Byli zbyt surowi.
OTO EFEKTY DRĘCZENIA ZROBILI TO MŁODEJ DZIEWCZYNIE
JEJ CHŁOPAK WINI ASLI JAK ASLI NIE WSTYD?
ZBOJKOTOWAĆ ASLI! ODEJDŹ, ASLI!
PONIESIESZ ODPOWIEDZIALNOŚĆ! ZWOLNIĆ JĄ!
ZBOJKOTOWAĆ PO DRUGIEJ STRONIE NIE OGLĄDAJCIE!
ZBOJKOTOWAĆ MON5! DOŚĆ!
Chyba zwolnią Aslı. Została scancellowana.
I to jeszcze jak.
To jasne. Inaczej pogrąży tę stację.
Może sobie włożyć tę nagrodę…
- Nie wejdzie dziś na antenę. - Nie, pozwolą się jej pożegnać.
- Musi przeprosić. - Założymy się o obiad?
- O drinka. - Dobra.
Idzie.
ASLI TUNA: PO DRUGIEJ STRONIE
Pani Aslı!
Pani Gül czeka na panią w gabinecie.
Gül?
- Teraz? - Tak.
Dobrze.
Dzień dobry.
- Co słychać? - Wszystko dobrze.
Co ja mam ci powiedzieć?
- Obie wiemy, co się stało. - Nic takiego.
Naprawię to, bez obaw.
Naprawisz, co?
Oczywiście. Zaproszę Emrego do programu.
Będzie po kłopocie.
A dziewczyna?
Gdzie jest?
Nie wiem.
Müge się nie odzywa.
Aslı, kochana.
Przyjaźnimy się.
Idziemy ramię w ramię.
Ale…
Sytuacja jest raczej jasna, prawda?
Muszę chronić korporację, którą reprezentuję.
Inaczej pójdziemy na dno.
Co chcesz przez to powiedzieć?
To, że powinnaś…
odpocząć.
Weź sobie urlop, zdystansuj się od tego.
W tym czasie sprawa ucichnie.
Zdarza się.
Powiemy, że to zmęczenie.
Gül, czy ty mnie zwalniasz?
Nie używajmy takich słów.
Po prostu potrzebna nam przerwa.
Dla naszego dobra.
Żeby widzowie odpoczęli.
Jutro ludzie będą mówić o czymś innym. O wszystkim zapomną.
Bez obaw.
Cholera jasna!
- Wynoś się! - Pani Aslı?
Won!
Idź stąd!
NA SKRZYDŁACH AMBICJI
Tato, spakowałeś mi spódniczkę w kropki?
Spódniczkę? Przecież jedziemy na obóz.
I tak powinniśmy ją wziąć.
Melisa, będzie ci w niej zimno.
Nie mogę znaleźć fioletowych spinek. Gdzie są?
- Weź inne. - Nie mogę.
Muszę je znaleźć.
Najlepiej pasują do kurtki.
Poszukam. Gdzie je zostawiłaś?
- Szukałam już kilka razy. Nie ma ich. - Co się dzieje?
Wygląda, jakby tu przeszedł huragan!
- Zginęły mi fioletowe spinki. - Tata nie chce spakować mojej spódniczki.
Idź, ja się tym zajmę. Napij się kawy.
Dziękuję.
Co to za bałagan? Po co wam tyle ubrań na obóz?
Spójrzcie tylko.
Wystarczy.
Zaczyna się.
KENAN: WIDZIAŁAŚ, JAK GNOJĄ PO DRUGIEJ STRONIE?
DZIEWCZYNA WISI NA WŁOSKU.
LALE: NIE NASZA SPRAWA!
KENAN: NO WEŹ. UCIESZ SIĘ. KORONA CI Z GŁOWY NIE SPADNIE.
LALE: NIE MAM CZASU.
Mamo, przestaniesz pracować?
- Dobrze, skończyłam. - Nie zrozumiałaś jej.
W ogóle nie pracuj.
Nikt już o tobie nie mówi. Nie masz po co pracować.
Właśnie mamo. Nic się nie dzieje.
Pracujesz bez powodu.
Ale panie Sulhi, ludzie zareagowali…
Rozumiem. Jak pan sobie życzy.
Też uważam, że tak byłoby najszlachetniej, ale…
Dobrze. Oczywiście.
Uważam tylko, że powinniśmy raz jeszcze…
Rozumiem.
Dobrze, tak zrobimy.
Miłego dnia. Pozdrowienia dla rodziny.
Wstawaj i weź się w garść.
Co?
Nieważne!
Wchodzisz na antenę.
Halo?
Jak to naprawimy?
Dobra, tak zróbmy.
Obwiń Emrego.
To facet, to musi być jego wina.
#WinaEmrego, dobra?
Do dzieła.
Już dobrze. Aslı, jesteś wspaniała.
Dasz radę, jasne? Spokojnie.
Dobrze.
Dzwoni Aslı Tuna.
Aslı, co tam?
Emre?
- Co słychać? - Chodzę po wybrzeżu.
Dusty, spokój!
To w twoim stylu.
- Spacerek? - Tak.
Potem pójdę coś zjeść. A co u ciebie?
Jestem w stacji.
- Dasz wiarę w to, co się stało? - No właśnie!
Wszyscy o tobie mówią.
To prawda.
O tobie też.
Jedziemy na tym samym wózku.
Zapraszam dziś do mnie. Opowiesz swoją wersję.
- Wyjaśnijmy sprawę. - Po co?
- Jak to „po co”? - Po co mam do ciebie przychodzić?
Mój kanał ma dwa miliony widzów.
Jaki kanał? Zapraszam cię do telewizji.
- Przyjdź. Niech cię usłyszą. - Nikt już nie ogląda telewizji.
Zrobię dziś stream na ten temat.
- Możesz dołączyć. - Pierdol się, Emre!
Chodź, piesku.
Nabawisz się podagry.
Tak zyskuję energię.
Staję się dziki i brutalny.
Tak się byś określił?
Jedz.
Straciłaś dużo kilogramów.
Wciąż mówią o tej dziewczynie. I wzięli na celownik Emrego.
To tabloidowa sprawa.
Moim zdaniem jest poważna. Sporo mówi o naszym społeczeństwie.
- Omówmy ją na antenie. - Zgoda.
Ale zbadajmy ją porządnie.
Sądząc po tweetach…
A ty wciąż o tweetach, Kenan.
Ciągle o nich gadasz.
Halo, Yusuf? Cześć.
Jesteśmy z Kenanem w Tottle.
Możesz przyjechać?
Dobrze.
Sprawa wygląda inaczej, niż się zdawało.
Muszę tylko coś zweryfikować.
Czekam na wieści od informatora. Będą jeszcze dziś.
Dobrze. Dziękuję.
Co?
Na pewno? To nie będzie nieetyczne?
Bzdura. Na tym polega dziennikarstwo.
Mogę znaleźć kogoś innego.
Ale będziesz miał u mnie minusa.
Nie. Zrobię to. Już tam jadę.
Gdy nadejdzie pora,
królowa musi rzucić wszystko i walczyć o życie.
Nie ma już władzy, poddanych ani tronu.
Nie pozostaje jej nic.
Jest zupełnie sama.
Kiedy cały świat chce ją pogrzebać,
musi stoczyć ostateczną walkę i stanąć do niej w samotności.
Odliczam.
Pięć, cztery,
trzy,
dwa, jeden.
Wchodzimy.
Dobry wieczór, drodzy widzowie.
Dziś, tak jak każdego wieczoru,
z radością poprowadzę nasz odnowiony program.
W ciągu dnia mówiło się o wielu rzeczach, w tym o mnie.
O tym, że İlayda trafiła do szpitala, i o tym, co się wydarzyło.
Wiem, że obiecałam zawsze być sprawiedliwa.
I byłam. Zawsze staję po stronie tych dobrych.
Dziś chcę pokazać osobę, która zrujnowała życie pewnej dziewczyny
i nie odczuwa żadnej skruchy.
Jestem wam to winna.
Połączmy się z naszym przyjacielem, Salihem.
Potem omówimy sprawę szczegółowo.
Salih, jesteś na antenie.
Pani Aslı.
Podczas gdy cała Turcja martwi się o İlaydę,
przyłapaliśmy odpowiedzialnego za jej stan Emrego Yılmaza
w drogiej restauracji.
- Jakiś komentarz? - Nie możesz mnie nagrywać.
Proszę mnie nie dotykać.
Pierdol się! Wyjebać go! Wypad!
Czemu pan przeklina?
Ma pan czyste sumienie?
Tak, koleś! Wypierdalaj!
Nie jest panu przykro? Nie odczuwa pan skruchy?
Nic pan nie powie o İlaydzie?
Przeklina pan tylko. Nic pan nie powie? Jestem z mediów.
- To transmisja na żywo. - Pieprzyć ją!
- Tylko pan przeklina. Zero komentarza. - Zostaw go.
Jak widać, w ogóle nie ma wyrzutów sumienia.
Jaka szkoda. Ludzie nie mają dziś w ogóle wstydu.
To, co oglądamy, jest ohydne.
Ale zadziałało.
My czekaliśmy na potwierdzenie, a teraz jest za późno.
Omówimy ten temat w jutrzejszym programie.
Nie wiem, czy wciąż będzie o czym mówić. Ona to zaczęła i skończyła.
Mówisz mi to na przekór? Czy o co chodzi?
Od zawsze pracuję w ten sposób.
Jeśli ci się to nie podoba, trzeba było pracować z nią.
Uspokój się, proszę.
Nie mogę. To znaczy…
Nie rozumiem, dlaczego próbujemy
nadać sens czemuś tak ohydnemu.
Przyznaj, że to ohydne. Takie to trudne?
Możemy pomówić szczerze?
Myśleliśmy, że nawaliła, ale nie.
Za każdym razem potrafi się podnieść.
Mówię poważnie: jeśli usłyszę
jeszcze jedno słowo na ten temat…
Albo mów, ile chcesz.
Ty i wszyscy inni. Gadajcie sobie.
Przejedźcie się po mnie.
Ale ja i tak swoje wiem.
Tak nie można.
- Dobrze. - Nie mylę się. To jest pomyłka.
Niedługo wchodzimy, Lale.
- W porządku, zostawmy to. - Możesz wyjść?
Była pani niesamowita.
Taka jest właśnie Aslı Tuna. Była pani zabójcza.
Wspaniała.
No dobrze, zostawię panią.
Nie ma potrzeby.
Rozmawiałyśmy.
Jest pani nieprzewidywalna.
Podziwiam panią coraz bardziej.
Uwielbiam panią oglądać.
Pani ubrania i makijaż… Na ekranie wygląda pani przepięknie.
Jest pani chyba moją idolką.
Nigdy nie potrafię przewidzieć, co pani zrobi.
2. ASLI TUNA: PO DRUGIEJ STRONIE
Kochana, to wspaniale, prawda?
Bardzo tęskniłam, kochana!
Witaj, piękna.
Miło wrócić.
Nic się nie zmieniło, od kiedy wyjechałam.
Bo i co miało? To wciąż ta sama praca.
- Jesteś tu, żeby…? - Być moją prawą ręką.
Güliz, jestem pewna, że to miejsce skorzysta na twojej wizji.
Tak. Wizja to moje drugie imię.
Güliz?
- Co słychać? - Wszystko dobrze.
O wszystkim słyszałam. Miło, że wróciłaś.
No dobrze. Wypijemy razem kawę?
A ja?
Chcę się przejść po siedzibie. Wrócę.
Pa.
O co jej chodzi?
Znasz jej ojca.
Ma połowę udziałów w firmie.
Jego córka będzie się tu kręcić, póki się jej nie znudzi.
Jaka ona urocza. Tak się cieszę…
Pani Aslı, tutaj w porządku?
Idealnie. Niech tak zostanie.
Co to?
Prezent.
Ode mnie dla stacji.
Czyli praktycznie znaczysz teren.
Ledwo przyjechałam, a już się tu duszę.
A teraz Müge i reszta będą mi się podlizywać.
Co za męka…
Bez obaw.
Zapewnię ci rozrywkę.
Cieszę się, że jesteś.
Pasujesz tu, wiesz?
I masz własny gabinet.
- Myślałaś, że mi nie wyjdzie. - Jeszcze zobaczymy.
Jeśli chodzi o İlaydę, sprawa wygląda zupełnie inaczej.
Miała w nosie wiadomości.
Prawda jest inna.
- To znaczy? - Ma problemy z chłopakiem.
Miga się od ślubu.
Czemu o tym mówimy?
Już po sprawie.
I zjesz w końcu swoje danie? Zaczynam się denerwować.
Yusuf, ty też jedz.
Pewnie.
W każdym razie…
Pokłócili się.
Koleś potem wrzucił story z jakąś modelką.
Znów się pokłócili i…
Tą sprawą przejmujemy się od kilku dni,
więc pomyśleliśmy, że powinniśmy poznać prawdę.
Okazuje się, że İlayda Yılmaz nie chciała się zabić.
Zabrano ją do szpitala z powodu wstrząsu anafilaktycznego
wywołanego zatruciem.
Nasz kolega, Yusuf, sprawdził dla nas kartę szpitalną
i sprawa stała się jasna.
A teraz İlayda wraz z chłopakiem, o którym nam opowiadała,
są w Paryżu, by poprawić sobie humor, a nawet…
Tak, właśnie dostałam informację. Yusuf, podejdź, proszę.
Połączyliśmy się z İlaydą i będziemy z nią rozmawiać. Dziękuję.
İlayda, witaj.
Jest pani taka miła.
Uwielbiam panią. Dorastaliśmy z panią.
İlayda, bardzo ci dziękuję. My też cię uwielbiamy.
To całe zamieszanie, czy jakkolwiek to nazwać…
Na pewno tobie nie przeszkadzało, ale niektórych takie rzeczy ranią.
Jesteś bardzo młoda. Masz 20 lat.
Jesteś o wiele silniejsza niż my,
ale pamiętaj, żeby na siebie uważać.
Dziękuję.
Chętnie zaprosiłabym panią kiedyś do swojego kanału.
Żeby młodzież panią poznała.
Nie ma sprawy. Najpierw wydobrzej, a potem się umówimy.
Dziękuję za rozmowę. Do zobaczenia.
Dziękuję.
Pamiętajmy, żeby za szybko się nie ekscytować
i nie wierzyć we wszystko.
Prawda może być czasem inna.
Gdy sprawy wydają się inne niż w rzeczywistości, możemy ucierpieć.
Dlatego dobrze radzę: zanim wyrobią sobie państwo zdanie,
warto dowiedzieć się jak najwięcej
i nigdy nie przestawać kwestionować informacji,
by dotrzeć do samej prawdy.
Oby kolejny dzień był wspaniały.
Dobranoc państwu. Do widzenia.
…będziemy z nią rozmawiać…
…będziemy z nią…
Jasne, już pędzę.
Daj spokój.
Oglądalność podskoczy.
- Zobaczymy. - No proszę, czasem ta twoja etyka…
Spadaj, Kenan. Rety.
Odesłałem twojego kierowcę. Ja cię odwiozę.
Jak zawsze.
Panie Kenanie!
Była pani wspaniała.
- Gratulacje. - Dziękuję, kochana.
Próbowałam się z panem skontaktować,
ale był pan zajęty.
W jakiej sprawie?
Skończyłam sprawozdanie dla pana.
Chyba dobrze wyszło.
Jeśli nie ma pan czasu,
mogę pokazać je poza godzinami pracy.
Albo poza siedzibą stacji.
- Jak pan zechce. - Jestem jutro wolny od 16 do 18.
- Jasne. U pana w biurze? - Tak.
Przy okazji: mam na sobie tę bluzkę, która się panu podobała…
Wiem.
Co się dzieje? Zamyśliłaś się.
Co?
Program wypadł świetnie, a ty go znów analizujesz.
Nie.
Po prostu odleciałam.
Pewnie jesteś zmęczona.
Bardzo.
Tak dobrze?
Jest mi wspaniale.
Mnie też.
Naprawdę?
Naprawdę.
LALE KIRAN: NEWSROOM
- Dzień dobry, Sevil. - Dzień dobry.
Czekaliśmy na ciebie.
- Czemu? Jest oglądalność? - Jeszcze nie, ale się spóźniłaś.
No tak…
- Odprawiłam dziewczynki i Selima na obóz. - Czyli jesteś sama.
- Słucham? - Nikogo nie będzie w domu?
Możemy uczcić wczorajszy dzień.
Uczcić? Daj spokój. Ile mamy lat?
I co tu do świętowania? Położę się wcześniej.
Jak chcesz. Przyjdę za pięć minut.
Nie zostanę.
Chciałabym spotkać się z Hilmim.
I zabrać Yusufa.
Dziś będę mówić o gospodarce.
Ale porozmawiamy.
22. LALE KIRAN: NEWSROOM
Stosunek lwicy do samej siebie jest warunkowy.
Potrzebne jej zwycięstwo.
A gdy go nie odnosi, zaczyna zanikać.
Zapomina nawet…
że jest lwicą.
- Halo, słucham? - Mam nawał pracy.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Gdzie jesteś? Zamówić ci coś? - Nie. Już jadłam.
Smacznego. Pogadamy później.
Dobrze.
LALE KIRAN: NEWSROOM
Dziesięć sekund.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Dobry wieczór państwu. Witam w Newsroomie.
Mamy dziś sporo do omówienia, więc przejdźmy od razu do wiadomości.
Lale?
Lale.
Lale?
Lale, słyszysz mnie?
No dobra, mów.
Co się dzieje? Wiem, że coś na pewno.
Pan Sulhi odwołał nasze cotygodniowe spotkanie.
Co?
Miałam zwolnić Aslı i nagle dostałam telefon.
Powiedział, że ma zostać.
Znowu to zrobiła.
Wyszło na to, że ty podjęłaś złą decyzję.
A Lale zrobiła z nas wczoraj idiotów.
Mówiąc krótko: postawiłam na złego konia.
Do tego nowy udziałowiec…
No co ty? Nie wyobrażaj sobie za dużo.
Nie. Już krzywo na mnie patrzą.
Idź lepiej.
Nie zadawaj się ze mną.
Pora, żebyś dobrze wybrała.
Daj spokój. Nie wyżywaj się na mnie.
Skąd.
- Jestem realistką. Poważnie. - No dobrze.
Nieważne. To co?
Co teraz zrobisz?
Jutro mam spotkanie z reklamodawcami.
Chodzi o duży pakiet.
Dopilnuję umowy i wszystko naprawię.
Nie pozwól jej wygrać.
Nie tej dziewusze.
Nie wygra. Bez obaw.
Nie ma ze mną szans.
Ale…
Nie powinnam była na nią stawiać.
Popełniłam błąd, grając według jej zasad.
Nasz korespondent z Ankary opowie…
Tak, Kenan?
Co jest?
To jakiś ghosting?
- Co takiego? - Ignorujesz mnie?
- Czemu mnie unikasz? - Nie, Kenan.
Miałam po prostu sporo na głowie. Byłam rozproszona.
Ale dla Yusufa masz czas.
Co to ma za związek?
Dobra, Lale. Nieważne.
Dobrze. Powinniśmy…
Będę u ciebie rano. Pojedziemy razem do pracy, dobrze?
Dobrze.
No dalej, Lale.
Weź się w garść. Co ta ma być?
No jasne, że tu jesteś.
Jak śmiesz tu przychodzić?
Jesteś inteligentna.
Stajemy się coraz lepsi, więc się pojawiasz.
Nie zaprosisz mnie?
Dbałam o dobro zespołu. To nie moja wina.
Musiałam. Ale zobacz tylko.
Oboje patrzymy na sprawy obiektywnie.
Wy robicie coś wspaniałego. Bezstronne dziennikarstwo.
Daruj sobie, Gül.
Pracowaliśmy przez wiele lat.
Nie udawaj, że jesteś człowiekiem i masz serce.
Nie pasuje ci to.
Odpuść sobie.
Zostawmy to. Nie rozmawiajmy o pracy.
- A o czym? - Nie wiem.
Ty mi powiedz.
Nigdy się nie zaprzyjaźniliśmy.
Na drodze zawsze stawały jakieś problemy albo ukryte zamiary.
Czy ty się nadajesz na przyjaciółkę?
Kenan, zanudzasz mnie.
Nie powinnam była tu przyjeżdżać?
Chcesz zostać?
Może ktoś musi się tobą zaopiekować?
Pewnie.
Odesłałam już kierowcę.
Poważnie?
Czyste ręczniki są w szafie. Wołaj, gdybyś czegoś potrzebowała.
Kolorowych snów.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Sprawdziłaś oglądalność?
Pogadamy później.
Zaparzę kawę.
Dzień dobry.
Ostatnio idzie wam coraz lepiej.
Jeszcze tego nie widać…
- Nieważne. Gratuluję. - A ja tobie.
Nie rozumiem.
Nieważne, Gül.
Na miłość boską.
Dałabyś już sobie spokój.
Cały czas?
Moralność, cnota, prawość i tak dalej…
Nie oszukuj się. Wszyscy kiedyś umrzemy, Lale.
Nie będę z tobą rozmawiać o etyce zawodowej.
Przecież wiesz, że ja nie o tym.
Nieważne.
Kenan, pójdę już.
Ciao, kochana.
Usiądź.
Chyba za długo jestem mężatką.
O co ci chodzi?
No wiesz… Każdy może robić, co chce. Jak zresztą widać.
Naprawdę się tym przejmujesz?
Nie.
W ogóle.
Dziękuję.
Proszę.
Güliz, kochana, co ty robisz?
Co to ma być?
Grzeję sobie fotel.
Próbuję się przyzwyczaić.
Całkiem tu miło.
Widzę, że masz przerobioną klimatyzację.
Wstań.
Jasne.
Wstanę.
Usiądź sobie ten ostatni raz.
Jesteś bezczelna.
Rozmawiałaś z Sulhim?
Mamy spotkanie w tym tygodniu.
Naprawdę?
Być może dostałaś maila.
Wyjdź.
- Aż taka jesteś poważna? - Won!
Dobrze.
…POTRZEBNA ZMIANA. MUSIAŁEM… ZŁE DECYZJE… ZMĘCZENIE…
…PRZYJACIÓŁMI. ODPOCZNIJ.
Mam pewien plan.
Przyjechałam z propozycją.
Wróć do Stambułu.
Stacja przecież i tak jest twoja.
Jest moja, ale co ja tam będę robić?
- Co ty kombinujesz? - Wróć po to, co ci się należy.
Porozmawiaj z tatą, dobrze?
Wróć do Mon5. Czas Gül i tak się skończył.
Mon5 nadal…
Zmiana dotyka wszystkich.
Ale nawet jej najwięksi zwolennicy
bywają zdumieni, gdy się ich wyrzuci.
Ale każdy musi kiedyś odejść.
Odejdą bez względu na to, kim są. Wystarczy, że ktoś na tym skorzysta.
Tak właśnie działa ten świat.
Gül, kochana.
Jak to się stało?
Chodź.
To jeszcze nie koniec.
Zobaczysz.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz