THE LOST CITY (2022) ผจญภัยนครสาบสูญ บรรยายไทย - อนันต์ โพธิสูง
คุณนี่สุดยอดจริงๆ
ใจฉันยังเต้นแรงอยู่เลย
ผมก็รู้สึกเหมือนกัน
ต้องขอบคุณพลังสัตว์ป่าของคุณ แดช
และความรู้เรื่องคณิตศาสตร์ อราเมอิกโบราณของคุณด้วย
นี่มันไม่เกี่ยวกับที่ผมจบด็อกเตอร์สองใบ
หรือจบโทเรื่องเพศศึกษาหรอก
แต่เพราะคุณต่างหาก ดร.เลิฟมอร์
ความจริงคือ...
ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะหานครโบราณจนเจอ
เป็นฉันจะระวังปากกว่านี้นะ
ก่อนที่จะไม่ได้พูดอีก
เธอนำฉันมาถึงสุสานของกษัตริย์คาลามาน
และมงกุฎเพลิงในตำนานของพระมเหสี
ถึงเวลาที่ฉันต้องรวยล้นฟ้า
และพวกเธอต้องตายแล้ว
เดี๋ยว...นี่งูของนายเหรอ?
เปล่า มันอยู่ในนี้อยู่แล้ว
ในวิหารนี่มีงูหลายร้อยตัว
มารอเราอยู่แล้วเนี่ยนะ?
- แล้วใครเลี้ยงมันล่ะ? คุณเหรอ? - เปล่า งูมันกินอะไรล่ะ?
แล้วทำไมตัวนั้นไม่กัดหมอนั่น? ทำไมเป็นงั้น?
- ฝึกมาไม่ให้กัดพวกโจรรึไง? - ก็...
แค่สัดส่วนของงูในวิหารอย่างเดียวนี่นะ..
ตลกสิ้นดี ลบออก
ผม...ผมว่าตัวละครผมน่าจะยังเวิร์คนะ
ลบเลย
ลอเร็ตต้า คุณยังมีนิยายต้องเขียนนะ
ลบออก
เฮ้ ฉันเบ็ธเองนะ
ไม่อยากจะพูดว่าฉันเป็นสำนักพิมพ์ของเธอ แต่ฉันเป็นสำนักพิมพ์ของเธอ
ฉันรออยากอ่านบทสุดท้ายจะแย่แล้ว
ไม่ได้จะกดดันนะ แต่มันก็กดดันนั่นแหละ
กดดันแบบพอให้กระตุ้นเธอ แต่ไม่ถึงขนาด ทำให้เธอพิการ
เธอทำได้แน่นอน
ขอบใจ
ฉันอีกแล้วนะ
โอเค ทุกอย่างพร้อมสำหรับ ออกทัวร์โปรโมตหนังสือแล้ว
แต่...อย่างเดียวที่เราต้องใช้คือหนังสือ ที่จะโปรโมต
ฉันอดคิดไม่ได้ว่าเธอไม่ยอมเขียนให้จบ
เพราะเธอไม่อยากออกจากบ้าน
ฟังนะ ฉันรู้ว่า 5 หลังนี่มันยากมาก หลังจากจอห์นตายไป
นอนแช่น้ำในอ่าง....
กินไวน์เย็นๆทั้งวันมันง่ายกว่า
แต่เธอจ๋า...โลกใบใหญ่กำลังรอเธออยู่
และก็ทัวร์หนังสือที่ยกเลิกไม่ได้แล้วด้วย เธอต้องจัดการให้ได้ โอเคนะ?
รักจ้า บาย!
เราต้องไปกันต่อ
มาดูกันว่าหลังประตูมีอะไรรอเราอยู่
แต่ถ้ามันไม่มีอะไรเลยล่ะ?
ไม่ลองก็ไม่รู้หรอก
แล้วเลิฟมอร์ก็ตระหนักว่า...
ขุมทรัพย์ที่เธอถวิลหา ได้สาบสูญไปแล้วตลอดกาล
และการผจญภัยของเธอกำลังจะจบลง
รู้สึกเหมือนไม่ใช่นะ
แค่นั้นแหละ
ตอนจบ
จอห์น...
ฉันพร้อมแล้ว
- โอเค ถึงเวลาลุยแล้ว - เธอแน่ใจเหรอ?
เพราะชุดนี่เข้าวินทั้งหน้าหลังเลย
รู้สึกเหมือนนักสเก็ตน้ำแข็งเซ่อๆยังไงไม่รู้
- เซ็กซี่ สวย ฉันชอบมาก - ไม่เลย ไม่ๆ
- ใส่ชุดนี้ฉันจะขยับตัวยังไง? - อย่าไปจับมันสิ
- ไม่ได้จับ ฉันจะเอามันออกจากร่องก้น - หยุดเลย หยุดได้ไหม?
จะดึงออกนอกวินก็ทำเลย บนเวทีทำไม่ได้นะ
เรียบร้อย โอเค ดีแล้ว
ฉันต้องใส่ชุดวันพีซระยิบระยับแบบนี้ด้วยเหรอ?
แค่สองชั่วโมงเองน่า อย่าทำชุดพังนะ ได้ยินไหม? ฉันยืมชุดเค้ามา...
ชุดแบบนี้กำลังฮิตกันเลย
- แล้วยัยนี่ถ่ายรูปฉันทำไม? - นี่แอลลิสัน...
เธอเป็นผู้จัดการโซเชียลมีเดียคนใหม่ของเรา
เธอจะช่วยเราเจาะเป้าหมายคนหนุ่มสาว
หมายถึงผู้หญิงรุ่น 30 กว่า ที่อยากเป็นสาว 20 กว่าน่ะ
เฮ้ ว่าไง?
ฉันคุมโซเชียลคุณแล้ว เมื่อเช้าคุณเพิ่งทวีตว่า...
"สาวๆฉันอยู่ไหนกันหมดเนี่ย? เจอกันที่บอลรูมจีตอนห้าโมงเย็นนะ
#ชอนเมนเดส
#โคตรอยากเจอทุกคนเลย"
โอเค เรากำลังสนุกได้ที่ ไปกันเถอะ
เราต้องเตือนทุกคนให้รู้ว่าคุณยังอยู่
ทุกคนรู้ว่าฉันยังไม่ตายน่า
และให้คนรู้ด้วยว่าทำไมนี่เคยเป็น
- แฟรนไชส์ที่ขายดีที่สุด - ในหมวดนิยายโรแมนติก
ใช่ ซึ่งเป็นหมวดนิยายที่หาเงินได้มากที่สุด
พรีเซลแบบนี้ ฉันไม่เรียกว่า "หาเงิน" หรอกนะ
คิดว่ามันเป็นการตลาดแบบปากต่อปากเถอะน่า
อ๋อเหรอ ปากต่อปากแบบนี้เป็นไง...
"สิ่งเดียวที่สาบสูญยิ่งกว่านครสาบสูญ ก็คือผู้เขียนนิยายเรื่องนี้"
"ปราศจากความรัก" "ปราศจากอารมณ์"
"ผ่านจุดสูงสุดไปแล้ว" และก็ "นี่คือประวัติศาตร์จอมปลอมที่ห่วยที่สุด"
การโปรโมตหนังสือมันเปลี่ยนทุกอย่างได้ โอเคไหม?
เราต้องให้แฟนๆไม่ลืมว่าทำไม พวกเขาถึงรักเธอมากขนาดนี้
ประวัติศาสตร์จริงย่ะ แค่ใส่ ฉากนู๊ดลงไปเติมนิดหน่อยเอง
ประวัติศาสตร์โป๊กันเยอะแยะ
การสำรวจที่ลึกลับ
ความพิศวงอันร้อนแรง
เลิฟมอร์และแดชจะหามงกุฎเพลิง อันเลอค่าของราชินีทาฮาเจอหรือไม่?
ร่วมการค้นหากับพวกเขา
โอเค ฉันอยากคุยกับเธอหน่อย
คนเยอะจังเลยแฮะ
ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบทำเรื่องพวกนี้
วันนี้ฉันเลยชวนอลันมาถาม-ตอบกับเธอ
- อะไรนะ? - และก็ตลอดการโปรโมตหนังสือด้วย
เบ็ธ ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่ทำงานอีเว้นท์ กับแดช...เอ๊ย อลันอีก!
- เค้าจะทำฉันขายขี้หน้านะ - ไม่หรอก
ขอบใจนะ ทำงานดีมากเลย ขอบใจจริงๆ
มา ฉันช่วยเอง
หมอนั่น...มันนายแบบโฆษณาสบู่ชัดๆ
ไปไหนตัวก็เงาแว๊บๆ
ต้องถอดเสื้อโชว์ทุกงานเลย
- อยากเห็นล่ะสิ - เค้ามาแล้ว
เธอเลิกงอแงแล้วออกไปเถอะ
จำไว้นะ อย่าหน้างอ อย่าใช้คำยากๆ หรือพูดอะไรน่าเบื่อ
ใช่เลย! เยส!
ขอเสียงหน่อยครับ อาร์ทีพี!
ครับ แฟนๆเลิฟมอร์ทุกคน!
ผมตื่นเต้นมากที่จะได้แนะนำ
นักเขียนเจ้าของรางวัล ลอเร็ตต้า เซจครับ!
- เบ็ธ ฉันทำไม่ได้หรอก ฉันไม่พร้อม - ล้อเล่นรึไง?
ฟังนะ ฉันจะช่วยเธอเอง เธอทำได้
ออกไปสนองแฟนๆซะ
- พวกนั้นไม่ได้ต้องการฉัน - ไปเซ่!
หวัดดีค่ะ สบายดีนะคะ? ยินดีที่ได้เจอค่ะ ขอบคุณมาก
ครับ ขึ้นอีกครับ
อีก อีก โอเค
นั่งตรงกลางเลยครับ
แล้วก็ถึงเวลาที่พวกคุณรอคอย
ฮีโร่สุดเซ็กซี่...
...ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในยุคนี้
- ก็แรงไปนะ... - ถือเป็นนิยายแองเจล่า เลิฟมอร์เรื่องที่ 20 ของเขา
แดช แม็คมาฮอนครับ!
พระเจ้า! แดช!
- ก้มหัวให้แฟนๆหน่อย - ฉันทำไปแล้ว ฉันทำแล้ว
โอเค อีกทีน่า มา ผมช่วยเอง
ซ้อมกันมารึเปล่าครับเนี่ย? โอ้โห..
เห็นคุณสองคนแล้วผมชอบจังเลย และต้องบอกเลยนะครับว่า...
ผมรักหนังสือเล่มนี้มาก
ขอบคุณครับ เรย์..
ขอสปอยหน่อยนะครับ
กล้าตัดสินใจมากครับ ที่ไม่ให้ทั้งคู่ เข้าไปในสุสานตอนจบ
อยากให้ลองพูดถึงหนังสือเล่มนี้หน่อยครับ
หนังสือเล่มนี้พิเศษสำหรับผมมากครับ
ผมไม่รู้จะพูดยังไง มันมีความหมายกับผม...
ที่สุดยอดนักเขียนอย่างลอเร็ตต้า
ตั้งชื่อหนังสือตามชื่อผม
"นครสาบสูญแห่งแดช"
หรือ "นครสาบสูญแห่งดี"
แต่...ตัวดีมันไม่ได้หมายถึงแดช
- ตัวดีหมายถึง "ดิ๊ก" ใช่ไหมครับ? - ไม่ใช่ ไม่ๆ
มันมาจากชื่อเผ่าโบราณ "เด็บคาเกเนาดิสเฟมีก้า"
มันยากเกินกว่าที่คนในอาณานิคมยุโรปจะออกเสียง
- พวกนั้นเลยย่อชื่อซะ ตามฟอร์ม - ไม่มีใครสนหรอกน่า
น่าสนใจจังครับ
โอเค เราขอคำถามจากแฟนๆบ้างดีไหมครับ?
- ทางนี้ รูปหล่อ! - ครับ
แดช คุณชอบฉากโรแมนติกฉากไหนที่สุดคะ?
ผมอยากรู้ว่าฉากโรแมนติกโปรดของลอเร็ตต้า คือฉากไหนมากกว่าครับ?
ว้าว เผ็ดร้อนจัง
อ๋อ เอ่อ...
คือฉันชอบคนฉลาด..
อ๋อ ตอนที่เอางูมาพัน...
ไม่ ฉันเป็นคนที่มองความฉลาด
หรือคนมีความรู้ เซ็กซี่มากค่ะ...
ผมด้วย
เหรอ?
แดช! ฉีกเสื้อเลย!
ไม่ครับ วันนี้เราไม่ทำครับ เรามาโปรโมตหนังสือของลอเร็ตต้ากัน
มีคำถามให้ลอเร็ตต้าไหมครับ?
ค่ะ สาวเด็กเรียน มีอะไรจะถามฉันคะ?
คุณฉีกเสื้อแดชให้หน่อยได้ไหมคะ?
ไม่ๆ เราไม่ทำครับ ขอโทษด้วย
ฉีกเลย! ฉีกเลย!
ฉีกเลย! ฉีกเลย! ฉีกเลย!
แน่นอนค่ะ แน่นอน ฉันจัดการเอง
เอาจริงเหรอเนี่ย?
- คุณไม่ต้องทำแบบนี้หรอกนะ - ต้องสิ...
เราต้องสนองแฟนๆสิ ได้เลย มา
เราต้องสนองแฟนๆ ใช่
ทุกท่านคะ ขอให้สนุกสนานนะคะ
เพราะนครสาบสูญแห่งดี จะเป็นการผจญภัยครั้งสุดท้ายของแดช
ถ้าจะมีหนังสือเล่มต่อไปออกมา
มันจะเปิดเรื่องด้วยเลิฟมอร์ได้รับข่าวร้าย
เรื่องที่แดชจากไปก่อนวัยอันควร
อะไรนะ?
- โธ่ โทษที นาฬิกาฉันติดน่ะ - เดี๋ยวนะ เดี๋ยว
รู้แล้ว อย่าดึงสิ
ไม่เป็นไร นิ่งๆไว้
ไม่ คุณดึงผมน่ะ คุณดึงผม
เดี๋ยววิกผมก็หลุดหรอก อย่านะ...
พระเจ้า!
พระเจ้า เขาโอเคไหมน่ะ?
พระเจ้า ฉันขอโทษนะ
- ฉันขอโทษจริงๆ - คุณนี่นิสัยแย่มาก
อย่าลืมดูการประกวดชุดตอนหกโมงเย็นนะครับ
"ถ้าจะมีหนังสือเล่มต่อไปออกมา" เหรอ?
ฉันลงทุนโปรโมตหนังสือเล่มนี้จนหมดตัว โอเคไหม?
ฉันคิดเรื่องการผจญภัยของแดชกับเลิฟมอร์ไม่ออกแล้ว
แล้วแดชตายยังไง?
- งูกัดเหรอ? - เปล่า
โอเค ฉันมีธุระต้องไปจัดการนิดหน่อย
อีก 10 นาทีพวกเธอมีสัมภาษณ์ในห้องข้่างๆ
พวกเธอช่วยทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่
แล้วไปห้องข้างๆกันเองด้วยได้นะ?
โอเค ขอบใจมาก
ตายเพราะติดเชื้อแบคทีเรียรึเปล่า?
จริงด้วย นึกแล้วเชียว
เอาล่ะ..
ผมเข้าใจนะ ถ้าคุณอยากพัก
- แต่คุณจะฆ่าผมไม่ได้ โอเคไหม? - โอเค
ฉันไม่อยากถามคุณเลย แต่คุณรู้ใช่ไหม ว่าคุณไม่ใช่แดชน่ะ?
แดชคือตัวละครที่ฉันสร้างขึ้นมา
แดช?
ขอบคุณครับ
ขอบคุณนะ
- ลอเร็ตต้า ทางนี้ - ไม่ ฉันว่าทางนี้
คุณไม่เห็นเหรอ ว่าแดช มีความหมายกับแฟนๆมากแค่ไหน?
- มีความหมายกับคุณไง - ไม่ใช่กับผม
ก็ใช่...กับผม แต่มีความหมายกับคนอื่นด้วย
- แล้วเบ็ธล่ะ? - เบ็ธไม่เป็นไรหรอก
เดี๋ยวเธอก็หานักเขียนสาวๆ ไอเดียเจ๋งๆเจอ...
คุณกลายร่างเป็นนายแบบได้อย่างสง่างามแน่นอน
จะได้ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน
แค่นี้ทุกฝ่ายก็แฮปปี้แล้ว
ไม่ใช่ ต้องทางนี้
เบ็ธบอกว่าคุณแทบไม่ออกจากบ้านแล้ว
ผมว่าแบบนั้นไม่แฮปปี้หรอกนะ
คุณควรออกไปดูโลกภายนอก หาประสบการณ์ใหม่ๆใส่ตัวบ้าง
ไม่ต้องใส่แล้ว ฉันเต็มแล้ว อิ่มแล้วเนี่ย
ทำไมคุณถึงอยากติดอยู่ในบ้านคนเดียว ทั้งที่ออกโลกกว้างได้?​
คุณไปเมืองโบราณกรีซก็ได้
โอเค ฉันจะไปเมืองโบราณกรีซยังไงไม่ทราบ?
ผมเข้าใจ เพราะคุณกลัวการนั่งเครื่องบิน
ไม่ เพราะเมืองโบราณกรีซมันเป็นอดีตไปแล้ว
เหมือนแดชนั่นแหละ
โอเค มีใครติดอยู่กับอดีตอีกรู้ไหม? คุณไง
คุณกลัวชีวิตจะทำร้ายคุณอีก คุณเลยเลิกใช้ชีวิต
คุณมันเหมือนมัมมี่มนุษย์
ผมไม่...
มัมมี่คือมนุษย์อยู่แล้ว
ไอ้โง่ ตายแล้ว...
ฉันขอโทษ เดี๋ยวฉันเก็บให้
ฉันไม่ใช่พวกชอบทิ้งขยะ รับรองได้
คุณช่วย..เรียกรถให้ฉันหน่อยได้ไหม?
ขอบใจมาก
เอารถมาได้แล้ว
พระเจ้า รีเทนเนอร์ใครน่ะ?
ฉันไม่เคยพูดอะไรเข้าหูเธอเลย
พอเธอพูดทีไร ฉันก็ล่ก
เพราะเธอพูดแต่อะไรที่มันสวยงาม ฉันไม่เคยพูดอะไรที่...
รู้ไหม เธอเคยจะฆ่าฉันด้วยนะ?
ผมขอมะเขือเทศหน่อย
นายพูดถูก ถูกจริงๆ
ฉันควรขอโทษเธอ ขอบใจนะ พวก
- ขอบใจนายมาก - ไม่เป็นไรครับ
เอ่อ ลอเร็ตต้า เซจ
เอ่อ..
หวัดดี
ฉันไม่ได้สั่งรถนั่งรวมกับใครนะ
มีคนอยากพบคุณ เดี๋ยวเราจะกลับมาส่ง
เอ่อ...
ลอเร็ตต้า!
ลอเร็ตต้า! ลอเร็ตต้า?
ลอเร็ตต้า?
- นายพูดว่า "ลอเร็ตต้า" ใช่ไหม? - ครับ
- ตามรถเอสยูวีคันนั้นไป - ไม่
- ช่วยทีเถอะ! - ไม่ๆๆ
ผมไม่ช่วยคนหล่ออีกแล้ว เคยโดนหลอกมา
หมายความว่าไง "เอาตัวมา" ฉันโดนลักพาตัวเหรอ?
ฉันโดนขายมารึไง?
นี่ฉัน..โดนเค้าซื้อมาเหรอ?
- โอ้ย พอแล้ว - รู้สึกกลัวเหรอ?
ฉันบอกแล้วว่าอย่าทำให้น่ากลัวไง
ผมขอโทษเรื่องสถานที่ด้วยนะ
คือผมเพิ่งบินมา รีบจะมาเจอคุณ
ไม่มีเวลาตกแต่งที่นี่เท่าไหร่
ผมเคยอ่านเจอว่าคุณชอบกินชีส เลยสั่งมาทุกแบบเลย
คุณคือคนที่ส่งอีเมลรูปเท้าฉันมาให้ฉันดูใช่ไหม?
เปล่า เอ่อ..
ผมรับปากว่าคุณต้องดีใจ ที่ได้เห็น สิ่งที่ผมจะให้คุณดู
แต่ก่อนอื่น...
ขอเล่าเรื่องชายปริศนาตรงหน้าคุณก่อน
ผมชื่ออาบิเกล แฟร์แฟ็กซ์
- อาบิเกล? - ชื่อใช้ได้ทั้งสองเพศ เหมือนเลสลี่ย์หรือเบเวอร์ลี่ย์นั่นแหละ
ใช่ คุณคืออาบิเกล แฟร์แฟ็กซ์ แฟร์แฟ็กซ์ที่เป็นเจ้าพ่อสื่อน่ะเหรอ?
คุณเพิ่งขึ้นมาคุมบริษัทไม่ใช่เหรอ...
ไม่ นั่นเลสลี่ย์ น้องชายผม พวกเราภูมิใจกันมาก
ใช่ ก็คงงั้น ยังหนุ่มแน่นขนาดนี้...
บางคนอาจจะคิดว่าเราเด็กเกินไป
แต่ผมไม่เคยสนใจโลกตรงนั้นเลย
คุณอาจจะพอรู้ว่า...สิ่งที่ผมรัก
คือเรื่องลี้ลับในโลกมากกว่า
สิ่งที่ยากจะครอบครอง
บางคนอาจเรียกผมว่านักสะสม
แต่มีสิ่งน่าหลงใหลอย่างนึง
ที่ผมหยุดคิดถึงมันไม่ได้เลย
มงกุฏเพลิง
และเพชรแดงเม็ดงามของมัน
นี่...ซ่อนกล้องแกล้งกันรึเปล่า?
คิดว่าผมแปลกใจแค่ไหน ตอนอ่านเล่มใหม่ของคุณ
ท่ามกลางความเพ้อฝันเรื่องเซ็กส์
มันคือ...
- พระเจ้า - สิ่งที่แสนน่าอัศจรรย์
ฉันเข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว
พระเจ้า
นึกว่าพวกคุณลักพาตัวฉันจริงๆซะอีก
นี่การตลาดใช่ไหม? เบ็ธทำเรื่องนี้เหรอ?
เนียนมากเลย พวกคุณ เยี่ยมมาก
คุณ...ทั้งปืนทั้งหนวด
ส่วนคุณ "อย่าขัดขืนผมดีกว่า"....
พระเจ้า
คุณ...แต่งตัวเหมือนจีไอโจซะแบบนั้น
นักโบราณคดีในนิยายของคุณแปลภาษาคนตาย
ซึ่งไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน
ก็...ไม่เคยมีใครลองแปลนี่
ถูกไหม? ฉันพูดถูกรึเปล่า?
นอกจากคุณ ถูกไหม?
นอกจากฉัน!
ใช่ ปรากฏว่า...
ลอเร็ตต้า เซจเคยเป็นนักศึกษา ที่ทำปริญญานิพนธ์
เรื่องภาษาคนตายแห่งดี กับว่าที่สามีของเธอ
เธอเคยฝันจะหาสุสานของคาลามาน และมงกุฏเพลิงด้วย
ผมเสียใจมาก ตอนอ่านเจอว่าคุณ เลิกค้นคว้า หลังสามีคุณตายไป
แต่นั่นหมายความว่า
ผมเหลือคุณแค่คนเดียวแล้ว
เหลือแค่คนเดียว...ทำไมเหรอ?
เอาล่ะ
อะไรเนี่ย?
ผมเชื่อว่ามันคือที่อยู่ของสุสานกษัตริย์คาลามาน
ที่ราชินีทาฮาและมงกุฏของเธอถูกฝังอยู่
ถ้ามันเป็นของจริง
ยังไงคุณก็ต้องหาทั้งเมืองให้เจอ
ซึ่งไม่มีใครเคยทำได้มาก่อน
ผมเจอมันแล้ว
บนเกาะเล็กๆที่ถูกลืมในแอตแลนติก ชื่ออิสลา ฮุนดิด้า
แต่สิ่งที่ผมยังหาไม่เจอ คือหลุมศพของกษัตริย์คาลามาน
กระดาษหนังใบนี้เป็นเบาะแสเดียว ที่เราหาเจอในซากปรักหักพัง
ผมต้องการคนที่ไขสัญลักษณ์พวกนี้ได้
ผมต้องการคุณ
- คือ... - คุณเซจ
คุณไม่อยากให้เรื่องของคุณจบแค่นี้แน่
ความฝันของเราต่างเคยถูกทำลายมา เพราะโชคร้าย
หรือในกรณีของผม เพราะไอ้น้องชายขี้ประจบ
แต่นี่เป็นโอกาสที่เราจะทำให้ทุกคนเห็น
ไปกับผม...ที่เกาะนั่น
แปลสัญลักษณ์พวกนี้แล้วช่วยผมหามงกุฎเพลิง
คุณต้องการเท่าไหร่ว่ามาเลย
ฉันคงต้องขอปฏิเสธ
คือ...
บอกเลยว่าผมผิดหวังมาก
แต่ผมเข้าใจความรู้สึกคุณ
อย่างน้อยให้เราไปส่งได้ไหม?
ไม่ล่ะ ขอบคุณ ฉันเรียกรถเองดีกว่า ฉัน...
ฉันบอกคุณไม่ฟังฉันเลย นี่เรื่องด่วนนะ เรา...
โอเค ตำรวจบอกว่าได้ประกาศเอพีบี...
- เอพีบี - ตามรถเอสยูวี
- และมีกฏ 24 ชั่วโมง - ทำไมต้องมีกฎด้วย?
- และจะไม่ลงมือทำอะไร จนกว่า... - แล้วพวกเอฟบีไอ หรือซีไอเอล่ะ?
- พวกนั้นบอกให้แจ้งตำรวจไง - ฉันว่าลอเร็ตต้าไม่เป็นไรหรอก
สมัยมหาลัย เพื่อนฉันชื่อนิกกี้หายตัวไป
ทุกคนตกใจกันหมด
แต่ปรากฏว่าเธออยู่บนรถ
เธอตายในรถ แต่เราหาเธอเจอ ไม่ได้หายไปไหนซะหน่อย
งั้นถ้า...เราน่าจะจ้างนักสืบเอกชน
หรือทีมรปภ.หรือ...
- ทีมชิงตัวล่ะ? แบบในหนังน่ะ? - ใช่! ใครทำล่ะ? พวกทหารเก่าใช่ไหม?
จริงด้วย ผมว่าผมมีคนที่ช่วยเราได้
- เหรอ - ผมไปพักผ่อนทำสมาธิมา
ไปเจอเทรนเนอร์คนนึง
คุณน่าจะได้เห็นหมอนี่นั่งสมาธิ
แต่เขาเคยอยู่หน่วยซีล
เป็น..เทรนเนอร์ภารกิจพิเศษ ชื่ออะไรนะ?
ใช่ แจ๊ค เทรนเนอร์
เป็นเทรนเนอร์ที่ชื่อแจ๊ค เทรนเนอร์เหรอ?
ผมเม็มชื่อในมือถือแบบนี้อยู่แล้ว เห็นไหม "แม่ สเตซี่"
"แลร์รี่ ไอ้บื้อ" "สเตซี่ ประตูหลัง"
หมอนี่มันถนัดหาคนอยู่แล้ว
ถ้าจะมีใครที่ช่วยเราได้ ก็หมอนี่แหละ
- แจ๊ค เทรนเนอร์ - ชื่อแจ๊ค เทรนเนอร์จริงด้วยแฮะ
ไฮ ผมอลัน จาก "สัมผัสจิตวิญญาณตัวเอง" นะ
ที่ไปพักผ่อนทำสมาธิน่ะ?
โอเค ช่างมัน คือเพื่อนเรา ชื่อลอเร็ตต้า ถูกลักพาตัวไป
ไม่มีใครช่วยเราเลย
เธอหายไปนานแค่ไหนแล้ว?
สองชั่วโมงแล้วมั๊ง
ใครน่ะ?
ฉันเบ...ฉันเบ็ธ
แอลลิสันก็อยู่นี่ค่ะ
เธอมีอุปกรณ์อะไรที่ใช้ไว-ไฟได้ไหม?
- เธอมีมือถือใช่ไหม? - ไม่ มือถือเธออยู่กับฉัน
เอ้อ! เธอมีนาฬิกา ทำวิกผมหลุดเลย
ทำไงถึงวิกหลุดวะ? ช่างเถอะ เปิดมือถือมา...
- ไปที่แอพนาฬิกานั่น - โอเค
แล้วกด "หานาฬิกาของฉัน"
พระเจ้า...เยี่ยมมากเลย เราโทรหาคุณเพราะแบบนี้
"คาดเดาเรื่องยากด้วยการจัดการเรื่องง่าย"
- โอเปร่าห์หรือดัพัคพูดล่ะ? - เล่าจื๊อจากเต้าเต๋อจิง
พระเจ้า
นาฬิกาอยู่แอตแลนติก
- เธออยู่บนเครื่องบินเหรอ? - คุณรู้ได้ไง?
เพราะเธอว่ายน้ำไม่เร็วขนาดนั้นไง
งานนี้ฟังดูไม่เหมือนเรียกค่าไถ่นะ
ผมว่าน่าจะเกมส์หฤโหด แบบแนวฮังเกอร์เกม ประมาณนั้น
หรืออาจจะเมาโคเคนแล้วไปล่าสมบัติ
โคตรตลกเลย เราต้องรีบไปตามหา
- แล้วเราจะจ่ายคุณยังไง? - ใช้คริปโต แอพเงินสด
ผมจะพาเธอกลับมาใน 48 ชั่วโมง ถ้าทำไม่ได้ งานหน้าไม่คิดตังค์
ใครจะไปเรียกให้ช่วยหลายรอบ?
มีเยอะกว่าที่คุณคิดละกัน
- ผมต้องการมือถือเครื่องนั้น - งั้นเดี๋ยวผมเอาไปให้
บอกด้วยว่าเธอลงจอดตรงไหน แล้วเจอกันที่นั่นนะ อลัน
สวัสดี
ฉันอยู่ไหนเนี่ย?
อยู่บนเครื่องบินผมสิ
สวยใช่ไหมล่ะ?
เบาะทำจากหนังลามะเชียวนะ
ฉันจะลงจากเครื่องบินของคุณ
ปล่อยฉันนะ!
นั่นมันเข็มขัดนิรภัยคุณ
นี่โปะคลอโรฟอร์มฉันรึไง?
มีคนทำแบบนั้นจริงเหรอ?
คลอโรฟอร์มมันคลาสสิคเพราะแบบนี้แหละ
รู้สึกเมามากเลย
เดี๋ยวก็หมดฤทธิ์แล้ว ผมขอโทษนะ
แต่ผมรอให้คุณเปลี่ยนใจไม่ได้หรอก
- เลิกเล่นได้แล้ว - เรามีเวลาไม่มาก
ภูเขาไฟที่เราไปขุดค้นรอบๆเนี่ย
มันใกล้จะประทุเต็มทีแล้ว
ผมเป็นห่วงว่าถ้ามันระเบิด
ทุกอย่างในนครสาบสูญจะเสียหายหมด
พระเจ้า ขาฉันไม่ไปเลย
นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่เราจะเจอทั้งสุสานและมงกุฏ
พระเจ้า โอ้ย!
ไม่ต้องกลัวนะ เราแค่กำลังจะลงแล้ว
นี่เป็นจุดเริ่มต้นการจญภัยที่ดีที่สุดในชีวิตคุณ
ยินดีต้อนรับสู่นครสาบสูญ
คุณหาที่นี่เจอได้ไง?
เมืองนี้ถูกสร้างขึ้นบนโดมลาวา
พอภูเขาไฟระเบิด โดมจะเต็มไปด้วยลาวา
สิ่งที่จมอยู่จะลอยขึ้นมา
เมือง "ดี" โผล่ขึ้นมาเองเลย
- ทั้งเมืองเลยเหรอ? - ไม่ๆ แค่ยอดเมืองน่ะ
พอผมได้ยินข่าวลือเรื่องซากเมือง ผมก็รีบบินมาซื้อมันเลย
- ที่ไซท์นี่เหรอ? - เปล่า ทั้งเกาะเลย ฝั่งใต้นะ
ผมได้ราคาดี เพราะลาวามันไหลมาทางนี้
เราขุดค้นหามาปีนึงแล้ว
เราไม่ลักพาตัวคนเขียนนิยายโรแมนติก มาตั้งแต่วันแรกหรอก
ใช่ เหมือนที่โบราณเขาว่ากัน
ราฟี่ไม่ชอบเลย ใช่ไหม ราฟี่?
มันบอกว่าทำแบบนี้เหมือนดูหมิ่นมรดกของมัน
แต่บนเกาะนี่ไม่มีงานให้เลือกทำเยอะหรอก ใช่ไหม ราฟี่?
ไม่มีทางเลือกเรื่องมากไม่ได้หรอก
ไม่มีชีสแล้วสินะ
ผมไม่ใช่สัตว์ร้ายหรอกน่า
ต้องการอะไร คุณตะโกนบอกได้เลย
ข้างนึงไม่ต้องมัด เธอมีเอกสารต้องแปล
แล้วยังไงต่อ?
ลอเร็ตต้า ผมแอบหวังว่าคุณจะเห็น
วันนี้เป็นโอกาสที่น่าตื่นเต้นของเรา
ผมเชื่อว่าตัวหนังสือพวกนี้มันบอกสถานที่หลุมศพ
มันคือระบบตัวหนังสือคำ
เหมือนอักษรรูปลิ่มหรืออักษรอียิปต์โบราณ
ถ้าคุณมีเอกสารอื่นที่ฉันเอามาเทียบได้..
อืม เสียดายที่เราไม่มี
เราเจอแต่รอยขีดที่น้ำตกแถวนี้
แต่มันใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้
เป็นแค่ภาพของผู้หญิง
ฟังนะ ผมเองก็หวังให้ สามีนักโบราณคดีที่ตายไปแล้วของคุณ
อยู่ที่นี่เพื่อช่วยเรา แต่เขาไม่อยู่...
ฉะนั้น ถึงเวลาคุณแสดงแล้ว ลอเร็ตต้า แม่สาวนักเขียนหนังสือเซ็กส์
พวกนั้นมาช่วยฉันแน่
ใครเหรอ?
แมว..ของคุณเหรอ?
อ๋อ ฉันไม่มีแมวหรอก
ยิ่งน่าเศร้าเข้าไปใหญ่
ฉันมีหนูแฮมสเตอร์ ไอ้รูตูด!
คุณมีรูตูดหนูแฮมสเตอร์เหรอ?
ไม่ ฉันหมายถึงคุณไง ที่... เออ ช่างมันเถอะ
ฉันว่าน้องชายคุณไม่เคยต้องลักพาตัวใครแน่!
ดีใจที่เจอนายนะ เพื่อน
- มือถือมา - โอเค
อะไร?
เออ ฉันว่าฉันน่าจะ...
ไปกับนายด้วยได้
- จะไปทำไม? - ไปช่วยไง
ฉันทำซีพีอาร์เป็น คาราเต้ได้นิดหน่อย ฟิตปั๋งเลยด้วย...
โอเคๆๆ ฟังก่อน !
คือ.. นี่เป็นความผิดฉันเอง
ไม่ใช่เรื่องที่เธอโดนลักพาตัว
แต่ฉันพูดจาร้ายๆใส่เธอ ซึ่งฉันเสียใจมาก
ฉันแค่อยากจะถอนคำพูด
ฉันเรียกเธอว่ามัมมี่มนุษย์
มัมมี่เป็นมนุษย์อยู่แล้วนี่
ตอนนี้ฉันรู้แล้วไง
จริง
ขอเถอะนะ
โอเค อลัน ฉันรับผิดชอบนายไม่ได้นะ
โอเค ได้
- ฉันอยากให้นายรอในรถ - โอเค
- ในรถ - ในรถ
- ตลอดเลยนะ - ตลอดเลยเหรอ?
ตลอดเลย
เยส!
คันนี้
จริงเหรอ? ทีมซีลใช้รถแบบนี้เหรอ?
"มีเพียงคนโง่ที่เลือกม้าจากสี"
ใช่ ใช่ คำคมเต้าเต๋อจิงใช่ไหม?
เปล่า จากป้ายที่ร้านเช่ารถน่ะ
ขอบใจ
อะไร? อะไร?
ผมว่าจะชวนคุณกินข้าวเช้า
แต่ดูเหมือนคุณยังมีงานต้องทำ
เอ่อ เดี๋ยวๆๆ
เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวๆๆ
ฉันว่านี่มันบอกว่า
"พัก" หรือ "กำลังพัก"
มันน่าจะอ่านว่า "คาลามานกับขุมทรัพย์..."
แล้วก็มีบางชิ้นหายไป แล้วก็ "พัก" หรือ "กำลังพัก"
แล้วก็บางอย่างเกี่ยวกับ "น้ำตา"...
พักที่ไหน?
หืม? อ๋อ!
ไม่ได้บอก มันไม่ได้บอก
คุณเซจ คุณต้องทำให้ดีกว่านี้หน่อย
งั้นคราวหน้าอย่าลักพาตัว นักเขียนนิยายโรแมนติกเลย ว่าไหม?
พระเจ้า มันไม่น่าจะยากขนาดนี้!
เราไม่ได้ตามหาหลุมศพยาจกที่ไหน
นี่มันอนุสาวรีย์ของชายผู้ยิ่งใหญ่!
กษัตริย์คาลามานทั้งทะเยอทะยาน ทั้งทรงอำนาจ
พระองค์เป็นคนแรกที่ทรงสร้างเมืองในแอตแลนติก
ดวงตาทุกคู่ต้องหันมองที่พระองค์
ท่านต้องมีปิระมิด ซิกกูรัต หรือป้อมปราการ
เพื่อเก็บมงกุฎเพลิงแน่ๆ
ผมแค่อยากรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน
คุณอาจจะลืมไปแล้ว แต่คุณบอกให้ฉันแปลมัน
ฉันก็แปลให้แล้ว
แปลอีกทีนึง
วันนึงเราคงได้นั่งขำเรื่องนี้กัน
ผจญภัยกันสนุกจริงๆ
ฉันน่าจะไปกับนายด้วย ไปช่วย และก็ไปเพราะความเจ๋งของเรา
แค่นี้ก็เจ๋งพออยู่แล้ว
นายมีทั้งธรรมชาติ มีทั้งวิทยุฟัง
ใช่ ก็จริง แต่มันสำคัญมากๆสำหรับฉัน
เธอต้องรู้ว่าฉันมาช่วยเธอ
ทำไม? นายชอบสาวคนนี้เหรอ?
เปล่า ฉันแค่เอาขนมมาด้วย
เวลาเธอหิวเธอจะหงุดหงิดมากนะ
ความดันเลือดจะต่ำ ฉันเข้าใจเธอเลย เพราะฉันเองก็กินวันละ 5 มื้อ
นายกินคีโตรึเปล่า? ดูเหมือนนายกินนะ
- เปล่า - เปล่า โอเค
ไม่ต้องกินคีโตหรอก
อะไรกันแน่?
ฉันแค่อยากให้เธอคิดว่าฉัน เป็นมากกว่านายแบบปกหนังสือ
อลัน นายเป็นมากกว่านั้นอยู่แล้ว นายเป็นคนดูต้นทางให้ฉัน
โอเค อย่างน้อยขอฉันเอาเธอขึ้นรถ
แล้วบอกว่า "ชู่วๆ คุณปลอดภัยแล้ว" ได้ไหม?
ได้สิ แชมป์ เธอชอบแน่นอน
นายไปแล้วเหรอ? เริ่มเลยใช่ไหม?
เริ่มภารกิจแล้วนะ? โอเค
หลับซะ
- อลัน - อะไร?
แบบนี้มันทำลายความเชื่อใจกันนะ อลัน
ฉันช่วยได้ ขอฉันช่วยเถอะ
อยู่ใกล้ๆฉันไว้ อย่าตายล่ะ
เฮ้
หลับซะ
ฉันจับหัวมันไว้แล้ว ทำไงดี? ฉันจะวางหัวมันลงนะ
ไม่
เฮ้ เฮ้ อย่านะ!
อย่าๆๆ!
โอ้ย
ทีมเวิร์ค ต้องงี้สิ!
เยี่ยมมาก อลัน แต่หมอนั่นมันสลบอยู่แล้ว
ฉันขึ้นแล้วไง
อย่ามาทำตอนฉันขึ้น...
ไฮ
ข้างหลัง!
เทรนเนอร์ ไอ้นี่ยังไม่หลับเลย!
นอน..นอนลง นอนเถอะ
- นายทำได้ดีมาก - ขอบใจนะ
จะไปไหนน่ะ?
อะไรเนี่ย?
ลอเร็ตต้า เซจ?
ใช่
ผมมาพาคุณไปจากที่นี่
- ทำไมคุณหล่อจัง? - พ่อผมเป็นผู้พยากรณ์อากาศน่ะ
อ...อลัน?
- ใช่ - คุณมาทำอะไรที่นี่?
- ไม่เป็นไง ผมมาช่วยคุณไง - นั่นไม่...
- ผมว่ามันหมายถึง "ไม่เป็นไร" มากกว่า - ใช่
เธอต้องการให้ช่วยไหม เทรนเนอร์? ฉันว่าเธอดูโอเคอยู่นะ
ไม่ อย่าเอามาเลย เดี๋ยวพวกมัน ก็ตามเรามาอีกหรอก
อลัน นายจะทำแบบนี้อีกทำไม?
นายสิทำทำไม? ฉันจัดการหมอนี่เองได้
แบบนี้ใจร้ายแล้ว ไม่จำเป็นเลย
โทษที ฉันอยากต่อยบ้างน่ะ
- โทษนะ ช่วยแก้มัดฉันจากเก้าอี้ได้ไหม? - ไม่มีเวลาแล้ว
ไม่มีเวลา? เราคุยกันมากไปหน่อย
เราเผ่นกันดีกว่า
ไป! เร็วๆ!
ทำไมถึงมีอะไรระเบิด?
ฉันเอง..
โอเค
ชู่ว...
ชู่ว คุณปลอดภัยแล้วนะ
คุณปลอด...
นี่คุณ..ทำไมนิ่งได้แบบนี้?
- นั่นมัน..บทพูดผมนะ - นี่...
- อะไรเนี่ย? - เรกิเหรอ?
- นี่คุณรักษาฉันอยู่เหรอ? - ผมว่าใช่
- อ๋อ - เหมือนที่เล่าจื๊อเคยพูด "หากใจนิ่ง...
- ทั้งจักรวาลต้องยอมสยบ" - เออ ผมพอรู้...
คำคมที่เหมาะกับช่วงนี้มาก
อิน ออมเนีย พาราตัส
"พร้อมสำหรับทุกอย่าง"
เราไม่ควรมาจ้องตาหวานซึ้งกัน
เหมือนจะตกหลุมรัก เหมือนผมไม่อยู่ที่นี่หรอกนะ
คุณเป็นใครเนี่ย?
ก็แค่คนที่พยายามทำงานให้เสร็จ
และตอนนี้ งานผมคือพาผู้หญิงแสนสวยคนนี้...
พระเจ้า โอเค
ไม่นะ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?
โอเค เราทำไงดี?
เราต้องทำ... ผมมองไม่เห็นเลย
แบบนี้ไม่ชอบเลย!
นี่ เอ้านี่!
- จะโยนปืนใส่ผมทำไมเล่า? - จริงเหรอเนี่ย?
- แก้มัดฉันจากเก้าอี้หน่อย - ไม่ได้ เราไม่มีเวลาแล้ว
ต้องบีบ! ออกกำลังกันหน่อย!
- คีเกลสิ! - คุณคิดว่าคีเกลคืออะไรล่ะ?
ฉันยังเข้าไม่สุด ยังไม่สุดโว้ย!
- คุณต้องเข้าไปอีก - พอแล้ว พอ หยุดเลย!
พระเจ้า ขึ้นรถเร็ว สตาร์ทเลย สตาร์ทรถสิ!
- ไป ไป - ขยับขาหน่อย
- ข้างไหนล่ะ - สองข้างเลย ขยับไปสิ!
- เดินหน้า เดินหน้า! - โอเค โอเค
- ไปแล้ว! ไปแล้ว! โอเค! - ขับไปเร็ว!
ชู่ว คุณปลอดภัยแล้วนะ ชู่ว
โอ้ย
- ชู่ว คุณปลอดภัยแล้วนะ - ไม่เลย ฉันยังไม่ปลอดภัยแน่
โอ้ย ไม่นะ นี่ผมเลือดออกเหรอ?
- ฉันว่าไม่ใช่เลือดคุณหรอก - ไม่นะ เลือดเพียบเลยนะเนี่ย
แม่เจ้า!
- สมองมันเหรอเนี่ย? - อะไรนะ?
ผมว่าสมองหมอนั่นอยู่บนหน้าผม!
สมองมันเข้าปากผมแน่ๆ ได้รสชาตความคิดมันเลยเนี่ย!
ตั้งใจมองถนนไว้
มันแค่ชอบฝึกคน เทรนเนอร์
- พูดเรื่องอะไรเนี่ย? - มันรักผม
ขยับรถไปทางซ้ายหน่อยได้ไหมเนี่ย?
- ต้องเช็ดออก เช็ดออก - พระเจ้า...
ระวัง!
คุณเห็นไหม...
ไม่นะ
ไม่นะ ไม่
ไม่นะ
ไม่
อลัน?
คุณพระ คุณโอเคไหม? ไม่เป็นไรนะ?
ช่วยพาฉันออกไปหน่อยได้ไหม?
ได้ โอเค
- คุณเพิ่งลอยออกจากรถนะเนี่ย - ใช่ ลอยเลย
โอเค ผมช่วยเอง ผมเอง
ช่วยเอาฉันออกจากเก้าอี้ได้ไหม? ออกจากเก้าอี้น่ะ..
จริงด้วย จริงด้วย
- นั่น...ตะไบเล็บเหรอ? - ใช่
- ฉีกเลยไม่ได้เหรอ? - ก็ได้ผลอยู่นะ
คราวหน้าถ้าฉันโยนปืนใส่คุณ
คุณน่าจะรับไว้ แทนที่จะหลบนะ
งั้นคราวหน้าถ้าคุณโยนปืนใส่ผม บอก "เฮ้ อลัน รับนะ" ได้ไหมล่ะ?
หรือจะพูดก่อนโยนปืนมาก็ได้
"นี่" ก็หมายถึง "รับ" นั่นแหละ
ไม่ใช่คำเดียวกันเลย
ภาษาพูดถือว่าใช่แหละ
"นี่" ฉันโยนเสื้อให้
"นี่" ฉันโยนปากกาให้
ก็พูดสิว่า "เฮ้! รับนะ! ปืน!"
จะโยนอะไรมาผมก็รับ ถ้าบอกให้รับน่ะ
ต้องรับแน่นอน เพราะคุณพูดแบบนั้น
ก็เป็นอีกทางเลือกนึง ตอนเรามีปืน
แค่นั้นแหละ
- ระวังนะ - โอเค เราต้องโทร...
ระวังนะ
เราต้องโทรขอความช่วยเหลือ ไปสนามบินแล้วออกจากที่นี่
- ฉันจะขับรถเอง - โอเค
โอเค โทร..ไปขอความช่วยเหลือเร็ว
มือถือคุณอยู่ไหน?
โอเค
- บอกมาว่าจับพวกมันได้แล้ว - ผมจัดการไอ้หัวทองแล้ว
โธ่ ลอเร็ตต้า
นี่คุณคิดอะไรอยู่?
แกอาจจะฆ่าพวกมันไปคนนึง แต่คู่หูเธอยังอยู่กับเธอ
มันมีทักษะ ฝึกมาหนัก
และอันตรายมากๆ
คุณเซจบอกว่าเธอจะออกจากงาน
แล้วก็ขึ้นรถออกจากงานไปเลย?
- ลองโทรหาเธอหรือยังครับ? - เธอไม่มีมือถือน่ะ
- มือถือถูกขโมย - ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น
แว่นขยายฉันอยู่ไหนเนี่ย?
นี่ เธอช่วยดูคุณยายหน่อยได้ไหม?
ฉันไม่อยากให้เธอรู้เรื่องลอเร็ตต้า เดี๋ยวเธอจะเสียใจเอา
- ลอเร็ตต้าทำไมเหรอ? - เปล่าค่ะ ยาย เธอไปเที่ยวน่ะค่ะ
ดีเลย
เธอต้องออกนอกบ้านบ้าง
คืองี้นะ มือถือลอเร็ตต้าไม่ได้ถูกขโมย แต่ฉันเอามาเอง...
ฉันเอาไปให้อลัน อลันเอาไปให้ เทรนเนอร์ เอ่อ...แจ๊ค เทรนเนอร์น่ะ
เราถึงเจอว่านาฬิกาเธออยู่ที่ไหน
- แล้วอลันคือใครครับ? - แดชไง
- อะไรเหรอครับ? - หมอนั่นคือฮีโร่ในหนังสือทุกเล่มที่เธอเขียน
คุณยาย เฮ้ หญิงแสบ
เราไปนั่งคุยเรื่องสงครามที่ยายเคยผ่านมาดีกว่าค่ะ
โอเค มาเถอะ สนุกแน่นอน หนูขอโทษ ไม่ได้หมายถึงสนุกแบบนั้น
ฟังนะ ลอเร็ตต้า เซจหายตัวไป
ฉันดูนาฬิกาของเธอ มันบอกว่าเธอบินไป
เกาะที่ฉันไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน
นั่นหมายถึงพวกคุณต้องทำบางอย่าง
ถ้าคุณไม่ทำ ฉันจะทำเอง รับรองคุณดูไม่ดีแน่
ผมว่ามันอยู่นอกเขตอำนาจของเรา
- คุณต้องโทรหาเอฟบีไอครับ - โอเค
ถ้าแจ้งเอฟบีไอแล้ว ช่วยชมผมด้วยนะครับ
- ชมผม... - ชมเราน่ะครับ
จะทำอะไร? ประกอบรถเองรึไง?
ก็...
- คุณว่ามือถืออยู่ไหนนะ? - จังเก็บของคนนั่ง
- อะไรนะ? - กระจังเก็บของฝั่งคนนั่ง
โธ่เอ๊ย
พระเจ้า
พระเจ้า ไม่มีมือถือ ไม่มีรถ เราตายแน่...
- เอ้า - อะไรเนี่ย?
รองเท้าบู๊ทเดินป่า
ไม่ใช่รองเท้าเดินเขา แต่ว่า...
ผมว่าคุณคงเจ็บเท้ามาก ใส่ส้นสูงมานานขนาดนี้
หามาได้แค่นี้ รองเท้าของแอลลิสัน โทษทีนะ
โอเค ขอบใจนะ
นี่ ผมเอาชีสคุณมาด้วย
- พระเจ้า - ต้องอย่าให้ขาดน้ำ
- ขอบใจมาก - หาขวดแก้วไม่ได้
เราจะเก็บขวดนี่ไว้ใช้ซ้ำ
โอเค เราต้องพยายามหาโทรศัพท์ แล้วโทรแจ้งทางการ
และต้องรอที่นี่จนกว่าจะมีคนมาช่วย
เอ่อ...นี่แหละ...การช่วยเหลือ
ไม่มีใครมาแล้ว
- ว่าไงนะ? - ผมนี่แหละที่มาช่วยคุณ
ตอนแรกต้องมีแค่ผม แต่ผมว่า เทรนเนอร์ควรมาด้วย
โธ่ เทรนเนอร์ สู่สุขคตินะ
โอกาสที่ดีที่สุดของเราคือต้องไปสนามบิน คุณเห็นถนนนี่ไหม?
จากตรงนี้ เราต้องใช้ทางลัด ผ่านป่าไปที่ถนน
คุณพูดว่า "ใช้ทางลัดผ่านป่า" เหรอ?
- ใช่ - โอเค เห็นสภาพเราไหม?
คุณไม่ใช่แดช และฉันไม่ใช่เลิฟมอร์ โอเคไหม?
ฉันคือลอเร็ตต้า และคุณคืออลัน
ป่าน่ะกลืนกินคนแบบพวกเรา โอเคไหม?
ฉันไม่อยากทำให้ชุดพังด้วย ยืมเค้ามา เราจะอยู่รอที่นี่แหละ
เราจะไม่ยืนเฉยหรอก
เราจะลัดผ่านป่าไป
เราจะไปให้ถึงสนามบิน หามือถือ
- คุณจะได้เค๊ก และได้สิ่งที่ต้องการด้วยไง - หมายถึงได้เก็บและกินเค๊กเหรอ?
ถ้าคุณอยากกินด้วยก็ตามใจ ไปกัน
- มีเค๊กก็ต้องกินสิ - ไม่หรอก
แถวบ้านคุณทำไงไม่รู้ แต่แถวบ้านฉันกินเค๊กกันหมด
เอาให้คนอื่นเป็นของขวัญก็ได้นี่
ให้ไปคนที่รับก็ต้องกินอยู่ดี
ใครๆก็กินเค๊กทั้งนั้น
แล้วเค๊กที่คนโดดออกมาล่ะ?
- แค่อยู่ในเค๊ก ไม่ได้กินหรอกนะ - พระเจ้า...
แล้วพวกนั้นลักพาตัวคุณทำไม?
เรื่องเซ็กส์แปลกๆเหรอ? เหมือนหนังเรื่องเทเคนน่ะ?
พระเจ้า ขอบใจนะ
ตอนแรกฉันก็คิดแบบนั้น แต่หมอนั่นเป็นคนตระกูลแฟร์แฟ็กซ์
- เบเวอร์ลี่ย์เหรอ? - ไม่ คนโตน่ะ
คนเพี้ยนๆที่มีวีล็อกเรื่องหาสมบัติมอนเตซูม่า
หมอนั่นที่ออกข่าวเรื่องจะยกซากไททานิคเหรอ?
ใช่ มันตามหามงกุฏเพลิงอยู่
เดี๋ยว มงกุฏเพลิงของจริงเหรอ? เหมือนใน...
- สรุปซากนั่นคือ... - ใช่ เหมืองสาบสูญแห่งดี ใช่เลย
อะไร? นี่คุณล้อผมเล่นรึเปล่า?
มันเหมือนในหนังสือคุณเลย
แบบนี้เราก็กำลังผจญภัยแบบเลิฟมอร์ กับแดชอยู่น่ะสิ?
อะไรน่ะ?
แล้วถ้าแฟร์แฟ็กซ์เจอมงกุฏล่ะ?
ไม่เจอหรอก
- เราจะไปไหนดี? - เอ่อ...
โอเค เราต้องลงน้ำ
- อะไรนะ? - เราต้องเลาะแม่น้ำไป
ไม่ๆ ผมไม่ชอบน้ำ
หมายความว่าไง "ชอบน้ำ"? ฉันไม่ได้ขอให้คุณเอากับน้ำนะ
ร่างกายผมไม่ค่อยถูกกับน้ำน่ะ
งั้นจะเลือกตายไหมล่ะ? พระเจ้า...
เฮ้ คุณไม่เป็นไรนะ โอเค
- ผมช่วยเอง - ฉันว่ายน้ำได้ ขอบใจมาก
- คุณจะไปไหน? - ผมข้ามอยู่นี่ไง
ไม่ เราต้องอยู่ในน้ำไว้
ฉันเคยค้นคว้าการหลบหลีกผู้ติดตามในน้ำ ตอนเขียนหนังสือ
พวกนั้นจะหาร่องรอยเราในน้ำไม่เจอ
ทำไมตรงนี้อุ่นจัง? นี่คุณฉี่เหรอ?
ก็อ้อมไปสิ
โอเค ฉันว่า...
เราสลัดพวกมันหลุดแล้ว ว่าไหม?
ใช่ ไม่เลวเลย
โอเค เอ่อ...
- อย่าตกใจนะ - หมายความว่าไง?
- แค่อย่าตกใจก็พอ - ไม่
เลิกพูดว่า "ตกใจ" ได้แล้ว ผมตกใจแล้วนะ...
มีตัวอะไรเกาะหลังคุณไม่รู้
ไม่นะ!
- อะไรน่ะ? - อย่าโวยวาย
- อะไรเนี่ย? - อย่าเสียงดังสิ
- แล้วมันเกาะคุณไหม? - ไม่ ไม่
ทำไมมันไม่เกาะคุณล่ะ?
สงสัยมันกลัวชุดมั๊ง ไม่รู้สิ
- เอามันออกที - พระเจ้า
โอเค ฉันไม่กล้าน่ะ ก็แค่ตัวดูดเลือดแค่นั้นเอง
- ปัดมันออกได้ไหม? - เอาออกเลย
- จับเลย - จับแล้วโยนมันออกสิ
- คุณก็ทำเซ่!
- หมุนตัวให้มันหลุดได้ไหม? - ช่วยเอามันออกทีเถอะ
ผมไม่ชอบจับมันเลย โอ้ยจะเป็นลมแล้ว
- พวกมันกำลังดูดวิญญาณผม - โอเคๆ พอๆๆ
อย่าทำเสียงแบบนั้นสิ
พวกมันมีกี่ตัวเหรอ?
อ๋อ ไม่เยอะหรอก
- รู้สึกเหมือนมีหลายตัวเหลือเกิน - ทำอะไรน่ะ?...
- รู้สึกมันเยอะมาก - โอ้ย!
- แม่จ๋า ช่วยลูกด้วย! - คุณจะสวดมนต์ทำไม?
มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่มั๊ง มีกี่ตัวเนี่ย?
ก็ไม่ดีเท่าไหร่
พวกมันดูดผมแห้งหมดแน่
หยุดพูดก่อนนะ ฉันต้องก้มดูหน่อย
ยืนนิ่งๆแปปนะ
พระเจ้า! ผมรู้สึกได้เลยว่า พวกมันดูดออกไปเยอะมาก
ดูดเสร็จแล้วผมเหลือแต่กระดูกแหงๆ
อย่าบอกพ่อผมว่าผมตายแบบนี้ โอเคนะ?
ต้องบอกพ่อผมว่าผมสู้กับงูยักษ์ด้วยดาบ อะไรทำนองนั้น
ผมเหมือนร้านขายเลือดเลย พวกมันดูดออกจะหมดแล้ว
ทำไมต้องเกาะเฉพาะที่ตูดด้วยวะ?
เหมือนเอาปลาเค็มออกจากซีซาร์สลัดเลย
- ไม่เลวเท่าไหร่นะเนี่ย - ปลาเค็ม?
คุณจะพูดถึงอาหารตอนนี้ทำไมเนี่ย?
หาตัวนางพญาให้เจอ แล้วทำให้จบดีกว่า
ฉันว่าโอเคแล้ว ต้องขอดูข้างหน้าหน่อย
โอเค ผมไม่กล้าดู
แย่มากไหม?
- เอ่อ ว้าว - อะไรเหรอ? พูดมาเลย
คือเรากะว่าจะ...นั่นแหละนะ
แต่จู่ๆก็เจอ และมันก็...
- คือเราตื่นเต้นกับคนๆนึงอะนะ - อะไรนะ?
- คือฉันตื่นเต้นกับทุกคนนั่นแหละ - คุณตื่นเต้นทำไมนะ?
คนเราก็สงสัยแบบนี้แหละ
แต่สงสัยไม่ใช่รู้ ถูกไหม?
ไม่รู้หรอก จนจู่ๆก็รู้ขึ้นมา
คือ..จู่ๆก็รู้ในสิ่งที่ไม่เคยรู้
สรุป..ผมมีปลิงเกาะรึเปล่า?
อ๋อ นักรบผู้กล้าของคุณ ห้อยอยู่ลำพัง อย่างสงบสุขเลยล่ะ
อะไรนะ?
คุณไม่เป็นไร ไม่มีแล้ว
พวกเรากล้าหาญกันจริงๆ
ทำไมพวกมันต้องเกาะแต่ตูดด้วย?
ร้องเพลงอะไรน่ะ?
เพลงที่ยายเคยร้องให้ฉันฟังตอนเด็กๆ
"ถ้าคุณดูดชีวิตออกจากเกาะ...
...เกาะก็จะดูดชีวิตคุณ"
ยายแกร้องเพลงเรื่องโดนเกาะดูดให้ฟังเหรอ?
แปลแล้วฟังดูทุเรศน่ะ
โรคหลอนกลัวปลิงนี่มีจริงไหม?
พวกมันไม่วางไข่ใช่ไหม?
ราชินีทาฮา?
"กษัตริย์คาลามานและขุมสมบัติ ถูกนำมาพัก..."
นำมาพักในบ่อน้ำตาแห่งนิรันดร์
"นำมาพักในบ่อน้ำตาแห่งนิรันดร์"
- หมายความว่าไง? - ลอเร็ตต้า!
ทำผมเกือบหัวใจวาย
คุณไปไหนมา?
นี่มันอะไร?
ไม่รู้สิ พวกนั้นอาจจะเคยมาที่นี่มั๊ง?
นึกดูสิ มาอยู่ที่นี่
ตรงนี้ในสมัยนั้น...
เรื่องราวที่พวกนั้นเล่าขาน
ผมว่ามีประวัติศาสตร์เกิดขึ้นที่นี่มากมาย
พวกมันต้อนเราจนมุมแล้ว
- โอเค เราต้องปีนขึ้นไป มาเถอะ - อะไรนะ?
คุณเห็นชุดฉันไหม? เหมือนเสื้อคนบ้าระยิบระยับเนี่ย
ไม่มีทางอื่นแล้ว ไปกันเถอะ
โอย! ฉันไม่น่ามาทำแบบนี้เลย แก่เกินแกงแล้ว
ไม่หรอก คุณออกจะยังสวย
ฉันไม่ได้บอกว่าฉันไม่สวย
แค่บอกว่าฉันแก่เกินกว่าจะมาปีนแบบนี้
ฉันเก่งแค่นั่ง แล้วก็คิด พอคิดไม่ออกก็หาอะไรกิน
คุณน่าจะใส่รองเท้าดีกว่านี้จริงด้วย
คุณเอามาให้ฉันใส่เองนะ
ฉันไปไม่ไหวแล้ว ไม่ได้แล้ว
จะไม่ไหวแล้ว
คุณทำได้ ทนหน่อย
ผมรู้ คุณคิดว่าเกาะไว้ปลอดภัยกว่า
แต่คุณต้องไปต่อ
- ฉันไม่ไหว ไม่ไหวแล้ว - โอเคไหม?
- ได้กลิ่นไหม? - ได้กลิ่นอะไร?
- ผมได้กลิ่นบางอย่าง - สัตว์ร้ายเหรอ? กลิ่นอะไร?
- กลิ่นไฟที่จะตกลงมาเหรอ? - คุณต้องตั้งใจดมหน่อย
ไม่เห็นได้กลิ่นอะไรเลย!
สูดหายใจลึกๆ
เอาล่ะ
- ดีมาก - โอเค
- หลอกกันนี่หว่า โอเค ขอบใจนะ - ใช่
เอาล่ะ ผมจะช่วยคุณ โอเคนะ?
- หนึ่ง สอง สาม โอเค...! - คุณทำอะไรน่ะ?
เอาหัวออกไปนะ
- ไม่ๆๆ อย่าเกร็ง - นั่นมันน้องสาวฉัน
ขี่หัวผมไป ใช้มือไต่ไปเรื่อยๆ ขี่หัวไปนั่นแหละ
- พระเจ้า - คุณทำดีแล้ว
โทษด้วยที่ผมเกรียนไปหน่อย ขึ้นไป
ดูลเคียส เอ็กซ์​ แอสปารีส
อะไรเหรอ?
ไม่มีอะไร
จอห์นกับฉันชอบพูดแบบนี้
หลังเราทำงานใหญ่ เช่น...
ขุดสำรวจหรือเขียนบทหนังสือเสร็จ
ภาษาละติน หมายความว่า "ยิ่งยากยิ่งหอมหวาน"
แล้ว...
ภาษาละตินว่า "ลอเร็ตต้านี่เยี่ยมจริงๆ" ว่าไง?
ฉันเยี่ยมจริงแหละ ปีนเขามาทั้งลูก
พระเจ้า ถ้าเบ็ธได้มาเห็นเราคงดี
- พระเจ้า เบ็ธ - ไม่ต้องห่วงเบ็ธหรอก
ป่านนี้เธอคงให้นาวิกฯมาตามเราแล้ว
ฉันเข้าใจ คุณคงคิดว่าคุณต้อง ไปหาทางการบนเกาะนั่นเอง
แต่ไม่ต้องห่วง ฉันโพสในโซเลียช ของลอเร็ตต้าตลอด
นี่ก็เพิ่งทวีตว่า "ฉันเพิ่งโดนลักพาตัวเหรอเนี่ย?"
#เอฟเอ็มแอล @ชอนเมนเดส, #ชอนเมนเดส"
เดินทางคนเดียวเหรอครับ?
ใช่ ฉันเดินทางคนเดียว ฉันยังโสด
งั้นนี่อาจจะพอได้
- โอเค! บอกมาเลย - คุณต้องไปนิวยอร์ก
บินไปกินีจากที่นั่น ไปหาพัดเดิ้ลจัมเปอร์นั่ง
หาอะไรนะ?
- เครื่องบินเล็กครับ - ใช่ ไม่มีที่ยืดขาเลย
ได้ ตกลงตามนั้น
- หรือไม่ก็กลับบ้านมา - ขอบใจมาก
เราต้องการอะไรที่ติดไฟง่ายกว่านี้ ทุกอย่างมันเปียกหมดเลย
ในนี้มีอะไร? ในกระเป๋าเนี่ย?
โห เพียบเลย โอเค
คุณทำอะไรน่ะ?
โอเค มาสก์พอกหน้า
ใช่ ของขวัญจากในตะกร้าน่ะ
คุณเอาเทียนหอมมาเดินป่าเนี่ยนะ?
แม่ผมให้มา
ของขวัญแปลกๆจากวันแม่
แม่คุณให้ของขวัญในวันแม่เนี่ยนะ?
นัวร์..
น้ำมันยูคาลิปตัสโรสแมรี่
หอมจัง
เอ่อ..โอเค เอาล่ะ
วู้! ใช่เลย!
ฉันก่อไฟจนได้!
- สุดยอดนะ ต้องชมฉัน... - ไฟสวยมากจริงๆ
ใครจะไปนึก...?
คุณ...ถอดเสื้อเหรอ?
ดูเจ็บไม่เบานะนั่น
โอเคใช่ไหม? หลังน่ะ?
ใช่ ผมถึงไม่ชอบลงน้ำไง
ผิวผมกลายเป็นหน้าเด็กม.2 เลย
แล้วมีอะไรทาไหม? ขี้ผึ้งอะไรแบบนั้นน่ะ?
มีสิ คือเคยมีน่ะ
มันอยู่ในขวดเล็กๆนั่น
นี่เหรอ ฉันขอโทษนะ
พระเจ้า ฉันขอโทษ
ไม่เป็นไร
- เดี๋ยวนะ ใช่ มานี่ มานี่ - อะไรเหรอ?
- มาสิ มานั่งมา - ไหนดูซิ
- นั่งลงเลย - ตรงนี้เหรอ?
ใช่
โอเค
ไม่ คุณไม่ต้องจับก็ได้ ไม่เป็นไร
ฉันจับถุงบนตัวคุณมาแล้วน่า...
- หมายถึงปลิงย่ะ - อ๋อ โอเค
โอเค อาจจะเย็นหน่อยนะ
- โทษนะ - ชอบเลย...
โทษด้วย โทษๆ
แดชน่าจะตายแบบนี้นะ
โรคผิวหนังขึ้นทั้งตัว เซ็กซี่ดี
ฉันจัดให้ได้
เหรอ?
งั้นก็ดี
แล้วคุณจะเขียนยังไง?
โอเค
"อบอุ่น ข้างกองไฟอันหอมหวล..."
เริ่มดีจัง
มือของเลิฟมอร์เริ่มสำรวจ...
ทิวทัศน์อันสวยงาม
ของร่างกายแดช
ภูมิประเทศที่คุ้นเคย...
ทำให้ตื่นเต้นทุกครั้งที่...
เห็นรอยจ้ำแดงระเรื่อ
แล้วมันไม่...
ทำเธอหมดอารมณ์เหรอ?
ไม่หรอก
เพราะทุกสันนูนสีแดงสด
เลิฟมอร์ค้นพบอักษรในภาษา
ที่ร่างกายของทั้งสองพูดกัน
แล้วร่างกายทั้งสองพูดอะไรล่ะ?
"นอนกับฉัน..."
นอนกับฉัน
"นอนกับฉัน"
เป็นไง?
ดีมากเลย
- หลังคุณน่ะ ฉันหมายถึงหลังคุณ - ดีแล้ว
- โอเค แน่ใจนะ? - แน่สิ
- ผมก็หมายถึงหลังผมเหมือนกัน - โอเค
เสบียง
โอเค ฉันหนาว เดี๋ยวคงจะเข้าไปนอนแล้ว
- โอเค - คุณหายแล้วนะ?
ใช่ ผมโอเคแล้ว ไม่เป็นไร
ไม่ใช่ "ไฟ" นะ ผมโอเคอยู่ข้างกองไฟแล้ว
โอเค ดี
เอ่อ...แล้วแต่นะ แต่ถ้าคุณหนาว
เราน่าจะนอนเบียดกันในนี้ได้ ถ้าคุณโอเคนะ
เราทั้งคู่เหรอ?
- ถ้าคุณโอเคนะ - ก็...ดีนะ ฟังดู...
เอ่อ...
โอเค แล้วทำไง...
คุณเข้าไปก่อนสิ แล้วเดี๋ยวเราหาทางเอา
ไม่ๆ คุณก่อนเลย งานนี้ต้องสุภาพสตรีก่อนอยู่แล้ว
- ระวังมือตลอดด้วยนะ - แน่นอน
- หันหลังให้กันนะ - ระวังมือ ก้นชนก้น โอเค
- แล้วฉันต้องทำไง? - นั่งเลย
ฉันนั่งก่อนเหรอ? โอเค นั่งแล้ว
ตัวคุณหนักไป เดี๋ยวก็คว่ำเหมือนเรือหรอก
คุณระวังนะ ผมยังนั่งไม่เต็มเลย
ทำไมนอนแล้วต้องเกร็งตัวแบบนี้นะ?
อย่าสั่นได้ไหม?
- ฉันหายใจไม่ออก หายใจไม่ได้ - คุณโอเคนะ?
หน้าฉัน
โอเค
เก็บมือแล้ว ก้นชนก้น
โอเค
เอาล่ะ!
ตบมือสิ
เร็ว! ตบดังๆเลย!
ตบมือให้ลอเร็ตต้าดังๆหน่อย!
เธอเก่งจริงๆ
เล่นซะพวกแกทำอะไรไม่เป็นอยู่ในป่านี่
เก่งมาก ลอเร็ตต้า
เจ้านาย มีคนตายแล้วนะครับ
เจ้านายว่ามันไม่เกินไปหน่อยเหรอครับ?
มันคุ้มกันเหรอครับ?
ฉันกำลังจะได้สิ่งที่ใครก็ไม่อาจครอบครอง
สิ่งที่เป็นเอกพจน์ ไม่มีชาติไหน
จักรพรรดิคนไหน หรือน้องชายขี้ประจบ คนไหนจะเคยมี
มงกุฏเพลิงในตำนาน
ใช่
ฉันบอกได้เลยว่ามันคุ้มแน่
โทษนะ!
โทษนะ ฉันต้องขึ้นเครื่องไปต่อ
ไม่มีไฟลท์แล้ว
นักบินป่วย พรุ่งนี้มาใหม่
ไม่ได้หรอก พรุ่งนี้ฉันมาไม่ได้ ฉันต้องไปวันนี้เลย
ฉันต้องไปเกาะอิสล่า ฮันดีด้าวันนี้เลย มีีชีวิตคนเป็นเดิมพัน
พรุ่งนี้ค่อยมา
- โทษนะครับ คุณ? - คะ?
พอดีผมแอบได้ยินว่าคุณชอบทานสเต็ค
โอเค นี่อาจจะฟังดูบ้าไปหน่อย
แต่ผมก็ชอบสเต็คเหมือนกัน
- ว่าไงนะ? - ผมก็ชอบทานสเต็ค
คุณอยากจะ...ไม่รู้สิ...
- บางทีเราน่าจะ.. - ไม่ ฉันบอกว่า "มีชีวิตเป็นเดิมพัน"
ฉันต้องไปที่เกาะนั่นคืนนี้
- อ๋อ - ใช่
- ซีเรียสขึ้นไปอีก - มากเลย
ผมว่าผมช่วยคุณได้นะ
ผมมีเครื่องบินขนของ
หลังส่งของเสร็จ เราน่าจะแวะไป เกาะที่คุณอยากไปได้
ฉันจะถามอะไรคุณหน่อย ตอบตามจริงนะ
คุณเคยฆ่าใครมาก่อนไหม?
ไม่เคย!
ไม่รู้ว่าฉันเชื่อไหม แต่บอกก่อนนะ
ถ้าคุณคิดจะฆ่าฉันล่ะก็...ฉันจะฆ่าคุณก่อนแน่
ยินดีเลยครับ
คุณนี่เพี้ยนมาก ไปกันเถอะ
"กษัตริย์คาลามานและขุมสมบัติ ถูกนำมาพักในบ่อน้ำตา...
แห่งนิรันดร์"
อะไรน่ะ?
อ๋อ มันคือ...ของน่ะ คือมันไม่..
มันไม่ใช่สิ่งที่คุณคิดหรอก
ไม่ใช่กระดาษหนังขาดๆของแฟร์แฟ็กซ์หรอกเหรอ?
โอเค เป็นสิ่งที่คุณคิดก็ได้
ลอเร็ตต้า ผมนึกว่าคุณจะฉลาดกว่านี้
แบบนี้แฟร์แฟ็กซ์มันไม่หยุดล่าเราแน่
คุณคิดอะไรอยู่เนี่ย?
เรามีภูเขาไฟที่อาจจะฝังสุสานนั่น
ก่อนเราจะไปถึง ก่อนเราจะได้เห็น เก็บความทรงจำจากมัน
- นี่ถือว่า... - โทษนะ...นี่คือสิ่งที่เรากำลังทำเหรอ?
เพราะไม่มีใครบอกผมเลย นี่คุณจะบอกผมเมื่อไหร่?
ทำไมฉันต้องบอกคุณด้วย?
เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว ผมมาที่นี่เพื่อช่วยคุณนะ
คุณรู้ว่าคุณไม่ใช่แดชใช่ไหม?
คุณไม่ใช่อัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยใคร
คุณ....เอาเคมีมาฉีดตัว แล้วยืนหน้าพัดลม
ซึ่งก็ดีอยู่แล้วไง
คุณจะรู้ได้ไงว่าผมเป็นยังไง?
ฉันรู้จักคุณดี คุณมันอ่านง่ายอยู่แล้ว อลัน
- โอเค งั้นผมเป็นใคร? - เอาจริงเหรอ?
ใช่
โอเค...
คุณคือคิงงานคืนสู่เหย้า ใช้ความหน้าตาดีบุกไปแอลเอ
แต่คุณมารู้ว่าเป็นเด็กหล่อสุดที่ไหนไม่รู้
ไม่ได้หมายความว่าคุณจะดัง
จนวันนึง มีผู้หญิงที่ตีพิมพ์หนังสือ
เรื่องอาณานิคมสเปนในแอตแลนติกขายไม่ได้่ เลยตัดสินใจมาเขียนนิยายรักแทน
เธอสุ่มเลือกคุณมาเป็นนายแบบขึ้นปก
ถือว่าโชคดีทั้งคู่ ที่นิยายดันฮิตขึ้นมา
เธอเขียนมั่วต่อ คุณก็โพสรูปไปเรื่อย
เรากลายเป็นคนที่เรา ไม่อยากเป็นเหมือนกันนั่นแหละ
แล้ววันนึง เราก็ตายในป่า
บนหนึ่งในเกาะแอตแลนติก ที่ฉันเคย เขียนถึงเมื่อหลายปีก่อนนั่นแหละ
ถูกไหม?
มันคือที่ซาราโซต้านะ
ไม่ใช่ที่ไหนก็ไม่รู้
ผมโตขึ้นมาที่นั่นกับแม่และน้องสาวสองคน
ใช่...
ผมเริ่มเป็นนายแบบเพราะผมอยากออกจากที่นั่น
มันเป็นงานเดียวที่ผมคิดออก
ที่จะพาผมไปที่ที่ผมฝันถึงได้
และสุดท้ายก็มาที่แอลเอ
ที่ผมมาโพสรูปบนปกนิยายรักของคุณ
ผมอายมากที่เพื่อนผมจะมาเห็น
ผมใส่วิกบนปกหนังสือคุณ
จนต้องเลี่ยงไม่คุยกับเพื่อนๆอยู่หลายเดือน
แล้ววันนึง
ตอนกำลังเดินกลับบ้าน
ผมได้ยินผู้หญิงคนนึงตะโกน "แดช!"
เธอวิ่งมา ดูมีความสุขมาก
จนผมคิดว่า "จะอายทำไม
ถ้าทำให้คนมีความสุขได้ขนาดนี้?"
ลอเร็ตต้า คุณจะทำอะไรก็ตามใจ
ถ้าไม่อยากเขียนต่อ ก็ไม่ต้องเขียน
แต่อย่าด้อยค่าคนที่รักงานของคุณ ด้วยการเรียกมันว่าไร้สาระ
มันไม่แฟร์กับคนพวกนั้น
มันตลกตรงไหนรู้ไหม? ผมนึกว่าคุณน่าจะรู้มากกว่าใคร
ว่าเราไม่ควรตัดสินหนังสือเล่มไหนจากปก
ตัดสินหนังสือจากนายแบบหน้าปกย่ะ
อลัน?
อลัน
พวกมันมีสองคน
- ลอเร็ตต้า! ผมอยู่นี่! - อลัน!
อลัน! มอเตอร์ไซค์กับปืน มอเตอร์ไซค์กับปืน!
มาทางนี้!
หยุดยิงนะ!
- เอากระดาษคืนพวกมันไปสิ - ไม่ได้
ได้สิ แค่บอกว่า "นี่" แล้วโยนให้พวกมันไปไง
ใช่ แล้วมันคงยินดีปล่อยเราไปหรอก
- โอเค เงียบๆนะ - พวกมันหาเราเจอตลอดได้ไงเนี่ย?
- คุณเหมือนลูกบอลดิสโก้ซะขนาดนี้ - เราต้องคิดแผน
ผมคิดออกแล้ว
เราจะขุดหลุมแล้วส่งเสียง
"เราอยู่นี่" ทำเสียงเหมือนนกได้ไหม?
- ไม่ ผมมีแผน - ขอเถอะ อลัน ฉันคิดอยู่
- รู้แล้ว แต่ผมมีแผนไง - ขอฉันคิดก่อน...
- เดี๋ยวนะ พวกนั้นยิงคุณนี่ - ใช่ เราถึงต้องมาแอบไง
ไม่ๆๆ พวกนั้นยิงแค่คุณ
พวกนั้นไม่ยิงฉันหรอก เพราะสมองฉันยังมีค่า
อะไรนะ? ผมว่าบางทีคุณก็ ไม่ได้ยินที่ตัวเองพูดหรอก
- ฉันอาจจะคอยบังคุณได้ - คุณไม่ต้องมาบังผมเลย
- ผมสิต้องบังคุณ - ทำไม? เพราะฉันเป็นผู้หญิงเหรอ?
- แบ่งแยกเพศเป็นบ้า - ผมว่าการใช้ผู้หญิงเป็นโล่ห์กำบังเนี่ย
คือการเปลี่ยนแปลงแบบที่กลอเรีย ไซน์เฟ็ล ต้องการหรอก ว่าไหม?
- กลอเรีย สไตแน็มเหรอ? - เธอก็ด้วยมั๊ง ช่างเหอะ
- อธิบายการแบ่งแยกเพศแบบผู้ชายให้ผมฟังสิ - พระเจ้า ฉันเป็นผู้หญิง
อธิบายอะไรแบบผู้ชายไม่เป็นหรอก
ผมมันพวกสนับสนุนสิทธิสตรี ผมว่าผู้หญิง ทำทุกอย่างได้เหมือนผู้ชาย
- เราแค่ต้องแอบตรงนี้จนมืด - ผมคิดออกแล้ว
- ขอผมบอกแผนคุณได้ไหมเนี่ย? - อลัน!
งานนี้เอาตัวรอดด้วยการฉีกเสื้อไม่ได้หรอกนะ
ไม่ใช่เสื้อผม
สาม!
- เยส! - โห!
ไม่เหมือนที่คิดไว้เลยแฮะ
- ผมแค่กะจะหยุดพวกมัน - เพราะแรงลมด้วยรึเปล่า?
ไม่ ผมว่าเพราะเราแหละ เราทำเองทั้งหมดเลย
เราเล่นมันคนนึง ถูกไหม? แต่ปรากฏว่า...
เราแค่อยากให้มันหยุด อีกคนน่าจะหลบทันอยู่
งั้นถือว่า...มันผิดเอง
ถึงเราจะไม่อยู่นี่ มันอาจจะเกิดขึ้นก็ได้
คุณจะมาหยุดข้างผาทำไม?
พวกนั้นใส่หมวกนี่ บางทีอาจจะ...
แต่ไม่ได้ใส่ทั้งตัวไง
ใส่แค่หัว
พวกนั้นขี่ไม่ระวังเอง ถูกไหม?
อย่าซ่าบนมอเตอร์ไซค์
อย่าทำเล่นบนมอเตอร์ไซค์
พวกนั้นอาจจะไม่เป็นไรก็ได้
ใช่ อาจจะไม่เป็นไร แต่โอเค..
ไม่เป็นไร คนเรามันซวยกันได้ ไปกันเถอะ...
- คุณจะเย็บชุดอีกรึไง? - ฉันยืมเขามา
- ดูฉันสิ - โอเค
ฉันจะทำอะไรได้อีก?
คุณทำมาเยอะแล้วนะ เบ็ธ
ยายผู้น่าสงสารของฉันมองไม่เห็นแล้ว
งานปล่อยหนังสือก็เละตุ๊มเป๊ะ
ซึ่งฉันลงทุนไปซะเยอะด้วย
ฉันน่าจะหมดตัวแน่แล้ว
และที่สำคัญที่สุด ฉันเสียนักเขียนไป
มีใครทำแบบนั้นมั่ง? มีใครเสียนักเขียนไป?
โอเค เบ็ธ เห็นคุณแล้ว ผมนึกถึงแรนดี้ เพื่อนผม
คอยดูแลแต่คนอื่น
ไม่เคยสนใจตัวเองเลย
ใช่ไหม แรนดี้?
เหมือนนักบำบัดผมเลย ยัยเนี่ย
แอลโอแอล "โคตรขำ"
พอคุณช่วยเพื่อนเสร็จแล้ว
เราไปทะเลด้วยกันเป็นไง?
- อะไรนะ? - ผมมีรถปิคอัพที่ฮาวาย
เธอไม่ต้องมากับเราก็ได้
โอเค! โอเค มาด้วยกันก็ได้!
ยัยนี่ฮาจริงๆ
ฉันถามอะไรหน่อยสิ
เรามานั่งโม้กันอยู่เนี่ย ใครขับเครื่องบินเหรอ?
- ออโต้ไพล็อตน่ะ - ว่าไงนะ?
คุณไปที่ห้องนักบิน ไปขับเครื่องบินเถอะ
โอเค
ผมจะไปเอาเครื่องลงจอด
โอเค
ไม่ๆๆ เอาแพะไปด้วย เอาแพะไปด้วยเถอะนะ
เธอพักอยู่ นั่งให้สบายนะ!
- ไฮ - หวัดดี
ไอ้หนุ่มอังกฤษนั่นโผล่มา แล้วเอาตัวเธอไปเฉยเลย
เฮ้ นี่เบ็ธนะ ฝากข้อความไว้ แล้วฉันจะติดต่อกลับ
ไฮ เบ็ธ
นี่ฉันเอง
ฉันยังอยู่นะ!
เอ่อ ฟังนะ...
เอ่อ...
ฉันขอโทษที่ทำงานโปรโมทหนังสือพัง
เอ่อ...
คือฉันแค่กลัว
และก็เห็นแก่ตัวไปหน่อย..
โอเค อลันมาแล้ว เดี๋ยวฉันโทรกลับนะ
พวกตำรวจกำลังตามหาแฟร์แฟ็กซ์
และจะดูแลเราระหว่างอยู่ที่นี่
ตำรวจบอกไหมว่าเราต้องอยู่อีกนานเท่าไหร่?
พวกนั้นจะหาทางส่งเราขึ้นเครื่องบินเล็กคืนนี้เลย
แต่...ระหว่างนี้ ห้องโรงแรมก็ดูดี
เราไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อนได้
โอเค
โอเค ได้
ขอบคุณนะครับ
มาเถอะ
มาเต้นกับสามีเธอสิ
ไม่ๆ เขาไม่ใช่สามีฉันค่ะ
- ไม่เป็นไร - เต้นกับเขาเถอะ
ไม่ๆ เธอไม่อยากเต้น ใส่รองเท้าไม่เหมาะด้วย
ที่จริงใส่คู่นี้เหมาะที่สุดแล้วแหละ
คุณไม่ต้องเต้นก็ได้นะ
ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร
เหรอ?
สงสัยจังว่าเธอร้องว่าอะไร
เพลงพื้นบ้านน่ะ
เพลงรักเกี่ยวกับผู้หญิง
ที่คนรักจากไป เธอไม่อยากไปจากเขา
เธอเลยนอนลงและไม่ยอมลุกขึ้นอีก
ต้องน่ากลัวมากแน่
ต้องเผชิญกับอนาคต โดยไม่มี คนร่วมวางแผนเคียงข้าง
อะไรน่ะ?
โทษนะคะ โทษที ประโยคสุดท้ายที่คุณร้อง
"เกาะจะร้องไห้เพื่อฉัน ในบ่อน้ำตาแห่งนิจนิรันดร์"
มันคืออะไรเหรอ บ่อน้ำตานิรันดร์ เป็นสถานที่จริงๆ หรือว่า...
เป็นหลุมที่ยุบลงไป
ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมาก
- มานี่ มาเร็ว - มีอะไรเหรอ?
เฮ้ บนกระดาษนั่นมันเขียนว่า
"กษัตริย์คาลามานกับขุมสมบัติพระองค์ ถูกพักไว้ในบ่อน้ำตาแห่งนิรันดร์"
ฉันคิดว่าเป็นแค่คำพังเพย
แต่ไม่ใช่
บ่อน้ำตาแห่งนิรันดร์คือสถานที่
มันเป็นหลุมที่ยุบลงไป
ในแผนที่มีหลุมยุบด้วย
ฉันว่าหลุมศพอยู่ที่นั่น
- นี่มันดียิ่งกว่าในหนังสือคุณอีก - อะไรนะ?
มันเหมือน.. คือผมไม่ได้จะว่าคุณนะ
- ฉันล้อเล่นน่ะ - มันเหมือนกันเลย
- ฉันล้อเล่นเฉยๆ - ดูคุณสิ คุณอยากไปมากนะเนี่ย
- อะไร? เปล่านะ - ดูก็รู้เลย คุณอยากไป
แบบนั้นคงบ้าน่าดู ฉันแค่...
คือเรามาใกล้มันขนาดนี้แล้ว แต่เราไปไม่ได้หรอก
ไม่
นี่มันเรื่องราวของคุณ คุณอยากเขียนมันยังไงล่ะ?
ฉันแค่อยากรู้ว่ามันอยู่ที่นั่นจริง
ว่าทุกอย่างมันมีความหมาย
โอเค งั้นเราไปกัน
เราอยู่ต่ออีกวัน พอสว่างปุ๊บ
เราจะไปหาบ่อน้ำตาแห่งนิรันดร์กัน
- แล้วถ้ามันไม่มีอะไรล่ะ? - แล้วไง? ก็ถือว่าเราพยายามแล้ว
แล้วแฟร์แฟ็กซ์ล่ะ?
ตำรวจตามล่าแฟร์แฟ็กซ์อยู่ อย่าไปห่วงมันเลย
นี่มันบ้าจัง
- ใช่ แต่ดูคุณสิ - ทำไมเหรอ?
เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นคุณไม่กลัวอะไรเลย
และมีชีวิตชีวาด้วย
ผมจะไปบอกทุกคนว่าเราเปลี่ยนแผน...และไปหารถ
คุณเจอเพื่อนผมจนได้
เขาบอกผมว่าคุณกำลังจะขึ้นเครื่องกลับ
โดยไม่บอกลากันเลย
ผมบอกว่า "ไม่มีทาง ไม่ใช่ลอเร็ตต้าของผมแน่
เพราะเธอเป็นคนเดียวที่จะพาผม ไปถึงหลุมศพกษัตริย์ได้"
อย่าบีบแรงนักสิ
โอ้ย ปล่อยฉันนะ!
โอ้ย! ปล่อยสิ!
ผมต้องการรถ
รถออโต้ มีใครมีบ้างไหม?
ไม่ๆๆ
ผม...ผมต้องการรถ
ขอเอานาฬิกาแลกเลย
ของแพงด้วยนะ คุณมีรถไหม?
บุลการีเชียวนะ เรืองแสงด้วย
- กันน้ำอีก - ผมมีมอเตอร์ไซค์
เจ๋งใช่ไหมล่ะ?
ผมคิดมาตลอดเลย ว่าทำไมรถถังส่วนตัว จะมีมินิบาร์ไม่ได้?
ดื่มสิ
ขอได้ไหม?
เออใช่
หมอนี่แค้นคุณน่าดูเลยล่ะ ผมว่า
เรื่องที่เพื่อนมันเจออุบัติเหตุ ตอนขี่มอเตอร์ไซค์มั๊ง
ทำไมกูทำแบบนี้?
ผมต้องการสิ่งที่ไม่มีใครมี
ตอนพ่อผมให้..
อย่างที่บอก
ตอนพ่อผมให้กิจการ
น้องชายผม..
ใครน่ะ?
ตุ๊กตาเคนขี่มอไซค์เหรอ?
เหมือนผมจะรู้จักมันนะ
อ๋อ ฉันว่าไม่หรอก
เพราะคนที่คุณกำลังเห็น
คือผู้เชี่ยวชาญเรื่องการสู้รบ
เหมือนเหล็กที่ถูกตีออกจากเตาในอัฟกานิสถาน อิรัก
คูเวต ซา.. ซาราโซต้า...
ผู้มีผิวหนังยอดเยี่ยม ไร้กลากเกลื้อน
และเขาจะไม่หยุดจนกว่าฉันจะปลอดภัย!
คุณหยุดรถถังนี่ดีกว่า
นอกจากคุณอยากกลายเป็นผุยผงเหมือนเพื่อนหมอนี่
หมอนี่แหละที่ต้องรับผิดชอบ
มันอาจจะไม่ได้ตั้งใจ
แต่พวกนั้น... ก็ตายหมดอยู่ดี...
โอเค นี่ใครเนี่ย?
เหมือนผมเคยเห็นหน้ามันมาก่อน
ไม่ๆๆ
นายแบบปกหนังสือคุณใช่ไหม?
ใช่เลย นึกแล้วว่าเคยเห็นหน้ามาก่อน
ขึ้นไป
ฆ่ามันแบบเก๋ๆนะ
ฉันชอบเห็นพวกหล่อๆโดนเล่น
งั้นฉัน...ขอดื่มดีกว่า
แย่แล้ว
ขอเทเต็มแก้วได้ไหม?
ได้ ไม่เป็นไร แต่...
พระเจ้า คุณเคยใช้แก้วรึเปล่าเนี่ย?
โทษที
เป็นแจ๊ค เทรนเนอร์จะทำไง?
ในนี้ร้อนจัง
มีใครรู้สึกร้อนบ้างไหม?
คุณพยายามทำตัวเซ็กซี่เหรอ?
มันแปลกมากเลย หยุดเถอะ
ฉันเผาโลกของคุณทั้งใบได้เลย
หลับซะ! หลับซะ!
หลับซะ! หลับสิวะ!
ขอเวลานอกก่อน
เวลาในแล้ว!
ไม่! อย่ายิงเธอ! ฉันต้องใช้เธอ!
โอ้ พระเจ้า!
เอาขาออก! เอาขาออก!
หลับไปซะ ไอ้เปรต
ออกไปดูซิ!
ใหญ่กว่าเดิมอีกเหรอ?
โอ้ย ไม่นะ
อะไร?
ถอย!
ไม่ๆๆๆๆ
เฮ้! ลงมา
มันหรือฉันวะ?
นี่ไม่ใช่หนังสือถูกๆ จืดๆ เพ้อฝันแบบพวกผู้หญิงของคุณนะ ลอเร็ตต้า
นี่มันชีวิตจริง
เราจะฆ่ามันแน่
บอกมาว่าหลุมศพอยู่ไหน
ไฮ ใครที่เป็นเจ้านายที่นี่น่ะ
ฉันอยากให้คุณส่งเจ้าหน้าที่ไปที่นี่
ที่นี่น่ะ
เราปิดแล้ว
ปิดแล้วเหรอ?
ฉันพยายามงีบมาปีครึ่งแล้วรู้ไหม?
ปีครึ่งแล้ว
เผาเทียนจนหมดไปไม่รู้เท่าไหร่
ใช้น้ำมันหอม
มาตั้งแต่ก่อนเพื่อนฉันถูกลักตัวไป
ฉันแค่อยากจะ...
ยกเท้านั่งสบายๆ
จิบไวน์นิดหน่อย
เผลอๆฉันจะเหนื่อยเกินกว่าจะดื่มด้วย
และฉันอยากนวด
ฉันอยากให้มีคนมานวดไหล่ นวดเท้าให้
อยากนวดทั้งไหล่ทั้งเท้าพร้อมกันด้วย
ฉันไม่สนหรอกว่าการเดินทางมันจะฟังดูไม่เข้าท่า
เพราะฉันทำงานมาหนักแล้ว
แบบเดียวกับที่พวกคุณทำ
ฉันไม่อยากขอเลย
ให้คุณเปิดที่นี่ต่ออีกหน่อย
เพราะถ้าเราไม่เปิด
เพื่อนสนิทของฉัน และนายแบบตกหนังสือของเธอ
จะต้องตาย
ไม่มีทางเข้าเหมาะๆเลย เจ้านาย!
ทางถ้ำพวกนั้นล่ะ?
อันตรายเกินไปครับ!
งั้นเราจะระวังให้มากก็แล้วกัน
มาสิ!
- ทางนี้ - คือฉันมีกฏ ไม่ให้ตัวเองเข้าถ้ำน่ากลัวๆ
- จูเลี่ยน? - หมอนี่ชื่อจูเลี่ยนเหรอ?
ดูน่าจะชื่อบั๊คหรือบรูซมากกว่า
นำทางไป
ไปเลย ไม่ต้องกลัว
เดินระวังด้วยนะ
บรูซ!
จูเลี่ยน ไม่นะ! จูเลี่ยน!
ก็...
อย่าให้มันตายเปล่ากันเลย
- ไปต่อ - หมายความว่าไง?
เราคงไม่ไปรับมันหรอกใช่ไหม?
โธ่เอ๊ย
- ไม่มีอะไรเลย - โอเค
โอเค กลับไปที่เรือกันเถอะ
จบแล้ว ไม่มีใครต้องตายเพิ่ม
ไม่ๆ มีลม...
ในนี้มีอุโมงค์ มันอาจจะนำไปถึงหลุมศพ
- คนเข้าไปไม่ได้หรอก - แกสิเข้าไม่ได้
เร็วสิ เหมือนสไลเดอร์เด็กนั่นแหละ
- เหมือนหูรูดหินมากกว่า - หรือตูดตัวตลกก็เหมือน
โอเค แกต้องเข้าไปในตูดไง..
ในรู.. ในอุโมงค์นั่น!
- ทำไมต้องเป็นเธอล่ะ? - คุณคือนกขมิ้นในเหมืองถ่านหินของเรา
เป็นไปไม่ได้หรอก ฉันเข้าไปไม่ได้
ถ้าคุณทะลุไปได้บอกเราด้วยนะ
ถ้าคุณไม่บอก ไอ้ฟาบิโอ้นี่ตายแน่
เดี๋ยว ให้ผู้หญิงช่วยผู้ชายรึไง?
โอเค ไม่เป็นไร
ไม่ได้ ฉันขอโทษ ฉันทำไม่ได้
- เฮ้ - อะไร?
เฮ้ คุณได้กลิ่นนั่นไหม?
กลิ่นขี้ค้างคาวสะสมหลายร้อยปีน่ะเหรอ? ฉันได้กลิ่นอยู่แล้ว
สูดหายใจลึกๆให้ผมหน่อย
นั่นแหละ
คุณทำได้นะ ลอเร็ตต้า
ฉันว่าฉันเห็นทางออกแล้ว
โอ้ย แม่เจ้า!
ฉันออกมาแล้ว!
ฉันทำได้!
เห็นยัง? ปลอดภัย
ไปสิ ตาแกแล้ว
ผมจะลงไป! รอหน่อย โอเคนะ?
ทำไมพวกนั้นถึงมาสร้างหลุมที่นี่?
จะให้คนมาบูชา
หรือจดจำได้ไง ถ้าไม่เห็นหลุมเนี่ย?
ไม่ใช่เพื่อบูชา
นี่ไม่ใช่อนุสรณ์อำนาจของกษัตริย์คาลามาน
แต่เป็นที่หลบซ่อนของหญิงสาวที่โศกเศร้า
ราชินีทาฮามาที่นี่เพื่ออยู่กับคนรักที่จากไป
เธอแค่อยากอยู่ลำพัง
ทาฮาไม่อยากให้เรามาที่นี่
พระเจ้า หุบปากน่า ราฟี่
ก็แค่ภูเขาไฟเอง
มาเร็ว
เราต้องไปต่อ
โอเค มาเร็ว ไอ้กล้ามใหญ่
เปิดซะ
- อย่ากวนพวกเขา - เธอใส่มงกุฏอยู่แน่นอน
เร็วเข้า เราไม่ได้ถ่อมาถึงนี่ เพื่อเคารพศพนะ...
ฉันไม่ไหว เอ่อ...
เอ่อ...ผมขอโทษครับ ยาย
นั่นอะไรน่ะ?
นั่นมัน... เปลือกหอยเหรอ?
มงกุฏในตำนานทำจากเปลือกหอยเหรอ?
แล้วสมบัติอยู่ไหน?
เธอกอดอยู่นั่นไง
หมายถึงคนตายเนี่ยนะ?
ดูสิ
มันคือการเกี้ยวพาราสี
คาลามานค้นหาบางอย่างทั่วเกาะ
เปลือกหอยสีแดงหายาก
เพื่อพิสูจน์ความรัก พระองค์มอบ เปลือกหอยสีแดงให้เธอทุกวันนานหนึ่งปี
และทำเป็นมงกุฏขึ้นมา
แดงสดเหมือนไฟแห่งรักของทั้งคู่
จนถึงวันที่เธอรับคำขอแต่งงาน
เรื่องนี้ไม่เคยเกี่ยวกับเพชรพลอย
ความมั่งคั่งของคาลามานกับทาฮา ไม่ใช่เรื่องสิ่งของ
แต่เป็นความรักของพวกเขา
มันหมายความแบบนั้นเอง แบบนั้นก็เพียงพอแล้ว
แค่นั้นเหรอ?
เวลากับเงินขนาดนี้
เสียไป...เพื่อคำอุปมาโง่ๆเนี่ยนะ?
- อุปมาออกจะซึ้ง - โธ่ เงียบไปเลย!
เราต้องไปแล้ว
- เร็วเข้า ไปกันเถอะ - ไม่ๆๆ แกต้องอยู่ที่นี่
แกคิดว่าทั้งน่ารักทั้งหวานซึ้งนัก
งั้นแกอยู่ใช้วาระสุดท้ายที่นี่
ครุ่นคิดถึงคำอุปมาบ้าบอของแกไปเถอะ
- ลงไป - อะไรนะ? ไม่เอาน่า เพื่อน
- พระเจ้า ลงไป ลงหลุมไปก่อน - โอเค ก็ได้
โดนฝังทั้งเป็นดีกว่าโดนฝังตอนตายล่ะมั๊ง
- ไม่เลย - น่าเสียดาย จริงๆนะ
เรื่องนี้มันสุดยอดมาก
เสียดายที่แกจะไม่ได้อยู่เล่าให้ใครฟัง ไปได้
- แต่พวกนี้จะตายนะครับ - แกก็ด้วย
ถ้ายังไม่เลิกทำตัวอ่อนไหวนัก มานี่เลย!
ไม่เป็นไร นี่ไม่ใช่ฝันร้าย
ที่ฉันเคยฝันมาตั้งแต่อายุ 14 หรอก
โอ้ย!
ทำไมแกไปเร็วนัก? เราไม่ได้แข่งกันนะ
เดี่ยว อย่า! ทำอะไรน่ะ กลับมานะ!
แกอาจจะซื้อเกาะนี้ก็จริง แต่ตอนนี้แกเป็นของเกาะแล้ว!
แกทิ้งฉันไว้ที่นี่ไม่ได้นะ!
ราฟี่! กลับมาสิวะ!
ฉันต้องใช้เรือนั่น!
เฮ้ๆ หยุด! หยุด!
ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!
คนที่นี่เพิ่งขโมยเรือผมไป!
คุณเห็นผู้หญิงไหม?
ผมสีน้ำตาล ใส่ชุดเลื่อมเยอะๆน่ะ
ไม่เห็นเลย เธอกำลังเดือดร้อนเหรอ?
ตลกดีเหมือนกันนะ
ฉันเคยคิดว่า...
เรื่องแบบนี้มันโรแมนติกมาก
เหรอ?
โดนขังในโลงศพ กำลังจะถูกฝังด้วยลาวา
หรือว่า...ได้กอดกับศพล่ะ?
ได้นอนลงกับคนรักที่จากไป
เหมือนที่ทาฮาทำ
พระเจ้า...
พระเจ้า
ผมขอโทษ
ผมขอโทษที่ช่วยคุณไม่ได้
ขอโทษที่ผมเป็นแดชไม่ได้
ถูกเลย
คุณไม่เหมือนแดชซักนิด
คุณไม่ได้ขี่ม้าขาวมาช่วยฉัน
คุณขี่...สกู๊ตเตอร์ท่อเสียๆที่ยืมเค้ามาต่างหาก
ใช่
ฉันเขียนแดชที่เป็นคุณไม่ได้หรอก
เพราะฉันไม่เคยรู้จัก
แดชที่เหมือนอลัน
ฉันกลัวชีวิตจะทำร้ายฉันอีก
จนฉันหยุดใช้ชีวิต
ฉันมองไม่เห็นสิ่งดีที่อยู่ตรงหน้า
ฉันขอโทษจริงๆ ที่ฉันไม่เห็นคุณเร็วกว่านี้
ผมมีเรื่องจะสารภาพเหมือนกัน
ผมชอบเรื่องราวใหม่ที่เรากำลังทำกัน
ผมคงอยากเห็นว่ามันจะเป็นยังไง
การผจญภัยของลอเร็ตต้ากับอลัน
ไม่ ชื่อมันต้องดีกว่านั้นสิ
ใช่ แน่นอน แน่นอน
โทษนะ...กระดูกโคนขาของทาฮาทิ่มน่ะ
ราฟี่คงทิ้งเอาไว้ให้
ลืมชะแลงไว้งี้ได้ไง? มันจะช่วยเราหนีนะ
ไม่หรอก จงใจทิ้งไว้อยู่แล้ว
เยี่ยมเลย ผมชอบหมอนั่นมาตลอด
- หนึ่ง... - โอเค
...สอง สาม! โอเค
ถ้าไม่ทิ้งเราไว้ในนี้แต่แรกคงดีกว่านี้ แต่...
โอเค
ยิ่งยากยิ่งหอมหวาน
ขึ้นไป! วิ่งไปที่ต้นไม้!
เดี๋ยว ไม่ ช่างเถอะ ต้นไม้ไฟไหม้แล้ว
โอเค
เราลอดอุโมงค์กลับไปได้
ไม่ ไม่ได้แล้ว
โอเค ผมเปิดรับไอเดียใหม่ๆหมดนะ
กระแสน้ำ เราให้มันพาเราไปทะเลได้
เราจะรู้ได้ไงว่าอีกฝั่งมีอะไร?
เราไม่รู้หรอก
มีทางเดียวที่จะรู้ได้
- ยอมเป็นผื่นเลย - แน่นะ?
อลัน?
อลัน!
อลัน?
อ.. อลัน?
อลัน!
พระเจ้า! คุณยังไม่ตาย!
- ผมยังอยู่ - พระเจ้า นึกว่าฉันฆ่าคุณซะแล้ว
นั่นเบ็ธเหรอ?
ลอเร็ตต้า!
เบ็ธ!
เบ็ธ! เบ็ธ!
เบ็ธ!
เบ็ธ เธอมาแล้ว!
เธอมานี่ทำไมเนี่ย?
บอกแล้วไง ฉันจะดูแลเธอเอง!
ฉันขอโทษนะ!
ฉันทำชุดพังไปแล้ว!
อะไรนะ?
ช่างมันเถอะ! เดี๋ยวว่ากัน
ฉันเจอคนอังกฤษในถ้ำด้วย
ฉันนึกว่าเป็นเด็กผู้ชาย แต่หนวดเฟิ้มเลย
เบ็ธ นั่นแฟร์แฟ็กซ์! มันลักพาตัวพวกเรามา!
มันตัวร้ายเลย เบ็ธ! มันฆ่าเทรนเนอร์ของฉัน!
จับมัน!
หยุดมันไว้!
ผมช่วยคุณเอง คนสวย
แกจะวิ่งไปไหน? นี่มันบนเรือนะ
ไอ้นี่ฮาจริงๆ
ได้แล้ว
ว่ายไปที่หินเลย!
ยังไม่ได้ โอเค จับได้แล้ว
เราจะไปรับเธอ ไม่เป็นไรนะ
เมื่อหลบขึ้นที่หินแถวนั้น
เขาก็พาเธอขึ้นจากน้ำ
แขนกำยำของเขา ดึงตัวเธอเข้ามาใกล้
อลันกระซิบว่า...
ชู่ว คุณปลอดภัยแล้วนะ
และตอนนั้นเอง ลอเร็ตต้ารู้สึกว่า การผจญภัยครั้งใหม่เพิ่งจะเริ่มขึ้น
"หัวใจที่เต้นแรงจากการหลบหนีที่เฉียดฉิว
ยิ่งเพิ่มความปรารถนาที่ลอเร็ตต้ามีต่อเขา
เธอกำลังกระหายลาวาร้อนๆ ที่กำลังทะลักออกจาก..."
อย่าหยุดอ่านถึงตอนดีๆสิ
ยายอ่านมาหมดแล้วล่ะน่า
บอกแล้วใช่ไหม?
ชายหาดที่สวยที่สุดในโลก
เดี๋ยวผมพาไปดูอ่าวแห่งมนต์เสน่ห์ไหม?
ไม่ คุณพาแรนดี้ไปดูเถอะ
จำไว้นะ คุณเป็นแค่มิตรผู้ชายของฉัน
มิตรเหรอ? ฟังดูดีแฮะ
หมายความว่าไงไม่รู้ แต่ฟังดูดีมาก
เอ้านี่ แรนดี้
- คุณ - น่ารักมาก ขอบใจนะ
รู้ได้ไงว่าผมน่ารัก?
จบการโปรโมตหนังสือแบบเยี่ยมเลย ว่าไหม?
เอ่อ...
คือผมมีคำคมที่อยากใช้ในช่วงเวลาแบบนี้
เอ่อ...
เป็นภาษาละติน หมาบความว่า "แล้วไงต่อ?"
คุณคิดไงล่ะ?
- ใช่ ผมรู้แค่ประโยคแรกแหละ - ใช่
ผมไปท่องมา เพื่อตอนนี้เลย
แล้วจะยังไงต่อเหรอ?
- คุณจะเขียนยังไง? - ฉันก็ไม่รู้
- ถ้าเป็นคุณจะเขียนยังไงล่ะ? - อยากให้ผมเขียนจริงเหรอ?
- ลองสิ แค่ลองดูเล่นๆ - โอเค งั้นผมเขียนเอง
โอเค
"พวกเรา.. พวกเขา เอ่อ... ยืนอยู่บนชายหาด"
เตรียมตัวให้คนอ่าน ให้รู้ว่าเราอยู่ที่ไหน
คุณขำซะแล้ว จะหัวเราะผมทำไม?
- เปล่านะ ฉันแค่ยิ้มเฉยๆ - คุณหัวเราะ
"มีต้นปาล์มเหนือหญิงสาวผมสีน้ำตาล
- มีแมงกะพรุนตายแล้ว... - คุณแค่อธิบายสิ่งที่คุณเห็นนี่
"เขาประหม่า เพราะเขาชอบเธอมาก"
เขียนดีจัง
- ขอบใจมาก - ไม่เป็นไร
ผมจะว่าต่อเลยนะ
"เขามองลึกลงไปในดวงตาเธอ"
สิ่งเดียวที่เทียบได้กับชีพจรแห่งท้องทะเล
"คือสิ่งที่สั่นสะเทือนอยู่ใน.."
- โอเค ไม่เอา ไม่ต้องสั่นเลย - ทำไมล่ะ?
จะมาสั่นตั้งแต่เริ่มไม่ได้หรอกนะ
- คุณก็สั่นตลอดนี่ - แต่ไม่ใช่ออกมาแล้วสั่นเลยแบบนี้
- ต้องปูเรื่องก่อน - ใครให้คุณเป็นราชินีสั่นเนี่ย?
ปกติสั่นกันตอนบทที่ 4 นู่น หาช่องใส่ไปสวยๆตอนบทที่ 4
ผมว่าคุณสั่นทุกบทแหละ "เต้นตุบๆ" ก็ได้เอ้า
นั่นแหละก่อนจะสั่นไง
- "กระเพื่อม" ละกัน - นั่นข้ามไปบทที่ 5 เลย
- งั้นถ้าพวกเขาจูบกันล่ะ? - จูบแบบธรรมดาเนี่ยเหรอ?
ใช่ เหมือนจูบตอนเริ่มบทน่ะ
ฉันถนัดตอนเริ่มขึ้นบท..
เป็นไง? มีอะไรติไหม?
ลองเขียนบทแรกได้ดีมากเลย
THE LOST CITY (2022) ผจญภัยนครสาบสูญ บรรยายไทย - อนันต์ โพธิสูง
แม่..
นายตายไปแล้วนี่
สมองนายกระจายเต็มหน้า เข้าปากฉันเลย
- หมอนี่เข้าปากผมแล้ว - อย่าพูดแบบนั้นสิ
- ฉันได้ลิ้มรสนายแล้ว - อย่าพูดแบบนั้นอีกนะ
เราใช้สมองกันแค่ 10% ฉันก็แค่เปลี่ยนไปใช้อีก 10% อื่น
ตกลงคุณไม่เป็นไรเหรอ?
100% เลย
หมายถึง 10% นั่นแหละ
เรานึกว่าคุณตายแล้วซะอีก
แน่นอน ผมมีปัญหาเรื่องยับยั้งอารมณ์ ต้องมาระบายหน่อย
- แน่นอน - และก็แค้นด้วย
ดีใจที่เจอนายนะ เพื่อน
โอเค อย่าคุยกันค่ะ
เราหลับตาและเชื่อมโยงการหายใจ
เยี่ยม
ดีมาก