić.
Napisy: Jędrzej Kogut