SERIAL NETFLIX
Muszę ukraść kokę, żeby uratować siostrzenicę.
Jeśli dobrze rozumiem,
mamy ukraść 300 kilo kokainy z portu w Antwerpii.
Plan ułożyłeś na szybko. Pomogą dzieciaki, które ledwo poznałeś.
Znam tylko jednego.
Właściwie jedną.
Laski?
Jedna dziewczyna, ale to ona tam rządzi. Jest lepsza niż ja w jej wieku.
Musicie mi pomóc.
Jesteśmy braćmi. Wchodzę.
Ja też.
Chuj, działamy.
- Masz to, o co prosiłem? - Tak.
A nawet coś lepszego.
Świetnie.
Czyja to koka?
Flamandczyka. To jego port.
Jak to jego?
Przepuszcza ładunki i bierze prowizję.
Jutrzejsze 300 kilo to jego własność.
Wiesz, o co prosisz?
Co ty mówisz?
„O co prosisz”? Posłuchaj się!
Porąbało was? Dla kogo to robimy?!
Dla Shaïnez!
Możemy nawet napaść jego matkę, babkę albo ciotkę!
Zdobędziemy to 300 kilo i uwolnimy Shaïnez. Jasne?
Za Shaïnez.
Panie Djebli.
Tak.
Nie widzę tu żadnej transakcji.
Wiem.
Sprawdź konto 4852.
Dziękuję.
Świetnie. Porównaj to konto z tym drugim.
- Witam. - Dzień dobry, Thierry.
Zostawię panów.
Powinieneś był mnie uprzedzić.
Wróciłem na kilka dni.
Nie chciałem cię kłopotać.
Znalazłbym ci coś lepszego.
Bezpieczniejsze i wygodniejsze miejsce. Nie będziesz tu spał.
Wygodniejsze byłoby…
uniknięcie tej podróży.
Dlaczego wróciłeś?
Mam nadzieję, że auto przed budynkiem nie należy do ciebie.
Owszem, należy. To moje auto.
A gdzie twoja sfora?
Podobno masz czterech, pięciu gości. Ciągle tych samych.
Sforą bym ich nie nazwał, ale jestem chroniony.
Wiesz, jakie zwierzęta tworzą sfory?
Wilki?
Psy również.
Bezdomne.
To nie są bezdomne psy. Mogę na nich liczyć.
A ja?
- Mogę liczyć na ciebie? - Oczywiście.
Czemu chcesz okraść Krisa de Wit?
Dlatego wróciłeś.
Nie możemy akceptować ceł, które nakłada, odkąd cię nie ma.
Saber…
Przypominam, że w tym kraju mnie skazano.
Jeśli mnie tu zatrzymają, wsadzą mnie na dziesięć lat.
Co to ma wspólnego z Krisem?
Współpracując z poszukiwanym, Kris podejmuje większe ryzyko.
Trzeba mu to wynagrodzić.
Nie szanuje mnie. Czemu ja mam go szanować?
Czyli…
to nie kwestia pieniędzy.
To kwestia dumy.
Od teraz…
zabraniam ci sprzedać choćby grama na jego terenie.
A nade wszystko zabraniam ci
wysyłać tam twoich psów, żeby go okraść.
Słyszysz?
- Słyszysz?! - Tak.
Rozumiem.
Odprowadź go.
Dzień dobry.
W porządku?
Czekaj.
Zaczyna się.
- Ile dokładnie? - Czekaj.
Dziewięćdziesiąt pięć procent.
- Ile? - Mówi, że 95%.
Zmniejszymy do 70.
Zrobimy 400 kilo z 300.
Proszę.
Transport?
Mam ciężarówkę, kierowcę i ludzi do eskorty.
Brakuje tylko koki.
Będzie jutro.
Niech nasi ludzie wypuszczą dziewczynę.
- Jak to? - Już!
Wróci do wuja.
Tak, to ja.
Tak się bawisz?
Zadzwoń jeszcze raz i odwołaj.
Jeśli wuj chce ją odzyskać, ukradnie dla nas to 300 kilo.
- A twój ojciec? - Mam go w dupie.
Kris ma mnie szanować.
Rób, co mówię.
Pospiesz się.
Wstawaj!
- Wstawaj! - No już.
- Wstawaj! - Ręce z kieszeni.
Dawaj telefon. Ty też masz?
A teraz idźcie.
- Już! - Wy też!
Szybko.
Tam. Otwórz drzwi.
Idźcie.
Dzwonili porywacze.
Robicie, co każemy.
Zero własnej inicjatywy, jasne?
Każemy iść w prawo, idziecie.
Każemy iść w lewo, idziecie.
Zabawni jesteście. Mamy słuchać zamaskowanych kolesi?
Mamy wam zaufać? Zaufajcie i nam.
To do kontaktu.
Miejcie je zawsze przy sobie.
Ty pójdziesz ze mną.
- Zawsze możesz zmienić zdanie. - Ukradłam osiem kilo. Ukradnę i 300.
- To nie to samo. - Podjęłam decyzję.
Zadzwonił facet, który ma Shaïnez. Koka będzie w porcie jutro o ósmej.
Załadują ją do ciężarówki.
W porcie są same ciężarówki.
- Jak ją znajdziemy? - Zarządca portu.
Kto?
On odpowiada za transport, logistykę i bezpieczeństwo.
- Co wieczór chodzi na dziwki przy porcie. - I?
Znajdziemy go…
i wszystko wyśpiewa.
No i kierowca.
Musimy znaleźć jego rodzinę, żeby wywrzeć na nim presję.
Czego potrzebujemy?
Magazynu, auta terenowego i furgonetki.
W ciągu doby?
Najpierw furgonetka.
- Prowadzisz? - Tak.
To ukradniesz furgonetkę.
Teraz.
Tę?
Dobra.
To nic w porównaniu z jutrem.
- Zawsze możesz zmienić zdanie. - Nie.
Kluczyki.
Spadaj.
Cieszę się, że cię widzę.
Pamiętasz, kiedy byłaś mała?
Zawsze gdy wracałem z podróży,
prosiłaś mnie o prezent.
Pamiętam. Zawsze jakiś miałeś.
Proszę.
Wspaniały.
Nie jest ze Szwajcarii.
Był u mnie w domu.
W pudle, którego nie otwierałem od śmierci twojej matki.
To jej?
Bóg zabrał mi siostrę, ale pocieszył mnie jej córką.
Proszę.
- Smutno ci przez niego? - Nie.
Jestem szczęśliwa.
Pierwszy raz mam coś po niej.
Posłuchaj.
Skoro matka zostawiła ci tylko naszyjnik,
ja zostawię ci w spadku coś jeszcze.
Starzeję się, Sofia.
Któregoś dnia umrę.
A wtedy…
chciałbym, żebyś mnie zastąpiła.
- A Saber? - Zaakceptuje moją decyzję.
Nie mogę mu tego zrobić.
I właśnie dlatego to musisz być ty.
Przemyśl to.
Dobrze.
Mogę o coś zapytać?
Masz dzieci?
Nie.
Nie, nie masz czy nie, nie chcesz odpowiadać?
I to, i to.
Ty porwiesz ciężarówkę.
- Przyjedziesz do hangaru. - Dobrze.
- Tak? - Tak.
W każdą środę.
- W każdą? - Bezwzględnie.
Chce tego. Prosi o to.
Dobry wieczór.
W porządku?
Pamiętasz Pierre’a, tatę Gabriela?
Nowego kolegi Milhana?
Syn był zachwycony urodzinami Milhana.
Przyszedłem podziękować.
Chcesz ją wyruchać?
Saber, cholera.
- Przykro mi, ale… - Dlaczego?
To normalne.
Jest ładna, nie?
Lepiej będzie, jeśli już pójdę.
Przepraszam.
Jesteś zadowolony?
O co ci chodzi, Saber?
Naćpałeś się? Nawciągałeś za dużo?
Widzisz?
Przez taki ubiór gościom z okolicy stają pały.
Pierdol się.
Będę podniecać, kogo chcę.
- Mama? - Kurwa.
Tata!
To przez powrót ojca znów jesteś dupkiem?
Ładne samochody.
Nie ten?
Nie tego szukamy.
Czyli nie tego.
Ten!
Ten tutaj.
- Nie? - Za mało koni.
Tak sobie myślałem… Jeśli nas złapią, udawaj mojego starego.
Masz taką twarz…
Na pewno uwierzą!
Modi, możesz się przymknąć?
Co robimy?
Czekamy na zarządcę.
Czemu nie we dwójkę?
Bo nie chcę, żebyś przeszkadzał.
- Trzeba go było dopaść u niego w domu. - Tak. Żeby mieć całą dzielnicę na głowie.
A ty co, inspektor Gadżet z tym sprzętem?
Skończyłeś?
Widzisz?
Złapiesz sygnał kluczyków.
- Nie! - Chodź!
Nie!
Siadaj!
Dawaj ręce!
Dawaj! Zamknij ryj!
To on.
Wyciągnę informacje.
Wiesz, że twój mąż jeździ dla dilerów?
Interesuje nas jego ciężarówka.
Duży zostanie z tobą, aż ją zdobędziemy.
Tutaj patrz.
Słyszysz, co mówię?
Weź drugie auto. Szybko.
Zostań, zaraz wracam.
Rób, co mówiliśmy.
W razie czego dzwoń.
Szlag!
Nie ruszaj się!
Musimy porozmawiać.
Musimy znaleźć kontener.
- Halo? - Saberowi kompletnie odbiło.
Co się stało?
Zabiorę Milhana i odejdę, przysięgam.
Nie ruszaj się stamtąd. Już jadę.
Proszę, przyjedź.
Już jadę. Zaraz się widzimy.
Przysięgam, już nie mogę.
Zabiorę Milhana i odejdę.
Porozmawiam z nim.
Daj mu ostatnią szansę.
Potem nie będę cię powstrzymywać.
Wiesz, co znalazłam trzy tygodnie temu w łazience?
Kokainę. Wciąga to gówno i zostawia, gdzie popadnie.
A gdyby Milhan na nią wpadł?
Racja, tak nie może być.
Pomóż mi go zmienić.
Ty mnie w ogóle nie słuchasz.
Słucham, ale nie mogę pozwolić ci odejść.
Co to ma znaczyć?
Odeszłabyś z niczym.
Myślisz, że chcę forsy?
Mam ją w nosie.
Tak jak tę budę.
Liczy się tylko mój syn.
Jak mówiłam, Coralie…
odeszłabyś z niczym.
Wuj dobrze cię wytresował.
Jesteś identyczna.
Coś ci przypomnę.
Saber nie jest twoim bratem.
A Hassan ojcem.
Tak samo jak ja jesteś osobą z zewnątrz.
Bez obaw, nie zapomniałam.
Tego, co dla mnie zrobił, też nie.
Trzydzieści lat temu zatrzymano twojego wuja za handel narkotykami.
Jak długo siedział?
Pół roku.
Dlaczego wyszedł?
Świadkowie się wycofali.
Anonimowi świadkowie.
Nie wycofali się.
Hassan ich znalazł.
Zabił ich.
To byli twoi rodzice.
Zapytaj Sabera.
Nie.
Numer kontenera, do kurwy nędzy!
Nic nie powiem.
W którym jest koka?!
Mów!
Pierdol się, nie powiem!
Wmówili mi to pierwszego dnia
i jak taki trep liczyłem każdy kontener, który rozładowywano.
Serio?
Wciąż mi wypominają.
Ale przez te pięć lat nie straciłem ani jednego kontenera.
Kris, powierzyłeś mi 127 kontenerów.
Wszystkie zostaną dostarczone.
Wspaniale.
Nadal cisza.
Próbuj dalej.
Nie przestawaj.
Jak chcesz, ale nic nie powie, a jego telefon wciąż dzwoni.
Uderz mocniej.
Co jest? Ciężarówki odjeżdżają.
Statek dopłynął pół godziny temu.
Ciężarówka jeszcze nie odjechała.
- Tak? - Nie wiem, co robić.
Ma napad. Ślini się.
Padaczka.
Umrze od uderzenia.
- Nie jest dobrze. - Wymyśl coś.
Kurwa.
- Co się stało? - Zasłabł.
Nie mamy czasu!
Mam pomysł.
Halo?
Muszę wiedzieć, jak wygląda. Wyślij zdjęcie.
Szybko.
Mam zdjęcie. Znajdę go.
Coś jest nie tak. Nie odbiera.
Powiadom eskortę. Niech mają oczy otwarte.
- Jakieś wieści? - Na razie żadnych.
- Jesteście na miejscu? - Tak jak planowaliśmy.
Obserwujemy ciężarówkę.
Wciąż jest w porcie.
- Miejcie oczy otwarte. - Mamy.
Zostańcie na miejscach.
Zimne napoje!
- Spierdalaj! - Dwa euro!
Spierdalaj, mówię!
- Otwórz, pokażę smaki. - Spadaj!
- Pół minutki. - Spadaj stąd, mówię.
Spokojnie, bo ucierpi twoja żona.
Jasne?
Na razie jedź zgodnie z planem.
Dalej, ruszaj. Jedziemy.
Udało się. Jestem w ciężarówce.
Tony, mamy ciężarówkę. Widzimy się w magazynie.
Kurwa…
Spotkamy się w hangarze.
Jesteśmy na miejscach.
Nie rób nic głupiego.
Ciężarówka jedzie.
Widzicie ciężarówkę?
Jeszcze nie.
Ale już niedługo.
Jedzie zgodnie z planem.
Zamknij bramę.
A ja co mam robić?
Nic.
Czaję. Modi to błazen, tak?
Patrz przed siebie!
Skręć w lewo!
Jesteśmy blisko.
Jesteśmy gotowi.
Nie ruszaj się.
Trzy, dwa…
jeden.
W porządku. Widzę ciężarówkę.
Miejcie oczy otwarte. Zadzwońcie, kiedy będziecie na miejscu.
Niech przejedzie.
Kurwa! Skręcaj!
Jedź, nie zatrzymuj się!
Ręce, gnoju!
Nie ruszaj się.
Kurwa! Zatrzymała się.
- W magazynie za portem. - Kurwa!
Wyślij tam ludzi.
To koka. Ładujemy.
No dalej, ruchy!
Modi, pospiesz się. Dobrze.
Szybko!
Modi, daj to.
Nahel, możesz to podnieść?
Jeszcze zostały.
Szybko!
Ruchy!
Mamy towarzystwo!
Spadamy!
Wsiadaj z przodu.
Modi!
- Nie! - Stój!
Za późno!
- Za późno! Jedź! - Modi!
Napisy: Krzysztof Bożejewicz