W miejscu pełnym tajemnic Gdzie przeszłości czuć zew
Bohaterka historii Ku przygodzie się rwie!
Ona ratuje przyszłość Przeszłości broniąc bram
To jej moment I teraz pokaże się nam
Ridley Jones!
Śmiała, dzielna i odważna
Ridley Jones!
Strzeże muzeum z dumą
Ridley Jones!
Swym entuzjazmem nas zaraża
Dinozaur i dodo I kosmiczna małpka są z nią
Ridley Jones!
Kapelusz to jej znak firmowy Ridley Jones!
Wyzwaniom nie kłania się
Nie lęka się nigdy, o nie Jak sprostać przygodom też wie
Leci do boju już Wszystkich ratuje tu
Ridley Jones!
PANNA PEABODY, JAK MNIEMAM?
Pa. Do zobaczenia.
- Pa. - Muzeum rządzi!
Cześć, panie Peabody.
Nie podoba mi się twój ton.
Ale dziś w końcu mi się przydasz.
Zajmij się moją siostrzenicą, ja mam inwentaryzację.
Chyba nie lubi arkuszy kalkulacyjnych.
Młodzież.
- Hej. - Więc jesteś Peabody?
Penelope Presley Peabody. Ale mów mi Penny.
Miło mi poznać.
Ridley Jones, strażniczka, to znaczy rezydentka muzeum.
Wiem. Wujek wiele mi o tobie opowiadał.
Fajnie, że tu mieszkasz.
To prawdziwe lasso?
Tak.
Rany! Używałaś go kiedyś?
Raz czy dwa.
Ale super!
Jeśli tak uważasz, spodoba ci się to, co mamy w muzeum.
Pokażę ci.
Przejrzyjmy naszą imprezową listę kontrolną.
Balony i banery są gotowe.
Zaopatrzenie imprezowe ogarnięte. Trąbki dla każdego.
Takie imprezowe.
A oto superważna mapa, której kazałaś mi nie zgubić.
O, tu jest.
- Dzięki, Ralph. - Mum-jazdowo!
Został nam Dudley.
Masz już chusteczki na wypadek płaczu?
Nie wierzę, że to już setna przygoda naszej małej Ridley.
Ale szybko dorasta.
Słuchajcie wszyscy.
Zaplanowałam idealną imprezę-niespodziankę,
więc obędzie się bez niespodzianek.
Poza tą jedną niespodzianką.
Jasne?
Pewka.
A to nasza wystawa motyli.
- Ale słodkie. - Nie. Mają łaskotki.
Nie wolno nam dotykać eksponatów.
Przepraszam.
Słyszałaś to?
Nie. Chodźmy. Spodoba ci się skrzydło egipskie.
Zanim wejdziemy, sprawdzę, czy jest czysto.
Niespodzianka!
Szczęśliwej setnej przygody, słońce.
Z tej okazji wybierzemy się na poszukiwanie skarbu.
Oni żyją?
O czym ty mówisz? Nie.
To muzealne roboty.
Racja.
Jestem robo-dinem.
Ojej!
To nie robot.
No dobra, żyją. Ale to bardzo ważna tajemnica.
To moi przyjaciele i muszę ich chronić. Możesz nikomu nie mówić?
Co my tu mamy.
Niech no tylko opowiem wujkowi.
Wiedział, że coś tu śmierdzi.
Na szczęście mam doskonały węch.
To nie w porządku.
Oszukałaś mnie.
Myślałam, że jesteś inna, ale jesteś jak pan Peabody.
Nic osobistego.
Wujek powtarza, że każdy sobie rzepkę skrobie.
Będzie dumny, gdy mu o tym powiem.
Muzeum, które żyje? To dopiero coś.
Nie mów mu, Penny. Damy ci wszystko, co zechcesz.
Wszystko?
Dobrze. Nie powiem mu pod jednym warunkiem.
Chcę ten skarb.
Nie wierzę, że się zgodziłaś.
Nie można jej ufać. Nazywa się Peabody.
Wiem, ale musimy ratować muzeum. To jedyne wyjście.
Czasem dowódca podejmuje trudne decyzje.
- Postępujesz słusznie. - Oby.
To muzeum jest zbyt wyjątkowe, by to zniszczyć.
O tak.
Dobrze jest potrząsnąć ogonem po długim dniu.
Jeśli mój talent do czytania map wymiata jak mój ogon,
to chyba powinniśmy
zejść tutaj.
Ale moje ciuchy trzeba prać na sucho.
Myślałam, że to żart.
Nigdy nie żartuję z mody.
Dobra, drużyno, znajdźmy ten skarb.
- Potrzebujesz pomocy? - Ja? Nie.
Nigdy. Peabody z wszystkim radzą sobie sami.
Dobrze. Do zobaczenia na dole.
Czemu setna przygoda nie może być w przytulniejszym miejscu?
Na tropikalnej plaży z drinkami z palemką.
Bez obaw, Dudley.
Zachowaj spokój, a zaraz wylądujemy.
Nie widzę tu nawet swoich kopyt.
Masz. Zawsze błyszczę w towarzystwie.
Moje kopyta! Dzięki, księżniczko.
Wszystko gra?
To było niesamowite!
Niesamowicie niebezpieczne.
Wujek od razu zamknąłby to miejsce.
Zgadzam się, to przerażające miejsce.
Byliśmy na 99 innych przygodach.
Póki będziemy razem, damy radę.
- Dante, prowadź. - Jasne, ziomalko.
Do dzieła.
Jesteś astronautką?
Pierwszą małpą w kosmosie.
Żadnego małpowania z wrogiem.
- Pilnuj swojego dzioba, gołąbku. - Jestem ptakiem dodo.
Ostatnim z gatunku.
To muzeum to mój jedyny dom.
To prawda?
Jesteśmy rodziną. Muzeum to nasz dom.
Nie wiedziałam o tym.
Już prawie jesteśmy.
Co to za dziwne kolce?
Już wiem! To śmiertelna pułapka!
- Kopytuj się kto może! - W nogi!
Ridley!
Mam cię.
Penny, chodź. To niebezpieczne.
Nie uda jej się!
- Nie mogę patrzeć! - Ślizgiem!
- Bizońsko. - Było blisko.
Nie wierzę, że to zrobiłam. Ale frajda.
Udało nam się. Mimo że trzymałem mapę na odwrót.
Nie dotykaj!
Dzięki temu wujek będzie mógł przejąć muzeum i wszystko sprzedać.
Co?
Mówiłem, że nie można jej ufać.
Każdy artefakt, obraz i was wszystkich.
Nie!
- Mum-jazdowy chwyt. - Bizoński manewr.
Mam cię.
O nie, wyślizguje się. Złapcie linę.
- Chce pomóc wujkowi sprzedać nasz dom. - To nieważne.
Moim zadaniem jest chronić wszystkich w muzeum,
łącznie z Penny.
Tak trzeba postąpić.
- Pewka. - Trzymaj się!
Spokojnie. Mamy cię.
To nie wystarczy.
Nawet z moją bizońską siłą.
Pomóż, Dudley.
Proszę, Dudley. Potrzebuję cię.
No dobrze.
Mam cię.
- Czemu mnie uratowaliście? - To nasza praca.
Dbamy o siebie.
Zauważyłam.
Jest tu inaczej, niż myślałam.
Zrozumiałam, że myliłam się w wielu sprawach.
Zaufałam staremu mottu
Samolubnej wujka zasadzie
Że każdy sobie rzepkę skrobie
Głupsza nie mogłam być bardziej
Ale teraz wiem, że się myliłam
Teraz wiem, co robić mam
Czegoś w końcu się nauczyłam
Dla mnie jesteś ty A dla ciebie ja
Od dziś empatię w sobie noszę
I innych uczucia biorę na wzgląd
Bo gdy będziemy sobie ufać
Naprawimy każdy błąd
Ktoś mnie oszukał, jasno to widzę
Światopogląd inny dziś mam
Być z wami blisko się nie wstydzę
Dla mnie jesteś ty
A dla ciebie ja
Przepraszam za moje zachowanie.
Bez obaw. Nic nie powiem wujkowi.
Możesz mi zaufać. Obiecuję.
- Jak miło. - Tak!
Dziękuję, Penny.
Proszę. Umowa to umowa.
Nie. Ten skarb należy do muzeum.
Pod jednym warunkiem.
Mogę czasem do was wpaść?
Oczywiście.
- Pewnie. - Tak.
Chyba jednak cię lubię.
Mogę zrobić wyjątek dla jednej z Peabodych.
To była idealna setna przygoda.
Odnaleźliśmy skarb i zdobyliśmy przyjaciółkę.
Dla mnie była to wymarzona pierwsza przygoda.
Wpadłam do studni, pokonałam pułapkę i mam nowych przyjaciół.
- Siostrzenico? - Kryć się!
Przegapiłaś cudowny wieczór pełen cyferek.
Wierzę na słowo. Czas wracać do domu.
- Udało ci się czegoś dowiedzieć? - Nie, wujku.
To zwykłe, nudne muzeum.
Zasłużyłam na tę odznakę.
Jestem z ciebie dumna.
A za setną misję należy się coś więcej.
Jesteś już gotowa, by otrzymać…
Rety. Jak to działa?
To Dłoń Herosa. Każdy dobry obrońca ją ma.
W środku jest mnóstwo narzędzi, które pomogą ci przetrwać.
Przetestuję ją.
Dzięki, mamo.
Obiecuję używać Dłoni Herosa z dumą.
A teraz spróbujmy tego.
Napisy: Tomasz Suchoń