SERIAL NETFLIX
Nie!
Anna!
Buell!
Nie.
Już idę, Emma.
No dalej, Anna. To tylko pierdolony deszcz.
Listonosz się pomylił i dostarczył pani ich listy.
Próbowałem tylko…
Ale jeśli to nie ty jesteś mordercą, to kto…
Neil.
Tatusiu, nie!
Zostaw ją!
Emma.
Ludzie nie doceniają dzieci.
Nie wiedzą, do czego są zdolne.
Sama siebie zaskakuję.
Nie wiedziałam, że mogę kogoś zabić.
Mój Boże.
Ty zabiłaś Lisę.
Ale jesteś bystra.
Nic nie rozumiem. Dlaczego?
No dobrze, mała.
Muszę jechać na lotnisko. Do zobaczenia.
Lisa, zaczekaj.
Może kupisz kilka batonów?
Chciałabym.
Ale pamiętasz, co mówiłam?
Nie ma nic gorszego od cukru.
Pa.
- Lisa? - Słucham.
Myślę, że jest coś gorszego od cukru.
To.
Jak mogłaś zrobić coś takiego?
To nie byłam ja, tylko ty.
Policja ma szpachlę z twoimi odciskami palców.
Pójdę po czek.
Pamiętałam, że czeki są na górze.
A to dało mi idealną okazję,
by ukraść twoją szpachlę i wrobić cię w morderstwo.
Nie rozumiem. Twój tata był w domu, gdy zabiłaś Lisę.
Nic nie słyszał? Jak mógł nie wiedzieć?
Zamknął się w łazience na górze.
Nie chciał, żeby ktoś słyszał, jak ćwiczy brzuchomówstwo.
Ale był do bani. Dlatego go zabiłam.
Jesteś potworem.
Nie, moja matka nim była.
Zdecydowała się na drugie dziecko
i nawet nie zapytała mnie o zdanie.
Ale ja miałam inne plany.
Spędziłam całe lato, szykując mój podwodny projekt.
Udało mi się go dokończyć ostatniego dnia wakacji.
Musiałam tylko zwabić ją na pomost.
Emma?
- Emma. - Wiesz co?
Wolę być jedynaczką.
Co robisz?
Nie!
Nie ujdzie ci to płazem.
Ależ tak.
Bo tylko ty znasz prawdę.
A teraz cię zabiję.
W samoobronie.
Wredna pijaczka z naprzeciwka próbowała mnie zabić.
Jesteś pierdolnięta.
Mówisz jak nauczycielka, którą wypchnęłam z latarni.
Szlag!
To tylko mleczaki, ty kretynko.
Gdzie jego broń?
Gdzie ona jest?
Tego szukasz?
Ty mała dziwko.
No dalej, odbierz.
Pogotowie, słucham?
Nasza szalona sąsiadka zabiła mojego tatę.
Chyba ją zabiłam.
W samoobronie.
Już dobrze, skarbie. Podaj mi swój adres.
Canterbury Hill 407. Pospieszcie się.
Już jedziemy. Nie rozłączaj się.
Czy jesteś w…
Proszę, proszę.
Ktoś tu nie wie, kiedy umrzeć.
Odbierz.
TERAPEUTA
Nie musiało tak być.
Próbowałam cię ostrzec.
PRZESTAŃ, BO BĘDZIESZ NASTĘPNA
A tak przy okazji, twoja zapiekanka smakuje jak gówno.
O Boże, Anna.
Anna.
Zostań ze mną.
Będzie dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Puk, puk.
Jak pacjentka?
To dla pani.
Jakie piękne.
- Jak się pani czuje? - Jakbym została rozjechana…
przez dziewięciolatkę.
Jestem pani winna przeprosiny.
Od początku miała pani rację.
Nie ma pani pojęcia, jak bardzo chciałam to usłyszeć.
Jak pacjentka?
Ten gość.
Gdyby nie on, poszłaby pani siedzieć za Neila i Emmę.
I za Buella. Biedny Buell.
- Buell przeżył. - Co?
Jest na intensywnej terapii, ale żyje.
Dzięki Bogu.
Muszę wracać na komisariat.
Proszę o siebie dbać.
Dziękuję pani.
Mów mi Becky.
To dla ciebie.
Jakie piękne.
Jak się czujesz?
Jakbym została rozjechana…
przez dziewięciolatkę.
Jestem ci winien przeprosiny.
Powtarzałem ci, że stare domy skrzypią.
- Douglas, nie. - Powinienem cię posłuchać.
- Uwierzyć ci na słowo. - To nic.
Sama ledwo w to wierzyłam.
Jest coś, za co powinienem cię przeprosić.
Zdałem sobie sprawę,
że przepisałem ci 50 gramów psychotropów klasy 4.
A powinienem dać ci najwyżej…
Wellbutrin lub Zoloft na depresję.
Jedyne, czego mi teraz trzeba, to odpoczynek.
Dzięki, że zawsze mogę na ciebie liczyć.
Zawsze tu będę.
Nie zastanawiasz się czasem…
Co?
Nic.
Muszę wracać do pracy.
No dobrze.
Jak pacjentka?
Carol.
To dla ciebie.
Jakie piękne.
Jak się czujesz?
Jakbym została rozjechana…
przez dziewięciolatkę.
O, mówisz o Emmie.
Anna.
Muszę cię przeprosić.
Tak, muszę.
Widziałaś coś tamtej nocy, a ja ci nie wierzyłam, bo…
Bo cię oceniałam, a to złe.
A przyznanie się do błędu wymaga charakteru.
No cóż…
Powiedziałabym, że to wymaga charakteru, ale…
już to zrobiłaś.
Dzięki.
No nic.
Powinnam wracać do Scotta.
Chcesz coś zjeść?
Dziękuję.
Pani Anno.
Chciałem panią przeprosić.
Powinienem wspomnieć, że tu mieszkam.
Nie chciałem zostawiać pani samej w tym wielkim domu,
gdy pan Douglas odszedł.
W porządku.
Miałeś dobre intencje.
Chyba zrobię z niego…
lampę.
KWIAT POLNY, 2021
Przepraszam na chwilę.
- Ktoś go kupił? - No pewnie. Jest przepiękny.
Nie wiem, po prostu…
Jestem z ciebie taka dumna.
Dzięki.
- Kto to był? - Co?
- Co „co”? Kto to był? - Nikt.
- Co to za sekrety? - Nie, to nic.
Kto dzwonił?
To Graham and Prine.
- Oferują mi pracę. - Tak?
Sloane.
- Gratulacje. To wspaniale. - Dzięki.
Ale im odmówię.
Dlaczego? Nie.
Nie tym razem.
Wiem, czemu wcześniej odmówiłaś.
Chciałaś się mną zająć po śmierci Elizabeth.
A ja ci pozwoliłam.
I tak nie wybiłabyś mi tego z głowy.
Ale teraz to zrobię.
Bierz tę pracę.
- Anna… - Bierz tę pracę.
Musisz, Sloane.
Nic mi nie będzie. Dam sobie radę.
Boże.
Zrób to. Zadzwoń do nich.
No dobrze. Ale odwiedzisz mnie w Nowym Jorku?
Pewnie, że tak.
Ale zadzwoń do nich, dobrze?
Wychodzisz?
Chciałem się przywitać.
Cześć.
Wciąż nie jestem w pełni sił, więc…
Jasne.
Ale obraz jest przepiękny.
Chyba twój najlepszy.
Dziękuję.
Anna, to Claire.
Cześć.
Wiele o tobie słyszałam.
Dziękuję.
Jak się poznaliście?
Przydzielili mi ją.
Claire to świetny psychiatra.
Pracujecie razem.
A co myślałaś?
Odprowadzić cię?
Pewnie.
Naprawdę chcę, żebyś wiedziała,
jak bardzo podoba mi się ten obraz.
Dzięki.
Będziesz musiała mi pomóc znaleźć dla niego miejsce.
Kupiłeś go?
- Chodź do środka. - Zaczekaj.
Chyba nie muszę.
Tak.
Nic mi nie będzie.
ROK PÓŹNIEJ
Mleko jest w lodówce, a smoczki w pokoju. I pamiętaj, żeby ją otulić.
Damy sobie radę, skarbie.
Już kiedyś to robiłem.
Wyluzuj i baw się dobrze na babskim weekendzie ze Sloane.
Wiem, ale stresuję się lotem.
W razie czego masz Xanax.
Tak.
Już za wami tęsknię.
My za tobą też.
Posłuchaj.
Baw się dobrze i o nic się nie martw.
- Zgoda? - Tak.
Przepraszam.
- Czerwone czy białe? - Nie, dzięki. Już nie piję wina.
Poproszę wódkę.
DZIEWCZYNA W PODRÓŻY
To chyba moje miejsce.
2A.
Przepraszam.
Nie lubię latać.
Ale obiecałam odwiedzić przyjaciółkę.
A pani w jakim celu?
W interesach.
Nie, musisz to zobaczyć. Naprawdę…
Ona nie żyje.
- Słucham? - Proszę sprawdzić łazienkę.
Proszę.
Mój Boże.
Niech pani wraca na miejsce.
Przyniosę pani kawy.
Nie, ona tam była.
- Kto tam był? - Moja sąsiadka.
- Kobieta z 2A. - Proszę pani.
Miejsce 2A jest puste.
Bingo.
Napisy: Marta Racka