[Rancangan ini disediakan dengan sari kata BM]
[CJ Entertainment mempersembahkan]
[Produksi Studio101 & CJ Entertainment]
[dengan kerjasama TPS Company]
[Penerbit Eksekutif - Jinnie Choi]
[Penerbit Bersama - Park Jee Young]
[Diterbitkan oleh Kim Kyung Min]
[Diarahkan oleh Lee Yong Zoo]
[Gong Yoo]
[Park Bo Gum]
[Seobok]
Tak guna!
Dr. Carl Anderson terbunuh dalam serangan pengganas di Institut Penyelidikan Seoin.
Awak pasti tentang ini?
Masalahnya, eksperimen ini mendatangkan bahaya besar.
Baik.
Saya akan maklumkan awak kemudian.
Saya cuma mahu ingatkan bahawa kita tiada banyak masa.
Sudah disahkan bahawa ia serangan pengganas.
[Siapakah dalangnya?]
Kami masih belum ada petunjuk lagi
tapi kami pasti projek itu sudah terdedah.
Apa yang awak akan buat?
Projek itu perlu dipindahkan ke tempat yang lebih selamat.
[Dipindahkan?]
Itu mustahil. Kita berada di peringkat terakhir.
Bukankah keselamatan projek menjadi keutamaan?
Peluang untuk berlakunya serangan lain agak tinggi
dan sasaran adalah jelas.
Awak perlu buat keputusan.
Baik, tapi dengan satu syarat.
Awak tak boleh datang sesuka hati.
Sudah dua hari saya tak tidur kerana sakit kepala.
Manusia perlu tidur untuk hidup, okey?
Saya kata begini kerana risaukan awak...
- Jika awak terus bersikap begini... - Diamlah! Saya tak akan mati!
Saya tak akan biarkannya membunuh saya.
Apa...
En. Min Ki-hun?
Saya orang syarikat.
Ke mana kamu akan bawa saya?
Siapa yang hantar kamu?
Arah sini.
Awak masih hidup.
Awak rindukan saya?
Nampaknya tidak.
Sudah dua tahun berlalu. Awak tak gembira berjumpa saya?
Awak bawa saya ke sini?
Apa yang awak mahu?
Tak perlu rasa gementar. Tak baguslah jika begitu.
Oh ya, awak nampak teruk.
Beritahu saja apa yang awak mahu.
Bukan saya yang panggil awak.
Ki-hun.
Sudah lama tak berjumpa. Apa khabar?
Baik-baik saja.
Baguslah. Saya mahu awak buat kerja untuk saya.
Kerja apa?
Sudah tentu kerja untuk negara awak.
Saya tak bekerja untuk syarikat lagi.
Saya perlukan seseorang yang saya boleh percayakan.
Sayakah orang itu?
Bukankah?
Awak masih ingat hari Hyun-soo meninggal dunia?
Sudah tiga tahun, bukan? Masa berlalu dengan cepat.
[Ini kerja apa?]
Ia melibatkan projek sulit kepentingan negara.
Itu saja yang awak perlu tahu.
Awak pasti Min. Pengarah Ahn beritahu saya tentang awak.
Saya Dr. Shin Hak-sun.
Kami tingkatkan tahap keselamatan kerana serangan pengganas baru-baru ini.
Kami fikir mereka masih belum menemui sasaran.
Tuan, data telah keluar.
Apa semua ini?
Kajian untuk masa depan.
Jadi kapal ini makmal penyelidikan?
Betul.
Kenapa kamu jalankan kerja begini di atas kapal?
Anggap saja ia sebagai bahtera.
Kenalkan, ini Dr. Lim. Dia yang bertugas di sini.
Sepuluh tahun lalu, kami biakkan sel stem embrio yang dimanipulasi secara genetik.
Kami masukkan sel hematopoietik dalam telur tersenyawa melalui gantian nuklear.
Kemudian telur itu dimasukkan ke dalam rahim.
Selepas tujuh bulan kehamilan, satu spesimen tercipta.
Spesimen lelaki membesar pada kelajuan
dua kali ganda berbanding kadar manusia biasa...
Sebentar.
Spesimen? Apa itu?
Buka tingkap.
Budak lelaki itu spesimen manusia pertama yang dicipta
melalui pengklonan sel stem dan manipulasi genetik.
Awak cuba katakan bahawa dia manusia klon?
Saya tak pasti jika kita boleh gelar dia manusia.
Jika akar kentang tumbuh daripada pokok tomato,
apa yang kita patut gelarnya?
Dia ada gen khas yang tidak wujud pada manusia.
Dia boleh dikatakan sebagai spesies baharu.
Dia kes pertama kami yang berjaya.
Dahulu, pengklonan dihasilkan hanya dengan menyalin DNA asal.
Tapi Seobok berbeza.
Gennya diubah sepenuhnya melalui manipulasi genetik.
Seobok?
Oh, itu nama spesimen itu.
2,500 tahun yang lalu,
Maharaja Qin menghantar hambanya untuk mencari eliksir keabadian.
Hamba itu mewakili keinginan manusia untuk mengatasi kematian.
Seobok dinamakan sempenanya.
Seobok ialah makhluk abadi.
Sumsum tulangnya menghasilkan sel IPS yang membezakan sel stem.
Protein IPSnya boleh menyembuhkan apa saja penyakit manusia.
Melaluinya, manusia boleh kuasai kematian.
Dengan kematian Anderson, hanya Seobok sumber yang wujud melalui teknologi ini.
Dia harus dilindungi dengan apa-apa cara sekali pun.
Ini...
Saya tahu ia sukar dipercayai.
Ini mengarut.
Bukannya awak boleh nampak yang dia tak akan mati.
Dia kelihatan seperti budak biasa.
Dia luar biasa.
Biar saya tunjukkan sesuatu.
Awak boleh mulakan.
Ia kesan sampingan yang tak dijangka.
Kami masih belum faham bagaimana ia boleh berlaku.
Seobok ada gelombang otak yang jauh lebih berkuasa daripada kita,
jadi kita hanya boleh simpulkan dia boleh kawal tekanan di sekelilingnya.
Itu sangat luar biasa.
Ia agak menarik, seperti magik.
Awak boleh berhenti sekarang.
Ia sering berlaku dan semakin teruk apabila tertekan atau letih?
Pengsan kerana ketumbuhan dalam otak.
Adakah ia barah otak?
Awak ada masa enam bulan? Atau setahun paling lama?
Jaga urusan awak sendiri.
Saya menawarkan percubaan klinikal.
Saya boleh rawat awak dengan Seobok.
Saya boleh selamatkan nyawa awak.
Ketika skandal Hwang memusnahkan persekitaran penyelidikan sel induk,
Seoin datang kepada kami.
Mereka akan bantu kami jika kami bantu mereka dalam kajian pengklonan manusia.
Bantu awak dengan apa?
Awak tahu apa yang berlaku pada tahun itu.
Dahulu kerajaan tak berfikir panjang.
Mereka boleh gunakan wang daripada Seoin
dan menempa nama daripada kajian itu jika ia berjaya.
Tapi ia hasilkan sesuatu yang tak dijangka.
Spesimen yang tak akan mati.
[Mereka terpaksa mengkaji spesimen itu untuk ketahui sifatnya]
[lalu sepuluh tahun berlalu begitu saja.]
Sebenarnya, kami sudah lupa tentangnya
sehinggalah Anderson terbunuh semalam.
Dia sepatutnya menghantar laporan akhir bulan depan.
Siapa dalangnya?
Boleh jadi sesiapa saja.
Lagipun, ini senjata yang berkuasa.
Senjata?
Apa pendapat awak tentang senjata?
Intisari senjata ialah ketakutan.
Rasa takut yang ia boleh membunuh kita.
[Keabadian teknologi]
[ialah senjata berkuasa bagi semua orang yang takutkan kematian.]
[Dan semua manusia akan mati]
sama seperti awak.
Kami akan pindahkan spesimen itu ke tempat rahsia.
Seoin mahu jalankan percubaan klinikal di sana.
[Kami perlukan seseorang yang tiada liabiliti keselamatan untuk percubaan itu.
Sebab itulah saya hubungi awak.
Jadi, bagaimana?
[Saya akan lakukannya.]
[Biarkan saya sertainya.]
Mereka suntik dia dengan apa?
Perencat.
Untuk apa?
Untuk menghalang pembahagian sel yang terlalu cepat.
Seperti ubat antibarah?
Ya, tepat sekali.
Dia perlu suntikan setiap 24 jam.
Dia disuntik sekali sehari?
Ya. Jika tidak, proses pembahagian sel tak boleh dikawal.
Apa yang akan berlaku?
Dia akan mati.
Tapi awak kata dia tak boleh mati.
Mestilah dia boleh mati.
Dia tak akan matikah jika ditembak atau dilanggar kereta?
Dia bukannya kebal.
Saya dengar awak akan ambil bahagian dalam percubaan itu.
Ya.
Tahniah.
Saya tak pasti jika awak patut ucapkan tahniah.
Berapa kadar kejayaannya?
Disebabkan ia percubaan pertama, tiada sesiapa tahu.
Jika ia gagal, apa yang akan berlaku pada saya?
Dalam senario terburuk, awak mungkin mati
yang lambat-laun pasti berlaku juga.
[Persiapan untuk penempatan semula sudah selesai.]
Manusia mudah takut, bukan? Dan juga tamak.
Apa...
Merokok dalam bilik dan...
Jangan risau, kita akan tiba tak lama lagi.
Kita akan luangkan banyak masa bersama. Saya Min Ki-hun.
En. Min Ki-hun?
Awak tak perlu bersikap formal. Panggil saja saya Ki-hun.
Pernah guna sebelum ini?
Ini? Mestilah.
Saya penembak yang agak bagus.
Awak tembak manusiakah?
Dia matikah? Berapa ramai yang awak sudah bunuh?
Kenapa awak mahu tahu?
Apa yang berlaku?
[Ada ambulans. Kami akan berikan laluan untuknya.]
Kita akan tukar jalankah?
Ada kemalangan, jadi kami akan patah balik.
Baik.
Min syak kita. Apa kita perlu buat?
Jangan risau tentang dia. Berapa lama lagi?
[Lebih kurang 30 minit.]
Baik. Tarik perhatian dia. Warga Amerika akan menunggu kamu.
Mereka akan uruskannya selepas itu.
Keluar dari sana selepas berhubung dan laporkan pada saya segera.
Apa kita perlu buat dengan Min?
Serahkan dia juga. Mereka akan uruskan dia.
Baik, tuan.
Apa ini?
Apa yang berlaku?
Siapa mereka?
Tidak!
Hei, En. Min!
Awak tak apa-apa?
Apa...
Bagus.
- Tiada sesiapa jawab? - Mereka di luar talian, tuan.
Tak guna.
Awak ada di sana?
Ya.
Di mana kita?
Saya tak tahu.
Siapa mereka?
Saya tak tahu.
Awak tak nampak apa-apa? Apa sebenarnya yang berlaku?
Awak tertidur, En. Min.
Siapa itu?
Lelaki tadi.
Siapa awak sebenarnya?
Tak mahu.
Apa yang berlaku?
Saya kata tak mahu.
Apa?
Dia kata tak mahu.
Tidak! Dia kata tidak!
John?
[Awak tak apa-apa?]
[John, jawab.]
Bertahan!
[Spesimen itu?]
Dia baik-baik saja.
Di mana awak berada?
Berdekatan Boeun, di Wilayah Chungbuk.
Di mana rumah selamat yang terdekat?
Cepat!
- Point 14, tuan. Dalam 5 kilometer. - Tunjukkan kepada saya.
Jangam-ri 585, Deungcheon.
[Awak dengar itu?]
Ya, Jangam-ri 585.
Pergi ke sana. Saya akan hantar bantuan segera.
[Baik, tuan.]
Ke mana kita akan pergi?
Masih bahaya. Kita perlu dapatkan perlindungan.
- Kenapa bahaya? - Apa?
Tak guna!
Kita perlu berjalan.
Cepatlah. Apa yang awak buat?
Kenapa ia berbahaya?
Tiada masa untuk ini.
Hei...
Hei!
Kenapa saya dalam bahaya?
Awak nampak tadi. Lelaki-lelaki jahat itu kejar awak.
Kenapa mereka kejar saya?
Apa maksud awak dengan kenapa? Kerana awak...
Kerana saya spesimen?
Kerana saya tak boleh mati?
Nampaknya awak sudah tahu.
Lelaki-lelaki jahat itu cuba curi teknologi daripada awak.
Sebab itulah awak dalam bahaya. Faham?
Manusia sangat dungu.
Apa yang awak katakan ini? Kita tiada masa untuk ini.
Bagaimana saya hendak percaya awak bukan orang jahat?
Saya nampak seperti orang jahatkah?
Awak tak nampak seperti orang baik.
Kenapa awak fikir saya perlu lalui semua ini?
Kenapa?
Untuk lindungi awak! Awak tak nampakkah?
Kenapa awak cuba lindungi saya?
Kerana nyawa saya bergantung kepada awak.
Awak mahu bergaduh?
- Marilah! - Mari sini!
Cepat.
Kita tak boleh berhenti. Kita perlu terus bergerak.
Tak bolehkah kita berjalan perlahan-lahan?
Kenapa?
Agar saya boleh lihat di sekeliling.
Lihat di sekeliling?
Dengar sini, kita tiada masa untuk itu.
Hei...
Hei!
Terkejut saya.
Siapa awak?
Siapa itu?
Seorang budak sahaja.
Dia nampak sesat.
Di mana awak tinggal?
Di mana ibu awak?
Apa yang awak buat?
Abang awak ada rupanya.
Awak perlu jaga dia dengan baik. Dia nampak sakit.
Jangan biarkan dia merayau sendirian.
Ikut saya.
Awak...
Helo?
Ada orangkah?
Bagus.
Dia akan nampak lebih baik dengan baju baharu. Awak abang yang baik.
Silakan pilih.
Harganya 74 dolar, tapi saya akan jual dengan 73 dolar.
Adik awak kacak.
Dia pandai bergaya.
Hei! Jauhkan diri daripada tingkap.
Jangan sentuh apa-apa. Jangan bergerak.
Apa yang awak buat?
Awak suruh saya jangan bergerak, En. Min.
Kalau begitu, diam. Awak mengganggu saya.
Dan berhenti panggil saya En. Min.
Saya bukan guru awak.
Saya ada soalan.
Apa?
Kenapa awak selalu marah, En. Min?
Bila saya marah?
Hei...
Awak laparkah?
Ya.
Kenapa awak tak makan?
- Awak tak boleh guna penyepitkah? - Saya tak reti.
Guna ini.
Sedap?
Awak sudah makan tiga mangkuk!
Apalah yang saya buat ini...
Sebab inilah kita perlu awasi apa yang anak kita makan.
Mereka beri makanan apa kepadanya?
Saya makan makanan tambahan khas.
Jahat betul cara mereka layan budak-budak.
Jangan makan lagi. Tunggu sebentar.
Bagaimana awak tahu?
Tahu apa?
Yang awak spesimen.
Ibu beritahu saya.
Awak ada ibu?
Awak pernah jumpa dia.
Dr. Lim ibu awak?
Jadi awak ada ibu.
Kenapa? Awak tiada ibu?
Tiada.
Kasihannya.
Awak tinggal di sana sepanjang hidup awak?
Ya.
Apa yang awak buat sepanjang hari?
Saya diuji.
Makan.
Membaca.
Itu saja?
Awak diuji dan makan? Sepanjang hidup awak?
Tak mengapa, awak buat dengan baik.
Apa lagi?
Makanlah. Mi awak akan kembang.
Tapi awak pasti buat sesuatu pada masa lapang
selain duduk saja.
- Saya asyik berfikir. - Tentang apa?
Tentang takdir saya.
En. Min, kami dari syarikat yang sama.
Tekan kod.
Kenalkan diri awak.
Yum Kyung-jae daripada Pasukan Domestik Tiga.
Kita akan pergi sekarang?
Ya, sila bersedia.
Itukah spesimen tersebut?
Hei!
Apa ini?
Kami terima arahan untuk hapuskan dia.
- Siapa yang berikan arahan? - Saya tak boleh beritahu.
Saya boleh uruskan semuanya, jadi letakkan pistol.
Ke tepi.
Saya kata letakkan pistol itu!
Jika awak tak berundur, kami tiada pilihan.
Kalau begitu, buat saja. Tembak saya.
Sudah selesaikah?
Ini Min.
Tolong jelaskan semua ini.
[Ki-hun...]
Saya akan jelaskan semuanya, tapi sekarang dengar cakap saya.
Hapuskan spesimen itu segera.
[Awak dengarkah? Bunuh dia sekarang.]
[Ini arahan.]
- Bagaimana dengan saya? - Apa?
Adakah saya harus mati?
Sedarlah, Min. Ini semua demi negara.
Jangan mengarut. Ini semua demi awak.
[Awak fikir saya akan terpedaya dengan helah itu lagi?]
Awak ingkar arahan saya?
Arahan karut apa?
Awak mahu matikah, tak guna!
Taklah, bodoh. Saya mahu hidup.
Pergi jahanamlah.
[Adakah Seobok okey?]
Ya, dia baik-baik saja.
[Apa yang awak akan buat?]
Awak patut bawa dia ke makmal. Awak tak boleh pergi ke pusat risikan.
[Kami boleh lindungi kamu di sini.]
- Min akan bawa dia ke sini. - Bagus.
Kita patut bersedia untuk tetamu kita.
Sekarangkah, tuan?
Kenapa? Ada masalahkah?
Persediaan akan mengambil masa.
Si dungu.
Saya tak buat semua ini hanya untuk dirampas daripada saya.
Cepatlah masuk.
Ke mana kita mahu pergi sekarang?
Makmal. Itu saja tempat yang boleh dipercayai.
Tidak. Saya tak mahu ke sana.
Jadi awak mahu pergi ke mana?
Saya perlu pergi ke sesuatu tempat.
Awak tiada tempat untuk dituju.
Ulsan.
Kenapa?
Awak tak perlu tahu.
Budak ini! Masuk ke dalam kereta!
Awak tak perlu ikut saya.
Saya boleh pergi sendiri.
Awak mahu pergi dengan apa?
Dengan wang ini.
Dari mana awak dapatkannya?
Dari rumah selamat itu.
Itu bukan milik awak.
Bukan milik awak juga.
Saya tak tahu apa yang awak fikirkan, tapi awak tak boleh terus lari begini.
Kita tiada masa.
Saya tahu.
Awak juga perlukan suntikan. Kita perlu kembali ke makmal.
Saya tahu.
Apa yang awak tahu?
Saya kata saya tahu.
Beritahu saya. Apa yang ada di Ulsan?
Sekurang-kurangnya beritahu saya hal itu.
Awak betul-betul mahu tahu?
Saya perlu tahu apa tujuan kita.
Awak kenal seseorang di sana?
Ya.
Siapa?
Tidak. Lebih baik jika awak tak tahu.
Tadi di sana...
Belokkan peluru dan hancurkan benda. Awakkah yang buat?
Ya. Kenapa?
Saya cuma rasa ingin tahu.
Kenapa awak tak mengelak?
Apa?
Semasa mereka acukan pistol, kenapa awak tak mengelak?
Sebab jika awak mati, saya juga mati.
Sudah tentu.
Kenapa awak akan mati?
Ia hukuman.
Kenapa?
Tak mengapa.
- Tidak, awak tak okey! - Saya tak apa-apa.
Sudah lama tak berjumpa, Tn. Pengerusi.
Awak sihat?
[Kenapa awak cuba bunuh dia?]
Apa?
[Spesimen itu. Kenapa awak cuba bunuh dia?]
Apa yang awak katakan, tuan?
[Awak sudah bertemu dengan warga Amerika itu, bukan?]
[Terus-terang sajalah. Barulah kita boleh berbincang.]
[Apa yang mereka mahu?]
Pakar masa depan komuniti saintifik sudah beri amaran tentang Revolusi Hidup.
Hakikatnya, hanya manusia sedar dan takut akan kematian yang tak boleh dielakkan.
Ketakutan menyedari bahawa suatu hari nanti hidup akan berakhir
itulah yang membuatkan mereka mengejar erti kehidupan.
Tetapi, jika kehidupan tidak berakhir,
manusia akan kehilangan lumrah manusia.
Yang tinggal hanyalah ketamakan dan keinginan.
Keabadian menyebabkan keinginan yang tidak pernah puas dan konflik yang berterusan.
Kematian ialah elemen penting yang menyeimbangkan kehidupan.
Dalam kata lain, jika manusia menjadi abadi
kita sendiri yang akan menyumbang kepada kemusnahan umat manusia.
Kita perlu halang Seoin daripada jalankan eksperimen ini.
Kami akan lindungi spesimen ini hingga teknologi ini terbukti selamat dan sah.
Adakah Seoin akan bersetuju dengannya?
Sebab itu kami mahu awak serahkan spesimen kepada kami dengan apa cara sekali pun.
Dan kami akan uruskannya selepas itu
dengan cara yang sesuai.
Bagaimana saya hendak lakukannya?
Jika awak tak dapat penuhi permintaan kami,
jadi kami tiada pilihan kecuali gunakan protokol kedua.
Bermula dengan pembasmian semua maklumat dan bahan daripada eksperimen ini.
Hanya itu cara untuk mengelakkannya daripada terdedah kepada dunia luar.
Untuk pengetahuan awak, saya tak dapat jamin awak akan terlepas.
[Dari awal lagi awak merancang untuk serahkannya kepada warga Amerika itu.]
[Awak sudah tipu saya.]
Itu saja caranya untuk akhiri ini semua.
[Dan awak percayakan mereka?]
[Mereka mahukan dia kerana mereka ada agenda sendiri.]
Tuan, satu perkara yang saya pasti adalah
jika eksperimen ini terdedah, tiada siapa antara kita akan selamat.
[Dasar pengecut.]
Jika kita hapuskan spesimen itu, semua orang akan selamat.
[Jangan harap.]
[Awak fikir pandangan kotor awak akan membunuh saya?]
[Awak fikir saya akan berdiam diri dan lihat saja awak rosakkan rancangan saya?]
Jadi apa yang awak akan buat?
Awak hanya ada wang saja.
Kim,
ikut kata saya jika awak masih mahu kehidupan tua awak yang menyedihkan itu.
Awak hanya ahli perniagaan, jadi jaga urusan awak sajalah!
[Awak memang dungu.]
- Berapa? - Penuhkan tangki.
Baik, tuan.
Beri saya sedikit wang.
- Kenapa? - Untuk isi minyak.
Bayar dia apabila selesai.
- Di mana tandas? - Di belakang sana.
Boleh saya pinjam telefon?
Kamu masih belum dapat kesan lokasi mereka?
Kawasan carian terlalu besar.
Negara ini ada banyak kamera keselamatan.
Imbas setiap kamera keselamatan yang ada
dan cari mereka tak kira apa-apa pun!
Awak mahu resitkah?
[Ini saya.]
Di mana awak?
[Kami dalam perjalanan]
tapi Seobok muntah darah. Tak mengapakah?
Sudah dua hari dia tak disuntik dengan perencat.
Gelombang otaknya pasti tak stabil.
[Awak perlu bawa dia sekarang juga]
atau nyawanya dalam bahaya.
Saya akan datang secepat mungkin.
Siapa itu?
Entah, tapi sejak tadi lagi dia perhatikan kami.
Awak tak boleh bercakapkah? Dia pasti bisu.
Dia buat saya rasa tertekan.
Apa?
Hei!
Saya sedang cakap dengan awak!
Kenapa dengan awak, si pelik?
[Tuan, rakaman keselamatan dari Uiseong jam 13:10.]
[Keluarkan waran geledah.]
Min dan spesimen itu suspek ganas, jadi tembak kedua-duanya sejurus dikesan.
Tapi ia akan mendedahkan spesimen itu.
Awak ada idea yang lebih baikkah?
Saya kata jangan ke mana-mana. Kenapa tak dengar cakap?
Awak hampir bunuh budak itu!
Dia pukul saya dulu.
Jadi perbuatan awak betul?
Saya tak percaya...
Jika awak mahu buat sesuka hati,
awak pergilah sendiri.
Maafkan saya.
Di mana kita?
Kita akan tunggu sebentar.
Akan ada pemeriksaan jalan sepanjang jalan ke makmal dan...
Makmal?
Hei.
Hei!
Awak perlukan suntikan, jika tidak awak dalam masalah besar!
Kenapa awak sangat risau?
Apa?
Oh...
Supaya awak boleh hidup.
Ya, supaya saya boleh hidup.
Saya merayu pada awak, okey?
Kenapa saya patut biarkan awak hidup?
Lagipun semua manusia akan mati.
Kenapa awak boleh hidup?
Awak berbaloikah untuk diselamatkan?
Betul cakap awak.
Saya tak berbaloi diselamatkan.
Saya layak untuk mati.
Tapi saya akan buat apa-apa saja agar saya boleh terus hidup.
Itu salahkah? Beritahu saya.
Salahkah jika mahu hidup?
Kenapa saya? Apa yang saya dah buat? Apa lagi yang saya perlu buat?
Beritahu saya! Apa salah saya?
Tak guna. Awak tak tahu apa-apa...
Apa yang awak tahu, budak tak guna?
[Ibu, apa maksud selama-lamanya?]
[Ia bermaksud tiada pengakhiran.]
Seperti apa?
Bayangkan ada sebiji epal.
Awak potong separuh dan makan, potong separuh daripada separuh dan makan.
Kemudian awak makan baki yang separuh itu.
[Seperti matahari yang terbit waktu pagi dan terbenam pada senjakala,]
[selama-lamanya adalah begitu.]
[Jadi,]
[bagaimana pula dengan mati?]
[Ia seperti tertidur lena selama-lamanya.]
Makan.
Awak perlu makan semuanya.
Kenapa?
Agar awak sihat.
Kenapa saya perlu sihat?
Untuk saya? Atau untuk eksperimen awak?
Jangan kata begitu.
Tapi ia benar. Awak cipta saya untuk eksperimen.
Bukan begitu.
Jadi kenapa? Kenapa awak cipta saya, ibu?
Kerana Kyung-yoon?
Pasti saya tertidur.
Awak letakkan saya di sana?
Ya.
Lalu awak duduk di sini?
Ya.
Kenapa awak tak tidur?
Saya tak tidur.
Saya tak reti tidur.
Awak tak pernah tidur sepanjang hidup awak?
Ya.
Tiada apa-apa yang boleh buat saya terkejut lagi.
Maafkan saya.
Memang salah saya kerana tipu awak.
Maafkan saya.
Saya fikir awak betul-betul akan mati.
Pada tahap ini, tak perlu terkejut lagi.
Apa rasanya nazak?
Tak bagus.
Ia teruk sebenarnya.
Kenapa?
Kerana saya akan mati. Apa lagi?
Jadi baguskah rasanya untuk hidup?
Ada ketikanya bagus, ada ketikanya teruk
dan pastinya ada masa yang sangat teruk.
Saya keliru sekarang.
Saya tak pasti sama ada saya mahu hidup atau cuma takut mati.
Saya sudah tak pasti lagi.
Jadi saya rasa menyesal.
Tentang apa?
Cara saya jalani hidup saya.
Saya seorang pengecut.
Apa kata mereka?
Mereka suruh berdiam diri seketika. Mereka akan uruskan nanti.
Ini kekecohan yang mereka tak dapat uruskan.
Saya rasa syarikat sudah abaikan kita.
Awak tak marahkah pada mereka?
Kenapa kita yang patut bertanggungjawab?
Semuanya ada di sini.
Kita boleh beri kepada media atau buat aduan,
tapi kita perlu dedahkan diri sendiri jika kita mahu hidup.
Awak juga tahu.
Jadi apa yang awak akan buat?
Bukan ini yang kita persetujui. Awak kata kita hanya perlukan telefonnya.
Jika hal ini terbongkar, seseorang harus dipersalahkan.
Awak tahu bagaimana caranya.
Tak guna! Sanggup awak buat begini?
Jaga percakapan awak.
Awak mahu gantikan tempat dia?
Kalau begitu, masuk dalam kereta.
Saya tak rasa begitu. Dasar pengecut.
- Mari pergi. - Baik, tuan.
[Saya berdiri di sana dan lihat saja.]
[Saya yang patut berada dalam kereta itu.]
[Saya lari]
untuk selamatkan diri sendiri.
Saya takut.
Saya takut, jadi saya lari.
Maafkan saya, Hyun-soo. Maafkan saya.
Saya betul-betul minta maaf.
Maafkan saya...
Bawa saya ke gereja Imhyun.
Ia di Ulsan.
Tolonglah, Ki-hun.
[Kediaman Bethany]
Ini saya. Kyung-yoon.
Dan ayah saya.
Saya mahu datang lihat sendiri
kerana ia sebab saya dicipta.
Selepas saya dan ayah mati kemalangan, ibu rasa sedih. Jadi dia ciptakan saya.
Dia tak patut buat begitu.
Itu tak menjadikan saya Kyung-yoon.
Awak fikir mati itu seperti tidur?
Mungkin.
Jadi kenapa manusia tak takut untuk tidur?
Ia seperti mati untuk seketika.
Kerana mereka akan bangun keesokan hari.
Bagaimana mereka tahu?
Mereka cuma percayakannya.
Mereka percaya mereka akan bangun pada waktu pagi.
Saya rasa takut apabila fikirkan kematian
tapi hidup selama-lamanya juga menakutkan.
Apa yang saya patut percaya agar tak takut?
Awak boleh menangis jika sedih.
Tak mengapa jika menangis.
Ia indah.
Apa?
Untuk hidup.
Kita mahu ke mana sekarang?
Entahlah...
Saya sudah tak tahu.
Mari pergi ke makmal.
Saya tiada arah tujuan lagi.
Saya dilahirkan di sana. Ibu saya ada di sana.
Di situ rumah saya.
Dan dengan cara itu,
awak boleh hidup.
Saya dilahirkan untuk tujuan itu
dan saya juga akan tidur untuk itu.
Apa maksud awak? Awak kata awak tak pernah tidur.
Tuan, Interpol sudah hantar balasan. Mereka daripada syarikat tentera upahan.
Tentera upahan?
Berpangkalan di Asia Tenggara, mereka berperang dalam Perang Saudara Filipina.
Perlindungan VIP, pembunuhan...
Mereka samseng perang yang terima apa-apa saja tugas demi wang.
Kenapa ini?
[Berhenti!]
Permintaan untuk kesan plat. 36 No 5705.
Kami sudah temui Min.
Polis sedang kejar dia.
Tunjukkannya di skrin.
Daripada kotak hitam polis, tuan.
[5705, 5705!]
[Berhenti!]
Tak guna!
Tembak! Bunuh mereka semua!
Hei, En. Min.
Awak tak apa-apa?
Bagus.
Sejauh mana awak akan buat semua ini?
[Sejauh yang boleh.]
Awak tak berikan kami pilihan.
Buat sesuka hati awak. Kami juga ada senjata.
Awak nampak tadi. Senjata kami buatan luar negara.
Saya bayar banyak wang kepada mereka.
Saya bertanya dengan rasa ingin tahu.
Awak nyanyukkah?
[Fikiran saya sejelas kristal, si tak guna.]
[Awak fikir saya tak akan tahu? Sudah lama saya tahu.]
[Dari awal lagi saya tahu awak akan serahkannya kepada warga Amerika.]
[Saya sudah tahu yang Anderson mengintip kami.]
Sebab itukah awak bunuh dia?
Dan awak lakukan serangan pengganas menggunakan tentera upahan?
Kerja yang bagus, Tn. Pengerusi.
Saya ada penyakit kritikal. Doktor beritahu saya tiada banyak masa.
Saya hanya duduk menunggu mati. Apa lagi yang saya takutkan?
[Ibu...]
Awak menjadi doktor kerana awak mahu.
Bagaimana dengan saya?
Apa yang saya boleh jadi?
Bolehkah saya
mahu menjadi sesuatu juga?
Bolehkah?
Maafkan saya.
Saya betul-betul minta maaf.
Awak bawa ramai askar.
Ini peluang terakhir awak. Apa yang awak akan buat?
[Ini yang saya akan buat.]
[Terkini: Klon Manusia Pertama Seoin]
[Saya akan hantar kepada media nanti.]
Siapa yang akan percaya?
Sekurang-kurangnya mereka mahu percaya.
Siapa yang tak mahu percaya yang kita boleh atasi kematian?
[Awak juga percaya. Sebab itu awak bawa askar.]
Saya bukan mahu selamatkan umat manusia. Kenapa saya perlu buat begitu?
Saya akan biarkan sesetengah orang hidup dan yang lain akan mati.
Saya yang boleh tentukan.
Bukankah ini yang dipanggil kuasa Tuhan?
Apa semua ini?
Awak sudah bangun. Apa kata awak berehat dulu?
Kami akan mulakan proses mengekstrak sebentar lagi.
Semuanya atas jasa awak.
Kami akan kutip sumsum tulang dan ekstrak sel IPS Seobok.
Jika kami kutip 40 mililiter sehari, kami akan dapat satu liter sebulan.
Jadi percubaan klinikal awak...
Awak akan buat begini selama sebulan?
Tak, selama-lamanya.
Seobok tak mati.
Tapi bukankah ini kejam?
Kejam?
Ia seperti mengutip insulin daripada khinzir.
Seobok bukan manusia. Awak juga tahu.
Jangan kata yang awak sayangkan dia.
[Ke mana kita mahu pergi sekarang?]
[Mari pergi ke makmal. Saya tiada tujuan lagi.]
[Saya dilahirkan di sana.]
[Ibu saya juga ada di sana.]
[Di situ rumah saya.]
[Dan dengan begini,]
[awak boleh hidup.]
[Saya dilahirkan untuk tujuan itu]
[dan saya akan tidur untuk itu.]
Tunggu.
Ini bukan caranya.
Apa maksud awak?
Hentikannya.
Apa yang awak mengarut ini?
Awak sudah gilakah?
Hentikannya sekarang.
Jika kami berhenti, awak akan mati. Awak tahu itu.
Kami pergi dulu.
[Buatlah apa yang awak mahu.]
Keluar semuanya!
Apa yang berlaku?
Bagaimana hendak hentikannya?
Hentikan mesin itu. Hentikan sekarang!
Sudahlah.
Tiada siapa boleh hentikannya.
Di mana Dr. Lim?
Di mana dia?
Apa yang awak buat?
Bertenang dan letakkan senjata.
Kami awet mayatnya.
Hanya dia yang ada DNA Seobok.
Tak guna.
Kamu semua gila.
Jika penjahat seperti kamu hidup,
semuanya akan menjadi neraka.
Sudahlah.
Kita tak boleh rosakkan subjek ujian.
Awak tak patut lakukannya.
Ia tak akan akhiri semua ini.
Tolong. Jangan...
Tolong...
Jangan! Jangan bunuh dia!
Jangan tembak! Jangan!
Jangan tembak!
Tangkap dia, tak guna!
Pergi.
Jangan dekati saya!
Tembak.
Saya kata tembak!
Awak tak apa-apa?
Kita perlu masuk dalam kereta.
Lari.
Awak harus lari.
Ke mana?
Apa?
Awak juga tahu.
Saya tiada arah tujuan.
Hei...
Hei!
Jangan! Berhenti
Panjat!
Panjat, tak guna!
Sudahlah, ia sudah berakhir.
Apa yang berakhir?
Apa yang awak buat? Awak akan bunuh mereka semua.
Apa salahnya?
Semua manusia akan mati.
Saya kata berhenti!
Kenapa awak buat begitu?
Kenapa kembali sedangkan awak sudah tahu semuanya?
Saya mahu jadi sesuatu
yang bermakna kepada seseorang.
Itu saja.
Tapi semua ini tak akan berakhir.
Ia tak akan berakhir selagi saya hidup.
Ia hanya akan berakhir apabila saya dah tiada.
Jadi akhirinya untuk saya.
Tidak, saya tak boleh.
Jangan buat begini.
Kenapa tidak?
Kerana awak takut awak juga akan mati?
Tapi awak sudah tahu sekarang.
Tak kira betapa takutnya awak, awak tak akan dapat lari.
Salahkah kata-kata saya?
Betul kata awak.
Saya tahu sekarang.
Ki-hun.
Saya mengantuk.