WCZEŚNIEJ
Tak lepiej.
Dlaczego?
Teraz nikogo nie skrzywdzi.
- Dlaczego uważasz, że on... - Chcę do domu.
Wiem, ale jesteśmy tutaj.
Proszę.
Co teraz czujesz?
Narysujesz to?
Co teraz czujesz?
Narysujesz to?
Zaraz wrócę.
Doktorze.
- Dzień dobry. - Cześć.
Pielęgniarka mówiła, że Noah jest z panem. Przyniosłam mu coś do czytania.
- Jak on się czuje? - W porządku.
Nadal odczuwa skutki uboczne nowych leków, ale prowadzimy terapię piaskową i...
Chwileczkę.
Co się dzieje?
Nic. On tylko... Znajdę go. Proszę się nie martwić.
- Co? Gdzie on jest? - Nie wiem, ale go znajdę.
Przepraszam. Noah tu był?
To mój pierwszy dzień.
- Który to Noah? - Leży tutaj.
No tak, Noah. Jest na terapii ze swoim lekarzem.
Ja jestem jego lekarzem.
Czyli nie ma go z panem?
Proszę powiadomić personel, żeby pomógł mi odnaleźć pacjenta.
- Teraz. - Tak.
Noah?
Bardzo powoli otworzę teraz drzwi, dobrze?
Zniknąłeś mi.
Już dobrze.
Wróćmy do sali.
Chodź. Już dobrze.
Wracajmy.
No dobrze.
Masz mój długopis?
Długopisy są tu zakazane.
W porządku.
Dobrze. Oddaj mi długopis.
- Nie mam go. - Noah.
- Boisz się. - Nie boję się.
Kłamca.
Daj mi długopis!
Nie chcę już rozmawiać.
Powie mi pan, o co chodzi?
Dobrze. Noah rysuje wiejską chatę.
Bardzo podobną do tej, którą znalazłem na zdjęciu w pokoju Lynn.
Zastanawiam się, czy szedł za nią do domu?
Czy się znali? Czy mieli głębszą relację?
Jeśli tak, czemu to przede mną ukrywała?
Czego jeszcze mi nie mówiła?
Dobra.
Ale co to ma wspólnego z jego diagnozą?
- Proszę się napić. - Dzięki.
Źle sypiam.
Bezsenność.
Potrafi namieszać w głowie.
Wciągnął nosem szklankę wody w trakcie rzekomej próby samobójczej
i trafił na oddział zamknięty.
To niemożliwe.
A mimo to jego płuca były pełne. Nie umiem tego wyjaśnić.
Sprawdziłam wszystkie poprzednie placówki opiekuńcze.
Żadnych chat ani niderlandzkiego.
- Zdarzenia sprzed porzucenia? - Może pamięć podświadoma?
Prewerbalne wspomnienie wizyty na farmie i usłyszenie niderlandzkiego,
może w telewizji.
Potrzebuję danych jego rodziców, ale zostawili go w oknie życia.
Wiem tylko, że w kościele św. Mateusza.
A ta pływająca dziewczyna?
- Myślisz, że ona pływa? - Tak.
Nie wiem. Myślałem, że ona...
tonie.
Chyba ma pan przeciek.
CHŁOPIEC, KTÓRY BAŁ SIĘ SZKOŁY
AUTORSTWA LYNN HOFFMAN
Co jest na górze?
Łazienka.
Idą.
Nie, odejdź ode mnie! Nie!
Zmierzę ci tylko temperaturę.
Spójrz tylko.
Naprawiłem.
Co jest?
Na miłość boską.
Tato?
Tutaj.
- Cześć. - Hej.
Co robisz?
- Czemu podłoga jest mokra? - Ojej.
Nic tak nie przeraża kupujących jak problemy z hydrauliką.
Naprawiłem to.
Bez obaw.
Czy jest coś, czego on nie potrafi?
Tak, człowiek renesansu.
Odbierzesz?
Tato!
To twój?
Tak.
- Odbiorę. - Dobrze.
Leć, leć.
Halo?
Będziesz dziś wieczorem?
- Przepraszam, kto mówi? - Jackson.
A niby kto, do diabła?
Przyjdzie do mnie sporo osób.
- Ty pewnie odpuścisz, ale będzie jazz... - Wiesz co?
- Nie mogę teraz rozmawiać. Na razie. - Ten jazz... Miodzio.
Nic ważnego.
Co będziecie dziś robić?
Powiedz, że nie zapomniałeś, że zajmujesz się Sophie,
kiedy my przygotowujemy dom?
Oczywiście, że nie. Jak mógłbym zapomnieć?
Dziś jest dzień dziadka.
Prawda?
Dzień dziadka i Sophie.
Ależ ona jest rezolutna.
Idziemy?
Tak, chodźmy.
Będzie fajnie.
Co w tym fajnego?
Tu jest upiornie.
Masz rację.
Jest trochę upiornie.
Muszę kogoś znaleźć.
Jesteś zły na babcię, bo zatyka odpływ?
Co?
Bo tam utonęła.
Nie. Babcia nie zatyka odpływu.
Odeszła.
Wcale nie.
Jest w mojej jaszczurce.
Chce mi wyznać sekret.
Pan do spowiedzi?
Spowiedzi?
Nie.
Szukam księdza Dennisa.
To mój pacjent.
Szukam informacji o jego rodzinie.
Osiem lat temu zostawiono go w oknie życia.
Pamiętam. Jedyne dziecko zostawione u nas od 20 lat.
- Czyli był ksiądz tutaj? - Tak.
Mówił pan, że to pański pacjent. Co mu dolega?
Nie wiem, dlatego tak dociekam.
Z pewnością nie nadawali się na rodziców.
Znał ich ksiądz?
Nie.
Ale inaczej by go nie porzucili.
Czasem niełatwo jest zrozumieć Boży plan.
Co pana trapi?
Wyczuwam ciężar w pańskim sercu.
- Moja babcia zmarła. - Sophie.
- Moja żona zmarła. - Bardzo mi przykro.
Jest w mojej jaszczurce.
Nie ma jej w twojej jaszczurce.
Rozmawialiśmy o tym. Kiedy ktoś umiera, to koniec.
Już nigdy nie wróci.
Nawet w jaszczurce.
Nie wiesz tego.
Każdy inaczej przechodzi żałobę. Obserwuję to wśród wiernych.
Mamy podobne zawody.
Czyżby? Ale gabinety inne.
Obaj pomagamy innym.
Ja pomagam nauką, medycyną i...
Może odrobiną wiary.
Lekarz umysłu z pewnością wie, że wiara jest najważniejsza.
Wie ksiądz, w co wierzę? W fakty.
A ksiądz w bajki, które odciągają ludzi od prawdy.
A co jest tą prawdą?
Nie dba o nas żadna niebiańska istota.
To mściwy skurwiel i ksiądz dobrze o tym wie.
Jesteśmy zdani na siebie.
Sophie, idziemy.
Hej. Topi się. Nie chcesz już?
- Barb? - Tak?
Jak wam minął dzień dziadka?
Świetnie się bawiliśmy.
Wybacz. Jest bardzo drażliwa w kwestii tej jaszczurki.
O tym chciałem pogadać.
Że babcia mieszka w jaszczurce?
Tak sobie radzi z żałobą, prawda?
Nie, nie o tym.
Czemu jej powiedziałaś, że utonęła?
- Słucham? - Czemu to zrobiłaś?
I to tak nagle, kiedy wcześniej „babcia była wokół nas” i tak dalej?
Nie powiedziałam jej, że utonęła.
O cholera.
Pewnie usłyszała, jak rozmawiam o tym przez telefon.
- Z kim? - Nie wiem, przyjaciółką.
Czemu wszyscy o tym mówią?
Nie ma o czym! Co ty robisz?
- Co ty robisz? - Odgracam.
- Zalecenia Sue Ann. - Nie ma mowy.
To medyczne i osobiste rzeczy twojej mamy.
- Ona już nie ma osobistych rzeczy. - Zostaw to!
Co się z tobą dzieje?
Nic się nie dzieje.
To zupełnie normalna reakcja na to,
że ktoś narusza moją prywatną przestrzeń.
Wiesz co?
Śmierć mamy nie dotknęła tylko ciebie.
Dotknęła też mnie.
Barb.
Hej, Barb.
Kochanie.
Przepraszam.
Dobrze?
Nic się nie stało.
Nie, posłuchaj. Zrobię to.
Odgracę dom.
Tylko weź Sophie do domu.
Ja to dokończę.
Na pewno?
Dobrze. Dziękuję.
W razie czego dzwoń.
Chodźmy, Soph.
Pa, Sophie. Było fajnie.
Hej, Soph!
Zapomniałaś...
„Zakupy: mleko, banany. Zajrzeć do apteki...”.
„Wysłać rysunki Jacksonowi”?
JACKSON – ZAŁĄCZAM RYSUNKI
„Nie mów Eliowi, bo on tego nie udźwignie”.
KIERUJE SIĘ LOGIKĄ...
TAK NAPRAWDĘ TYLKO Z TOBĄ MOGĘ POROZMAWIAĆ NA TEN TEMAT...
Co do...
No proszę, jednak przyszedłeś.
- Musimy porozmawiać. - Przybiegłeś tu?
Jesteś spocony. Napij się.
- Nie chcę pić, tylko pomówić o Lynn. - Twoje oczy dziwnie wyglądają.
Wszystko ostatnio wygląda dziwne. Słuchaj.
Wiem, że bez Lynn jest ci tu nieswojo.
Nie o to chodzi.
Przeglądałem jej rzeczy... Posłuchaj...
- Brakuje mi ciebie. - Przestań.
- Pij. - Nie chcę...
Słuchaj muzyki i chodź.
Jeden z moich studentów przyrządził zupę gumbo z homarem.
Zobacz.
Muszę pogadać z gośćmi.
Zostań tu, zaraz wrócę.
ODDZIAŁ CHŁOPIĘCY
Daj mi to.
Świetny artykuł o traumie i dysocjacji.
Nie cierpisz tego, prawda?
Ostrzegam z góry, że nie wyjdziemy, póki ze mną nie zatańczysz.
Chciałam zapytać o nowe badania...
Przepraszam.
Musimy porozmawiać.
- Daj mi chwilę. - Nie, teraz.
Daj mi to.
Nie.
Dzieci, pora do łóżek.
Noah...
masz coś w ręce?
Noah?
Co masz w ręce?
Noah!
Noah...
Pokaż, co masz w rękach.
Skarbie, daj mi to, co trzymasz.
Ale już.
Co cię tak zdenerwowało?
Przyjaźniliśmy się z Lynn.
Pisaliśmy do siebie.
W porządku, ale co to za brednie, że „Eli nie zrozumie”?
I jakie rysunki ci wysyłała?
Pracowała nad książką o trojgu przyjaciół.
Wysłała mi rysunki. Próbowała sobie to poukładać.
- Co? - Śmierć, Eli.
Mierzyła się z własną śmiertelnością, a ty w kółko gadałeś o nowych badaniach.
Próbowałem jej pomóc.
Wiem, ale ona dociekała po swojemu.
Uważała, że niektórych spraw nie zrozumiesz,
bo będziesz próbował wyjaśnić je naukowo,
a jej zdaniem one wykraczały poza naukę.
To nie ma sensu. Najmniejszego.
Jakie sprawy?
I nie ma czegoś takiego, jak wykraczanie poza naukę.
- Wszystko gra? - Tak.
Odda mi to.
Prawda, Noah?
Spokojnie.
Przykro mi, skarbie, ale muszę zobaczyć...
Eli.
Pomocy, ona się dusi.
Dzwońcie po karetkę.
Ma wstrząs anafilaktyczny.
Czy ktoś ma EpiPen? Ktokolwiek?
Już dobrze. Pomogę ci.
Już jadą.
Odpuść.
Dalej.
Tak jest.
O cholera. Nie oddycha.
To alkohol? Szybko!
Potrzebuję długopisu.
Czy ktoś ma długopis?
Masz?
Zwykły długopis?
Czy ktoś ma długopis?
Dajcie mu długopis.
Gotowe.
Po krzyku.
Już dobrze.
Jeśli chodzi o imprezowe sztuczki,
ta była lekkim przegięciem.
Żartuję.
Dzięki Bogu, że tu byłeś.
Wyliże się?
Tak.
W sprawie tych mejli.
Przepraszam.
- Powinienem był ci powiedzieć. - Tak.
Tak naprawdę miała problem z napisaniem zakończenia książki,
ale przychodziło do niej w snach.
Nie chcę słuchać o jej snach, jasne?
Zaczynam myśleć, że w ogóle jej nie znałem.
Nad tym pracowała.
Chciałaby, żebyś to miał.
Napisy: Daria Okoniewska