SERIAL NETFLIX
Kris? Co on tu robi?
Chodź! No już!
- Kto to? - Facet, którego okradłeś.
Jedź do rodziny!
Odbierz, kurwa.
Nie.
Nie!
Jakieś wieści?
Na razie nic.
Mamy komplet, ale potrzeba kilka rzeczy. Zrobię zakupy.
Jasne, w porządku.
- Halo? - To była pułapka tego gościa z portu.
Jak was znalazł?
Dziewczyna nas wydała.
Arnaud powinien być u mnie.
- Odzywał się? - Jeszcze nie.
Wpadliśmy?
Nie wiem, ale nie odbiera.
- Ani Anissa. - Gdzie jesteś?
- Wracam do siebie. - Spotkamy się tam.
- Jedziemy. - Dobrze.
Sto razy próbujesz się dodzwonić!
- O co chodzi? - A jak myślisz?
- Nadal żyje. Saber i złodzieje też. - Dałeś słowo!
- Umawialiśmy się tylko na Hassana! - Kłamałem.
Wysłałem kogoś po ciebie.
Będzie za pięć minut.
Może zawrócić.
Sofia, jeśli tam zostaniesz, przyjadą twoi wuj i kuzyn.
Dobrze wiesz, że to byłby koniec.
Masz cztery minuty.
Kurwa!
No jedźże!
Trzymaj się tam.
Zatrzymaj się.
Dojeżdżamy.
- Szpital jest niedaleko. - Zatrzymaj się, mówię.
Pozwól mi pomóc.
Jeśli pojadę do szpitala…
wrócę do więzienia.
Ja cię wsypałem.
Jesteś tchórzem, Saber.
Nieważne, co dziś zrobiłeś.
Dla mnie zawsze będziesz tchórzem.
Kiedy widzieliśmy się ostatnio, zadałem ci pytanie, pamiętasz?
Nie kocham cię Saber. Nie.
Nie kocham cię…
od twoich narodzin.
Chodź.
Twój szef.
- Gdzie jest? - Nie wiem.
Powiedziałbym, gdybym wiedział.
Rozstaw nogi.
Co ty robisz?
Nic nie wiem.
Proszę! Nie wiem!
Nie rób tego!
Nie!
Gdzie jest?
Odpowiedz.
Czekaj!
Ma laboratorium.
Do narkotyków.
Nie wiem, czy tam jest, ale dziewczyna tak.
Jaka dziewczyna?
Ta złodziejka.
Gdzie laboratorium?
Nie mów, że ją odszukamy.
Jest mu potrzebna.
Oszczędził ją, bo mnie szuka.
Znajdę złodzieja. Mam plan. Ale muszę też znaleźć Hassana i Sabera.
Mogę pomóc znaleźć Hassana.
Ale nie Sabera.
Nie możemy zabić ojca i zostawić syna.
Odłóż uczucia na bok.
Pomyśl o sobie.
Zabierzcie ją do tamtej.
Kris, czekaj!
Nie jego powinnaś się bać.
Przyjedzie Mehdi.
Zajmie się nim.
A potem tobą.
Trzymaj się mnie.
- Na tyły. - Koka! Trzeba ją chronić!
Dopadnij go! Szybko!
- Czekaj tu. Wrócę. - Dobra.
- Ja pójdę tędy. - Dobra.
W porządku?
Przykro mi z powodu twojej rodziny.
Nigdy nie chciałam…
Jestem w ciąży.
Moje dziecko!
Szybko!
Mehdi!
Lekarza!
Jest tu kto?!
No już.
Szybko!
Co się stało?
- Postrzelono go. - Jak dawno temu?
Nie wiem. Jakieś 20 minut temu.
Znają go państwo?
Znaleźliśmy go na ulicy.
Proszę tu zostać. Zawiadomimy policję. Będą chcieli was przesłuchać.
Nie możemy zostać. Chodź.
Podpisz.
Mogę ci to powierzyć?
Oczywiście.
Gdzie jest?
Zostaw nas, proszę. I zrób to, o co prosiłem.
Nie żyje.
Nie tak mi powiedziano.
Kris go postrzelił.
Wykrwawił się na śmierć.
- Chcę zobaczyć zwłoki. - Wykluczone.
Virgil zabierze je do Maroka.
Jak się dowiedziałaś?
O czym?
Że zabił twoich rodziców.
To nie jest istotne.
Istotne jest to, że ty wiedziałeś.
Nic nie powiedziałeś.
Jak mogłeś mi to zrobić?
Nie zrobiłem tego dla niego.
Tylko dla ciebie.
Sofia, zabiłem go dla nas obojga.
Jesteś moją siostrą.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Jego śmierć nic nie da.
Nie musisz iść.
Musimy działać zgodnie z planem.
- Nie mam siły na kolejny burdel. - Nie musisz iść. Bez obaw.
Odciski w laboratorium.
Facet już wpadł.
Zrobimy, jak mówiliśmy: ukradniemy forsę i oddamy go psom.
Kulka w łeb nic nie da.
Musi cierpieć, kurwa.
No i?
Czemu nadal masz torbę?
Nie chcą zaliczki.
Oni tak powiedzieli?
Nie, są zbyt niebezpieczni.
- Musimy sprzedać hotel. - Nie.
Nie.
Ojciec zabił się, kiedy musiał go sprzedać.
Nie odkupiłem go po to, by znów go zabić.
Wiem.
Rozumiem.
Rozumiem, czemu o nim myślisz.
Ale błagam cię, teraz musisz myśleć o naszych dzieciach i o nas.
Proszę.
Straciliśmy 300 kilo, które już sprzedaliśmy.
I laboratorium.
Nie mamy wyboru.
- Dobrze. - Tak?
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dzieci tu są?
Dobrze. Idę.
Odłóż torbę.
To mężczyzna?
Mężczyzna? Nie.
- Mamo! - Mamo!
Pokonałam Carlosa w Zgadnij kto to pięć razy.
- Moje skarby! - Mamo!
- Wygrywasz? - A jak myślisz?
- Wychodzimy dziś. - Tak?
- Idź po auto. - Jasne.
- Cześć, tato! - Cześć.
- Tatuś! - Wszystko dobrze?
- Dobrze. - Tak.
Czy ma czarne włosy?
Nie.
A okulary?
Moja kolej.
- Ma brodę? - Nie.
Nie.
Na kolana.
Mamo…
Co się dzieje?
- Nie ruszaj się! Nie patrz na mnie! - Ani drgnij!
Podaj mu torbę! No już!
Hotel załatwiony.
Mówią, że mają hajs.
Posłuchaj, gnoju.
Sprzedasz tonę, kilogram czy gram, mnie się już nie pozbędziesz.
Nic nie dostaniesz.
Jasne?
Czy to jasne?!
Musimy iść.
Uciekajcie, idą!
PIĘĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Musisz przyjechać do Maroka.
Musisz poznać pozostałe rodziny.
Czemu mam im zaufać?
Mogę ci zadać pytanie?
Co wiesz o Rifie?
- To region, w którym urodził się ojciec. - Tak. Twój region.
Wiesz, co tam mówimy?
Że osoba z Rifu nie złamie obietnicy…
Prędzej odetnie język.
Maroko to wasz dom.
Wszyscy czekają.
Przybędziemy.
Dobrze znałem waszego ojca.
Byłby z was dumny.
Do zobaczenia.
- Co sądzisz? - Powinniśmy odciąć mu język.
Zapomnijmy na razie o Maroku.
Co chcesz zrobić?
Pojedziemy do Antwerpii.
Przejmiemy port.
Wypowiedzą nam wojnę.
Więc potrzebna nam armia.
Przejmiemy Antwerpię.
Przejmiemy całą Europę.
Port w Antwerpii to Europa.
Na kolana! Wszyscy na ziemię! Ty też!
Gleba!
Kajdanki! Wyjmij je!
Spadamy.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz