Böyle daha iyi.
- Neden? - Artık kimsenin canını yakamaz.
- Neden sence... - Eve gitmek istiyorum.
Biliyorum ama şimdi buradayız.
Al bakalım.
Şu anda ne hissediyorsun?
Çizebilir misin?
Şu anda ne hissediyorsun?
Çizebilir misin?
Hemen dönerim.
Selam.
- Merhaba. - Selam.
Hemşire, Noah'nın sizinle olduğunu söyledi.
- Ona birkaç kitap getirmiştim. - Tamam.
- Durumu ne? - İyi.
Yeni ilacın yan etkileri henüz geçmedi ama biraz kum terapisi yapıyoruz ve biz...
Bir saniye.
Neler oluyor?
O sadece... Onu bulurum. Endişelenme.
- Ne? Nerede ki? - Bilmiyorum ama bulurum, endişelenme.
Pardon. Noah buraya geldi mi?
Üzgünüm, daha ilk günüm.
- Hangisi Noah? - Yatağında.
Tamam. Noah, evet.
Doktoruyla terapide.
Doktoru benim.
Sizinle değil mi yani?
Bir hastayı bulmama yardım etmeleri için personele haber ver.
- Hemen. - Tamam.
Noah?
Noah, yavaşça kapıları açacağım, tamam mı?
Selam.
Bir anda kayboldun.
Tamam. Sorun değil. Oyun odasına dönelim.
Hadi. Sorun değil. Hadi, dönelim.
Tamam.
Tamam. Oldu.
- Noah, kalem sende mi? - Ama bu koğuşta kalem yasak.
Evet, tamam.
Tamam. Kalemi ver.
- Bende değil. - Noah.
- Korkuyorsun. - Korkmuyorum.
Yalancı.
Kalemi almalıyım.
Artık konuşmak istemiyorum.
Neler olduğunu anlatacak mısın?
Peki. Noah bir çiftlik evi çiziyordu.
Lynn'in ofisinde bulduğum fotoğraftakine çok benziyordu.
"Bir gece onu takip edip eve mi geldi?
Tanışıyorlar mıydı? İlişkileri mi vardı?
Ve vardıysa Lynn neden bunu benden sakladı?
- Anlatmadığı başka ne vardı?" dedim. - Peki ama bunun teşhisle ne ilgisi var?
- Al, iç şunu. - Sağ ol.
Pek uyuyamıyorum.
İnsomni.
İnsanın kafasını bulandırabilir.
Sözde bir intihar denemesinde bir bardak suyu içine çekti
- ve şimdi kilitli koğuşta. - Bu imkânsız.
Evet ama ciğerleri doluydu. Bunu açıklayamıyorum.
Eski koruyucu ailelerini kontrol ettim.
Çiftlik evi yok, Felemenkçe yok.
- Terk edilmeden önce yaşadığı olaylar? - Kriptomnezi belki?
Konuşma öncesi dönemde bir çiftliğe gitti, belki bir TV dizisinde Felemenkçe duydu.
Biyolojik anne babası hakkında bilgi lazım ama Güvenli Bölge çocuğuymuş.
Tek bilgi, St. Matthew's Kilisesi'ne bırakıldığı.
Yüzen kızın hikâyesi ne?
- Sence yüzüyor mu? - Evet.
Bilmem. Ben onu şey sandım...
Boğuluyor.
Dr. Adler, bence sızıntı var.
OKULDAN KORKAN ÇOCUK YAZAN LYNN HOFFMAN
- Buranın üstünde ne var? - Koridordaki banyo.
Geliyorlar.
Hayır, uzak dur benden! Hayır!
Ateşine bakacağım tatlım.
Bak, ne yaptım.
Tamir ettim.
Ne...
Tanrı aşkına.
Baba?
Buradayım.
- Selam. - Selam baba.
Ne yapıyorsun?
- Yer neden ıslak? - Tanrım.
Alıcıları en korkutan şey, "tesisat sorunu" lafıdır.
Tamir ettim. Endişeye gerek yok yani.
Tanrım. Bu adamın yapamadığı bir şey var mı?
Evet, tam Rönesans adamıdır.
Açacak mısın?
Baba!
Seni aramıyorlar mı?
Evet.
- Bakarım. - Tamam.
Evet, git.
Alo.
Bu gece bana gelecek misin?
- Pardon, kimsiniz? - Jackson. Başka kim olacak?
Dinle, bu gece çok kalabalık olacak. Biliyorum, muhtemelen gelmezsin
- ama caz... - Bir şey diyeceğim.
- Şu anda konuşamam. - Hayır, dediğim caz...
- Hoşça kal. - Çok sıkı.
- Önemli bir şey değildi. - Peki.
Neyse, ikiniz için ne planladın?
Baba, biz evi göstermeye hazırlarken Sophie'yle vakit geçirmeyi
kabul ettiğini unutmadın, değil mi?
Tabii ki hayır. Öyle bir şeyi nasıl unuturum?
Bugün dede günü. Değil mi Sophie?
Dede ve Sophie günü.
Ne akıllı çocuk.
- Gidelim mi? - Evet. Hadi, gidelim.
Eğlenceli olacak.
Bunun nesi eğlenceli, anlamadım. Burası tüylerimi ürpertti.
Evet, öyle.
Biraz tüyler ürpertici. Sadece birini bulmam lazım.
Küveti tıkadığı için nineme kızgın mısın?
- Ne? - Çünkü orada boğuldu.
Hayır. Ninen küvet tıkamıyor.
- O gitti. - Hayır, gitmedi. Kertenkelemde.
Bana bir sır vermek istiyor.
- Günah çıkarmaya mı geldiniz? - Günah çıkarmak mı?
Hayır. Peder Dennis'i görmeye geldim.
Kendisi hastam. Ailesi hakkında bilgi edinmeye çalışıyorum.
Sekiz yıl önce buraya bırakılan bir Güvenli Bölge çocuğu.
Hatırlıyorum. Yirmi yıldır bu kiliseye bırakılan tek bebek.
- Burada mıydınız yani? - Evet.
Hastam dediniz. Nesi var?
Bilmiyorum. Bunu öğrenmeye çalışıyorum.
Anne baba olmaya uygun değillerdi.
- Onları tanıyor muydunuz? - Hayır
ama bir çocuğu başka neden terk etsinler?
Bazen Tanrı'nın planını anlamak zordur.
Sizin derdiniz ne?
Kederli olduğunuzu seziyorum.
- Ninem öldü. - Sophie.
Tamam.
- Karım öldü. - Başınız sağ olsun.
- Sorun değil. Kertenkelemde. - Sophie, o, kertenkelende değil.
Bunu daha önce de konuştuk. Biri ölünce gider.
Sonsuza dek ve bir daha da dönmez. Bir kertenkelenin içinde bile.
Bunu bilemezsin.
Bakın, hepimizin acıyla baş etme yolu farklıdır.
Bunu cemaatimde sürekli görürüm.
İşlerimiz birbirine benziyor.
Öyle mi? Ofislerimiz farklı, değil mi?
- Şuna bakın. - İnsanlara yardım ederiz.
Ama ben bilim ve tıpla ediyorum ve...
Ve belki birazcık inançla.
Bir zihin doktoru, inancın her şey demek olduğunu biliyordur.
Neye inanırım biliyor musun? Olgulara inanırım.
Sen insanlar gerçekle yüzleşmesin diye yaratılmış masallara inanıyorsun.
Gerçek ne, biliyor musun?
Gökte yaşayan ve bizi koruyan sihirli bir varlık yok.
O, intikamcı pisliğin teki ve bunu biliyorsun.
Hepimiz yalnızız dostum.
Sophie, hadi. Gidelim.
Damlıyor. İstemiyor musun?
- Barb? - Evet.
- Selam, dede günü nasıl geçti? - Bence çok eğlendik.
Üzgünüm. O kertenkele hakkında çok garip davranıyor.
- Evet, bunu konuşmak istiyordum. - "Ninem kertenkelede" hikâyesini mi?
- Acıyla baş etmenin bir yolu, değil mi? - Hayır. Konuşmak istediğim o değil.
Annenin boğulduğunu ona neden söyledin?
- Dur, ne? - Evet, neden? Bunu neden yaptın?
Daha önce "Ninen her yerde.
Sizi izliyor" falan derken neden bir anda söyledin?
Baba, ona annemin boğulduğunu söylemedim.
Kahretsin.
Muhtemelen telefonda konuşurken duymuştur.
- Konuşurken mi? Kimle? - Bilmem, bir arkadaşımla.
Neden herkes bunu konuşuyor?
Konuşacak nesi var? Ne yapıyorsun?
- Ne yapıyorsun? - Topluyorum.
- Sue Ann, evi toplayın dedi. - Yok. Toplamakmış.
Bunlar annenin şahsi ve tıbbi eşyaları.
- Artık annemin şahsi eşyası yok baba. - Bırak şunu!
Senin neyin var?
Bir şeyim yok.
Sadece şahsi alanıma tecavüz edilmesine çok normal bir tepki veriyorum, tamam mı?
Bak baba,
anneme olan sadece senin başına gelmedi.
Benim de başıma geldi.
Barb.
Tatlım.
Üzgünüm.
- Tamam mı? - Tamam. Sorun değil.
Yok, dinle, bunu yapacağım.
Evi toplayacağım.
Sophie'yi eve götür, olur mu? Bunu ben bitiririm.
Emin misin?
Tamam. Sağ ol.
Yardım gerekirse ara.
Hadi, Soph.
Güle güle Sophie. Çok eğlenceliydi.
Soph.
Sophie, ben...
"Yiyecek alışverişi: süt, muz. Eczaneye uğra..."
"Çizimleri Jackson'a yolla" mı?
JACKSON - ÇİZİMİ EKLEDİM
"Eli'a söyleme, altından kalkamaz, dinlemez."
ONU TANIYORSUN, ÇOK MANTIKLI...
DOĞRUSU, BUNU KONUŞABİLECEĞİM TEK İNSAN SENSİN BENCE...
Ne...
İşe bak. Gerçekten geldin.
- Seninle konuşmalıyım. - Koşarak mı geldin?
Terlemişsin. Sana bir içki vereyim.
- İstemiyorum, Lynn hakkında konuşmalıyız. - Garip görünüyorsun.
Son zamanlarda her şey garip geliyor. Beni dinle.
Lynn'siz gelmek garip geliyor, biliyorum.
Konu o değil. Eşyalarına bakıyordum... Beni dinle, tamam...
- Özledim seni Eli. - Dur.
- İç şunu. - İstemem...
Müziği dinle ve buraya gel.
Lisansüstü öğrencilerimden biri bu ıstakoz yahnisini yapmış.
Şuna bak.
- Bak, birkaç kişiyle konuşmalıyım. - Ben...
Burada bekle. Hemen dönerim.
Onu istiyorum.
Ve o dergi makalesindeki travma ve çözülme hakkındaki teorine bayıldım.
Bu şeylerden nefret ediyorsun, değil mi?
Şimdiden uyarayım, sen benimle dans edene kadar gitmiyoruz.
Şu yeni çalışmayı soracaktım...
İzninizle.
Cidden konuşmalıyız.
- Bir saniye. - Hayır, hemen.
Ver onu.
Hayır.
Yatma vakti çocuklar.
Noah...
Elinde bir şey mi var?
Noah?
Elindeki ne?
Noah!
Noah...
Elindekini görmem lazım.
Tatlım, elindekini bana ver...
Hemen.
Neye bozulduğunu anlamıyorum.
Lynn'le arkadaştık. Sürekli birbirimize e-posta atardık.
Orası tamam ama "Eli anlamaz" saçmalığı ne?
Ve hangi çizimlerden bahsediyordu?
Üç dost hakkında yeni bir kitap hazırlıyordu.
Bana bir çizim yolladı.
Duygusal olarak baş etmeye çalıştığı bir şeydi.
- Ne hakkında? - Ölüm hakkında Eli.
Kendi faniliğiyle yüzleşiyordu ve senin tek yapmak istediğin
onu bir sonraki umut veren denemeye sokmaktı.
Evet çünkü yardım etmeye çalışıyordum.
Öyle ama bunu kendi başına çözmeye çalışıyordu.
Anlamayacağını düşündüğü şeyler vardı
çünkü onları bilimle açıklaya çalışırdın
ve o, bunların bilimin ötesinde olduğunu düşünüyordu.
Bu hiç mantıklı değil. Hiç mantıklı değil. Neler?
Ve bilimin ötesinde diye bir şey yok.
- Noah. Sorun yok. - Her şey yolunda mı?
Bana verecek.
Değil mi Noah?
Sakin ol.
Noah. Üzgünüm tatlım ama görmem lazım...
Eli.
Yardım edin, boğuluyor.
Ambulans çağırın.
Anafilaktik şoka giriyor.
EpiPen'i olan var mı? EpiPen? Kimsede yok mu?
Tamam, korkma. Yanındayım.
- Birileri geliyor. - Bırak.
Hadi.
İşte oldu.
Kahretsin. Nefes almıyor.
Alkol mu o? Hadi!
Tamam, bir tükenmez kalem lazım.
- Tükenmez kalemi olan? - Sende var mı?
- Sıradan bir kalem? Kalemi olan var mı? - Kalem lazım.
İşte oldu.
Evet.
Tamam.
İşte oldu.
İşte bu.
Parti numarası anlamında biraz abartılıydı.
Şaka yaptım.
Tanrı'ya şükür, buradaydın.
- İyileşecek, değil mi? - Evet.
Ve e-postalar hakkında.
Özür dilerim.
- Sana söylemeliydim. - Evet, öyle.
Doğrusu, kitabın sonunu yazmakta zorlanıyordu
ama fikirler rüyalarına giriyordu.
Rüyaları hakkında hiçbir şey duymak istemiyorum, tamam mı?
Çünkü onu hiç tanımadığım duygusuna kapılmaya başladım.
Üstünde çalıştığı şey buydu...
...ve bence sende olmasını isterdi.
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü