‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ในที่ที่เต็มไปด้วยปริศนา
‎ที่ซึ่งอดีตมีชีวา
‎มีฮีโร่แห่งประวัติศาสตร์
‎ผู้ที่หมายมาดจะลุยโลด
‎เธอปกป้องอนาคตของเรา
‎โดยปกป้องอดีตแก่เก่า
‎เธอคือฮีโร่ผู้ได้เฉิดฉายในที่สุด
‎ริดลีย์ โจนส์!
‎กล้าหาญ ท้าทาย และไม่กลัวเกรง
‎ริดลีย์ โจนส์!
‎ปกป้องพิพิธภัณฑ์ด้วยความภาคภูมิ
‎ริดลีย์ โจนส์!
‎เซนส์การผจญภัยของเธอมันระบาด
‎พร้อมเพื่อนไดโนเสาร์ โดโด้ ‎และลิงอวกาศเคียงข้าง
‎ริดลีย์ โจนส์!
‎สวมหมวกปีกกว้างที่เป็นสัญลักษณ์ของเธอ
‎ริดลีย์ โจนส์!
‎ไม่มีเรื่องท้าทายใดจะหยุดเธอได้
‎ไม่มียอมแพ้ให้ความกลัว
‎เปล่งประกายเมื่อการผจญภัยเข้ามาใกล้ตัว
‎โลดโผนในการต่อสู้
‎และปกป้องวันนี้ไว้ให้รู้
‎ริดลีย์ โจนส์!
‎พร้อมหรือไม่พร้อมก็มาแล้ว
‎บ๊ายบาย ขอบคุณที่มานะคะ
‎หม่าม้า หนูว่าทับทิมฟินิกซ์… ‎มันหายไป!
‎มีอะไรหรือเปล่า
‎อะไรคะ แบบมีของหายไปน่ะเหรอ
‎ไม่เลย! คุณพีบอดี้คะ ‎ทุกอย่างมันเพอร์เฟกต์ดี
‎ตั้งแต่เขาซื้อพิพิธภัณฑ์ไป
‎เขาก็ดูจะคอยหาเหตุผลมาไล่ลูกออกนะ
‎แต่ถ้าแม่ไม่ได้ดูแลพิพิธภัณฑ์ เราก็จะ…
‎ต้องย้าย แม่รู้จ้ะ ‎ไม่ต้องห่วงนะริดลีย์ แม่จะหาสร้อยให้เจอ
‎หนูช่วยได้นะ มันจะเป็นเหมือนการผจญภัย!
‎ลูกรัก ดันเต้ไม่ชอบเลย ‎เวลาลูกไปเกาะหางเขาน่ะ
‎- ใครคือดันเต้คะ ‎- แม่พูดว่าดันเต้เหรอ
‎แปลกจัง และแม่ก็คิดไม่ออก ‎ว่าทำไมแม่ถึงพูดแบบนั้น
‎สวัสดี นั่นใครน่ะ
‎ฉันเอง ลอนนี่!
‎รปภ.ดีเด่นประจำเดือน 42 เดือนซ้อน!
‎ลอนนี่ คุณเป็นรปภ.คนเดียวของพิพิธภัณฑ์นะ
‎ก็ใช่ค่ะ แต่ฉันพาแขกหลง ‎มาให้คุณสามคนค่ะ คุณโจนส์
‎ขอโทษครับ เราเพลินกันไปหน่อย ‎กว่าจะลากพวกแกกลับได้
‎เธอคือเด็กที่อยู่ที่นี่ใช่ไหม ในพิพิธภัณฑ์น่ะ
‎ใช่ ฉันรู้ว่ามันฟังดูเจ๋งนะ ‎แต่มันก็น่าเบื่อเหมือนกัน
‎ทำอะไรก็ไม่ได้สักอย่าง
‎หนูเป็นไดโนเสาร์! ง่ำ! ง่ำ!
‎หนูแค่รู้สึกว่า ถ้าไดโนเสาร์พูดได้ ‎มันคงจะสนุกกว่านี้เยอะ
‎ลูกได้อยู่ที่บ้านต้นไม้ในพิพิธภัณฑ์นะ
‎แค่นั้นยังสนุกไม่พออีกเหรอ
‎โอเคๆ
‎เธอเกิดมาเพื่อสิ่งนี้เลย
‎คำตอบคือไม่ค่ะ
‎เธอยังเด็กไป เธอยังไม่พร้อม
‎เธอพร้อมเท่าที่จำเป็นแล้ว ‎การเดินทางไม่ได้เริ่มจากจุดจบนะ
‎หม่าม้า หนูได้ยินเสียงบางอย่าง
‎หนูพร้อมแล้ว หนูรู้ตัวดี
‎ยามเดินผ่านโถงนี้ ฉันสัมผัสได้ถึงบางอย่าง
‎รู้สึกเหมือนวัตถุโบราณตามผนัง
‎กระซิบบอก "โชคชะตาเพรียกหา"
‎เหมือนห้องจัดแสดงเงียบงันนี้เป็นส่วนหนึ่ง
‎ของการผจญภัยครั้งใหม่ ‎ซึ่งรอคอยให้เริ่มต้น!
‎ฉันรู้ดีในหัวใจว่าฉันพร้อมแล้ว
‎พร้อมจะค้นหาสิ่งที่รออยู่
‎ใช่ ฉันพร้อมแล้ว
‎พร้อมจะทำอะไรมากมาย
‎แม้จะฟังดูเพี้ยน ‎แต่ฉันก็ไม่อาจสลัดความคิดไป
‎ทุกทุกห้องจัดแสดงตะโกนบอก ‎"ริดลีย์ นี่คือเวลาของเธอไง"
‎นี่คือเวลาของฉัน!
‎ตอนนี้ฉันพร้อมแล้ว
‎พร้อมจะค้นหาสิ่งที่รออยู่
‎ใช่ ฉันพร้อมแล้ว
‎ไม่ว่ามันจะเป็นสิ่งใด
‎ใช่ ฉันพร้อมแล้ว
‎พร้อมจะให้แม่ได้มองเห็น
‎ว่าฉันพร้อมแล้ว
‎พร้อมสำหรับโชคชะตาของฉัน
‎ฉันพร้อมแล้ว!
‎ใครปิดพัดลมเนี่ย
‎ฉันเอง
‎แล้วฉันจะแกล้งบินได้ยังไง ถ้าไม่มีมัน
‎พัดลมนั่นคือลมใต้ปีกของฉัน
‎ขอโทษที ฉันมาตามหาสร้อยที่หายไปและ…
‎เดี๋ยวนะ "แกล้งบิน" เหรอ นายเป็นใคร
‎ฉันว่าคำถามที่สำคัญกว่าคือ เธอนั่นแหละเป็นใคร
‎- จะตะโกนทำไม ‎- ฉันไม่รู้
‎ไม่ๆๆ เดี๋ยวนะ ใช่ ฉันรู้สิ
‎เพราะนายเป็นนกโดโด้ในพิพิธภัณฑ์
‎ที่ต้องสูญพันธุ์ไปแล้ว!
‎โห ไม่เห็นต้องว่ากันแรงเลยนี่!
‎เธอไม่รู้หรอกว่ามันเหงาแค่ไหน ‎ที่ต้องอยู่ในห้องจัดแสดงคนเดียว
‎และลืมเรื่องการสูญพันธุ์ไปเลย นายพูดได้ด้วย
‎นายไม่ควรจะพูดได้สิ!
‎ดัดลีย์!
‎ตื่นแล้วเหรอ
‎ไม่มีทาง ไดโนเสาร์พูดได้!
‎พูดได้อยู่แล้ว
‎ระวังหางนะ! ขอโทษที
‎หางฉันมันคอยย่องมาเล่นงานกันอยู่เรื่อย
‎ดีใจที่ได้เจอเธอสักที ฉันดันเต้
‎และนั่นคือราล์ฟ สวัสดีสิ ราล์ฟ
‎ฉันริดลีย์ และฉันกำลังคุยกับไดโนเสาร์ ‎กับหางของเขา
‎เธอนี่รู้งาน
‎ระวังนะ! พวกลีเมอร์กำลังมา
‎ขอบใจนะเพื่อน ‎ฉันจะพาเด็กๆ ไปทัศนศึกษาที่ฝั่งอวกาศ
‎มาเร็ว เดินไปเลย เร็วเข้า
‎อิสแม็ท ดูสิว่าใครมา
‎โอ้เทพอียิปต์ ริดลีย์เหรอ
‎ระวังนะ… ฉันอาจจะเป็นมัมมี่เชื้อพระวงศ์ ‎แต่ฉันก็ชอบกอดด้วย!
‎ใช่เลย!
‎มัมมี่กอดแน่น เจ๋ง
‎เดี๋ยวนะ ฉันเคยเห็นเธอในห้องจัดแสดงมัมมี่ ‎แต่เธอเปลี่ยนไป
‎ชุดใหม่จ้ะ!
‎เสื้อผ้าที่ฉันต้องใส่ตอนกลางวันน่ะ ‎มันราชวงศ์โบราณเวอร์
‎ไง ฉันคือพีชเชส ‎ลิงตัวแรกที่ได้ลื่นเปลือกกล้วยบนอวกาศ
‎ฮิวสตัน เรามีปัญหา… ไม่ค่อยได้ยิน
‎โทษที ฉันลืมตลอดเลยว่าใส่นี่อยู่
‎ไง ฉันคือพีชเชส
‎ลิงตัวแรกที่ได้ลื่นเปลือกกล้วยบนอวกาศ!
‎ว้าว!
‎ในที่สุดเธอก็ถูกเรียกตัวให้มานำฝูง
‎เธอบอกว่าพร้อมแล้วน่ะ
‎ได้ยินฉันด้วยเหรอ
‎แน่นอนสิ เธอเหมือนแม่ของเธอมากเลยนะ
‎นี่รู้จักมัมมี่ เอ๊ย แม่ฉันด้วยเหรอ
‎เราต้องรู้จักแม่เธออยู่แล้ว
‎เธอเป็นคนดูแลที่นี่นี่นา
‎ฉันรู้ แต่ฉันไม่รู้…
‎- เรื่องพวกเรา ‎- ใช่
‎คงรู้สึกเหมือนไปลงจอดบนดาวเคราะห์อื่นเลยสิ
‎มันค่อนข้างชวนตะลึงน่ะ!
‎ดัดลีย์! พัดลมนายทำขนฉันพัง!
‎ขอโทษที เฟร็ด
‎มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนมีปีกสุดเท่แบบอินทรี
‎บินถลาผ่านก้อนเมฆ
‎นกโดโด้บินไม่ได้นะ
‎เลิกคิดว่าพวกมันบินไม่ได้ซะที!
‎เฟร็ดเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายเหรอ
‎- ไม่รู้สิ ก็เป็นแค่เฟร็ด ‎- เจ๋งเลย
‎มาสิ ฉันจะพาดูรอบๆ เอง
‎รอก่อน! ฉันยังบินไม่ได้… ตอนนี้น่ะ
‎รอก่อนนะครับ คุณนายซานเชส!
‎ฉันรอต่องแต่งมาตั้ง 12 ชั่วโมงแล้วจ้ะ
‎หางเป็นตะคริวหมดแล้วเนี่ย
‎ผีเสื้อชอบโต้คลื่นที่หางน่ะ
‎ที่นี่มันสุดยอดไปเลย
‎ก็หม่าม้ากับยายเธอ
‎ช่วยดูแลพวกเราอย่างดีเท่าจักรวาลเลยนี่
‎แม่ฉันกำลังมีปัญหา ทับทิมฟินิกซ์หายไป
‎ถ้าแม่หาไม่เจอก่อนจะเช้า ‎แม่จะต้องโดนไล่ออกแน่
‎ฉันอยากช่วย แต่แม่คิดว่าฉันยังไม่พร้อม
‎บางครั้งเธอก็ต้องบอกคนอื่น ‎ว่าข้างในเธอเป็นยังไงนะ
‎ฉันแค่อยากทำอะไรให้มากกว่านี้… ‎เดี๋ยวนะ นั่นอะไรน่ะ
‎สร้อยคอนี่! ฉันช่วยแม่ได้แล้ว
‎ระวังนะ กวางคาริบูมันขี้ตกใจ ‎ถ้าเธอเข้าไปในห้องจัดแสดงของพวกมัน
‎รู้ไหมว่าอะไรที่แย่ที่สุดน่ะ การแตกตื่นไง!
‎แตกตื่น!
‎เหมือนพวกมันอ่านใจฉันออกเลย! ‎เห็นไหม ฉันเนี่ยคิดยังไงได้ยังงั้น!
‎ฉันคือนกอินทรี ฉันคือนกอินทรี
‎พวก นั่นมันเฉียดฉิวสุดๆ เลยนะ
‎แตกตื่น!
‎เดี๋ยว ไม่มีกำแพงด้านหลังเหรอ
‎ตอนกลางคืนไม่มีน่ะ
‎นี่พวกมันกำลังหนีไปหรือเข้ามาใกล้กันเนี่ย
‎- เข้ามาใกล้! ‎- เตรียมตัวรับแรงกระแทก
‎แตกตื่น!
‎- แน่ใจนะว่าพร้อมแล้วน่ะ ‎- หือ
‎หมวกกันน็อก ลืมน่ะ
‎ริดลีย์ แน่ใจนะว่าพร้อมแล้ว
‎การแตกตื่นนี่เรื่องใหญ่นะ
‎เราไม่อยากให้เธอเจริญรอยตามนกโดโด้
‎เพราะเราสูญพันธุ์แล้ว!
‎ฉันเข้าใจความเจ็บปวดของนายดี
‎แตกตื่น! แตกตื่น!
‎- ฉันพร้อมแล้ว ‎- ก็หวังว่าเธอจะพูดแบบนั้นแหละ
‎เธอพร้อมที่จะออกตัวแล้ว
‎แสดงของจริงให้พวกเขาเห็นกัน
‎แต่ทำอย่างมีสไตล์ด้วยนะ
‎ตอนนี้เธอก็พร้อมแบบสวยเลิศแล้ว!
‎แตกตื่น!
‎- ทนดูไม่ได้ ‎- ฉันหยุดดูไม่ได้เลย
‎ก้าวที่ยิ่งใหญ่ของสาวน้อย
‎สวัสดี ฉันริดลีย์ ยินดีที่ได้รู้จักนะ
‎ฉันอยากอยู่คุยด้วยนะ แต่ต้องไปแล้ว
‎- แตกตื่น แตกตื่น ‎- สวัสดี
‎ฉันหมายถึงสวัสดี เธอทำอะไรน่ะ
‎พยายามจะเอาสร้อยนั่นคืนน่ะ
‎- สร้อยอะไร ‎- เส้นที่อยู่บนเขานายไง
‎มีสร้อยคออยู่บนเขาฉันเหรอ ‎เอามันออก เอามันออก
‎ถ้านายเลิกแตกตื่น ฉันก็จะเอามันออกได้
‎ไอ้การแตกตื่นเนี่ย… มันหยุดกันไม่ได้หรอกนะ
‎แตกตื่น!
‎ริดลีย์เจอปัญหาหนักแล้ว
‎- เราต้องช่วยเธอ ‎- จริงเหรอ
‎ราชินีที่ดีจะต้องปกป้องเพื่อนๆ เสมอ
‎ใครเอาด้วยบ้าง
‎เราต้องพาพวกกวางคาริบูกลับไปที่ห้องจัดแสดง
‎พวกมันจะได้ไม่ทำลาย…
‎อะไรอีก
‎แตกตื่น!
‎ฉันรู้ว่ามันน่าตกใจ แต่ได้เวลาปิดเครื่องแล้ว
‎วันนี้งานจัดแสดงเครื่องปั้นดินเผา ‎ไม่รับการแตกตื่นจ้ะ!
‎กรุณารัดเข็มขัดให้พร้อม
‎ปรับโต๊ะหน้าที่นั่งเข้าที่
‎ขอขอบคุณที่เดินทางกับสายการบินโดโด้
‎อินทรีลงจอดแล้ว!
‎ริดลีย์ เราต้องพาพวกเขา ‎กลับเข้าไปในห้องจัดแสดงนะ
‎ฉันยังไม่ได้สร้อยคืนเลย
‎ไม่ทำตอนนี้ก็วืดแน่!
‎ถ้าอย่างนั้นก็ลุยเลย!
‎เลือกได้ไบโซนิค!
‎ทำภารกิจสำเร็จหรือยัง
‎สำเร็จ
‎- จูราสแสบ ‎- ชั้นสูงมากเลยจ้ะ
‎ฉันต้องเอามันไปให้แม่
‎แม่! แม่!
‎ฉันเกรงว่าสร้อยคอมันจะ…
‎สวยมากเลยค่ะ!
‎คราวนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดีสินะ
‎แต่ฉันจะกลับมาอีก ‎ฉันจับตาดูเธออยู่นะ โจนส์
‎ขอบคุณที่มานะคะ คุณพีบอดี้
‎ฉันจะเดินไปส่งคุณเอง
‎หนูบอกแล้วว่าหนูพร้อม
‎ลูกเอามันมาได้ยังไง
‎นี่ลูกไปเจอ…
‎แม่คงมีเรื่องต้องอธิบายเยอะเลยสินะ
‎ลูกก็ด้วย
‎เรื่องนั้นน่ะ…
‎หนูรู้ว่านี่มันดูไม่ดีนัก ‎แต่หนูพร้อมจะดูแลที่นี่แล้วค่ะ
‎แม่ว่าไม่นะ ‎แต่บางทีลูกอาจจะพร้อมให้แม่สอนแล้วก็ได้
‎- ค่ะ! ‎- จูราสแสบ!
‎เธอทำให้มัมมี่ภูมิใจ
‎อย่างที่คนฉลาดว่าไว้ ‎การเดินทางไม่ได้เริ่มจากจุดจบ
‎มีอะไรให้อธิบายเยอะเลย
‎แต่แม่คิดว่าเราควรเข้าสู่บทเรียนแรกได้เลยนะ
‎ค่ะ อะไรเหรอ
‎ทำความสะอาด
‎เจ๋ง หนูทำได้
‎และทีมภาคพื้นดินทีมใหม่ก็ช่วยได้ด้วย
‎- มัมมี่ตื่นเต้น! ‎- เมโซโซอิค!
‎บางคนชอบแบบร้อนๆ
‎แขกทุกท่านโปรดทราบ
‎ขณะนี้พิพิธภัณฑ์กำลังจะปิดให้บริการ
‎- หากคุณไม่อยากย้ายมาอยู่ที่นี่… ‎- ฉันยังไม่อยากกลับ
‎ขอบคุณที่มานะ ทางออกอยู่ทางนี้ แล้วเจอกัน
‎บาย!
‎และนั่นคือแขกกลุ่มสุดท้าย
‎ชายฝั่งโล่งแล้ว ทุกคนออกมาได้แล้วใช่ไหมคะ
‎คืนนี้มีคนใจร้อนแฮะ
‎ช่วยไม่ได้นี่คะ
‎ตอนนี้หนูรู้ความจริงเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์แล้ว
‎ก็เลยคิดถึงแต่เรื่องการออกไปผจญภัย!
‎การผจญภัยเหรอ
‎งั้นลูกแน่ใจนะว่าพร้อมเริ่มการฝึกแล้ว
‎- ค่ะ! ‎- แน่ใจนะว่าแน่ใจ
‎แน่ยิ่งกว่าแช่แป้ง! พร้อมมาตั้งแต่เกิด!
‎ก็จริงนะ
‎โอเค
‎เยส!
‎ผู้หญิงในตระกูลเราดูแลพิพิธภัณฑ์มาตลอด
‎หน้าที่ของเราตลอดมา ‎คือการคอยดูแลวัตถุโบราณ
‎ที่มาตั้งถิ่นฐานในนี้และอนุรักษ์มันไว้
‎เข้าใจแล้วค่ะ
‎รวมทั้งเรียนรู้จากวัฒนธรรมกับประวัติศาสตร์ ‎ทั้งเก่าและใหม่
‎หนูรู้
‎และมันก็เป็นหน้าที่ของเราที่ต้องคืนวัตถุโบราณ
‎เมื่อเราเจอถิ่นกำเนิดหรือเจ้าของของมัน
‎โอ๊ย นี่เราจะคุยกันไปถึงไหนคะ
‎หม่าม้า ยาย ประวัติตระกูลโจนส์น่ะเจ๋งสุดๆ
‎แต่พอหนูรู้ว่าพิพิธภัณฑ์จะมีชีวิตตอนกลางคืน
‎หนูก็คิดว่าจะได้ออกไปผจญภัย!
‎เดินสำรวจไปในป่า วิ่งผ่านวัดวา กินแมลง…
‎เอ่อ อย่างสุดท้ายขอข้ามแล้วกัน
‎ริดลีย์ งานส่วนใหญ่ไม่เกี่ยวกับการผจญภัยเลย
‎มันเกี่ยวกับการรักษาความสงบ ‎นี่เป็นส่วนหนึ่งของการฝึกนะ
‎แต่ลูกเข้าไปเจอทุกคนในพิพิธภัณฑ์ได้
‎ต้องแบบนี้สิ! ‎บายค่ะ หม่าม้า! บายค่ะ ยาย!
‎หวัดดี! เป็นยังไงกันบ้าง
‎คุณนายซานเชส คุณได้ทำอะไรกับหางหรือเปล่า
‎เธอเห็นด้วยเหรอ! ขอบใจนะจ๊ะ!
‎- ไบซันสวัสดี ‎- ริดลีย์!
‎ระวังราชินีของนายด้วยสิ!
‎อิสแม็ท เธอไม่ใช่ราชินีของเราซะหน่อย
‎แผนการบินของเธอในคืนนี้เป็นยังไง
‎ฉันเริ่มฝึกงานที่พิพิธภัณฑ์แล้ว
‎แต่มันน่าตื่นเต้นน้อยกว่าที่ฉันคิดไว้
‎ฉันหวังว่าจะได้ผจญภัยสักหน่อย
‎ฉันจำได้นะว่า กว่าแม่เธอจะได้เริ่มผจญภัยเนี่ย
‎ก็ต้องฝึกงานอยู่นานมากเลยนะ
‎แม้แต่สัตว์ป่าตัวใหญ่อย่างฉัน ‎ก็เริ่มต้นจากตัวเล็กๆ มาก่อน!
‎ฉันรู้ว่าฉันมีคุณสมบัติที่จะปกป้องพิพิธภัณฑ์ได้
‎- ขอโทษฮะ ‎- หา
‎ช่วยผมทีได้ไหม
‎ทำไมล่ะ ได้สิ
‎ไปผจญภัยกัน
‎เจ้าเป็ดโชคดี
‎ฉันหมายถึงเพนกวินโชคดี
‎เห็นไหม พร้อมช่วยเหลือคนอื่นแล้ว
‎เพโดร เพโดร เธออยู่ไหน
‎เห็นเพโดรไหม เห็นไหมคะ
‎ช่วยทีเถอะ เขาอยู่ห่าง ‎จากความเย็นนานไม่ได้นะคะ เพโดร
‎ดัดลีย์ ทุกอย่างโอเคไหม
‎ไม่เลย! นี่มันหายนะชัดๆ ! ‎เพโดรหายตัวไป
‎เขาเป็นแค่นกน้อยที่บินไม่ได้ ‎และต้องเผชิญหน้าโลกกว้างเพียงลำพัง
‎เป็นเรื่องที่ฉันรู้จักดี ‎และมันก็ไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด!
‎ใครคือเพโดรเหรอ ‎เขาเป็นข้ารับใช้ของฉันหรือเปล่า
‎ฉันไม่รู้
‎แต่ถ้าเขาเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์นี้ ‎เขาก็อยู่ในความรับผิดชอบของฉัน
‎ช่วยบอกลักษณะเขาทีสิ
‎เขาตัวเล็ก สูงเท่านี้
‎สีขาวดำ แล้วก็เดินเตาะแตะแบบนี้
‎นายกำลังอธิบายถึงนกเพนกวินนี่ ‎เขาเป็นเพนกวิน
‎เพนกวินเหรอ ฉันรู้ว่าเขาอยู่ไหน
‎ริดลีย์ เธอจะไปไหนน่ะ
‎ออกไปเซเรนเกตี! ฉันต้องไปช่วยเพโดร
‎แต่ฉันคงต้องเตรียมอุปกรณ์กันหน่อย
‎"อุปกรณ์" เหรอ
‎เรารู้ว่าเธอจะไปหาอุปกรณ์ ‎ที่เหมาะกับราชินีได้ที่ไหน
‎ว้าว!
‎นี่มันเป็นความฝันของนักผจญภัยเลย!
‎เธอรู้จักที่นี่ได้ยังไง
‎ล้อเล่นหรือเปล่า
‎พวกนี้เป็นอุปกรณ์ลับสุดยอด ‎ของแม่และยายเธอไง!
‎โชคดีนะที่มันค่อนข้างแข็งแรง
‎แม่กับยายเหรอ
‎แจ๋ว!
‎ฉันชอบนะ!
‎ฉันคิดว่าฉันพร้อมลุยแล้วละ
‎แต่เธอไม่ได้ไปคนเดียวนะ ‎เราจะไปกับเธอด้วย
‎- จริงเหรอ ‎- โธ่!
‎เธอจะต้องมีบอดี้การ์ดไบซันตัวบึ้กไปด้วยสิ
‎หมายถึงฉันอะ ฉันไง
‎อ๋อ ใช่!
‎และเธอก็ต้องมีเชื้อพระวงศ์ร่วมทาง ‎ไว้คอยสั่งเธอ… แบบดีๆ นะ
‎ไม่ละ ไม่มีทาง เซเรนเกตีมันทั้งร้อนทั้งอันตราย
‎แล้วโดโด้ก็ผิวบางแพ้แดด
‎แถมฉันยังไม่มีรองเท้าแตะพร้อมลุยทรายด้วย
‎นายอยู่ที่นี่ได้เสมอ คนเดียวนะ
‎คนเดียวเหรอ ไม่เป็นไร ฉันว่าฉันจะไปด้วย
‎ไม่ใช่ว่าฉันเป็นนกโดโด้ตัวสุดท้ายซะหน่อย
‎ขอบใจนะ ทุกคน
‎เดี๋ยวก่อน
‎ถ้าเราจะไปผจญภัยด้วยกัน ‎มันจะทำให้เราเป็นทีมเดียวกัน
‎ทีมเหรอ! เจ๋งสุดๆ ไปเลย
‎ฉันภูมิใจมากที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของทีม… ‎ทีมเราชื่ออะไรนะ
‎ยังไม่ได้ตั้งเลย
‎เราเป็นทีม "ดวงตาพิพิธภัณฑ์" ได้นะ
‎เพราะเราต้องคอยจับตาดู ‎วัตถุโบราณ ฉากจำลอง
‎และเพื่อนทุกคนไง
‎- รับทราบ! ‎- เจ๋ง!
‎ดวงตานับสาม หนึ่ง สอง
‎ดวงตา!
‎มองห้องโถงศักดิ์สิทธิ์พวกนี้
‎เชยชมคอลเลกชันสุดวิเศษ
‎เธอไม่ยินสมบัติล้ำค่านี้ ‎เปล่งเสียงร้องให้ช่วยปกป้องเหรอ
‎ที่ปลายสุดขอบโลกนี้
‎ประวัติศาสตร์และความงามอันน่าทึ่ง
‎เราจะลืมหน้าที่อันศักดิ์สิทธิ์ของเราไปไม่ได้
‎เราต้องคอยระวังวัตถุโบราณทุกชิ้น
‎ดังนั้นเราจึงจะไม่หยุด จนกว่าทุกอย่างจะสำเร็จ
‎เราคือดวงตาพิพิธภัณฑ์
‎ได้เวลาลงมือ
‎เพโดรน้อยอยู่เพียงลำพัง
‎เพียงลำพังในเซเรนเกตี
‎อย่าหวาดกลัว ดวงตาพร้อมเสมอ
‎ไม่ว่าจะเกิดอะไร เราก็ต้องเอาชนะให้จงได้
‎เพโดรหายตัวไปเหรอ ‎เรากำลังตามรอยอย่างเร็วรี่
‎เราคือดวงตาพิพิธภัณฑ์
‎เราคือดวงตาพิพิธภัณฑ์ เราจะไม่มีวันพลาดพลั้ง
‎ว้าว
‎พอเซเรนเกตีมีชีวิตขึ้นมา ‎มันก็มีชีวิตชีวาจริงๆ นะ
‎ริดลีย์ ไม่ต้องห่วง ฉันคอยระวังให้อยู่
‎เธอได้ยินไหม หรือนั่นมันเสียงความกลัวในใจฉัน
‎มันใช้ได้ไหมเนี่ย
‎อุ๊ย ลืมติดนี่อะ สวัสดี พีชเชส
‎นี่ศูนย์บัญชาการ
‎ระหว่างที่พวกเธออยู่ตรงนั้น
‎ฉันจะคอยจับตามองทุกอย่างจากพิพิธภัณฑ์ให้เอง
‎ทุกสิ่งทุกอย่างและ… ‎นั่นมันดาวเสาร์อะไรกันเนี่ย
‎สิ่งที่เห็นแล้วไม่มีวันลืม
‎เอาเป็นว่าฉันคือดวงตาจากบนฟ้าของพวกเธอ
‎ต้องการเมื่อไรก็เรียกได้
‎- เปลี่ยน ‎- ทราบแล้วเปลี่ยน
‎ถึงไหนแล้วนะ
‎กำลังพูดว่าเซเรนเกตีมันสยองแค่ไหน
‎และการเผ่นกลับบ้านก็ไม่ใช่เรื่องน่าอาย
‎มาเร็วทุกคน!
‎นายก่อนเลย ดัดลีย์ ‎ไม่เหรอ ให้ฉันก่อนเหรอ
‎ดัดลีย์ เราต้องเข้าไปนะ
‎ต่อให้เรากลัว
‎แต่เรามีหน้าที่ ‎ต้องทำให้ทุกคนในพิพิธภัณฑ์ปลอดภัย
‎อีกอย่างหนึ่งนะ ‎ฉันเป็นคนทำให้เพโดรมาอยู่ในที่อันตรายนี่
‎ฉันต้องพาเขากลับไป
‎รอยเลื่อนนี่! เพโดรต้องมาทางนี้แน่
‎เร็วเข้า! เราเจอรอยเขาแล้ว!
‎- ริดลีย์ ‎- ช้างมา!
‎ไปหลบหลังฉัน! ท่า "จ้องตาให้สงบ" ของฉัน ‎จะไล่มันให้กระเจิงเลย
‎ไล่กระเจิงเหรอ บ้าหรือเปล่า ‎เธอมันน่ารักเกินไป
‎ฉันไม่ได้น่ารักนะ ‎ฉันคือสัตว์ป่าที่โหดและยิ่งใหญ่ที่สุด
‎ทุกคนหลบ!
‎เฉียดฉิวมาก!
‎ที่นี่อันตรายกว่าที่คิดไว้เยอะเลย
‎หวังว่าเพโดรจะไม่เป็นไรนะ
‎ฉันรู้สึกเหมือนถูกทำให้เป็นมัมมี่อยู่เลย
‎ว่าอะไรนะ ทุกคน
‎อยากจะกลับงั้นเหรอ
‎"ใช่ ดัดลีย์ ออกไปจากที่นี่ ‎แล้วไปหาอะไรอร่อยๆ กินเหอะ!"
‎ไม่เอาน่า เราต้องไปต่อ
‎ขนาดเรายังร้อน ‎แล้วคิดดูสิว่าเพนกวินแบบเพโดรจะเป็นยังไง!
‎ไม่นะ รอยของเขาสุดตรงนี้
‎สวัสดีฮะ
‎เพโดร
‎ช่วยด้วย!
‎เพโดร!
‎ผมกลัว
‎ฉันรู้ แต่ไม่ต้องห่วง ‎เราจะพานายกลับบ้านเอง
‎โอเคฮะ
‎โอ๊ะโอ
‎เอ่อ ท่าไม่ดีเลย
‎ขอโทษฮะ มันเสียงดังสนั่น ‎แล้วผมก็ติดแหง็ก
‎ใช่เลย
‎เธอคือคนที่กั้นไม่ให้หินมันถล่มลงมานะ
‎ผมไม่น่ามานี่เลย
‎ผมแค่อยากไปผจญภัยเหมือนคุณ
‎ไม่มีอะไรต้องขอโทษหรอก
‎ฉันสิต้องขอโทษ ความผิดฉันเอง
‎แต่ฉันจะพานายออกไปจากที่นี่นะ
‎โอเคฮะ
‎เราต้องหาอะไรที่หนักเท่ากับนาย
‎แล้วค่อยสลับให้นายออกมา ‎โดยไม่ทำให้หินขยับ
‎พีชเชส ช่วยหาน้ำหนักเฉลี่ย
‎ของลูกเพนกวินทีได้ไหม
‎ได้เลย ริดลีย์
‎หนัก 200 ปอนด์! ‎เดี๋ยวนะ นั่นมันลูกช้าง
‎รอก่อนนะ
‎นี่ไงละ
‎เยี่ยม! ขอบคุณ
‎ฉันรู้แล้วว่าต้องทำยังไง
‎พวกเธอช่วยส่งทรายขึ้นมาให้ฉันได้ไหม
‎หวังว่าจะทำถูกนะ เรามีโอกาสแค่หนเดียว
‎ไม่มีหินถล่มเลย
‎- เยส! ‎- เจ๋ง ริดลีย์
‎เยี่ยมเลย! อุ๊ย
‎ล้มเหลวเพราะหางแกว่ง
‎หินถล่ม!
‎ทุกคน หนีเร็ว! ไป!
‎ดัดลีย์!
‎บอกแล้วไงว่านกโดโด้ไม่เหมาะกับทะเลทราย
‎ไม่ต้องห่วงนะเพื่อน ฉันช่วยนายเอง
‎ฉันเกือบจะสูญพันธุ์ถาวรแล้ว!
‎เพโดร โอเคไหม
‎เมื่อกี้มันสุดยอดไปเลย!
‎ทีนี้เรากลับบ้านได้หรือยังครับ
‎แน่นอนสิ
‎ไม่อยากเชื่อว่าเราจะออกมาได้
‎ริดลีย์ ไหวพริบที่ว่องไวของเธอนี่ ‎สมควรรับมงกุฏจริงๆ
‎ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ฉันช่วย ‎ให้ริดลีย์กับเพโดรหนีตอนท้ายหรอก
‎ปล่อยเขาโม้เถอะนะ
‎ฉันแค่ดีใจที่ทุกคนรอดจากอันตรายมาได้
‎เพโดร! โอ้ เจ้าหนูน้อยของแม่
‎แม่เป็นห่วงแทบแย่
‎ขอบคุณที่ช่วยหาลูกฉันนะคะ
‎สบายมาก
‎ส่วนเพโดร ฉันคิดว่าเราสองคน ‎ยังไม่พร้อมสำหรับการผจญภัยที่อันตรายนะ
‎เราอาจต้องเรียนรู้ก่อนน่ะ
‎หม่าม้า ยาย ก่อนที่จะโกรธนะ…
‎เราดีใจที่หลานปลอดภัย
‎หนูขอโทษที่ไม่ยอมเชื่อฟังค่ะ
‎เราเกือบจะโดนช้างเหยียบ ‎หินถล่มใส่ และก็โดนแดดเผาจนกรอบ!
‎ซึ่งอาจเป็นเหตุผลที่แม่กับยาย ‎อยากให้หนูเรียนรู้เกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์ก่อน
‎เรากลับไปฝึกกันดีไหมคะ
‎ดังนั้นลูกต้องกันช้างให้ห่าง ‎จากเครื่องปั้นดินเผาโบราณ
‎และเอาแบบจำลองเรือโบราณ ‎ไว้ให้ไกลจากห้องน้ำ
‎พวกมันชอบแล่นหาน้ำ
‎และต่อให้พวกมันจะพูดยังไง ‎แต่มันก็ทำท่อตันจริงๆ
‎และก็ให้เพนกวินอยู่ห่างทะเลทรายไว้ ‎เข้าใจแจ่มแจ้ง
‎วันนี้พอแค่นี้เหรอ
‎ไม่ค่ะ มาคุยเรื่องอัญมณีกันต่อเลย
‎คำบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร