SERIAL NETFLIX
ZUPA GRZYBOWA OPAKOWANIE RODZINNE
Mój mąż wciąż powtarzał, że mam zbyt bujną wyobraźnię.
Że za dużo piję.
Że żyję przeszłością.
Że odwołuję spotkania.
Że nie wkładam kurtki, a potem narzekam na chłód.
Że mówię z brytyjskim akcentem, choć nie jestem Brytyjką.
Miał rację.
Co do wszystkiego.
Dlatego mnie opuścił.
Szlag.
Elizabeth.
Spóźnimy się do szkoły.
Opowiadamy dzieciom tyle kłamstw.
„Nie martw się”,
„Nie bój się”,
„Nie wierz w potwory”.
Czemu nie powiemy im prawdy?
Potwory istnieją.
Ale nie pod łóżkiem.
Anna.
Carol.
Co u ciebie?
W porządku.
Tak?
Miałam urwanie głowy.
Nie oddzwoniłaś do Marka.
- W sprawie randki. - No tak…
Nie wiem, czy dam dziś radę.
Już za późno, by to odwołać.
To ważny klient Scotta.
Minęły już trzy lata.
Może czas zostawić przeszłość za sobą?
Wiem, że powinnam. Ale nie wiem jak.
Włóż sukienkę i nałóż makijaż.
Marnujesz się w tej żałobie.
To pójdziesz?
Tak, pewnie.
Świetnie. Powiem Scottowi.
Anna potwierdziła kolację.
Mam twoje koszule w aucie.
Zabrać je do pralni czy coś? Odpisz.
Jak skrzynka, Buell?
Jakoś idzie.
Stawia opór, ale walczymy.
Wciąż te same zdjęcia.
Przynajmniej nie tylko ja stoję w miejscu.
Byliśmy tacy szczęśliwi.
Jest tu gdzieś pudło z napisem „Emma”?
Świetnie.
Ostrożnie.
Nie ma żony?
Cześć, dodzwoniłeś się do Whitakerów.
Ana-Banana, tu Sloane.
Nie wiem, czy to odsłuchasz, ale masz pełną skrzynkę.
Nie odzywasz się.
Martwię się.
Kazałaś mi się nie martwić, więc nie będę.
Ale oddzwoń, bo się zmartwię.
A teraz ta irytująca wiadomość.
Wiem, że postanowiłaś rzucić malowanie
i masz prawo odmówić,
ale szykuje się wystawa i muszę mieć twój obraz.
Znaczy chcę.
Ale też muszę. Ale bez presji.
Ale też proszę.
Nienawidzę siebie. Kocham cię.
Oddzwoń.
Kiedyś miałam taki talent.
Jak wyglądam?
Spodobałoby się Carol?
No wiem.
Też wolałabym zostać tu z tobą, w piżamie.
Kocham cię.
Dasz chociaż buziaka na pożegnanie?
Nie mogę.
Czemu?
Bo nie żyję.
Czemu wciąż o tym zapominam?
Jak myśleć o przyszłości, gdy wciąż otacza cię przeszłość?
To niemożliwe.
Po prostu tkwisz w teraźniejszości.
Z przeszłością.
POCZTA GŁOSOWA
Mój Boże, nie wierzę, że wystawiłaś Marka.
To zaszkodzi Scottowi. Nie masz pojęcia…
To chyba jakiś żart.
Halo?
Muszę się napić.
Nie oznaczył jej.
Cholera.
Cześć.
To dla ciebie.
Mój Boże.
Są piękne. Dziękuję.
Nie, wybacz. Nie są ode mnie.
Ktoś je przywiózł i stały na słońcu.
Wiem.
Ale jestem wdzięczna, że mi o nich powiedziałeś.
Więc „dziękuję”.
Jestem Neil. Właśnie się wprowadziliśmy.
Naprawdę?
Jestem Anna.
No nic. Naciesz się kwiatami.
Ładne.
OTO MAŁA INSPIRACJA, GDYBYŚ CHCIAŁA COŚ NAMALOWAĆ
Co jeszcze ci powiedzieć?
Mamy nowych sąsiadów.
Tatę z córką.
Jest w twoim wieku.
Czy raczej…
w wieku, w którym ty…
No nic, muszę iść.
Do jutra. Kocham cię.
GDYBY MIŁOŚĆ MOGŁA CIĘ OCALIĆ, ŻYŁABYŚ WIECZNIE
Cześć.
Moja nowa sąsiadka, tak?
Jestem Anna.
A ja Emma.
Co tam masz?
Sprzedaję batony dla szkoły.
Chcę sprzedać jak najwięcej, żeby inne dzieci mnie polubiły.
Wezmę pięć pudełek.
To 50 dolarów.
W porządku.
Zaczekaj tu. Skoczę na górę po czek.
Chyba czytasz mi w myślach, bo miałam ochotę na czekoladę.
Jak ci się podoba nowy dom?
Tata mówi, że kuchnia jest za mała.
Tak?
A czy…
twój tata dobrze gotuje?
Moja mama gotowała lepiej.
Ale umarła.
Przykro mi.
Wiesz co?
Przyniosę wam dziś na kolację pyszną zapiekankę.
Naprawdę?
- Wypisać czek na szkołę? - Tak.
Szkoła podstawowa Madison.
Elizabeth tam chodziła.
Kto to?
Ktoś wyjątkowy.
Tak jak ty.
Jakie batony pani chce?
A masz coś z migdałami?
Sąsiadka z domu obok kupiła wszystkie z migdałami.
Nie jest miła?
O nie, jest miła.
Nie wydawała się miła.
Lubię cię.
Czemu wciąż zapominam?
Nic ci nie jest?
- W porządku? - Tak.
Mój Boże. Przepraszam.
- Zadzwonić po kogoś? - Nie.
Wszystko gra.
Po prostu…
jest mi głupio.
To tylko moja durna…
ombrofobia.
Lęk przed deszczem.
Niosłam wam zapiekankę.
Nie musiałaś.
Choć Emma by się ucieszyła.
Chyba wolała dania mojej żony.
Wiem.
Powiedziała mi…
że twoja żona zmarła.
Naprawdę?
Tak.
No tak.
To był…
okropny wypadek.
Spędzaliśmy wakacje w domku nad jeziorem.
Utonęła.
Na oczach Emmy.
To okropne.
Tak.
Moja córka zmarła…
trzy lata temu.
Chryste.
Piękne obrazy.
Dziękuję.
Zaraz.
Ty je namalowałaś?
Moja żona uwielbiała sztukę.
Chodziła na zajęcia z ceramiki.
Ale nie była…
profesjonalistką, jak ty.
Dawno nie malowałam.
No cóż…
żal umie wykoleić życie.
Tak.
- Chcesz kawy? - Muszę wracać do Emmy.
Racja.
Ale może innym razem.
Świetnie.
Jeszcze raz dziękuję.
- Dasz sobie radę? - Tak.
Świetnie.
Przyniosę wam nową zapiekankę.
Skoro nalegasz.
Jesteśmy zaraz obok, więc w razie czego…
Dzięki.
Nie prosiłaś o opinię, ale…
wróć do malowania.
Jesteś zbyt dobra.
O mój Boże.
Zapiekanki mają wiele różnych warstw.
Tak samo jest z ludźmi.
Ale by nawiązać z kimś więź,
musimy być gotowi odsłonić te warstwy
i pokazać, co jest w środku.
Dzień dobry.
- Cześć. - Zapiekanka.
Tak jak obiecałam.
- Ładnie pani wygląda. - Tak?
- Cześć, Anna. - Cześć.
Naprawdę zrobiłaś kolejną?
Nie, ktoś ją przywiózł i stała na słońcu.
Więc…
Żartuję.
Smacznego.
Chcesz…
Zjesz z nami?
Otworzyłem wino. Nie wiem, czy lubisz.
Lubię wino.
Świetnie, wejdź.
Tato.
Jedziemy z klasą na wycieczkę.
Będziesz opiekunem?
Jak myślisz?
A, właśnie.
Anna jest artystką.
- Mogę pani pokazać mój rysunek? - Oczywiście.
- Przynieś mi tę zgodę. - Dobrze.
Żona jeździła na wszystkie wycieczki, więc ją zastępuję.
Widać, że świetnie sobie z nią radzisz.
Staram się.
Oto pozwolenie
i moja kaczka.
- Jest wspaniała, Emma. - Dziękuję.
To mój ulubiony zwierzak.
Chciałam, żeby ta część była jasnozielona,
ale nie mam takiego pisaka.
No dobrze.
Chyba czas położyć się spać.
Nie.
- Tak. - To nic.
Powinnam już iść.
- Poczytasz mi? - Tak.
Zmyję naczynia i przyjdę.
- To potrwa wieki. - Emma…
Ja ci poczytam.
Jeśli mogę.
Proszę.
To nie problem?
Ależ skąd.
- Masz świetną córkę. - Tak.
Szczęściarz ze mnie.
Umyłem…
twoje naczynie.
Nie musiałeś.
Nie spisałem się za dobrze.
To się nie domyło.
Chyba było tak już wcześniej.
Cóż…
Piękne naczynie.
- Boże, tak mi przykro. - To nic.
Mam ich więcej.
Nie przejmuj się. Naprawdę…
Powinnam już iść.
Dziękuję.
Za wszystko.
KOBIETA PO DRUGIEJ STRONIE JEZIORA
NEIL COLEMAN PROFIL PRYWATNY
PROŚBA O DOSTĘP
Tak przywykłam do koszmarów, że zapomniałam, jak śnić.
Jak marzyć o przyszłości, w której nie jestem sama.
Przyszłości, w której mogę komuś zaufać.
Przyszłości, w której potwory…
nie istnieją.
Napisy: Marta Racka