SERIAL NETFLIX
Rex?
Chryste, Anna, to też sobie zmyśliłaś?
Jesteś tu.
To się stało.
Rozczarowana?
Nie, po prostu…
nigdy nie byłam z łobuzem.
A ja nigdy nie byłem z grzeczną dziewczynką.
Ale nie narzekam.
Chcesz cukru?
Wiem, gdzie go trzymasz.
- Co robisz? - Francuskie omlety.
Sekret tkwi w ubijaniu jajek.
Wszyscy ubijają je za szybko.
Nie można się spieszyć.
A potem…
trzeba je powoli gotować na małym ogniu.
Wszystko robisz powoli i na małym ogniu?
Co to znaczy?
Nie wiem. Miało zabrzmieć seksownie.
Ty zawsze jesteś seksowna.
Nigdzie nie odchodź.
Na ziemię! Ale już!
Co się dzieje?
Jesteś aresztowany za zabójstwo Chastity Linkous.
Co, kurwa?
Wszystko, co powiesz, może być użyte przeciw tobie.
- Nic nie zrobiłem. - Masz prawo do adwokata.
Jeśli cię nie stać, dostaniesz go z urzędu.
Anna. Nie zrobiłem tego. Nic nie zrobiłem.
Przysięgam, Anna. To nie ja.
On to zrobił.
A pani ma szczęście, że żyje.
Chodźmy.
Wydział do spraw wyłudzeń obserwował Rexa i Chastity od miesięcy.
Podsłuchiwali ich telefony, by zdobyć dowody.
Gdy znaleźliśmy jej ciało,
podali nam lokalizację Rexa wraz z nakazem zatrzymania.
Nie wierzę, że ją zabił.
No to wyprowadzę panią z błędu.
Wiesz, na kogo są te konta, Rex.
Grozisz mi?
Tak łatwo się mnie nie pozbędziesz, suko.
Nie pozwolę ci się w to wrobić.
Ale się boję.
Przysięgam na Boga, że cię zabiję.
Potnę cię na kawałki, żeby nikt cię nie…
Mój Boże.
Niech to zostanie między nami.
Ale powinna pani wiedzieć, kogo ukrywała w spiżarni.
Będę mieć kłopoty z powodu ukrywania zabójcy?
Nie wiedziała pani, że to zabójca, więc to nie przestępstwo, a głupota.
Zabawa w detektywa to niebezpieczna gra.
Zrozumiałaby to pani, gdyby zobaczyła pocięte ciało Chastity.
Dlaczego mnie nie zabił?
Wie, co widziałam. Jestem świadkiem.
Jest pani urocza.
Może chciał panią najpierw wykorzystać.
Kochałam się z mordercą.
Z bezwzględnym mordercą.
Tak po prostu wszedł do domu małej dziewczynki i jej ojca?
A co z SMS-ami?
Pokazał mi wiadomość, którą wysłała mu wczoraj.
Pewnie ma jej telefon.
Wysłał je do siebie jako alibi i do Neila z Seattle.
Co tam?
Dobra, już idę.
Znaleźliśmy ślady krwi na podłodze.
To…
Co teraz?
Ja wracam do pracy, a pani żyje dalej.
Żyć dalej.
Ale jak mam to zrobić?
Zacznijmy od tego.
TY TEŻ MOŻESZ ZOSTAĆ TAPICEREM
- Cześć. - O, jesteś.
Mam ekscytujące wieści.
Zabawne, ja też mam ci do powiedzenia coś ekscytującego.
Świetnie. Zrobimy paznokcie?
Pewnie. Gdzie jesteś?
Cóż…
Pod twoim domem.
- Cześć! - O Boże!
Znów wpadłam.
Wiem, przepraszam. Ale zadzwoniłam.
Media się na to rzucą.
Mój Boże, nie. Chcę, by wszystko wróciło do normy.
No wiesz, cokolwiek można nazwać normą.
Nie mam pojęcia, co robią normalni ludzie.
Zakładam, że nie budzą się,
by pić wino i patrzeć przez okno przez 12 godzin.
Na przykład ja lubię zaczynać dzień od kawy.
- Od kawy? - Tak.
A potem biorę prysznic.
- I robisz to każdego dnia? - No wiem.
Tak.
- Produktywnie. - Polecam.
Przepraszam.
Za co?
Byłam złą przyjaciółką.
- Przestań. - Mówię poważnie.
Zostałaś przy mnie, gdy byłam na samym dnie.
Gdy inni już by odeszli.
Wielu przecież odeszło.
Ale nie ty.
Nie pozbędziesz się mnie.
Czy to już koniec rozmowy o twojej nocy z mordercą?
Też mam wieści.
O rety, zdominowałam rozmowę? Tak mi przykro.
Nie chciałam nic mówić, ale tak.
Zanudziłam cię. Mów.
Prawie zasnęłam.
No więc Graham and Prine…
otwiera nową galerię w SoHo.
Potrzebują kogoś, kto to wszystko poprowadzi.
- Wybrali cię? - Na razie chcą się spotkać.
- Sloane, to niesamowite! - No wiem, wiem.
Myślałam, że skoro raz ich zawiodłam…
Wiedzą, że masz talent.
Czyli wyjedziesz do Nowego Jorku?
Nie mam jeszcze tej pracy.
Ale jeśli ją dostanę…
to tak.
Właśnie poukładałam sobie życie, a ty wyjeżdżasz do Nowego Jorku.
Nieźle.
A nie mówiłaś, że się ciebie nie pozbędę?
- To takie wyrażenie. - Czyli…
To nie było na serio.
- Tak się mówi. - Myślałam, że to na serio.
Nie.
Gadałaś z Neilem?
Nie.
Nie wiem, co powiedzieć.
Strasznie mi go żal.
Ale przynajmniej jest teraz singlem.
Sloane.
Co?
Nie jest singlem?
Buell?
Cześć. Pomożesz mi z drzwiami?
Mam klucze, ale, głupia sprawa…
Mam mokre paznokcie.
- Żaden problem, pani Anno. - Są tutaj.
- No dobrze. - Dziękuję.
Mógłbyś też otworzyć drzwi?
Więcej nie robię paznokci.
Jasne.
Dziękuję.
Buell…
twoja ręka.
A niech mnie, mam gwóźdź w dłoni.
Może wejdziesz do środka?
- Nie chcę sprawiać kłopotu. - Przestań.
Chodź.
Szlag.
- Czy to boli? - Nie.
Twardy z ciebie gość, Buell.
- Przykro mi z powodu lakieru. - Nie przejmuj się.
Dziękuję, że się pani o mnie troszczy.
Oczywiście.
Buell, pracujesz dla nas od tak dawna, że…
Jesteś jak rodzina.
Nie jest pani jak moja matka.
Z ojcem też nie miałem lekko, ale opowiem pani innym razem.
Była wyjątkowa.
Jutro są jej urodziny.
Pamiętam.
Najlepszego, skarbie. Zrobiłam twoje ulubione danie.
W NIEBIE NIE MA „JA”
„Sto lat, aniołku. Tata”.
Znalazł ci żółwia.
Ostatnim razem miałam gorszy moment.
Pewnie się o mnie martwiłaś.
Ja też się martwiłam.
Ale wiesz co? Chyba jakoś się ułoży.
Tak myślę.
Czuję, że burzowe chmury w końcu przeminęły.
Cześć, Anna.
Co tu robicie?
Byliśmy…
na pogrzebie Lisy.
Chastity.
Sam nie wiem.
To miłe z twojej strony.
Bo była oszustką?
No cóż.
Kimkolwiek była,
nie zasłużyła na taki los.
Co z Emmą?
To dla niej tu jesteśmy.
Wie tylko, że straciła kolejną osobę.
Uznałem, że to da jej ukojenie.
Czy coś.
Co za bałagan.
Mogę coś zrobić?
Niby co?
Zbudować wehikuł czasu i zmienić przeszłość.
Wybacz zakaz zbliżania.
Zrobiłabym to samo.
Dziś są jej urodziny.
Wszystkiego najlepszego, Elizabeth.
Masz niesamowitą mamę.
- Mogę przywitać się z Anną? - Oczywiście.
Dzień dobry.
Cześć, Emma.
Czas na nas.
- Miło było cię widzieć. - Zaczekaj.
To dla ciebie.
- To dla Elizabeth. - Chcę jej to dać.
Życie jest dla żywych…
tak jak zapiekanki.
Może wpadniesz na kolację?
Chętnie.
No dobrze. Chodź.
Najlepszego, skarbie.
WYDZIAŁ ZABÓJSTW GRUPA ZADANIOWA
Proszę.
Tutaj. Nie wiem, jak mogliśmy to przegapić.
To narzędzie zbrodni.
O rety.
Idzie burza.
To nic, jesteś tu bezpieczna.
Już zawsze będziecie tu wpadać na kawę?
Możemy wejść?
Pewnie.
To funkcjonariusz Spitz.
Mogę się rozejrzeć?
Oczywiście.
Co się dzieje?
Proszę usiąść.
Boję się.
Wypuściliśmy Bakkego.
- Jak to? - Miał mocne alibi.
Nagranie z monitoringu potwierdza, że był w klubie.
Jedyne, co zarżnął, to występ.
O Boże. Nie rozumiem.
Jeśli to nie on…
Detektywie, musi pani to zobaczyć.
Co masz?
Wygląda tak samo.
Co wygląda tak samo?
- O co tu chodzi? - Znaleźliśmy narzędzie zbrodni.
- Obok ciała Chastity. - I co?
To był nóż do palet, taki jak te.
Co to ma znaczyć?
Myślicie, że to ja?
Jaki miałabym powód, by zabić Chastity?
Jaki? Może jej pani zazdrościła.
To szaleństwo.
Przystojniak, urocza dziewczynka, idealna rodzina.
Co? O czym pani mówi?
Nie ma…
Detektywie.
IDEALNA RODZINA
Kiedy to namalowałam?
Nie pamiętam, żebym to malowała.
Pewnie wielu rzeczy pani nie pamięta.
Proszę znaleźć dobrego adwokata.
Nie trzeba. Nic nie zrobiłam.
Więc pojedzie pani z nami i odpowie na kilka pytań.
To nie ja.
Wszystko dobrze?
Napisy: Marta Racka