Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Najmilsi, zgromadziliśmy się tutaj,
aby pożegnać naszego umiłowanego brata Geo
i modlić się za niego do Pana.
Boże miłosierny, przebacz grzechy pokornemu słudze.
Przyjmij jego duszę do niebios na wysokości,
do chwały Twych świętych i błogosławionych.
Niech spoczywa w pokoju.
Przez Chrystusa, Pana naszego.
- Amen. - Amen.
Nie powinieneś tego wysyłać.
Muszę. To mój obowiązek.
Tego życzył sobie w testamencie.
Przykro mi.
Nie będzie już tutaj tak samo.
GOŁĄB W KOKILKACH
Jasne?
- Tak. - Tak.
Otrząsnęliście się po błędach?
Dziś ważny dzień.
Przychodzi inwestor, który może sfinansować nową restaurację.
- Pozwól, Theo. - Lai – jeżyny, burak.
- Tak. - Melanie – gołąb.
- Tak. - Svend – szczaw.
- Tak jest. - Dalej.
- Co jest? - Poczta przyszła.
Przekładamy Zeutena?
- Dlaczego? - Tylko pytam.
Wiele od tego zależy.
Wiesz, że jeśli się nie popiszemy, musimy szukać finansowania od nowa.
Powiedz, kiedy się zjawi.
Ładnie wyglądasz.
Szanowny panie Theo Dahl,
z wielkim smutkiem zawiadamiam,
że pański ojciec, Georg Dahl, trzy tygodnie temu zmarł.
Pański ojciec zostawił pokaźny spadek,
w tym Castello di Ristonchi.
Wyznaczył mnie na wykonawcę testamentu.
Szefie, można?
Pozostaję do dyspozycji. Z wyrazami szacunku – Pino Conti.
Co jest?
Wiem, że nie ma tego w menu,
ale zrobiłem panna cottę z rozmarynem.
I jak? Dobra?
To nie klub kulinarny. Marnujesz czas.
Ogarnij mis en place.
Dziękuję.
Uwaga.
Tak jest.
Słuchajcie! Dziś nie ma czasu na dyrdymały.
Tak jest!
- Nowy sos. Dwa gołębie. - Robi się.
- Ruchy. - Tak jest.
Theo!
Gdzie moje żarcie?
Nie mam całej nocy.
Czas to pieniądz. Pamiętaj.
Jesteśmy gotowi.
- To jest Lila. - Dobry wieczór.
Gotujecie, aż się kurzy.
- Usiądziemy i porozmawiamy? - Cześć.
Jonas Zeuten. A ty?
Melanie.
Melanie? Super.
Cześć wszystkim. Jak leci? Dobrze?
Super wyglądasz.
Wszystko wygląda zajebiście.
- Wcześniej miałeś Bauhaus. - Złote lata.
Tamto było spoko, ale to już jest wyższy level.
Co nie?
Theo, popatrz na mnie. Dogadamy się.
Merle mówi, że to będzie wielka przygoda.
A ja chcę ją przeżyć.
Łapiesz?
- Wszystko zaczyna się od jedzenia. - Święte słowa!
Siema, stary.
- Po prostu spróbuj jedzenia, dupku! - Przepraszam.
Żyły sobie wypruwamy, żeby podać ci coś niezwykłego.
- A ty włazisz… - Co się dzieje?
Zdaje się, że uraziłem Theo Dahla.
- Nie… - Tak.
- Jonas… - W porządku, Theo. Rozumiem.
- Na razie. Tak trzymajcie. - Bardzo przepraszam.
Super.
Gołębie na stolik siódmy.
Wyszli.
Gołębie na stolik siódmy!
- Theo. - Kurwa mać!
No tak.
Dzwoniłeś do nich?
Nie.
- Zadzwoń. - Po co?
- Piszą, że odziedziczyłeś Ristonchi. - Nic od niego nie chcę.
Siądź no tu.
Rozmawiałam z Merle.
Za dużo rozmawiacie, mamo.
Mówi, że wczoraj ci odbiło.
Jestem zestresowany.
Tą nową restauracją?
Tak.
Powiedz mi coś.
Co da ci nowa restauracja, czego nie może dać stara?
Po prostu jest inna. To…
To moje marzenie. Stworzyć miejsce, w którym…
Restaurację, która zmieni to, jak ludzie doświadczają jedzenia.
- Będzie przełomowa. - A da ci szczęście?
Nie rozumiesz.
- Ciebie po prostu… - No?
Ciebie zadowala zwyczajność.
A ty jesteś wybitny.
- Wybitni też potrzebują szczęścia. - Jestem szczęśliwy.
Masz w sobie złość.
Załatwisz to?
Theo.
Wpadnę w przyszłym tygodniu i wtedy pogadamy.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Gdzie są wszyscy?
Puściłem ich do domu. Nie muszą po mnie sprzątać.
No dobra.
Podobno jesteś idiotą.
Odziedziczyłeś gospodarstwo, zamek czy tam willę…
Nie chcę tego.
Zeuten się wycofał.
Ta noc kosztowała nas dziewięć milionów koron.
Zamek jest warty z pięć, najwyżej siedem milionów.
Ale na początek to wystarczy.
Aż zdobędziemy resztę funduszy albo zrewidujemy plany.
Spotkaj się we Włoszech z prawnikiem i agentem nieruchomości.
Zapewnisz nam przyszłość.
Merle. Nie chcę.
Nie.
Ale tu nie chodzi o ciebie. Tylko o twój zespół.
Mówiłeś, że po sobie posprzątasz.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
PRAWNIK
MECENAS CONTI
Szlag.
Dodzwoniłeś się do Pino Contiego.
Nie mogę teraz odebrać. Spróbuj później. Dziękuję.
REZYDENCJA RISTONCHI — PARKING RISTONCHI
- Zdam się na panią. - Dobrze.
Ale wodę z butelki.
Zawsze sama.
Nie. Co pani robi?
- Prosił pan o wodę. - Z butelki.
- A co to jest, jak nie butelka? - Ale wlała pani wodę na lód.
I?
I gówno z kostki lodu miesza się z wodą z butelki.
- Żartuje pan sobie? Nie wierzę. - Można się pochorować.
Mówi, że podaję…
- Spokojnie, Sofia. - Żaden problem.
Proszę się nie martwić. Zaraz wszystko naprawię.
- Proszę bardzo. - Cudownie.
Butelka wody. Cała dla pana.
Bardzo przepraszam.
- Dziękuję. - Proszę.
Proszę.
Smacznego.
Proszę.
Smakuje?
Przepraszam, czy jest Pino Conti?
- Dlaczego pan pyta? - To prywatna sprawa.
Nie ma go. Ma biuro w miasteczku.
Zatem mogę prosić o rachunek?
A spadaj.
Przynajmniej szybko się zmyjesz.
Theo Dahl?
Tak.
- Na koszt firmy. - Dziękuję.
Sofia.
Dzień dobry panu. Tu Pino. Przepraszam, że nie odebrałem.
Jestem w ogrodzie oliwnym Ristonchi. Możemy się tu dziś spotkać.
Jeśli nie, to jutro w biurze. Witam w Toskanii, przyjacielu.
Dobrze. Dziękuję bardzo.
Do widzenia.
Nie wiem, czemu nie wychodzi.
Pino?
- Pan Dahl. - Theo.
- Theo. Miło mi. - Miło mi.
- Dobrze, że cię znalazłem. - Moje kondolencje.
Dziękuję.
- Muszę sprzedać ten majątek. - Rozumiem.
Wyjaśnisz mi procedury? Chcę to zrobić jak najszybciej.
Oczywiście.
Masz w Danii drogą restaurację, tak?
Nie nazwałbym jej drogą. Zapewniamy jakość.
Jedno i to samo.
Zróbmy tak.
Ja przygotuję dokumenty i jutro ci je przyniosę.
Świetnie.
Jak myślisz, ile mogę za to dostać?
Jestem tylko prawnikiem, załatwiam procedury.
Ale popytam. Wiem, że jakiś czas temu pojawili się potencjalni kupcy.
Kiedy ostatnio rozmawiałem z twoim ojcem, majątek wyceniano na 700 tysięcy euro.
- Dobrze. - Chwileczkę.
Nie w ten sposób. Trzeba to przestawić.
- Da się to jakoś przyśpieszyć? - Theo!
Sprzedajesz nieruchomość, a nie rower.
To złożone sprawy.
Jesteś we Włoszech.
- Szlag. - Ciesz się nimi!
Cholera.
Co za burdel.
Sprezzatura.
Słucham?
Tym słowem twój ojciec określał to miejsce.
Oznacza „naturalny wdzięk”.
- No tak. - Siadał tu co noc z kieliszkiem wina.
Naturalność to specjalność mojego ojca.
Wina?
Słucham? Mówisz po duńsku?
Rozumiem, ale mówię tylko trochę.
Świetnie ci idzie.
Nigdy nie wracasz do domu?
To jest mój dom.
Zasadziłam wszystko na tych polach.
- Z warsztatu za tobą. - Rolniczka.
Nie wiem. Jak to się mówi? Botaniczka.
Zawsze chciałam to studiować.
Co cię powstrzymało?
Za dużo tu roboty.
Co by się stało…
gdybyś nie sprzedał majątku?
Nikt nie mówi ci o nim prawdy, Sofia.
On jest bezwartościowy.
Bezużyteczny.
- Nie ma na czym budować. - Czyżby?
Ty nie wiesz, co my tu robimy.
Nie rozumiesz duszy tego miejsca. Nie wiesz, ile twój ojciec w nie wlał.
Trzy godziny sprzątałem w kuchni, żeby móc sobie zrobić kanapkę.
A wasze przychody…
Majątek tonie w długach. Nie ma żadnej wartości.
To, że twoje nazwisko widnieje na jakimś świstku,
nie znaczy, że świat należy do ciebie.
Dobranoc.
Co się dzieje?
Szykujemy imprezę weselną. Jesteśmy zapracowani.
- Sofia. Możemy iść na basen? - Wiesz, że jest brudny.
Idź po Pino. Jest mnóstwo roboty.
Co jest napisane na rzeźbie?
„Straordinario come tutti gli altri”.
Niezwykły jak każdy inny.
To trochę hipokryzja, nie?
Stwierdzić, że jest się jak każdy, a potem postawić sobie pomnik.
Z czasem niszczeje.
W środku są nasiona tego, co twój ojciec chciał zostawić.
Jasne.
- Theo. - Czysto, co?
- Tak jest. - Gdzie twoje rękawiczki?
- Co to jest? - Jedzenie na wesele.
Dlaczego próbuje jedzenia?
Co tu robisz?
To ma być jedzenie na wesele?
A co?
Jest do dupy. Nie możecie tego podać.
Mówisz tak z nerwów.
Nie. To się nadaje na obiad albo coś takiego, ale wesele?
Żartujecie sobie?
Na tyle pozwala budżet.
Rozejrzyjcie się po sadzie.
Macie fantastyczne pomidory, świeże pomarańcze, zioła…
Wasz sąsiad ma krowy, a wy kupujecie szajs.
Gotujecie jak w stołówce.
Mamy za mało ludzi, żeby gotować dla 50 osób.
- Obiecałam twojemu ojcu… - Pieprzyć mojego ojca.
Jeśli podacie taki syf, to będzie żenujące wesele.
Sofia.
Cieszę się, że przyjechałeś. Marzyłem, żeby z tobą gotować.
Ojciec…
zawsze o tobie opowiadał.
Mogę o coś zapytać?
- Jasne. - O Sofię.
Sofia…
Jej rodzice byli bodaj Romami.
Uciekła, kiedy tędy przejeżdżali.
Wychowała się w Castello.
Próbowaliście je sprzedać?
Majątek jest stary.
Prąd nie działa.
Ale ona włożyła w Ristonchi całe swoje pieniądze.
Teraz nie stać jej nawet na wesele.
Jest kiepsko.
- To jej ślub? - Tak, z Pino.
- Jej ślub? - Tak.
Coś ustrzelili.
Ty straciłeś ojca, kiedy byłeś bimbo, dzieckiem.
Ona – parę tygodni temu.
Dobra.
- Widziałeś Pino? - Nie.
A ty?
Nie.
Co za świnia. Wiedział, że mamy plany.
Mogę jakoś pomóc?
Nie nabijaj się ze mnie. Nie mam na to czasu.
Nie mam nic do roboty.
- Potrzebuję podwózki. - Nie ma sprawy.
Ta nazywa się Pina.
- Tamta? - Tak. Nie podchodź, gryzie.
Pracuję tu trochę zimą, kiedy w Ristonchi jest mniej roboty.
Robię to, odkąd byłam mała.
Uwielbiam to.
Pracowałabym i za darmo.
Zawsze jesteś w okolicy.
Tak.
Wyjechałaś kiedyś z Toskanii?
Nie.
- A co? To dziwne? - Nie, w porządku.
Livio.
Sofia!
Luciano, weź jakiś dojrzały. Dziękuję.
- Naprawdę nie trzeba. - Trzeba, trzeba.
Serce mi się kraje,
ale po tym zamówieniu będziemy musieli zamknąć konto.
Przyjdą lepsze czasy.
Nie byłabym taka pewna.
Spokojnie. Zawsze będzie tu dla ciebie miejsce.
Dziękuję.
- Niesamowity. - Fantastyczny.
Luciano, odkrój im kawałek, żeby zabrali do domu.
Naprawdę nie trzeba, Livio. Nie mogę tego przyjąć.
Nie ma o czym mówić.
No już, krój.
Tyle może być.
Dziękuję za to.
Nie ma za co.
Dobra, ty tu zaczekaj.
Możesz się rozejrzeć po okolicy.
A ty co robisz?
Nic. Szykuję się do ślubu.
- Ale co? - Nic.
Godzina!
Wezmę tylko klucz.
Tędy.
To mój pokój.
Przecież tu nie mieszkasz.
Mój dawny pokój.
Przychodzę tu, żeby odetchnąć od domu.
Co to jest?
Co?
Widziałem już to zdjęcie.
To ty i ja.
Kiedy byliśmy dziećmi.
Żartujesz?
Nie.
Dlaczego nic nie mówiłaś?
I tak byś nie pamiętał, więc po co?
No tak.
- No to… na razie. - Na razie.
Theo!
- Udane polowanie, co? - I to jak.
- Przedstawię ci kogoś. - Dzień dobry.
Luca, Theo. Theo, Luca.
Theo Dahl!
Mamma mia! Jestem fanem.
Naprawdę? Dziękuję.
Do rodziny Luki należy połowa Galatiny pod Lecce.
- Czyli na południu? - Tak, na południu Włoch.
Najlepsza część kraju.
Wspomniałem mu, że możesz być chętny sprzedać Ristonchi.
Tak.
Powiedz, Theo. Dlaczego chcesz sprzedać majątek?
Potrzebuję pieniędzy na wymarzoną restaurację.
A nie możesz założyć jej tutaj?
Zazwyczaj pracuję w innego rodzaju przestrzeniach.
Budynek nie jest wiele wart.
Jest stary i zdezelowany.
Przeszedł gruntowny remont.
Na tym miejscu da się zarobić,
ale ono musi mieć duszę.
A dusza to jedyne, czego kupić się nie da.
Kuchnia jest porządna, a okolica wprost niesamowita.
Mnóstwo roślinności. To byłoby idealne miejsce
na hotel i restaurację.
- Dam cztery. - O nie, przyjacielu.
Nie ma mowy. Mówiłem ci.
- To uczciwa propozycja. - Nie jest uczciwa.
Czemu chcesz go okantować? Jesteśmy Włochami, traktuj go uczciwie.
Niech będzie.
- W porządku. - No?
Dam pięćset, tu i teraz.
Uściśniemy sobie ręce i zrobię przelew telefonem.
Mówiłem ci, że uczciwa oferta to 700 tysięcy.
Oszalałeś? Co ty.
- To wyjątkowe miejsce. - To wariat.
- Nie ma piękniejszego zameczku. - W Toskanii jest ich na pęczki.
- Wiesz, ile ich widziałem? - Ten jest wyjątkowy.
A gdybym ci pokazał?
Ale co?
Czym mogłoby być to miejsce, gdyby odpowiednio nim zarządzać.
To są cudowni ludzie, ale nie znają się na biznesie tak jak my.
Zajmę się weselem.
Przygotuję jedzenie i pokażę ci,
że przy odpowiednim zarządzaniu Ristonchi może być dobrym biznesem.
W takim wypadku zapłaciłbym 700.
Dziewięćset.
- O nie. - Więcej wydajesz na samochód.
- To za dużo. Błagam. - Stoi w domu i nawet nie…
- Zrób mądrą inwestycję. - Ale moja żona…
- Co ma do tego twoja żona? - Żona by mnie zabiła.
Zabierz żonę do Danii i weź do mojej restauracji.
Będziecie się świetnie bawili.
Kim jest ten facet, który wyciąga do mnie rękę?
O nie.
A jeśli po weselu to nadal będzie zwykły budynek gospodarski?
Wtedy sprzedam go za 500.
Dobrze.
- Zgoda? - Zgoda.
Przygotuj dokumenty. Tylko bez niespodzianek.
- To się rozumie. - Świetnie.
Przygotuję dokumenty.
- Dobra. - Dobra.
Pamiętaj, 500 tysięcy.
Dziękuję, Luca.
- Dziękuję. - Wyciąłeś mi numer.
- To będzie niezłe widowisko. - Mówił poważnie?
Jeśli ty dotrzymasz słowa, to on też.
Zniknąłeś.
Zbyt włosko tam.
Co tu robisz?
Tak tylko rozmyślam.
Chcę ci coś pokazać.
Co?
Jego stare przepisy.
THEO DAHL WYGRYWA BOCUSE D’OR
THEO DAHL ZNÓW OTRZYMUJE DWIE GWIAZDKI MICHELIN
Byłeś jego inspiracją.
Zawsze, kiedy gotował.
W tym zeszycie nie ma ani jednego przepisu,
który da się przygotować bez lokalnych składników.
Zrobisz coś?
To.
Risotto „Ristonchi”.
Jego danie popisowe.
Dobrze.
Próbujesz zetrzeć sobie dłonie?
Jest jeszcze to wino z wieczora?
Czerwone? On używał białego.
Tak, zaufaj mi. Przynieś tamto.
Dokładnie decylitr.
Jeszcze nie teraz. Co robisz?
- Nie można odmierzać życia. - Dobrze, wystarczy.
Dziękuję.
- Proszę. - Dziękuję.
Gotowałeś z nim kiedyś?
Kiepsko to pamiętam.
W ogóle mało pamiętam.
Kiedy miałem pięć czy sześć lat, kazał mi przygotować tysiąc jaj.
Najpierw na miękko, potem sadzone, a potem w koszulkach.
Minął rok, nim doszedłem do perfekcji,
ale od tego czasu zawsze były idealne.
- Ja tak samo. - Tak?
Wygląda dobrze.
No.
Czemu nie powiedziałaś, że to twoje wesele?
Co?
Nie mówiłaś, że to twoje wesele. Dlaczego?
- Musiałam powiedzieć. - Nie. Powiedziałaś tylko „wesele”.
Nie wiem.
Może tak się złożyło.
Pozwolisz, żeby moja restauracja przygotowała jedzenie na twoje wesele?
Na pewno nas na ciebie nie stać.
Jako prezent.
Podziękowanie za wszystko, co zrobiłaś, i pieniądze, jakie włożyłaś w Ristonchi.
Zrobimy jedzenie i pójdziemy własnymi ścieżkami.
Szczęśliwi.
Umowa stoi?
Dzięki.
Ja robię tak.
- Jesteś botanikiem? - Co?
Voilà.
Teraz ja.
Co ty robisz?
Wprowadzę drobne poprawki.
Teraz to wygląda jak danie Geo.
Nie, to za…
Jeszcze ciut.
I proszę.
Widzisz?
Smaczne.
Dobra.
Świetnie gotujesz.
Bardzo dobre.
No weź! Co ty robisz?
Analizuję.
Tego się nie analizuje.
To się czuje.
I najważniejszy składnik.
Wiesz jaki?
Miłość.
Dobra robota.
Dziękuję.
Dobra. To dokąd idziemy?
Tędy. Wielkie dzięki.
Nie ma sprawy.
- Zaraz wracamy. - Na razie.
- Do zobaczenia, Vincent. - Cześć, Theo.
Jest spleśniały.
- Nie, ma smak. - Spleśniały ser.
Musi dojrzewać. Mozzarella nie ma smaku.
- Może być tutaj? - Tak.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
A więc…
No tak.
Zmęczyłem się.
Jutro dla ciebie ważny dzień.
Wielki dzień.
Gotowa?
Tak mi się zdaje.
Będzie dobrze. Dobranoc.
- Przepraszam. Ja… - Dlaczego to zrobiłeś?
Wiem.
Nie wiem, co…
Przepraszam, Sofia.
Ja…
Kurwa.
Nic nie zaszło, dobrze? Przepraszam.
- Cześć. Widziałaś Sofię? - Nie.
Theo.
- Cześć, Vincent. - Cześć.
- Widziałeś Sofię? - Tak. Jest na górze.
Dzięki.
- Wszystko gra? - Tak.
Zostawicie nas na chwilę?
- Pięknie wyglądasz. - Dziękuję.
Ty fatalnie.
No.
Niewiele w nocy spałem.
- Szybko założyłaś tę sukienkę. - Theo?
To pewnie nieprawda, ale Pino mi coś powiedział.
Że zostałeś i gotujesz tylko po to, żeby sprzedać majątek.
Tylko o tym mówiłem z Pino i Lucą.
To nie było…
Mówiłeś, że to dla mnie.
To… Z Lucą po prostu to też był sensowny ruch.
Co było pierwsze?
- Sofia. - Co było pierwsze?
Czy to ważne?
Owszem.
Bo teraz boję się, że wykorzystujesz moje wesele,
żeby ziścić mój koszmar.
Nie.
To zupełnie nie tak.
Więc czym była ta noc?
Nie wiem. Czym była dla ciebie?
Powiedziałaś „impreza weselna”.
Nazwałaś tak swoje wesele. Dlaczego to zrobiłaś?
Nie wiem.
Czy tego chcesz? Chcesz za niego wyjść?
Czy tylko potrzebujesz miejsca, które nazwiesz swoim domem?
Nie znasz mnie.
Wypowiadasz się z taką wyższością.
Tak, miałeś gównianego ojca.
I starasz się być jego przeciwieństwem.
Ale wiesz co?
Wcale nie jesteś lepszy.
Idziesz przez życie,
kurczowo trzymając się cudzych oczekiwań.
Boisz się porażki. Może i życia.
Tak postępują tchórze.
Czyli powinienem zostać i być porażką razem z tobą?
Theo!
Co ty tu robisz?
Przywiozłam załogę.
Co ty wyprawiasz?
Masz ten negocjowany po pijaku kontrakt?
Nie teraz, dobra?
Theo.
Najmilsi parafianie.
Dziś bardzo radosny dzień.
Bo Sofia i Pino,
którzy na naszych oczach wyrośli na zdrowych i pięknych ludzi,
połączą się dziś świętym węzłem małżeńskim.
Dziękujmy Panu.
Czy ty, Pino Conti Trevisano,
chcesz wziąć tę oto Sofię Gennerę
za prawowitą małżonkę
i wytrwać z nią w dobrej i złej doli, póki śmierć was nie rozłączy?
Chcę.
Z całego serca.
A czy ty, Sofio Gennero,
chcesz wziąć tego oto Pino Contiego Trevisano
za prawowitego małżonka
i wytrwać z nim w dobrej i złej doli, póki śmierć was nie rozłączy?
Kochanie?
Tak, chcę.
Ogłaszam was zatem mężem i żoną.
Pan młody może pocałować pannę młodą.
Gorzko!
Zdrowie!
Dziękuję.
Theo.
- To nie jedzenie. - Nie?
Nie. To coś jak ze snu!
Dziękuję.
Myślę, że dogadamy się w sprawie Ristonchi.
Cieszę się. Dziękuję.
Theo!
No tak.
Idź.
Cześć.
Od rana cię nie widziałem.
Byłem w kuchni. Taka praca.
Smacznego.
Theo.
Podejdź tu.
Co się stało?
Przebierz się i świętuj z nami.
Napijemy się, dobra?
Muszę posprzątać w kuchni.
- No i spakować się… - Theo.
Nie. Proszę.
To dla mnie ważne.
- I dla Sofii. - Tak.
To ważna chwila.
No dobrze.
Dziękuję.
Wszystko w porządku?
Usiądź z nami.
Tu mi dobrze.
To przecież dobrze.
I dobrze, że się otworzyłeś.
Pamiętasz, kiedy my…
Co między nami było?
Byłeś wrakiem człowieka.
Ale teraz się zmieniłeś.
Widzę, że cierpisz.
Dobrze to widzieć.
Będzie dobrze.
Nie, Theo. Nie rób tego.
Cześć.
Nazywam się Theo. Zajmuję się dziś cateringiem.
Dziękuję.
Niektórzy z was mogą mnie znać jako syna Geo.
Czuję, że jako właściciel tego miejsca może…
Że jestem wam winny przemówienie.
Spotkałem tu wielu cudownych ludzi.
Zdaje się, że każdy ma tu bliską,
osobistą więź z moim ojcem,
co jest miłe.
Myślałem, że był po prostu dupkiem.
Że wszystkich miał gdzieś.
Ale okazuje się, że był uroczym, miłym facetem,
który po prostu miał w dupie mnie i moją matkę.
Kiedy żyje się w małym, bliskim sobie świecie,
to żaden problem być miłym.
Może właśnie to wszyscy z was tu robią.
Poza tobą, Sofia.
Ty nie czujesz potrzeby, żeby być dla kogokolwiek miłą.
A więc…
zdrowie Pino i Sofii.
Theo!
Żyjesz? Nic ci nie jest?
Ile dolać czerwonego wina?
Ile dolać do sosu?
Jest dobry.
Może jeszcze troszkę.
Popraw, jak będziesz uważała.
- Dasz radę. - Dzięki, szefie.
Cześć.
Pięknie tu pachnie.
Ładnie, Svend.
- Przyszedł przelew z Włoch. - Super.
Potem omówimy z Friisem projekt.
Jasne.
- Dostawa, Lai. - Super.
Fajny miodowy akcent. Świetny pomysł.
Dziękuję bardzo.
Pamiętam to zdjęcie.
- Tak? - Tak.
To było tuż przed naszym wyjazdem.
Całe lato byliście nierozłączni.
Udało mu się uchwycić tylko wasze dłonie.
- Ale zdjęcie jest świetne. - Tak.
Właśnie dlatego jest świetne.
Tęsknisz za nim?
Tęsknię za tym…
jak na mnie patrzył.
Jakbym była…
największym cudem świata.
Masz do niego żal.
Zawsze miałeś. Od początku.
I słusznie. Bo on ponosi winę.
Ale w takim razie powinieneś też mieć żal do mnie.
Wiesz…
jesteś owocem…
Jesteś owocem wielkiej namiętności.
Możliwe, że większej niż miłość.
Może trudno to słyszeć.
Nikt nie jest wyjątkowy.
Ale każdy może stać się wyjątkowym widokiem.
W oczach właściwej osoby.
Wygląda niesamowicie.
To wejście wychodzi na tę stronę, zgadza się?
Tak.
Nieczęsto się to widuje, ale tutaj się sprawdzi.
Też tak myślę.
Trzeba tylko sprawdzić, czy są jakieś ograniczenia wysokości.
Dobrze.
Możemy czekać na odpowiedź z biura planowania
albo zaryzykować i liczyć, że będzie dobrze.
Nie zamierzamy nic przerabiać.
Prawda?
Theo?
Żartujesz sobie?
Idź.
Co się stało?
Jonas?
- Ten basen to jakiś absurd. - Może troszkę.
Ale możesz nad tym popracować. Mógłbyś tu postawić… no nie wiem.
To trzeba zrównać z ziemią i zbudować od nowa.
- Popatrz… - Ta woda…
Hej, Pino!
Cześć, przyjacielu.
Co, kurwa?
Co ty wyprawiasz?
Pino, przestań!
- Odbiło wam? - Nie!
Pino, przestań!
Pino!
Pino! Theo!
- Jak mogłeś to zrobić? - Przepraszam.
Miałem cię za kumpla.
Wiem. Nie mam żadnej wymówki. Przepraszam, Pino.
- Ona ode mnie odeszła. - Przykro mi, Pino.
Jestem gotów dorzucić milion euro.
Oczywiście pod pewnymi warunkami, ale to już omówię z Theo.
Dzięki, Jonas. Rozłączam się.
Do usłyszenia.
Milion od niego i 500 tysięcy ode mnie. W tydzień podwoisz pieniądze.
To będzie najlepszy interes, jaki w życiu zrobisz.
I to zerowym wysiłkiem.
Nie chcę stać na drodze rodzinnego spadku.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Kolejne zamówienie.
Vincenzo, więcej parmezanu.
- Jeszcze trzy, Lai. - Robi się.
Poproszę.
Dajesz.
- Dobrze to wygląda. - Jest pyszne.
- Jak dobre… - Niesamowite.
Patrzcie go.
Patrzcie ją.
- Zrobiłaś prawo jazdy. - Tak.
- Zachowałeś go? - Tak.
Ktoś powiedział, że to miejsce ma potencjał.
Chyba jakaś świetna osoba.
Tak. Najlepsza.
Dzwoniłem parę razy.
Musiałam się przekonać, kim jestem.
Bez tego miejsca.
- Zaczęłam studia. - Słyszałem.
Jestem z ciebie dumny.
Dzięki.
- Klienci. - Jasne.
- Pomożesz? - Teraz?
Tak. Merle jest fatalną kelnerką.
Nie to co ty.
- Dobra. - Naprawdę?
- Jasne. - Super.
Miałam nadzieję, że masz wolny pokój na wakacje.
Masz szczęście. Akurat jeden jest.
Stary i zakurzony. Od roku nikogo tam nie było.
- Naprawdę? - Tak.
NIEZWYKŁY JAK KAŻDY INNY
Napisy: Juliusz P. Braun