SERIAL NETFLIX
Niech to szlag. Ani słowa.
To twój mąż?
Jest w domu czy w pracy?
- Kiedy wraca? - Zaraz będzie w domu.
Kurwa.
Wyślij mu SMS-a, że potrzebujesz czegoś ze sklepu.
Czekaj. Pokaż, co piszesz.
Na co czekasz? Pisz!
No dobrze.
Skoczysz do sklepu?
Co ma mi przywieźć?
Nie wiem.
Chleb.
SKOCZYSZ DO SKLEPU? POTRZEBUJĘ CHLEB
„Dziwne”?
Co w tym dziwnego?
Co jest?
MARTWIĘ SIĘ
Martwi się o ciebie? Czemu się, kurwa, martwi?
Bo wie, że nie jem węglowodanów.
Jestem na diecie i nie jem chleba.
To czemu poprosiłaś o chleb?
- Bo kazałeś mi… - Cholera.
Naprawię to. Zaczekaj.
WSZYSTKO GRA, TAK MNIE NASZŁO
Może być?
JAKI CHLEB?
Kim on, kurwa, jest?
- To pierdolony chleb! - Dobrze, proszę.
Kurwa.
Tak, wyślij.
PSZENNY
Dobra.
O mój Boże.
- Zabijesz mnie? - Chcę odpowiedzi. Siadaj.
Co cię z nią łączy?
- Z Lisą? - Pracujecie razem?
- Chcecie mnie odciąć? - Od czego?
Nie wiem, o czym mówisz.
Mieszkasz tuż obok niej i nagle znalazłaś mnie nie Insta?
- W coś sobie pogrywacie. - Nie, przysięgam.
Czekaj. Ona tu jest?
Chastity!
- Chastity! - Nie…
Chastity!
- Kim jest Chastity? - Lisa to Chastity.
- Chastity! - Lisa to Chastity?
Zaraz rozsadzi mi głowę.
Jakkolwiek ma na imię, ona nie żyje.
Bzdura. Gadałem z nią.
Kiedy? Dzisiaj?
Co jest, kurwa? Zadzwoniłaś po gliny?
Nie.
Co jest?
Odsuń się od okna.
- Zostań tu. - Dobrze.
Cholera jasna.
- Nie widziałaś mnie. - Nie!
Nic o mnie nie wiesz.
Jeśli coś powiesz…
zabiję ją.
Nie możesz jej zabić.
Ona nie żyje.
Nie odbierzesz mi nic, czego już nie straciłam.
Chcę tylko odpowiedzi.
Ja też.
- Detektyw Lane. - Anna.
Możemy wejść?
- Po co? - Chcemy porozmawiać.
Pewnie. Proszę.
Miałabym ochotę na kubek kawy. To był długi dzień.
Kubek kawy. Oczywiście.
Tak.
Kubek kawy.
To…
co…
sprowadza was o tej porze?
Chodzi o pana Colemana.
Przystojniak z niego, co?
Rozumiem, jak ktoś mógłby się w nim zadłużyć.
Dzięki.
Mogę prosić o cukier?
Pewnie.
Jest w spiżarni.
Proszę bardzo. To co z Neilem?
Walters.
Oto tymczasowy zakaz zbliżania na wniosek Neila Colemana
za włamanie do jego domu i nękanie jego rodziny.
Mógł wnieść oskarżenie.
Nie wiem, co sobie myślałam. Chyba straciłam rozum.
To był błąd.
Dobrze to słyszeć.
To zapiekanka?
Tak.
A mógłbym prosić o kawałek?
To był długi dzień.
Pewnie.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Mamy 10-52 w toku na South Lincoln 622.
Centrala, tu czwórka.
Już tam jedziemy.
No nic. Przepraszam za kłopot.
Pysznie pachnie.
Proszę dać im spokój.
Możesz wyjść.
- Dziękuję. - Nie robię tego dla ciebie.
Chcę tylko ustalić…
czy oszalałam.
Może ty mi w tym pomożesz.
Więc prawdziwe imię Lisy to Chastity?
Tak powiedziała, ale może to kolejne kłamstwo.
Rozmawiałeś z nią dzisiaj?
Już mówiłem.
Ciekawe, bo dwa dni temu widziałam ją tam, z poderżniętym gardłem.
Nie przyszła przedwczoraj na spotkanie.
Co cię tak bawi?
- To tamto okno? - Tak.
Czy to nie dziwne, że wszystko stąd widać?
- Czemu? - Wcale nie zginęła.
- Upozorowała własną śmierć. - Co?
To cwana bestia.
Wiem, co widziałam.
Wiedziała, że ją widzisz.
Znudzona życiem matka bawi się w detektywa.
Znajduje mnie na Instagramie.
Wiedziała, że to łyknę.
Po co miałaby cię oszukiwać?
Żeby zatrzymać całą forsę.
Jaką forsę?
Forsę Neila.
Naciągnęliście go?
Taki był plan, ale chyba udało jej się zrobić to beze mnie.
Nie rozumiem.
To długa historia.
No dobrze.
Opowiadaj.
Pracowałem z nią.
- Gdzie? - W klubie ze striptizem.
No jasne, striptizerka.
Ona była barmanką, a ja striptizerem.
Powitajcie go gorąco. Oto Sexy Rexy!
Pewnego wieczora Chastity przyszła ze mną pogadać.
Mam prywatne zlecenie.
Myślałem, że chodzi o wieczór panieński.
- Kto to? - Ale miała inny plan.
Mój chłopak.
Lubisz staruchów?
- Lubię bogaczy. - Przekręt.
To mój brat Rex.
Powiedziała mu, że mam rzadkiego raka krwi.
I że może mnie ocalić eksperymentalna terapia,
na którą nas nie stać.
Umiała płakać na zawołanie.
Otworzyliśmy konto na moje nazwisko,
ale tylko ona znała PIN.
Zdobyliśmy forsę i chcieliśmy wiać.
A ona miała na to sprytny plan.
Nie lubię oliwek. Twoja żona je lubiła.
Niecały miesiąc po mojej „udanej operacji”
zaczęła się z nim kłócić.
Wszczynała awantury.
Aż w końcu miał dość i wyrzucił ją na bruk.
Wynocha!
Nie wiedział, kto tam na nią czeka.
Powtarzaliśmy ten numer wiele razy.
Może być sześćdziesiąt.
Chastity znajdowała frajerów w dziale nekrologów.
By złowić rybę, trzeba zarzucić przynętę.
A który facet odmówi pomocy ładnej dziewczynie?
Cześć. Przepraszam.
Auto nie chce odpalić.
Mógłbyś mi jakoś pomóc?
Pewnie.
A najlepszą przynętą jest ckliwa historia.
Przepraszam.
Jestem w rozsypce.
W normalnej sytuacji…
po prostu zadzwoniłabym po męża, ale…
on zmarł.
Dwa miesiące temu.
Tak mi przykro.
To nic. Przepraszam.
Wiem, co czujesz.
Ostatnio straciłem żonę.
O mój Boże.
Strasznie ci dziękuję.
Nie chcę, żebyś to źle odebrał, ale…
Dać ci mój numer?
Żeby pogadać.
Nie znam nikogo, kto wie, jak to jest.
Tak.
- Tak? - Pewnie.
Proszę.
Ale ta sprawa była skomplikowana.
On miał dziecko.
Oto i ona.
Nie chciałem go krzywdzić.
- O rety. - Spójrz tylko.
- Dla mnie? - Jak miło.
Chciałem się wycofać.
Ale przypomniała mi, że konto jest na moje nazwisko.
Mogła mnie wkopać.
A potem zerwała wszelki kontakt.
Aż…
do dzisiaj.
„Wybacz, że nie pisałam. Miałam problemy rodzinne”.
Może być już daleko.
Kretyn ze mnie.
Nie.
Nieprawda.
Wykorzystywała cię.
I mnie chyba też.
Nie zasłużyłaś na to.
O kurwa, to twój mąż?
Spokojnie. Nie wejdzie tu.
To były mąż.
Rozwiedliśmy się.
Cześć.
To co się stało?
Nic, po prostu…
Myślałam, że się rozpada.
No tak.
Na pewno? Nie widzieliśmy się od wieków.
A teraz prosisz mnie o chleb?
Tak, przepraszam.
Nie wiem, co sobie myślałam.
Stare nawyki.
- Martwię się o ciebie. - Nie, naprawdę…
Wszystko gra.
- Chciałam zobaczyć przyjazną twarz. - Więc moja taka jest?
Przyjazna?
Szlag.
Zawsze chciałem wyglądać groźnie.
- W końcu pracuję w FBI. - No tak.
Twoja twarz jest…
w sam raz.
- Proszę. - Dzięki.
Kupiłem ci też żelki.
Były przy kasie, a wiem, że je lubisz.
Dziękuję.
Miło cię widzieć.
Chyba ktoś powinien wpuścić psa.
Tak.
- Muszę już iść. - Jasne.
Dzięki.
Co ty tu robisz?
Wybacz. Myślałem, że ktoś jest na górze.
A potem zobaczyłem jej pokój.
To stary dom.
Skrzypi.
Wybacz.
Mogłem nie wchodzić.
Nie skrzywdziłbym jej.
Zbierała je.
Chciała mieć żółwia, ale nie mogliśmy go znaleźć.
Wciąż były wyprzedane.
Byłaś świetną mamą.
Sama nie wiem.
Elizabeth mówiła, że dziś dzień z córką w pracy.
O nie, kochanie. Nie dzisiaj.
Mam urwanie głowy.
Douglas, proszę. To twoja córka. Tak się cieszy.
Anna…
Sama bym ją wzięła, ale pracuję z domu. To nic ciekawego.
To wiele dla niej znaczy.
Proszę.
Nie umiem ci odmówić.
W środę miałaby urodziny.
To moja wina.
Anna.
- Anna. - Nie mogę. Wybacz.
Idź, proszę.
Przepraszam.
Tak dawno nikt mnie nie dotykał.
O mój Boże.
Napisy: Marta Racka