SERIAL NETFLIX
Emma?
Cześć, mamo.
Wiesz, że nie wolno ci pływać, kiedy nas tu nie ma.
Wszystko dobrze?
Tak.
Emma pływała bez nadzoru.
Wyluzuj. Byliśmy w pobliżu.
Nieprawda.
Może ty nie umiesz pływać, Meredith, ale ona tak.
- No dobra. Kto chce łowić ryby? - Ja.
- Dobrze. - Uważaj na hak.
- Pierdolona despotka. - A możesz nie przy niej?
Emma.
Skocz do domu i przynieś tatusiowi piwo.
Dość wypiłeś, Neil.
Idź, Emma.
Poważnie?
- Znów to samo. - Jesteś za ostry.
Wszystkiego się boisz. Spierdolisz nam dzieciaka.
Nie przeklinaj.
Och, wybacz.
Teraz boisz się też słów?
- Co? - Neil.
Jesteś agresywny.
- Wyluzuj, kurwa. - Poważnie.
Chcesz zobaczyć agresję?
Bo mogę ci pokazać agresję.
Przerażasz mnie.
- Szlag. - Wybacz.
Chrzanić to.
Neil!
Jak mogłam tak źle go ocenić?
Wycofano podejrzenia wobec Neila Colemana w związku ze śmiercią jego żony Meredith,
której utonięcie zszokowało lokalną społeczność.
- Coleman twierdził, że jest niewinny. - No jasne.
Dziś ustalono, że śmierć nastąpiła w wyniku wypadku.
COLEMAN ZWOLNIONY
Myślisz, że uszło ci to na sucho?
„Meredith Coleman, żona i matka,
pozostawiła męża Neila, córkę Emmę i…
siostrę…
Hillary Lathan, zamieszkałą w Middlebury”.
Bingo.
Na pewno coś wiesz, Hillary.
Ale jak cię znaleźć?
„Miłośniczka psów, ogrodniczka,
lokalna patriotka”.
Bingo.
Little Harbour Road 395, Middlebury.
Bingo.
Znalazłem ciało.
Co?
Był w krzakach.
Zgaduję, że po upadku zatoczył się tam, zanim umarł.
Nieźle cuchnie, prawda?
Tak.
Masz rację.
Tak.
Zagadka rozwiązana.
Cześć.
Nie chciałam cię wystraszyć.
- Co tu robisz? - Wpadłam spytać, jak grupa wsparcia.
Chciałam wysłać SMS-a, ale o takich rzeczach się nie pisze.
Dlatego postanowiłam wpaść z wizytą,
choć obiecałam, że już nie będę tego robić.
Powinnam najpierw zadzwonić.
Dokąd jedziesz?
Na kolejną grupę wsparcia.
Zaczyna się dokładnie za…
O rety, już za chwilę.
Pojechać z tobą?
Czy to zabronione?
To absolutnie zabronione.
Mocno to podkreślali.
Wykluczone. Żadnych gości.
No tak, oczywiście. To ma sens.
Baw się dobrze.
Nie, czekaj.
Wiem, że to nie zabawa.
To ciężka praca.
I ja to popieram. Wspieram ciebie i twoją grupę wsparcia.
Tak.
Dzięki, Sloane.
Pewnie.
- Słucham? - Przepraszam za najście.
Siostra Meredith Coleman?
A kim pani jest?
Jestem Anna.
Byłam znajomą Meredith.
Chodziła na zajęcia z ceramiki.
Z lekcji ceramiki.
Wejdź.
Przyniosłam zapiekankę.
Uwielbiam zapiekanki.
Była taka śliczna.
Emma jest do niej taka podobna.
Też tak myślę. Wszyscy mówili, że wygląda jak Neil, ale…
Ja nie.
Jesteś z nim blisko? Ja nie znam go za dobrze.
Nie jestem blisko z Neilem.
Może to nie moja sprawa, ale…
czasem…
na zajęciach…
Meredith narzekała na agresję Neila.
Poznałaś go z tej strony?
Nie widziałam agresji.
Ale to by mnie nie zdziwiło.
Nigdy mu nie ufałam.
Chyba zdradzał Meredith.
Naprawdę?
Daj spokój. Taki facet?
Myślisz, że rwał się do zmieniania pieluch?
Ale tęsknię za Emmą.
Nie widziałam jej od wyprowadzki.
On nie chce, żeby miała ze mną kontakt.
Biedactwo. Tyle przeszła.
Tak.
Śmierć matki to tragedia.
Ale nie jedyna.
Była też ta późniejsza tragedia.
Kolejna tragedia?
Nauczycielka Emmy w St. Phillip’s.
Zginęła kilka tygodni po Meredith.
Przepraszam.
Chyba dłużej już nie dam rady.
Oczywiście.
Dziękuję za tę rozmowę.
Czekaj.
Zapiekanka.
SZKOŁA PODSTAWOWA ST. PHILLIP’S
Słucham?
Dzień dobry, rozważamy z mężem przeprowadzkę do Middlebury.
Jak miło.
Mamy syna, który chodzi do trzeciej klasy.
Chciałabym zadać kilka pytań o szkołę.
Głównie o bezpieczeństwo.
Bezpieczeństwo uczniów jest dla nas najważniejsze.
Rzecz w tym, że słyszałam o…
tragicznym wypadku z udziałem nauczycielki.
Panna Patrick, tak.
Coś okropnego.
Co się stało?
Byli na wycieczce w latarni morskiej.
Jej mama jeździła na wycieczki, więc ją zastępuję.
Co się stało z panną Patrick?
W jakiś sposób ta biedna kobieta…
spadła.
Boże.
Boli mnie brzuch.
Byłeś u pielęgniarki?
- Powiedziała, że kłamię. - A kłamiesz?
Nie wiem.
Jak to nie wiesz?
Czasem mnie boli.
A boli cię teraz?
Nie wiem.
Czy opiekunem tej wycieczki nie był czasem Neil Coleman?
Wcześniej bolało.
Zaraz, skąd pani zna Colemana?
Kim pani jest?
Mogę jednego?
LATARNIE W POBLIŻU
LATARNIA MORSKA W CLYBURN ROCKS
Ostrożnie.
Nie chce pani wpaść do wody.
Dziękuję.
- Pracuje pan tu? - Całe życie.
Był pan tu, gdy zginęła nauczycielka?
Tak.
Parszywa sprawa.
Mogę zadać kilka pytań?
Dziennikarka?
Tak.
To czemu pani nie nagrywa?
Czy pamięta pan…
Nazywam się Wallace Falkner.
Jestem operatorem latarni.
Wróćmy do śmierci nauczycielki.
Pamięta pan, czy ta klasa miała opiekuna?
Odwiedza nas bardzo wiele szkół.
Nie zapamiętałbym czegoś takiego.
No dobrze.
Dziękuję.
Zaraz.
Kiedy emisja?
Wkrótce.
Pewnie dziś wieczorem.
Pani zrobi nam zdjęcie. Chodźcie.
Dobrze, kochani. Nie ruszajcie się.
- Gotowe. - Odjeżdżamy za 15 minut.
Przepraszam.
Tak?
Robi pani zdjęcia wszystkich klas?
Tak. Wysyłam je szkołom na pamiątkę.
Zachowuje pani odbitki?
Nie.
Dziękuję.
Ale mam negatywy.
To szkoła dla chłopców w Grovenor.
Raczej jej tu nie będzie.
Może na kolejnym?
Padam z nóg. Już późno.
Proszę.
To bardzo ważne.
Proszę bardzo.
To ona.
To jest to zdjęcie.
Nie ruszać się.
- Gotowe. - Odjeżdżamy o drugiej.
Zajmijcie się czymś.
Znajdziemy sobie jakiś kącik?
- Tak. - To chodź.
Powiedz, jeśli to za wcześnie.
Co?
Bo twoja żona…
To nic.
Nie mogę. Zmarła tak niedawno.
Myślałem, że tego chcesz.
- Bo chcę. - Więc tak będzie łatwiej.
Prawda?
Miałeś coś wspólnego ze śmiercią Meredith?
Nie dotykaj mnie.
Dokąd idziesz?
Na policję.
O nie.
Sekstant to cichy bohater astronawigacji.
Pozwala zmierzyć kąt pomiędzy horyzontem a ciałami niebieskimi.
Gdziekolwiek jesteś, giną kobiety.
Co?
Mogę to zabrać?
Za pięć dolarów.
A kim ty jesteś?
Opiekunka.
O Boże.
O mój Boże.
To ciało Lisy.
On ma tam ciało Lisy.
O Boże.
Czy ty mnie śledzisz?
- Co jest? - Wiem, co zrobiłeś.
Co?
Co robisz?
Przestań.
Oszalałaś?
Zabiłeś swoją żonę.
- Co? - I nauczycielkę.
- O czym ty gadasz? - A teraz Lisę.
Ile razy mam ci powtarzać? Lisa żyje.
Jak śmiesz twierdzić, że zabiłem moją żonę?
Ona utonęła.
- Byłeś podejrzany. - Ale mnie oczyszczono.
Bo to był wypadek.
Nie muszę ci się tłumaczyć.
Straciłem żonę.
Tęsknię za nią…
każdego dnia.
Ty powinnaś wiedzieć, jak to jest.
Ponieść stratę tak wielką,
że masz wrażenie, jakby cały świat po prostu zniknął.
Wiesz, co czuła Emma?
A potem…
dwanaście dni po pogrzebie jej matki,
jej nauczycielka wypadła z latarni!
Jezu Chryste!
Ile może znieść jedna rodzina?
Skąd masz te blizny?
Jesteś niemożliwa.
Dobra. Ta tutaj…
jest po ugryzieniu przez psa.
A ta…
Mam ją, bo oddałem bratu nerkę.
Nie przyjęła się.
I zmarł.
Mam sobie przypomnieć kolejną tragedię?
Wierzę ci.
Nie, chcę ci wierzyć,
ale muszę zajrzeć do torby.
Kurwa mać.
Proszę bardzo.
Co to ma być?
Lalka brzuchomówcy.
Co?
Po śmierci żony…
też chciałem umrzeć.
Poważnie o tym myślałem.
Ale szkoda mi Emmy.
A ludzie mówią, że śmiech to najlepsze lekarstwo.
Co miałem do stracenia?
Choć mogłem też pewnie utopić smutki w alkoholu.
Ale jak ty na tym wyszłaś?
Coleman, wchodzisz.
Dobra.
Nikomu o tym nie mów.
Nie chcę, żeby sąsiedzi wiedzieli o moich głupich występach.
- Słucham? - Asystentka Douglasa Whitakera?
- Zgadza się. - Dzwonię z rejestru FBI.
Sprawdziliśmy podane nazwiska.
- I co? - Nie mamy nic na Lisę Maines.
Ale zdobyliśmy informacje na temat Rexa Bakkego.
- Co takiego? - Ma długą listę…
Panie przodem.
Napisy: Marta Racka