SERIAL NETFLIX
Ale chujnia.
Bywa.
Dobra.
Czekaj.
Nie powinnam była go zostawiać.
To wszystko twoja wina.
Rozumiem.
Wyślę adres miejsca wymiany.
Czemu ty dzwonisz?
Bo to ja przyprowadzę tę kurwę.
Zabierz kokę i tę złodziejkę.
Nie.
- Będę sam. Ona nie będzie potrzebna. - Zamknij się i rób, co mówię.
A jeśli przyjedziesz z ekipą, zabiję twoją siostrzenicę.
Niezłego masz wujka.
Dzięki niemu wrócisz do domu.
Ty…
Powiesz mi, co wiesz.
Gdzie się ukrywasz?
Tutaj.
Spokojnie, wszystko dobrze.
To prawie dwunasty tydzień.
Później, niż pani myślała.
Chce pani poznać płeć?
Tak.
Myślę, że to dziewczynka.
Słyszę bicie serca. Chce pani posłuchać?
Tak.
Sofia…
Jesteś niewiarygodnie podobna do mamy.
I równie piękna.
Nie wracałam do tego…
ale mówiłeś, że była w ciąży, kiedy rodzice mieli wypadek.
Nie było jeszcze widać…
ale tak.
Gdyby Bóg tak chciał,
miałabyś siostrzyczkę.
Jak miała mieć na imię?
Nellia.
Ładnie.
Mów.
Co postanowiłaś?
Znam się na pieniądzach… ale nie wiem, jak je zarabiać.
Jeśli to naprawdę jedyne, co cię niepokoi,
nie martw się.
Wszystkiego cię nauczę.
Czyli się zgadzasz?
Oczywiście.
Kurwa mać.
Idziemy.
Na kolana. Ty też.
Na kolana.
Koka jest w furgonetce.
Niech ją wypuszczą.
Brudna kurwa.
W porządku.
Wiesz co?
Zginiesz.
Idź.
Rzuć…!
Nie puszczaj.
Jestem przy tobie.
Jak masz na imię?
- Jak masz na imię?! - Kévin.
Kévin, oddasz to szefowi, tak?
I opowiesz mu, co zaszło.
- Tak? - Tak.
Zjeżdżaj.
- Jak masz na imię?! - Kévin.
W porządku?
A niech to…
Shaïnez.
Tam są szatnia i ubrania. Możesz się przebrać.
Dziękuję.
- Zaraz wracam. - Jasne.
- Modi jest w szpitalu. - Jak to?
Żyje.
- Gliny go odstawiły? - Nie. Taksówkarz znalazł go na drodze.
Był jakieś osiem kilometrów od portu.
- Jak się tam znalazł? - Nie wiedzą.
Nie wiedzą, że był w porcie.
Myślą, że go napadnięto tam dalej.
Siadaj.
Uśmiechnij się.
Jesteśmy razem. W porządku?
Odwiedzę Modiego. Głupek jest w szpitalu.
Trzeba się umówić na naprawę.
Ojciec chce cię widzieć.
- W sprawie tego, co zaszło w porcie. - Co?
Mówiłaś, żebym ci zaufał.
I że się zajmiesz Saberem.
Skurwysyn ukradł mi 300 kilo koki.
Ostatni raz do mnie celujesz!
Zrozumiałeś?!
Oddaj moje 300 kilo.
I powiedz Saberowi,
że spudłowaliśmy celowo.
To było ostrzeżenie.
Dalej, zwyzywaj mnie.
Na co jeszcze czekasz?
Powiedz, jak cię zawiodłem.
Jak mogę być zawiedziony?
Od dawna niczego się po tobie nie spodziewam.
Wiesz, co jest dla mnie najtrudniejsze?
Chciałbym być obojętny wobec tego, co robisz…
i kim jesteś.
Ale nie potrafię.
Nie potrafię nie czuć wstydu, Saber.
Wstydzę się, że jestem twoim ojcem.
Nie rozumiem, jak możesz być moim synem.
Będę musiał po tobie posprzątać.
Oddasz Krisowi narkotyki.
I od teraz…
jeśli będziesz chciał mi coś powiedzieć, przekażesz to Sofii.
Nie chcę cię więcej widzieć.
Mogę o coś zapytać?
Kochałeś mnie kiedyś?
- Dokąd pojedziesz? - Na przedmieścia Paryża.
Kuzynka się wyprowadza.
Wynajmie mi mieszkanie.
Dziecku będzie wygodnie?
Będzie miał pokój.
Ja będę spać w salonie.
Jedno nie daje mi spokoju.
Wiedziałam, że tak to się skończy.
Coralie…
Spójrz na mnie.
To nie twoja wina.
To wina Sabera.
Wiem.
Mam do niego ogromny żal.
Ale nie wiń go za to, co mówiłam.
Nie powie ci tego, ale kocha cię.
Ponad wszystko.
Dlatego ci nie powiedział.
O twoich rodzicach.
Jestem w ciąży.
Mamo?
Skarbie, wróć do pokoju z babcią.
Chodź. Zostawimy mamę w spokoju.
To dziewczynka.
Co zrobisz?
Urodzę ją.
Ale muszę się zająć Hassanem.
Nie chcę, żeby dorastała przy tym potworze.
Nie pozbędziesz się go. Zabije cię.
Pamiętasz Krisa?
Saber ukradł mu 300 kilo koki.
Przekonam Krisa, że to Hassan.
Kiedy w to uwierzy, zabije go.
Nie martw się o mnie.
Załatwiliśmy sprawę. Jedź.
- Tak. - Udało się.
- Trzymaj się. - Jasne.
- Chłopaki, uważajcie na siebie. - Spokojna głowa.
- Dzięki. - Jasne.
Nie musisz dziękować.
Twoja rodzina jest i moją.
Dzięki, stary.
Będzie ci tego brakować?
- Czego? - Mojego towarzystwa.
Uważaj na siebie.
I na Modiego.
Słowo.
- Nie chcę o tobie więcej słyszeć, jasne? - Tak.
Nie, w porządku.
Danique się tym zajmie.
Świetnie.
Dziękuję.
Do zobaczenia.
Wiesz, co zrobił wczoraj twój kuzyn?
- Nie. - Okradł Krisa.
Ukradł ładunek kokainy z portu.
To od naszego człowieka.
Rozpoznał dziewczynę, która brała udział w skoku.
Dziewczynę?
Saberowi skradziono osiem kilo.
Zrobiły to dwie młode oszustki.
Porwał jedną z nich i zmusił jej wuja do okradzenia Krisa.
Druga z dziewczyn brała udział w skoku. Ją zidentyfikował nasz człowiek w policji.
Kris wpakował jednego dzieciaka do szpitala.
Jeszcze nie powiązali go ze skokiem.
Myślą, że to porachunki gangów.
- Saber wszystko mi powiedział. - Gdzie jest?
Kris wysłał za nim ludzi. Żyje.
A kokaina Krisa?
Kazałem Danique ją odzyskać.
Oddam ją Krisowi.
Wynegocjuję jakąś rekompensatę.
Nad czym myślisz?
W ten sposób przyznamy się do winy.
Co powinienem zrobić?
Niczego nie zwrócimy.
Wszystkiemu zaprzeczymy.
Wyślemy Sabera do Maroka i pozbędziemy się śladów.
Bez dowodów przestanie nas oskarżać.
Trzeba się zająć tymi dzieciakami.
A kokaina? Co z nią zrobimy?
Sprzedamy.
We Francji za pół ceny. Zniknie w mig.
Zająć się tym?
Jesteś pewna?
Tak.
Dobrze. Zajmij się Krisem, a ja dzieciakami.
Dzień dobry.
Przychodzę w imieniu pana ojca.
Co się dzieje?
To pański bilet.
O co chodzi?
Do Casablanki.
- Ma pan polecieć jeszcze dziś. - Co mam robić w tej dziurze?
Mogę pana odwieźć na lot…
Bruksela i Antwerpia to mój dom.
Donikąd nie lecę.
- Powiedzieć pana ojcu? - Sam to zrobię.
Nie zjesz czegoś?
Zjem.
Z przyjemnością.
Co byś chciał?
To, co pan.
To samo.
- Halo? - Masz ładunek?
- Tak. - Gdzie?
Posłuchaj. Wuj kazał mi się tym zająć.
Wyślę ci adres, na który masz to zawieźć.
- Zrozumiałaś? - Tak, słyszałam.
Mogę odzyskać telefon?
Nie. Jest mi potrzebny.
Mamo, tak mi przykro.
Tak mi przykro.
Przepraszam.
Bałam się. Myślałam, że ją stracę.
Nie powinnam była.
Nie szkodzi.
- Najważniejsze, że jest w domu. - Szkodzi.
Szkodzi, że powiedziałam, że przez ciebie zniknęła.
I że przez ciebie zginął Ilyès.
Nie, Anissa.
- Proszę. - Nie, Mehdi, posłuchaj.
Oboje straciliśmy brata.
Nie powinnam była się tak zachować.
Dziękuję.
Przepraszam.
Masz, czego chciałeś.
Zostaw moją rodzinę, bo cię zabiję.
Grozisz mojemu synowi w taki sposób?
Nie grożę. Ostrzegam.
- Zabiję go, jeśli spróbuje jeszcze raz. - Zrozumiałem.
Powiedz, proszę,
jak mogę ci to wynagrodzić?
Nie naprawię tego, co się stało, ale mogę przynajmniej jakoś przeprosić.
Niczego nie potrzebujemy. Chcemy spokoju.
Wspaniale. W takim razie zostawimy was w spokoju.
Powiedz tylko, gdzie jest ta dziewczyna.
Która?
Ta, która ukradła ciężarówkę z portu.
Czego od niej chcesz?
Nagrały ją kamery monitoringu.
Nie wiem, gdzie jest.
Nie kłam, proszę.
Ani ty, ani ja…
nie możemy dopuścić do jej aresztowania.
Nie wiem, gdzie jest.
W takim razie…
znajdę ją sam, tak jak dzieciaka w szpitalu.
Przepraszam.
To nie twoja wina.
Gdzie mój towar?
Mój wuj go ma.
Myślałam, że będzie chciał go oddać, ale postanowił ją zatrzymać.
Dlaczego?
Gdyby oddał ładunek, potwierdziłby winę Sabera.
Nie widzi takiej możliwości.
Zarobimy hajs.
Głupek.
Nawet z tym czymś w nosie pieprzysz głupoty.
To, czego się nauczyliśmy, uczyni z nas wielkich złodziei.
Już widzę się w Phukecie.
Skręt w ustach.
Strój kąpielowy, słońce.
Myślisz, że pogodzę się ze stratą 300 kilo?
Nie.
Dlatego pomogę ci je odzyskać.
- Daj mi trochę czasu, przekonam go. - A jeśli nie?
Wtedy załatwicie to między sobą.
Możecie walczyć,
wszcząć wojnę…
To będzie sprawa między tobą a Hassanem.
Wiem, że to Saber mnie okradł.
Skurwysyn kazał odwalić robotę jakimś dzieciakom.
Złapałem jednego.
Chcesz wody?
- Tak. - Tak?
Gdzie jest?
W szpitalu.
Nie zabijam dzieciaków.
Nie masz już świadków ani dowodów.
Co pani robi?
Puszczaj! Zabiję tę kurwę!
- Puszczaj! - Spokojnie.
Spokojnie…
Odsunąć się!
Chodź. No już. I trzymaj się mnie.
Nie żyje, do chuja!
Co my teraz mamy zrobić?!
- Nie możemy nic zrobić. Chcą cię zabić. - Mam to w dupie!
Mogę nawet umrzeć! Mam to w dupie!
Kurwa!
Jesteś w stanie zabić?
Myślałem, że nie wiesz, gdzie jest.
Przywieź ją.
Przywieź ją do mnie natychmiast albo twoja rodzina umrze.
Mehdi się pogniewa?
- Że pojechałyśmy? - Skąd. Nie martw się. Będzie dobrze.
Tu Anissa. Zostaw wiadomość po sygnale.
Anissa, to ja. Nie ruszajcie się z domu. Jadę.
Nie ruszasz się stąd, aż po ciebie nie wrócę.
To jakaś nora.
Nora, ale bezpieczna.
Wkurzasz mnie.
Co to za motor?
Mamo, jedź!
- O co tu chodzi? Wiesz? - Jedź!
Jedź, mamo!
Jedź!
Nie ruszaj się.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz