SERIAL NETFLIX
W miejscu pełnym tajemnic
Gdzie przeszłości czuć zew
Bohaterka historii Ku przygodzie się rwie!
Ona ratuje przyszłość Przeszłości broniąc bram
To jej moment I teraz pokaże się nam
Ridley Jones!
Śmiała, dzielna i odważna
Ridley Jones!
Strzeże muzeum z dumą
Ridley Jones!
Swym entuzjazmem nas zaraża
Dinozaur i dodo I kosmiczna małpka są z nią
Ridley Jones!
Kapelusz to jej znak firmowy Ridley Jones!
Wyzwaniom nie kłania się
Nie lęka się nigdy, o nie Jak sprostać przygodom też wie
Leci do boju już
Wszystkich ratuje tu
Ridley Jones!
Gotowi czy nie, nadchodzę.
Pa, dziękujemy za wizytę!
Mamo, naszyjnik z rubinem zniknął!
Coś się stało?
Na przykład czy coś zginęło?
Skąd, panie Peabody. Wszystko gra jak… gra.
Próbuje cię zwolnić, od kiedy kupił muzeum.
Wtedy musiałybyśmy się…
Wyprowadzić, wiem. Spokojnie, znajdziemy go.
- Pomogę ci! - Dante nie lubi, gdy wisisz mu na ogonie.
- Jaki Dante? - Powiedziałam „Dante”?
To dziwne. Nie mam pojęcia, czemu to zrobiłam.
Kto tam?
To ja, Lonny! 42. raz wybrana ochroniarką miesiąca!
Tylko ty pracujesz tu w ochronie.
To fakt. Mam dla pani paru spóźnialskich.
Przepraszam, ale nigdy nie chcą wychodzić.
To ty! Mieszkasz w muzeum, prawda?
Tak, ale muszę przyznać, że bywa tu nudno.
Nic nie wolno robić…
Jestem dinozaurem!
Byłoby dużo fajniej, gdyby dinozaury potrafiły mówić.
Mieszkasz w domku na drzewie w muzeum a i tak się nudzisz?
No dobra.
Ma dryg.
Odpowiedź brzmi: „nie”. Jest za młoda.
Jest już gotowa. Podróży nie zaczyna się od końca.
Mamo, słyszałam coś.
Jestem gotowa. Wiem to.
Spacerując tak Pewne uczucie mam
Że eksponaty wszystkie Szepcą mi zza swych ram
Że te ciche wystawy Gdzieś stanowią część
Ogromnej przygody W którą przyjdzie mi biec!
W sercu to wiem Nadszedł czas
By sprawdzić, co tam czeka mnie
Nadszedł już czas
Czas, żebym spełniła się
I choć wiem, to wariactwo Ale przez cały czas czuję, że
Każda jedna wystawa mówi „To moment twój, dobrze wiem”
To moment jest mój!
Bo nadszedł już czas
By sprawdzić, co tam czeka mnie
Nadszedł już czas
Choć jeszcze nie wszystko wiem
Nadszedł już czas
By mama w końcu zgodziła się
Że nadszedł już czas
Spotkać me przeznaczenie
Nadszedł czas!
Kto wyłączył wiatrak?
Ja.
Jak mam udawać lot bez niego?
Ten wiatrak to wiatr dla mych skrzydeł.
Szukałam zaginionego naszyjnika…
Jak to „udawać lot”? Kto mówi?
Ważniejsze pytanie brzmi: kim ty jesteś?
- Czemu krzyczymy? - Nie wiem!
Albo wiem.
Bo jesteś muzealnym ptakiem dodo, który wyginął!
Nie musisz mnie obrażać.
Nawet nie wiesz, jak samotny jestem na pustej wystawie.
Zapomnijmy o wyginięciu. Ty mówisz!
Nie powinieneś mówić!
Dudley!
Nie śpisz?
No nie! Dinozaury mówią!
Oczywiście.
Uwaga na ogon! Wybacz.
Mój ogon zawsze mnie zaskakuje.
Miło cię wreszcie poznać. Nazywam się Dante, a to Ralph.
Ja nazywam się Ridley i rozmawiam z dinozaurem.
No raczej!
Uwaga! Lemury!
Dzięki, stary. Biorę maluchy na wystawę o kosmosie.
No już, idziemy.
Ismat! Spójrz, kogo tu mamy!
O mój Egipcie! Ridley!
Uwaga! Może i jestem królewską mumią, ale lubię się tulić!
To prawda! Przytulam mumię, super.
Widziałam cię na wystawie mumii. Zmieniłaś się.
Nowy strój!
Moje dzienne ubrania są z innej dynastii!
Peaches, pierwsza małpa, która poślizgnęła się w kosmosie!
Houston, mamy problem: nie słychać cię.
Przepraszam, zawsze zapominam.
Jestem Peaches, pierwsza małpka, która poślizgnęła się w kosmosie!
Rany!
- Wreszcie prowadzisz stado. - Mówiła, że jest gotowa.
Słyszeliście?
Jesteś bardzo podobna do mamusi.
Znasz ją?
Wszyscy ją znamy.
To ona tu rządzi.
Wiem, ale nie wiedziałam o…
- O nas? - Właśnie.
Musisz się czuć jak kosmitka.
Aż się mózg lasuje!
Dudley! Wiatrak psuje mi futro!
Wybacz, Fred, ale dzięki niemu czuję się jak orzeł.
Jakbym szybował…
Dodo nie latają.
Nie z takim nastawieniem.
Fred to ona czy on?
- To po prostu Fred. - Super.
Chodź, oprowadzimy cię.
Czekajcie! Jeszcze nie umiem latać!
Lot na dyszkę, pani Sanchez!
Wiszę tu raczej od dwunastu… godzin.
Ależ mam skurcz w ogonie.
Motyle uwielbiają surfować.
To miejsce jest niesamowite!
Twoja mama i babcia
opiekują się nami arcygalaktycznie.
Mama ma kłopoty, bo zginął nam naszyjnik.
Jeśli go nie znajdzie, straci pracę,
ale nie chce mojej pomocy.
Czasem musimy mówić, kim jesteśmy w środku.
Chciałabym móc…
Co to?
Naszyjnik! Pomogę jej!
Uważaj! Karibu denerwują się przy gościach!
Wiesz, co byłoby złe? Popłoch!
Popłoch!
Jakby czytały mi w myślach! Mogę wszystko!
Jestem orłem!
Ziom, blisko było!
Popłoch!
Tam nie ma ściany?
Nie w nocy.
Oddalają się, czy zbliżają?
- Zbliżają! - Uwaga!
Popłoch!
- Na pewno jesteś gotowa? - Co?
Zapomniałam o kasku.
Ridley, na pewno jesteś gotowa? To poważna sprawa.
Nie skończ jak dodo…
bo my wyginęliśmy!
Znam to uczucie.
Popłoch!
- Jestem gotowa. - Na to liczyłam!
Możesz startować!
Pokaż, na co cię stać.
Ale zrób to z klasą!
Jesteś gotowa na wybieg!
Popłoch!
- Nie mogę! - Co za widok.
To wielki skok dla dziewczynek!
Jestem Ridley, miło mi. Pogadałabym, ale czas na mnie.
- Popłoch. - Cześć!
- Cześć! Co ty robisz? - Próbuję odzyskać naszyjnik.
- Jaki? - Masz go na rogach.
Natychmiast go zdejmij!
- Zdejmę go, jak przestaniecie panikować. - Popłoch tak nie działa.
Popłoch!
Ridley ma kłopoty, musimy jej pomóc.
- Musimy? - Dobra królowa zawsze chroni przyjaciół.
Kto jest z nami?
Musimy sprowadzić je na orbitę wystawy,
żeby nie zniszczyły…
nic więcej.
Popłoch!
Wiem, to szok, ale zluzujcie z energią.
Wystawa ceramiki jest zamknięta!
Proszę zapiąć pasy
i podnieść stoliki.
Dziękuję za wybór PLL Dodo!
Orzeł wylądował!
Ridley! Muszą wrócić na wystawę.
- A naszyjnik? - Teraz albo nigdy!
To teraz!
Bizoński wybór!
Wykonałaś misję?
Tak.
- Jurajsko! - Królewsko.
Muszę zanieść go mamie.
Mamo!
Niestety, naszyjnik…
jest wspaniały!
Tym razem wszystko jest w porządku.
Ale będę miał was na oku, panie Jones!
- Dziękujemy za wizytę. - Odprowadzę pana.
A nie mówiłam.
Gdzie go znalazłaś?
Poznałaś ich?
Muszę ci sporo wyjaśnić.
Ty mnie też.
Właśnie…
nie wygląda to dobrze, ale jestem już gotowa.
Nie sądzę, ale mogę cię już zacząć szkolić.
- Tak! - Jurajsko!
Mamusia jest dumna!
Ktoś mądry powiedział, że podróży nie zaczyna się od końca.
Mam ci tyle do objaśnienia. Przejdźmy do pierwszej lekcji.
Czyli?
Sprzątanie.
- Dam sobie radę. - Pomoże ci twój nowy zespół.
- Mum-jazdowo! - Mezo-zacnie!
W gorącej wodzie kąpany.
Drodzy goście, muzeum zostanie zamknięte.
- O nie. - Nie chcę iść.
Dziękujemy! Tam jest wyjście.
Pa!
To ostatni gość.
- Droga wolna. Mogą już do nas wyjść? - Ktoś tu się niecierpliwi.
Tak już mam!
Od kiedy znam prawdę o muzeum,
ciągle marzę o przygodach!
Przygodach?
Jesteś gotowa na szkolenie?
- Tak! - Na pewno?
Zawsze byłam gotowa!
To prawda.
- No dobra. - Tak jest!
Zawsze zajmowałyśmy się tym muzeum.
Naszym zadaniem jest dbanie o eksponaty,
które znalazły tu swój dom.
Rozumiem.
Musimy wyciągać lekcję z historii.
Wiem!
Musimy też oddawać eksponaty, gdy znajdziemy ich prawdziwe domy…
Boziu, ciągle gadamy?
Historia Jonesów jest super,
ale gdy zobaczyłam, że nocą muzeum ożywa,
liczyłam na przygody!
Spacer w dżungli, bieg po świątyni, obiad z robaków…
Może bez tego ostatniego.
Przygody nie są tu najważniejsze.
Walczymy o zachowanie pokoju.
A teraz przywitaj się ze wszystkimi.
To mi się podoba! Pa, pa!
Cześć, jak leci?
Pani Sanchez, ułożyła pani ogon na nowo?
Zauważyłaś! Dziękuję, kochanie!
- Bizońskie cześć! - Ridley!
Uważaj na królową!
Nie jesteś naszą królową.
Jaki masz plan lotu?
Zaczęłam szkolenie.
Było mniej ekscytujące, niż myślałam.
Liczyłam na przygody.
Twoja mama nie zaczynała tak szybko od przygód.
Nawet wielki zwierz jak ja zaczynał od drobnostek.
Wiem, że dam sobie radę.
Przepraszam.
Pomożesz mi?
Oczywiście.
To będzie przygoda!
Ależ z ciebie szczęśliwy pingwinek.
Widzicie? Jestem gotowa!
Pedro! Gdzie jesteś?
Widzieliście Pedro?
- Nie może długo siedzieć w cieple. - Dudley, wszystko gra?
Nie, to katastrofa! Pedro zaginął.
To malutki nielot,
który całkiem sam musi stawić czoła światu.
Coś o tym wiem! Nieprzyjemna sprawa!
Kim jest Pedro? Moim poddanym?
Nie wiem, ale jestem odpowiedzialna za wszystkich w muzeum.
Potrzebuję opisu.
Malutki, o taki.
Czarno-biały. I kiwa się, o tak.
Opisujesz pingwina. To pingwin.
Pingwin? Wiem, gdzie jest.
Ridley, dokąd jedziesz?
Na Serengeti! Muszę uratować Pedro.
Chociaż chyba muszę zacząć od zapasów.
Zapasy?
Znamy miejsce godne królowej.
Rany!
Marzenie poszukiwacza przygód! Skąd znacie to miejsce?
Żartujesz?
To niesamowite tajne zapasy twojej mamy i babci!
Na szczęście wszystko jest solidne.
Mamy i babci?
Super!
- Super! - Jestem gotowa.
Nie będziesz sama, pójdziemy z tobą.
- Serio? - Tak!
Przyda ci się bizońska ochrona.
Mówię o sobie.
No tak!
A ktoś z rodziny królewskiej będzie dawał rozkazy.
Na Serengeti jest gorąco i niebezpiecznie!
Dodo łatwo dostają oparzeń.
Poza tym nie mam klapek.
Możesz zostać tu całkiem sam.
Sam? No dobra, to idę. Nie żebym był ostatni z gatunku.
Dziękuję.
Chwila.
Od teraz będziemy w drużynie.
Drużyna! Ale super!
Z dumą dołączam do… Jak my się nazywamy?
Jeszcze nie mamy nazwy.
Co powiecie na Oczy Muzeum?
Bo musimy mieć na oku eksponaty, dioramy i przyjaciół.
- Ekstra! - Tak!
Oczy na trzy! Raz, dwa…
Oczy!
Spójrzcie tylko na miejsce to
Na te wspaniałe kolekcje
Czy słyszycie jak te skarby Proszą nas o protekcję
Z najdalszych zakątków Ziemi
Piękno i historia
Przypomina o obowiązkach
Pilnujemy każdego eksponatu
Więc nie spoczniemy Nie zamknąwszy tematu
Jesteśmy Oczami Muzeum
Oczami Muzeum
Na nas czas
Mały Pedro jest całkiem sam
Na wielkiej Serengeti
Lecz nie martwcie się, bo Oczy są gotowe
Choćby szanse były nikłe Damy radę
Pedro zniknął? To szybciutko znajdźmy go
Jesteśmy Oczami Muzeum
Oczami Muzeum
Jesteśmy Oczami Muzeum
Rany!
Serengeti naprawdę ożywa.
Ridley, jestem z tobą.
Słyszeliście?
- Mój strach mówi na głos? - Działa?
- Zapomniałabym. - Centrum kontroli lotów.
Wy biegacie,
a ja będę się przyglądała muzeum.
Tyle tu ciekawostek i…
Co na Saturna?
Pewnych rzeczy się nie odzobaczy.
Będę waszymi oczami!
Dawajcie znać.
- Odbiór! - Bez odbioru! Co my…?
Rozmawialiśmy o strasznej Serengeti.
I o tym, że możemy bez wstydu zawrócić.
No chodźcie.
Wy przodem. Czy jednak Dudley?
Musimy tam wejść.
Nawet jeśli się boimy, musimy chronić całego muzeum.
To ja naraziłam Pedro na niebezpieczeństwo.
Muszę go odnaleźć.
Ślady sanek! Musi tam być.
Jesteśmy na tropie!
- Ridley? - Słoń!
Stańcie za mną! Mój twardy wzrok go powstrzyma!
Masz w sobie za dużo uroku!
Wcale nie! Jestem twardą i wielką bestią!
Na ziemię!
Blisko było!
Jest tu dużo gorzej, niż myślałam!
Oby Pedro był cały.
Jakby mnie mumifikowano.
Co?
Chcecie zawrócić?
„Tak, Dudley! Znikajmy i pójdźmy na pyszną karmę!”
Musimy iść dalej.
Nam jest gorąco, ale pomyślcie o Pedro!
O nie, ślad się urywa.
Halo?
Pedro?
- Pomocy! - Pedro!
Boję się!
Nie martw się! Wrócisz do domu!
No dobrze.
O nie.
Niedobrze.
Przepraszam. Wszystko się tu sypie i utknąłem.
To prawda.
Tylko ty trzymasz te głazy na miejscu.
Mogłem nie przychodzić,
ale chciałem przeżyć przygodę jak wy.
Nie musisz przepraszać.
To moja wina, ja przepraszam.
Wyciągnę cię stąd.
No dobrze.
Musimy znaleźć coś twojej wagi.
Wtedy cię podmienimy, a głaz nie spadnie.
Peaches, sprawdź przeciętną wagę pingwinków.
Się robi, Ridley.
90 kilo! A nie, to waga słonika.
Zaczekaj!
Mamy to.
Dzięki!
Wiem, co zrobić.
Podacie mi trochę piasku?
Obym się nie pomyliła.
Żadnych lawin.
Tak jest!
Super!
- Ojej. - Porażka.
Lawina!
W nogi!
Dudley!
Mówiłem, że dodo nie lubią pustyń!
Nie martw się, mam cię.
Byłem tak bliski ostatecznego wyginięcia!
Pedro, jak tam?
To było super!
Możemy już iść do domu?
Oj tak.
Nie wierzę, że się udało.
Ridley, to był pokaz królewskiego myślenia.
Pod sam koniec też pomogłem im się oddalić.
Niech się nacieszy.
- Dobrze, że jesteśmy cali. - Pedro!
Mój ty pingwinku!
Martwiłam się!
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Pedro, chyba nie jesteśmy gotowi na takie przygody.
Chyba powinniśmy zacząć od nauki.
Mamo, babciu, nie denerwujcie się…
- Grunt, że nic ci nie jest. - Przepraszam.
Prawie potrącił nas słoń, zgniotły głazy i wysuszyło słońce!
Pewnie dlatego miałam się najpierw nauczyć o muzeum.
Wrócimy do szkolenia?
Słonie trzymamy z dala od porcelany.
A modele statków z dala od łazienek.
Desperacko pragną wody, ale przytykają toalety.
A pingwiny z dala od pustyni. Jasne.
Na dziś koniec?
Nie. Przejdźmy do klejnotów.
Napisy: Jędrzej Kogut